Οι Sonic Jesus ήταν μια από τις αποκαλύψεις των δυο πρώτων συλλογών "Reverb Conspiracy" και πλέον αποτελούν ένα από τα δυνατά χαρτιά της Fuzz Club Records. Μετά το split single με τους The Black Angels, κυκλοφόρησαν το 2015 το ντεμπούτο τους με τίτλο "Neither Virtue Nor Anger", που αποτέλεσε ένα πολύ καλό psych rock άλμπουμ. Μάλιστα o Sonic Boom  των Spacemen 3 έκανε ένα remix στο κομμάτι "Locomotives" από τον δίσκο. Στο βιογραφικό τους μετρούν επίσης μια συνεργασία με τον Damo Suzuki των Can, αλλά και ζωντανές εμφανίσεις με τους The Jesus & Mary Chain,  Psychic TV,  Brian Jonestown Massacre  και Sleaford Mods.

Η δισκογραφική επιστροφή τους ήρθε δυο χρόνια μετά με το εξαιρετικό "Grace" και πάλι από τη Fuzz Club Records. Μπορείτε να διαβάσετε τη δισκοκριτική της δεύτερης προσπάθειάς τους, εδώ. Με το άλμπουμ αυτό πραγματοποίησαν μια αρκετά μεγάλη ηχητική στροφή, προς έναν πιο post-punk ήχο. Η κίνηση αυτή έδειξε να τους ταιριάζει απόλυτα και αποτέλεσαν ένα από τα κορυφαία μου άλμπουμ για το 2017. Μάλιστα τον Δεκέμβριο που μας πέρασε, παρουσίασαν και ένα νέο διπλό single με τίτλο "Dead Man/ Transpose".

Το "Memories" αποτελεί τη νέα κυκλοφορία των Ιταλών, η οποία έρχεται από τη δισκογραφική εταιρία του ηγέτη τους Tiziano Veronese, τη Sonic Jesus Records. Το πως θα προσεγγίσει κανείς τον δίσκο αυτό, δεν έχει μεγάλη σημασία αφού το αποτέλεσμα αποζημιώνει τον ακροατή. Σαν μια ξεχωριστή κυκλοφορία συγκεντρώνει πολλές ενδιαφέρουσες ιδέες, που σίγουρα αξίζει να ακουστούν. Στην ουσία όμως το "Memories" αποτελεί μια συλλογή από σπάνια κομμάτια και b-sides του σχήματος, από το 2010 μέχρι το 2015. Πάντα είναι μαγικό να μπορείς να παρακολουθήσεις τη μουσική εξέλιξη μιας μπάντας. Οι Sonic Jesus ξέφυγαν από τον καθαρά psych ήχο του πρώτου τους άλμπουμ, για να ακολουθήσουν ένα μονοπάτι που τους έφερε πιο κοντά σε συγκροτήματα όπως οι Interpol και οι White Lies. Αυτό ακριβώς αποτυπώνει και ο δίσκος αυτός. Φυσικά μας επιφυλάσσει και κάποιες εκπλήξεις όπως γίνεται με τις electro clash αναφορές του "The Klas", ενώ γίνονται και φανερές οι επιρροές του Veronese ως καλλιτέχνη. Συνολικά όμως λειτουργεί ιδανικά ως το καλύτερο ορεκτικό μέχρι το επόμενο δισκογραφικό βήμα των Sonic Jesus. 

Βαθμολογία: 8 / 10

Οι Sonic Jesus κυκλοφόρησαν πέρσι τον δεύτερο δίσκο τους, ο οποίος αποτέλεσε έναν από τους κορυφαίους του 2017 για το POEt'S SOUND. Μπορείτε να διαβάσετε τη δισκοκριτική του "Grace", εδώ. Στις 30 Νοεμβρίου οι Ιταλοί θα κυκλοφορήσουν το "Memories", από την νέα δισκογραφική εταιρία του Tiziano Veronese - τη Sonic Jesus Records, το οποίο συγκεντρώνει υλικό της μπάντας από το 2010 μέχρι το 2015. Η κυκλοφορία αυτή όμως, αποτελεί κάτι παραπάνω από μια συλλογή από b-sides, demos και out-takes αφού φανερώνει την ηχητική εξέλιξη της μπάντας μέχρι και σήμερα. Παρακάτω μπορείτε να ακούσετε το πρώτο κομμάτι που έκαναν γνωστό οι Sonic Jesus, με τίτλο "The Klas", από την επερχόμενη δουλειά τους.

