Live Review: Aephanemer w/ Aetherian @ Piraeus Club Academy, 20.11.2026
Νοεμβρίου 22, 2026
Και επιτέλους, μετά από τρία χρόνια και δύο αλλαγές venue για το live που είχα χάσει την προηγούμενη φορά, μου δόθηκε η ευκαιρία να δω τους Aephanemer από κοντά! Η βραδιά ξεκίνησε με μια πάρα πολύ μικρή και ασήμαντη καθυστέρηση, με το άνοιγμα να αναλαμβάνουν οι Aetherian, με τους οποίους ερχόμουν πρώτη φορά σε επαφή, καθώς δεν είχα ακούσει ξανά τη δουλειά τους. Μετά από αυτή την εμφάνιση, όμως, έχω να πω πως σίγουρα θα ήθελα να τους ξαναδώ.
Είχαν τρομερή ενέργεια, με τον frontman, Πάνο, να οργώνει κυριολεκτικά τη σκηνή αλλά και να ξεσηκώνει το κοινό μπαίνοντας και ο ίδιος μέσα. Γενικά, μια εξαιρετική εμφάνιση και ένα πραγματικά δυνατό introduction για μένα, που, κακώς όπως αποδείχθηκε, δεν τους γνώριζα μέχρι σήμερα. Το σίγουρο είναι πως θα ακούσω πολύ περισσότερο από τη δουλειά τους μετά από αυτό.
Και περνάμε στο main event! Θέλοντας να είμαι όσο πιο αντικειμενικός γίνεται και να αποφύγω το ενδεχόμενο να κάνω απλώς glaze, ευτυχώς μπορώ να πω πως το live ήταν πραγματικά άψογο. Ειδικά στον τεχνικό τομέα, με εντυπωσίασε πάρα πολύ ευχάριστα. Ο ήχος ήταν πεντακάθαρος, ακόμα και στο σημείο όπου βρισκόμουν, αρκετά κοντά στα ηχεία. Οι Aephanemer λοιπόν μπήκαν δυναμικά με τα Échos d’un monde perdu και Le cimetière marin, δύο κομμάτια (τα οποία φυσικά έκανα copy-paste για να μην πετσοκόψω τα γαλλικά) από το εξαιρετικό Utopie, την πιο πρόσφατη δουλειά της μπάντας, το οποίο κατέλαβε σημαντικό μέρος του setlist.
Επόμενη στάση τα Le radeau de la Méduse και The Call of the Wild, στην πρόσφατα ανανεωμένη του εκδοχή, για να ακολουθήσει ακόμη ένα κομμάτι από το Utopie, το La règle du jeu. Και φτάνοντας περίπου στη μέση του live, ξεκινάει η προσωπική μου αγαπημένη τριλογία κομματιών: The Sovereign (το πρώτο κομμάτι που άκουσα ποτέ από Aephanemer), το ελληνικής θεματολογίας και προσωπικό μου αγαπημένο Antigone, στο οποίο η Marion απέδειξε πραγματικά το ταλέντο της με τις συνεχόμενες και απότομες εναλλαγές από brutal σε οπερατικά φωνητικά, και το μελαγχολικό Roots and Leaves, που έριξε για λίγο την ταχύτητα. Όχι ότι αυτό βοήθησε ιδιαίτερα, βέβαια, καθώς το κεφάλι μου βρισκόταν σχεδόν μόνιμα πάνω κάτω από το headbanging (RIP αυχένας).
Συνεχίζουμε με το εξαιρετικό Contrepoint, ίσως το πιο κοντινό τους στον power metal ήχο, κατά τη γνώμη μου, με ολόκληρο το venue να πηγαίνει κυριολεκτικά πάνω κάτω. Και εδώ θέλω να προσθέσω κάτι: χάρηκα πάρα πολύ το κοινό, το οποίο ήταν πραγματικά εξαιρετικό. Κάτι που φαινόταν και στα πρόσωπα των ίδιων των Aephanemer, καθώς σε όλη τη διάρκεια του live είχαν ένα σχεδόν παιδικό χαμόγελο, γεμάτο ενθουσιασμό. Ακολουθούν τα κλασικά Path of the Wolf και Back Again από το Prokopton, για να περάσουμε στη συνέχεια στη διλογία του Utopie, που μας έδωσε μια πολύ ωραία γεύση από το Belle Époque και την ευκαιρία για τον Martin Hamiche να αποδείξει στο έπακρο το ταλέντο του στην κιθάρα.
Και τελευταίο κομμάτι της βραδιάς, φυσικά, το Bloodline, ένα από τα πιο αγαπημένα κομμάτια του κοινού. Και κάπως έτσι, έχοντας περάσει υπέροχα σε αυτό το live, με τον αυχένα μου να πονάει από το headbanging και το χέρι μου να μένει για άλλη μια φορά χωρίς μπαγκέτα του ντράμερ ή πένα του κιθαρίστα, καταφέρνω τουλάχιστον να δώσω το χέρι μου στη Marion και φεύγω πραγματικά χαρούμενος που επιτέλους τους είδα από κοντά, αλλά και γεμάτος ανυπομονησία για την επόμενη φορά. Ένα μικρό παράπονο μόνο... Βρε παιδιά, ένα Snowblind για να ακούσουμε λίγο ακόμα οπερατική φωνή! Πέρα από αυτό, μιλάμε για ένα εξαιρετικό live, για το οποίο είχα ήδη υψηλές προσδοκίες, τις οποίες όχι μόνο εκπλήρωσε, αλλά ξεπέρασε κιόλας!
Φωτογραφίες: Νικόλ Πρίντζα
























































0 Comments