Το να προσπαθήσει κανείς να επιλέξει μερικά κομμάτια από μια τεράστια δισκογραφική παραγωγή κάθε χρόνο, ακόμα και αν επικεντρωθεί σε ένα είδος, είναι κάτι υπερβολικά δύσκολο. Επίσης μπορεί τα κομμάτια που ξεχωρίζουν από κάποιο δίσκο μπορούν να αλλάξουν με τις συνεχείς ακροάσεις. Άλλωστε εκεί φαίνονται και οι καλές δουλειές, όταν μπορούν να προσφέρουν αυτή την επιλογή. Για άλλη μια χρονιά κράτησα τον κανόνα του ενός κομματιού ανά άλμπουμ, ώστε να μπορέσω να παρουσιάσω όσα περισσότερα γίνεται. Τα είκοσι από αυτά που έπαιξαν περισσότερο στο repeat μου είναι:

20. Queens Of The Stone Age - The Way You Used To Do (Villains)

19. Morrissey - Spent Τhe Day Ιn Bed (Low In High-School)

18. Drab Majesty - Cold Souls (The Demonstration)

17. Sonic Jesus - No Way (Grace)

16. The Horrors - Machine (V)

15. Spoon - WhisperI'lllistentohearit (Hot Thoughts)

14. Dune Messiah - What You've Become (The Iron Oak)

13. Algiers - The Underside Of Power (The Underside Of Power)

12. Methyl Ethel - Ubu (Everything Is Forgotten)

11. Me And That Man - My Church Is Black (Songs Of Love And Death)

10. Liam Gallagher - Wall Of Glass (As You Were)

09. City Calm Down - Blame (Blame single)

08. IDLES - Mother (Brutalism)

07. Wolf Parade - Lazarus Online (Cry Cry Cry)

06. Protomartyr - A Private Understanding (Relatives In Descent)

05. The Underground Youth - Alice (What Kind Of Dystopian Hellhole Is This?)

04. John Maus - The Combine (Screen Memories)

03. Slowdive - Sugar For The Pill (Slowdive)

02. The Jesus And Mary Chain - War On Peace (Damage And Joy)

01. Out Lines - There Is A Saved Place (Conflats)

Διαβάστε επίσης:

Τα καλύτερα άλμπουμ του 2017 No.01 - 10

Τα καλύτερα άλμπουμ του 2017 No.11 - 20

Τα καλύτερα άλμπουμ του 2017 No.21 - 30

Τα καλύτερα άλμπουμ του 2017 No.31 - 40

Τα 10 καλύτερα EPs του 2017

Οι καλύτερες συναυλίες του 2017

Την περσινή χρονιά, με χαρά είδα την εμφάνιση όλων και περισσότερων πολιτικοποιημένων συγκροτημάτων, με κύρια αφορμή τη κατάσταση σε Αγγλία και Αμερική. Επίσης το 2017 θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν η χρονιά των μεγάλων δισκογραφικών επιστροφών. Οι Slowdive κυκλοφόρησαν νέο άλμπουμ μετά από είκοσι δυο χρόνια, ενώ οι The Jesus And Mary Chain μετά από δέκα εννιά χρόνια. Αλλά ήταν μια άλλη "μικρότερη" επιστροφή που με κέρδισε περισσότερο. Μετά από περίπου έξι χρόνια απουσίας, τόσο δισκογραφικά όσο και συναυλιακά, ο John Maus επέστρεψε την περσινή χρονιά με άλλη μια φανταστική δουλειά. Και έχει και συνέχεια το 2018...

No.10 Sally Dige - Holding On (Avant! Records): Η κορυφαία new wave κυκλοφορία της χρονιάς έρχεται από την Δανοκαναδέζα Sally Dige. Τα φωνητικά της αναμφίβολα καταφέρνουν να κλέψουν την παράσταση, όπως άλλωστε και η μαεστρία της να κινείται από τα πιο χορευτικά κομμάτια στα πιο μελαγχολικά.

Ακούστε: "Be Gone", "Holding On" 

No.09 Sonic Jesus - Grace (Fuzz Club Records): Το μουσικό ταξίδι που έχουν διανύσει οι Ιταλοί είναι αρκετά μεγάλο, αποδεικνύοντας ότι δεν φοβούνται να πειραματιστούν, όπως θα έπρεπε να κάνει κάθε νέα μπάντα. Έτσι οι Sonic Jesus μας παραδίδουν ένα δισκογραφικό αποτέλεσμα πολύ ανώτερο του ντεμπούτο τους και μας αφήνουν να περιμένουμε για το πως θα κινηθούν στο μέλλον. Διαβάστε ολόκληρη τη δισκοκριτική του "Grace" εδώ.

Ακούστε: "No Way", "I'm In Grace"

No.08 Idles - Brutalism (Balley Records): Μια από τις πιο αντιπροσωπευτικές φωνές της σύγχρονης Αγγλίας, αποτελεί το νέο συγκρότημα των Idles. Ωμό, καυστικό, επιθετικό, αλλά κυρίως κερδίζει τις εντυπώσεις με την ειλικρίνεια και την αμεσότητα των στίχων τους.

Ακούστε: "Mother", "Well Done"

No.07 Slowdive - Slowdive (Dead Oceans): Οι Slowdive δείχνουν να μην στηρίζονται στη μουσική κληρονομιά των προηγούμενων δουλειών τους, αλλά χαράζουν έναν συναρπαστικό νέο δρόμο με τη νέα τους δουλειά. Μπορείτε να διαβάσετε το album review του "Slowdive" εδώ. Το ιστορικό shoegaze σχήμα βρέθηκε τον Σεπτέμβριο στην Αθήνα για ένα live, για το οποίο μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

Ακούστε: "Star Roving", "Sugar For The Pill"

No.06 Out Lines - Conflats (Rock Action): Ο James Graham συνεχίζει να κυκλοφορεί εξαιρετικές δισκογραφικές δουλειές, αφού μετά το βασικό του σχήμα - τους The Twilight Sad, τα καταφέρνει το ίδιο καλά και με το νέο του project, τους Out Lines. Η μοναδική ατμόσφαιρα, οι πανέμορφες μελωδίες και τα απόλυτα ταιριαστά φωνητικά της Kathryn Joseph με αυτά του Graham, μας χαρίζουν μερικά από τα καλύτερα κομμάτια της χρονιάς.

Ακούστε: "Buried Guns", "There Is A Saved Place"

No.05 Methyl Ethel - Everything Is Forgotten (4AD Records): Το δεύτερο άλμπουμ των Methyl Ethel αποτελεί ένα απόλυτα διασκεδαστικό άκουσμα, που λειτουργεί όμως σε πολλά επίπεδα και σίγουρα βάζει το όνομα τους υπό στενή παρακολούθηση. Μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά τη γνώμη μου για το "Everything Is Forgotten" εδώ.

Ακούστε: "Ubu", "Drink Wine"

No.04 Algiers - The Underside Of Power (Matador): Συνολικά με το "The Underside Of Power" καταφέρνουν να καλύψουν τις όποιες αδυναμίες του πρώτου τους άλμπουμ, παραδίδοντας ένα συνθετικά πιο ολοκληρωμένο αποτέλεσμα. Οι Algiers είναι ένα μουσικό δημιούργημα των καιρών μας και ακριβώς αυτό τους καθιστά τόσο σημαντικούς. Διαβάστε τη δισκοκριτική μου για το νέο άλμπουμ των Algiers, εδώ.

Ακούστε: "The Underside of Power", "Walk Like A Panther"

No.03 Protomartyr - Relatives In Descent (Domino Records): Οι Protomartyr μπορεί να ανήκουν στην μεγάλη κατηγορία των επιθετικών post-punk σχημάτων, αλλά διαφέρουν γιατί έχουν επιδείξει διάρκεια και γιατί έχουν χτίσει σταδιακά το όνομά τους, με τη μια καλύτερη κυκλοφορία μετά την άλλη. Πολύ φυσιολογικά ο τέταρτος δίσκος τους είναι και ο καλύτερός τους και παράλληλα η κορυφαία post-punk κυκλοφορία της χρονιάς.

Ακούστε: "A Private Understanding", "My Children"

No.02 The Jesus And Mary Chain - Damage And Joy (Warner): Η συνολική αίσθηση που αφήνει το νέο άλμπουμ των The Jesus And Mary Chain είναι ότι πρόκειται καθαρά για το "Munki" μέρος δεύτερο. Φυσικά αυτό δεν μειώνει την απόλαυση ακρόασης του δίσκου, όταν το αποτέλεσμα είναι τόσο καλό. Μπορείτε να διαβάσετε πιο αναλυτικά για την επιτυχημένη δισκογραφική επιστροφή των αδερφών Reid εδώ, όπως και για την εμφάνισή τους στο Ejekt Festival 2017, εδώ.

Ακούστε: "Amputation", "War On Peace"

No.01 John Maus - Screen Memories (Ribbon Music): Το νέο άλμπουμ του John Maus είναι ένα φανταστικό άλμπουμ που ακροβατεί καταπληκτικά μεταξύ του διασκεδαστικού, του μελαγχολικού και του πολιτικοποιημένου με ελάχιστα αρνητικά σημεία. Μπορείτε να διαβάσετε το album review του κορυφαίου άλμπουμ του 2017, εδώ.

Ακούστε: "The Combine", "Touchdown"

+ Η επανακυκλοφορία της χρονιάς:

Nicole Sabouné ‎- Miman (Century Media): Την Nicole Sabouné την έμαθα πέρσι από την επανακυκλοφορία του δεύτερου άλμπουμ της, το οποίο είχε γίνει διαθέσιμο αρχικά το 2015 από την Woah Dad!. Πείτε με προκατειλημμένο αλλά δεν περίμενα αυτό το εξαιρετικό αποτέλεσμα από μια άλλοτε συμμετέχουσα του σουηδικού The Voice. Με σαφείς αναφορές στην Siouxsie, αλλά και σε κλασσικά συγκροτήματα της 4AD Records, το "Miman" αποτελεί μια από τις καλύτερες darkwave κυκλοφορίες των τελευταίων χρόνων.

Ακούστε: "Bleeding Faster", "Lifetime"

Διαβάστε επίσης:

Τα καλύτερα άλμπουμ του 2017 No.11 - 20

Τα καλύτερα άλμπουμ του 2017 No.21 - 30

Τα καλύτερα άλμπουμ του 2017 No.31 - 40

Τα 10 καλύτερα EPs του 2017

Οι καλύτερες συναυλίες του 2017

Το δυναμικό της Fuzz Club Records είναι γεμάτο από αξιόλογα συγκροτήματα, αλλά τους Sonic Jesus τους είχα ξεχωρίσει πριν από δυο χρόνια με το άλμπουμ τους "Neither Virtue Nor Anger".  Άλλωστε είναι αρκετά τολμηρό για ένα νέο σχήμα, να κυκλοφορεί για ντεμπούτο έναν διπλό δίσκο. Αυτός ισορροπούσε εξαιρετικά μεταξύ των shoegaze/ noise και psych στοιχείων, κάπου ανάμεσα δηλαδή σε A Place To Bury Strangers και The Black Angels, αναμφίβολα όμως με post-punk βάσεις. Μπορεί το δεύτερο άλμπουμ των Ιταλών, με τίτλο "Grace", να κυκλοφόρησε πριν από μερικούς μήνες, αλλά το ακούω όλο και περισσότερο με τον καιρό, οπότε δεν θα μπορούσα παρά να γράψω μερικά λόγια για αυτό.

Το κλισέ για τον δεύτερο δύσκολο δίσκο προκύπτει πολύ φυσιολογικά, μιας και πολλές μπάντες βασανίζονται από το αν θα μπορέσουν να επαναλάβουν την όποια επιτυχία είχε το ντεμπούτο τους και το αν θα διατηρήσουν τον ήχο και στυλ τους, όπως επίσης και από τα πιο στενά περιθώρια χρόνου (που θέτουν οι δισκογραφικές εταιρείες), μιας και τα κομμάτια του πρώτου άλμπουμ τους μπορεί να τα δούλευαν αρκετά χρόνια. Προσωπικά θεωρώ την εξέλιξη και τον πειραματισμό τον καλύτερο δρόμο, σίγουρα όχι τον μοναδικό, ανεξάρτητα από το τελικό αποτέλεσμα. Οι Sonic Jesus φαίνεται ότι καταλαβαίνουν όλα τα παραπάνω και χωρίς να πέφτουν σε παγίδες μας προσφέρουν, έναν κάθε άλλο από δύσκολο, δεύτερο δίσκο.

Με το "Grace" το γκρουπ αφήνει στην άκρη της όποιες ψυχεδελικές ανησυχίες του, για έναν πιο καθαρά post-punk ήχο γεμάτο κολλητικές dark pop μελωδίες. Η συνολική αίσθηση που μου άφησε ολόκληρο το άλμπουμ, είναι ότι αυτό τους φέρνει πολύ πιο κοντά σε μπάντες όπως οι White Lies (ιδίως όσο αφορά τους ρυθμούς). Η απόδειξη για αυτό έρχεται με το εναρκτήριο "I'm In Grace", που όπως και τα "I Hope", "Modern Model" και κυρίως το αγαπημένο μου "No Way", είναι κομμάτια που άνετα θα ζήλευε το προαναφερθέν σχήμα ή οι Editors. Μπορεί να φαίνεται ότι στο μεγαλύτερο μέρος του "Grace" ακολουθούν το ίδιο μοτίβο, όμως παράλληλα δοκιμάζουν νέα πράγματα. Για παράδειγμα το κομμάτι "Outdoor" θα μπορούσε να αποτελεί ένα πείραμα για το πως θα ακουγόντουσαν οι White Lies με kraut rock στοιχεία. Οι Sonic Jesus το επιχειρούν και πετυχαίνει. Γενικότερα ο συγκεκριμένος ήχος δείχνει ότι τους ταιριάζει και μακάρι να χτίσουν πάνω σε αυτόν. Τέλος αν τo "Paranoid Palace", από το ντεμπούτο τους του 2015, αποτέλεσε μια σύγχρονη ψυχεδελική απόδοση του "Atmosphere" των Joy Division, η φετινή έρχεται με το "Space Heels'" και είναι πολύ πιο κοντά ηχητικά.

Το μουσικό ταξίδι που έχουν διανύσει οι Ιταλοί είναι αρκετά μεγάλο, αποδεικνύοντας ότι δεν φοβούνται να πειραματιστούν, όπως θα έπρεπε να κάνει κάθε νέα μπάντα. Έτσι οι Sonic Jesus μας παραδίδουν ένα δισκογραφικό αποτέλεσμα πολύ ανώτερο του ντεμπούτο τους και μας αφήνουν να περιμένουμε για το πως θα κινηθούν στο μέλλον.

Βαθμολογία: 8 / 10

01. Fufanu - Sports (3 Φεβρουαρίου, One Little Indian)

02. Communions - Blue (3 Φεβρουαρίου, Fat Possum Records)

03. The Underground Youth - What Kind Of Dystopian Hellhole Is This? (15 Φεβρουαρίου, Fuzz Club Records)

05. Temples - Volcano (3 Μαρτίου, Fat Possum Records)

06. Sonic Jesus - Grace (15 Μαρτίου, Fuzz Club Records)

07. Depeche Mode - Spirit (17 Μαρτίου, Columbia)

Οι Sonic Jesus επιστρέφουν φέτος με το δεύτερο άλμπουμ της καριέρας τους, το οποίο θα ονομάζεται "Grace" και έρχεται δυο χρόνια μετά το ντεμπούτο τους που κατάφερε να ξεχωρίσει από τη δισκογραφική παραγωγή του 2015. Μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά τη άποψή μου για το "Neither Virtue Nor Anger" εδώ. Ο νέος δίσκος των Sonic Jesus θα κυκλοφορήσει στις 10 Μαρτίου και πάλι από την Fuzz Club Records.

Είναι αρκετά σπάνιο στις ημέρες μας να συναντάει κανείς δισκογραφικές εταιρείες με σαφή ιδεολογία και μουσικό προσανατολισμό. Μία από τις πιο συναρπαστικές περιπτώσεις που έχω συναντήσει τα τελευταία χρόνια αποτελεί η λονδρέζικη Fuzz Club Records που ξεκίνησε το 2012 από τον Casper Dee. Το πειραματικό ύφος της εταιρείας είναι εμφανές, ενώ εξειδικεύεται στον shoegaze, garage, noise, folk, kraut, post-punk ακόμα και space rock ήχο πάντα όμως με μια ψυχεδελική χροιά. Το σημαντικότερο όμως είναι το πολύ προσεγμένο roster, με κάθε συγκρότημα να αποτελεί εγγύηση για ένα ενδιαφέρον άκουσμα. Επίσης από την εταιρεία κυκλοφορούν, μαζί με την αμερικάνικη The Reverberation Appreciation Society/ Austin Psych Fest, οι πολύ γνωστές psych συλλογές "The Reverb Conspiracy", με το τρίτο μέρος της να γίνεται διαθέσιμο πριν από ένα χρόνο περίπου.

Ο κατάλογος της Fuzz Club Records είναι αρκετά εντυπωσιακός, μιας και περιλαμβάνει ονόματα όπως αυτά των Dead Skeletons, New Candys, The Woken Trees - με το απολαυστικό "Nnon" του 2013, Lola Colt, Radar Men From The Moon, The Lucid Dream, The Wands, Singapore Sling (που το 2014 κυκλοφόρησαν το εξαιρετικό "The Tower of Foronicity") και φυσικά τους The Underground Youth. Οι τελευταίοι αποτελούν και προσωπική αδυναμία, ενώ το ντεμπούτο τους "Delirium" αποτέλεσε και την πρώτη κυκλοφορία της Fuzz Club. Το συγκρότημα από το Μάντσεστερ κυκλοφόρησε πέρσι το "Haunted" (αφού είχε προηγηθεί το EP "Beautiful & Damned" το 2014), μια από τις κορυφαίες δουλειές της χρονιάς - όπως άλλωστε και η αντίστοιχη των New Candys. To 2015 ακούσαμε τους νέους δίσκους των Sonic Jesus, που παρουσίασαν το θορυβώσες αλλά και τολμηρό διπλό άλμπουμ "Neither Virtue Nor Anger", των Singapore Sling με το "Psych Fuck", όπως επίσης και αυτούς των The Orange Revival, TAU, Throw Down Bones, 10000 Russos και πολλών ακόμα.

Ένα από τα δυνατά χαρτιά της εταιρείας είναι η εξαιρετικά ενδιαφέρουσα σειρά από split singles που έχει παρουσιάσει. Στο όγδοο μέρος αυτών των κυκλοφοριών συμμετέχουν οι White Hills και οι Radar Men From The Moon, με τις προηγούμενες να περιλαμβάνουν συγκροτήματα όπως οι A Place To Bury Strangers, The Telescopes, The Black Angels, The Myrrors και The Vacant Lots. Αξίζει επίσης να αναφέρω ότι στις συλλογές "The Reverb Conspiracy" έχουν συμπεριληφθεί και τα ελληνικά σχήματα των A Victim Of Society και των Acid Baby Jesus.

Το 2016 έχει ξεκινήσει το ίδιο δυνατά για την Fuzz Club Records με νέες δουλειές από τους Dead Skeletons, The Third Sound και Radar Men From The Moon ενώ αναμένονται οι δίσκοι των One Unique Signal,Tales of Murder and Dust και πολλών ακόμα. Με όπλο ένα εξαιρετικό κριτήριο για μπάντες που θα προκαλέσουν τον ακροατή και με την ποικιλία σύμμαχό της Fuzz Club, φαίνεται ότι θα συνεχίσει να αποτελεί ένα εξαιρετικό φίλτρο για καλή μουσική.

Official Site / Soundcloud / Bandcamp

No.29 Male Gaze - Gale Maze (Castle Face Records): Αποτελούμενη από πρώην μέλη των The Mayyors, Blasted Canyons και The Mall, οι Male Gaze είναι μια νέα μπάντα που ανακατεύει 80's post-punk, psych & noise rock στοιχεία, προσφέροντας ένα ντεμπούτο που σε κερδίζει όλο και περισσότερο με κάθε ακρόαση. 

Ακούστε: "Cliffs Of Madness", "The Shining Path"

No.28 Public Service Broadcasting - The Race For Space (Test Card Recordings): Το λονδρέζικο δίδυμο των PSB είχε δείξει τα ηλεκτρονικά funk rock διαπιστευτήριά του από το "Inform-Educate-Entertain" του 2013, αλλά  ο δεύτερος δίσκος του προσφέρει τις πιο εθιστικές συνθέσεις του.

Ακούστε: "Gagarin", "Go!"

No.27 Cold Showers - Matter Of Choice (Dais Records): Η επιρροή των New Order είναι ιδιαίτερα εμφανής στο δεύτερο άλμπουμ των Cold Showers, οι οποίοι συνεχίζουν την πορεία τους στο να παγιωθούν ως μια από τις πιο ενδιαφέρουσες σύγχρονες coldwave μπάντες.

Ακούστε: "Only Human", "Plantlife"

No.26 Foals - What Went Down (Warner): Οι Foals έχοντας φτάσει αισίως στον τέταρτο δίσκο τους, συνεχίζουν να παρουσιάζουν εξαιρετικές indie rock δουλειές όπως μας έχουν συνηθίσει, με ένα μεγάλο μουσικό φάσμα που ικανοποιεί από τις πιο ψυχεδελικές μέχρι τις πιο χορευτικές διαθέσεις.

Ακούστε: "Mountain At My Gates", "What Went Down"

No.25 Sonic Jesus - Neither Virtue Nor Anger (Fuzz Club Records): Οι Ιταλοί τολμούν να κυκλοφορήσουν για πρώτη δουλειά ένα διπλό cd - τετραπλό βινύλιο - και δικαιώνονται, παρουσιάζοντας μια μίξη A Place To Bury Strangers, The Brian Jonestown Massacre και Swans σε ένα αρκετά πειραγμένο "μαύρο" πλαίσιο. Μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά την γνώμη μου για το ντεμπούτο των Sonic Jesus εδώ.

Ακούστε: "My Lunacy", "Telegraph"

No.24 Drenge – Undertow (Infectious Records): Καλύπτοντας ένα ευρύ μουσικό πεδίο με αναφορές από The Stooges και The White Stripes μέχρι Queens Of The Stone Age, τα αδέρφια Loveless εξελίσσονται, βελτιώνονται και προσφέρουν ένα από τα καλύτερα ροκ άλμπουμ του 2015.

Ακούστε: "The Woods", "We Can Do What We Want"

No.23 Static Daydream – Static Daydream (Saint Marie Records): Το δίδυμο των Static Daydream, που αποτελείται από την Jamie Casey και τον Paul Baker - γνωστό από τους Skywave και τους θορυβοποιούς Ceremony, προσφέρει ένα άλμπουμ που σε μεταφέρει στα 90s και τις καλύτερες στιγμές των The Jesus & Mary Chain και My Bloody Valentine. Άνετα ο καλύτερος καθαρά shoegaze δίσκος της χρονιάς.

Ακούστε: "More Than Today", "Run Into The Night"

No.22 Algiers – Algiers (Matador Records): Οι Algiers βάζουν gospel, punk, industrial στοιχεία στην post-punk φόρμα του ντεμπούτο τους με εκπληκτικά αποτελέσματα, το οποίο ισορροπεί μεταξύ μουσικής και δυναμικών στίχων και αν κυμαίνονταν στα ίδια συνθετικά επίπεδα όλα τα κομμάτια, θα βρίσκονταν πολύ πιο κοντά στη κορυφή της λίστας. 

Ακούστε: "And When You Fall", "Irony. Utility. Pretext."

No.21 zZz - Juggernaut (Excelsior Recordings): Το ολλανδικό δίδυμο των Björn Ottenheim και Daan Schinkel αποτέλεσαν για μένα μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις της χρονιάς που μας πέρασε, μιας και το τρίτο άλμπουμ των zZz, με τις electro, krautrock, garage και post-punk ρίζες, είναι απλά απολαυστικό.

Ακούστε: "When I Come Home", "Juggernaut"

Τα καλύτερα άλμπουμ του 2015 Νο.01 - 10

Η αίσθηση που μου έχει αφήσει η φετινή χρονιά μέχρι τώρα είναι ότι τα καλύτερα έρχονται, τουλάχιστον δισκογραφικά. Σίγουρα το νέο άλμπουμ των The Soft Moon, που το περίμενα όσο λίγα μέσα στο 2015, δεν με απογοήτευσε με τα διαφορετικά στοιχεία που εισήγαγε στον ήχο του σχήματος. Πέρα όμως από την μπάντα του Luis Vasquez υπήρξαν αρκετές ενδιαφέρουσες κυκλοφορίες στις οποίες αξίζει να αναφερθώ. Εννοείται οι επανενώσεις ακόμα και των πιο τυχάρπαστων ονομάτων συνεχίστηκαν με καταιγιστικό ρυθμό. Φυσικά μέσα σε αυτές και κάποιες που ξεχώρισαν - τις προάλλες άκουγα το πολύ καλό νέο Veruca Salt άλμπουμ - με βασικότερη αυτή των Sleater-Kinney. Συνολικά οι δέκα δισκογραφικές δουλειές που μου έκαναν περισσότερο εντύπωση μέχρι τώρα, με σειρά επίσημης ημερομηνίας κυκλοφορίας, είναι:

10. Ceremony - The L-Shaped Man (18 Μαΐου, Matador Records)

09. Sonic Jesus - Neither Virtue Nor Anger (16 Απριλίου, Fuzz Club)

08. Drenge - Undertow (6 Απριλίου, Infectious Records)

07. The Soft Moon - Deeper (31 Μαρτίου, Captured Tracks)

06. Agent Side Grinder - Alkimia (25 Μαρτίου, Progress Productions)

05. New Candys - New Candys As Medicine (16 Μαρτίου, Picture In My Ear)

04. Then Comes Silence - Nyctophilian (13 Μαρτίου, Novoton)

03. Motorama - Poverty (9 Φεβρουαρίου, Talitres)

02. Sleater Kinney - No Cities To Love (20 Ιανουαρίου, Sub Pop)

01. Viet Cong - Viet Cong (20 Ιανουαρίου, Jagjaguwar)

Οι Sonic Jesus παρουσίασαν πριν λίγες μέρες το νέο τους βίντεο για το "My Lunacy", το οποίο περιλαμβάνει σκηνές από το ντοκιμαντέρ του 1962 "La Taranta" του Gianfranco Mingozzi. Το κομμάτι περιέχεται στο νέο διπλό δίσκο του συγκροτήματος "Neither Virtue Nor Anger", που κυκλοφόρησε τον Απρίλιο από την Fuzz Club Records (μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά την γνώμη μου για το άλμπουμ εδώ). Δείτε το βίντεο παρακάτω:

Το συγκρότημα των Sonic Jesus το γνώρισα από την κοινή κυκλοφορία με τους The Black Angels, που κυκλοφόρησε τον περασμένο Δεκέμβριο από την Fuzz Club Records. Το σχήμα κυκλοφόρησε τον Απρίλιο που μας πέρασε το ντεμπούτο άλμπουμ του, με τίτλο "Neither Virtue Nor Anger", με τους Sonic Jesus να μην φοβούνται να παρουσιάσουν για πρώτη δουλειά ένα διπλό cd - τετραπλό βινύλιο - με διάρκεια περίπου στα 90 λεπτά. Η περιοδεία που ακολούθησε για την προώθηση του δίσκου ήταν εκτεταμένη και πέρασε και από την χώρα μας. Η ηχητική συνταγή των Ιταλών στηρίζεται σε psych ρυθμούς, γεμάτους παραμόρφωση και σκοτεινή ατμόσφαιρα. Φανταστείτε μια μίξη A Place To Bury Strangers, The Brian Jonestown Massacre και Swans σε ένα αρκετά πειραγμένο "μαύρο" πλαίσιο. Το "Locomotive" απλώς μας ετοιμάζει για την goth επίθεση του "Triumph", που μαζί με το α λα Jesus and Mary Chain "Sweet Suicide" αποτελούν τα κομμάτια που ξεχώρισα από το πρώτο δισκάκι. Στο "Dead" φανερώνεται η πιο ψυχεδελική πτυχή τους, ενώ τo "Paranoid Palace" που ακολουθεί ακούγεται σαν μια psych έκδοση του "Atmosphere" των Joy Division μέχρι το ξέσπασμα που έρχεται στο τέλος, ενώ το "Lost Reprise", που συμπεριλαμβάνονταν στο split με τους Black Angels, είναι η πιο ταξιδιάρικη στιγμή της πρώτης πλευράς του άλμπουμ. 

Η αρχή του δεύτερου μέρους, ή τρίτου αν κάποιος ακολουθεί το βινύλιο, γίνεται με το μελαγχολικό "Monkey On My Back", με τα κομμάτια που ακολουθούν να βγάζουν μια noise ή tribal διάθεση κινούμενα κυρίως σε mid-tempo ρυθμούς. Συγκριτικά με το πρώτο μισό, το δεύτερο δείχνει να υπολείπεται και σε σημεία να κουράζει, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν αποτελεί ένα αρκετά ενδιαφέρον άκουσμα μιας και το γκρουπ αποδεικνύει ότι δεν φοβάται να πειραματιστεί. Πέρα από το εναρκτήριο, το Suicide-ικό "Telegraph" και το "Underground" με τη στοιχειωτική μελωδία και την δυναμική κλιμάκωση  φαντάζουν ως οι καλύτερες στιγμές του μέρους αυτού, ενώ το κλείσιμο του "Neither Virtue Nor Anger" γίνεται με το ονειρικό "Kali Yuga". Ιδιαίτερη αναφορά πρέπει να γίνει και στο αξιόλογο artwork του επίσης Ιταλού Mirco Marcacci, το οποίο συντελεί και αυτό σε ένα συνολικά πολύ όμορφο και τολμηρό αποτέλεσμα.

Βαθμολογία: 7,5 / 10

To split των The Black Angels και των Sonic Jesus είναι η πέμπτη στη σειρά απολαυστική αντίστοιχη κυκλοφορία από την Fuzz Club Records (η επόμενη θα περιλαμβάνει τους A Place To Bury Strangers και τους The Telescopes. Μετά το "Indigo Meadow", άλμπουμ και περιοδεία που τους έφερε και από την Ελλάδα για μια sold out εμφάνιση, οι The Black Angels κυκλοφόρησαν τον Ιούλιο το ΕΡ "Clear Lake Forest" και στις 15 Δεκεμβρίου το έξοχο "Molly Moves My Generation". Το κομμάτι επισκέπτεται τις πιο θορυβώδεις πτυχές του ήχου τους, ακούγεται αρκετά πιο ωμό, επιθετικό και σκοτεινό, εκεί που κρύβονται για μένα και οι καλύτερες στιγμές των Αμερικανών. Τη split αυτή κυκλοφορία μοιράζονται με τους Ιταλούς Sonic Jesus που εδώ παρουσιάζουν μια πιο shoegaze ταξιδιάρικη διάθεση του psych κόσμου τους, που σίγουρα σε προκαλεί να τους ακούσεις περισσότερο ( τσεκάρετε το "Lost Reprise" εδώ). Μπορείτε να δείτε το βίντεο του "Molly Moves My Generation" των The Black Angels παρακάτω: