Ο δεύτερος και καλύτερος δίσκος των Ride, "Going Blank Again", κυκλοφόρησε πριν 20 χρόνια, από την ιστορική Creation Records, και η μπάντα από την Οξφόρδη ακολουθώντας τα χνάρια των My Bloody Valentine, κατάφερε να θεωρείται μια από τις καλύτερες στη Βρετανία, και όχι μόνο για το shoegaze χώρο. Φέτος μάλιστα, λόγω της συμπλήρωσης των 20 χρόνων, έγινε διαθέσιμη μια επετειακή επανακυκλοφορία του άλμπουμ, η οποία συνοδεύονταν από μια ζωντανή εμφάνιση του συγκροτήματος στο Brixton Academy το 1992. Το "Leave Them All Behind" πέρα ότι ήταν ένα από τα πιο ξεχωριστά κομμάτια των Ride, ήταν και το πιο επιτυχημένο εμπορικά single τους, σκαρφαλώνοντας στην ένατη θέση των UK Singles Chart.

Στα πλαίσια της καμπάνιας Jack Daniel's J.D.Roots, οι The Horrors έδωσαν το Μάιο μια συναυλία στην γενέτειρα τους, Southend-on-Sea στο Essex, για την αναζήτηση του καλύτερου μικρού συναυλιακού χώρου στην Βρετανία. Χάρη στο YouTube χρήστη ericfloaters2, μπορείτε να δείτε την εμφάνιση του συγκροτήματος εκείνη την βραδιά, παρακάτω. Το setlist:

1. Mirror's image
2. Who Can Say
3. I Can see through you
4. Scarlet Fields
5. Wild eyed
6. Endless Blue
7. Sea within a sea
8. Still Life
10. Changing the Rain
11. Three Decades
12. Moving further Away

Το "And I’m Up" είναι το τρίτο βίντεο που κυκλοφορούν οι A Place To Bury Strangers, από το φετινό δίσκο τους "Worship", μετά τα "You Are the One" και "Leaving Tomorrow". Την σκηνοθεσία του "And I’m Up" υπογράφει ο Karl Ackermann, αδερφός του frontman της μπάντας Oliver, και μπορείτε να το παρακολουθήσετε παρακάτω. Το συγκρότημα ολοκλήρωσε την προηγούμενη εβδομάδα το ευρωπαϊκό σκέλος της περιοδείας τους, με 3 εμφανίσεις στην Ελλάδα, από τις οποίες το review για την συναυλία τους στην Αθήνα μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

Ας είναι καλά η Google, που εξαιτίας μάλλον κάποιου προβλήματος στην εφαρμογή ψηφοφορίας που διαθέτει στο blogger, μηδένησε την τρέχουσα ψηφοφορία (με συνεχόμενα reset παρακαλώ), με αποτέλεσμα το κλείσιμο αυτής. Φυσικά αυτό δεν ήταν ένα πρόβλημα που αντιμετώπισα μόνο εγώ, αλλά πάρα πολλοί χρήστες, του blogger και της συγκεκριμένης εφαρμογής, σε όλο τον κόσμο, με μερικούς να χάνουν αποτελέσματα μηνών(όσους ενδιαφέρει παραπάνω ας πατήσουν εδώ). Αλλά επειδή δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο, όχι όμως σε τέτοια έκταση (να είχαν χαθεί μερικές ψήφοι, που συνήθως μετά από μέρες επανέρχονταν, αλλά ποτέ μηδενισμός), είχα μάθει να διατηρώ κάποια backup της εξέλιξης κάθε ψηφοφορίας. Οπότε μόλις δυο εβδομάδες μετά την έναρξη του poll για τα καλύτερα άλμπουμ των 90s, η κατάσταση είχε ως εξής:



Με 48 ψήφους από τους 129, μέχρι εκείνη την ώρα, το "Nevermind" των Nirvana, ήταν ο δίσκος που είχατε ξεχωρίσει, με μόλις δυο ψήφους διαφορά από το "Ok Computer" των Radiohead. Το γεγονός είναι ότι όσο και αν διαρκούσε αυτή η ψηφοφορία, η άτυπη μάχη για τον δίσκο των 90s φαινόταν ότι θα κρινόταν μεταξύ αυτών των άλμπουμ, μιας και ακολουθούσαν με μεγάλη διαφορά το "Violator" των Depeche Mode(25 ψήφοι), και το "Ten" των Pearl Jam(22 ψήφοι - που ήταν και η δική μου προτίμηση). Χωρίς να κρύβω το κόλλημα από τέτοιου είδους λίστες περίμενα με ενδιαφέρον να δω πως θα εξελιχθεί, γιατί πάντα μου άρεσε η συζήτηση και ίσως και ο χαβαλές γύρω από ανάλογες μουσικές ψηφοφορίες. Οπότε σύντομα θα υπάρξει νέα ψηφοφορία, σίγουρα όμως όχι ξανά με εφαρμογή της Google.

Περισσότερο διαφωνία 10χρονων παρά καταξιωμένων μουσικών θυμίζουν όλα αυτά που γίνονται στο στρατόπεδο των New Order. Το νέο κρούσμα, ήρθε αυτήν τη φορά από τον Bernard Sumner, ο οποίος αφού εξέφρασε τη δυσαρέσκεια του για τις κινήσεις του Peter Hook, δήλωσε ότι ο τελευταίος του έδειξε τον δρόμο στο να επανενώσει τους New Order. Μάλλον η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι για τον Barney ήταν η απόφαση του πρώην μπασίστα του, να περιοδεύσει, μετά από το "Unknown Pleasures" και το "Closer", και για τους δυο πρώτους δίσκους των New Order. Η δήλωση του Sumner ήταν η εξής:
"I think it sucks to be honest. We found out that he was touring 'Unknown Pleasures' through the press. He didn't tell us, which we thought was pretty low. It just seems like a real commercial thing to do. He seems to be doing it for the money. To me, Joy Division and New Order were never about that. I thought it was disrespectful to the rest of us. But I must admit that once he started doing it, we did think, 'What are we doing holding back with New Order?' So, in a way - if you'll excuse the pun - he showed us the light".
Χωρίς να διαφωνώ σχεδόν σε τίποτα από αυτά που λέει ο Sumner, με την δήλωσή του αυτή, είναι σαν να παραδέχεται ευθαρσώς ότι ο μόνος λόγος που επαναδραστηριοποίησε το συγκρότημα ήταν τα λεφτά (όχι ότι δεν το γνωρίζαμε). Να θυμίσω πως, όταν στα τέλη της δεκαετίας του 80 ήθελε να συνεργαστεί με τον Johnny Marr των Smiths για την δημιουργία των Electronic, η αρχική σκέψη ήταν να αποχωρήσει από την μπάντα με αποτέλεσμα την διάλυση της, μιας και αυτή ήταν η συμφωνία που είχαν κάνει όλα τα μέλη των New Order. Ο μόνος λόγος που δεν έγινε τότε ήταν τα τεράστια χρέη του Hacienda, στο οποίο ήταν μέτοχοι. Είναι τουλάχιστον υποκριτικό να κατηγορεί τον Hook, όταν ο τελευταίος προέβει στην ίδια κίνηση το 2007. Για άλλη μια φορά πάντως, αποδεικνύεται ότι το μουσικό ταλέντο δεν συμβαδίζει με την προσωπικότητα του κάθε καλλιτέχνη. Ίσως αν τα λεφτά που τους πρόσφεραν για να βρεθούν όλοι μαζί ξανά, ήταν αντίστοιχα με αυτά πχ που δόθηκαν για επανένωση των The Stone Roses ή τόσων άλλων, δεν γινόταν κανένα θέμα. Από την άλλη δεν έμειναν καμιά εικοσαριά χρόνια χώρια, αλλά ούτε ποτέ έλαβαν και την αναγνώριση που βρήκαν τέτοια συγκροτήματα, που χωρίς τους New Order ίσως δεν υπήρχαν. Και όλα αυτά ενώ το Νοέμβριο περιμένουμε την "νέα" τους κυκλοφορία με τίτλο "Lost Sirens".

Δεν αρκεί μόνο να είσαι η πιο θορυβώδης μπάντα της Νέας Υόρκης, πρέπει να υπάρχουν και τα κομμάτια για να το υποστηρίξεις, και πιστεύω ότι τα περίπου 800 άτομα που βρέθηκαν στο Fuzz δεν είδαν μια σύγχρονη εκδοχή των Jesus And Mary Chain, αλλά μια πολύ καλή noise μπάντα στην ίσως καλύτερη στιγμή της καριέρας τους. Οι A Place To Bury Strangers δικαιολογούν απόλυτα τον "θόρυβο" γύρω από το όνομά τους, και το απέδειξαν για παραπάνω από μια ώρα το Σάββατο. Η βραδιά ξεκίνησε με τους δικούς μας, Zebra Tracks, οι οποίοι παρουσίασαν υλικό από την πολύ αξιόλογη νέα τους δουλειά, με τίτλο "Collective Guilt". Γενικά στάθηκαν πολύ καλά, με τα κομμάτια να παρουσιάζουν αρκετό ενδιαφέρον, ενώ το μοναδικό ίσως ανασταλτικό, είναι ότι τα φωνητικά θυμίζουν αρκετά Placebo. Ήταν η πρώτη φορά που θα έβλεπα τους A Place To Bury Strangers, μιας και δεν είχα την ευκαιρία να τους παρακολουθήσω τις δυο προηγούμενες φορές που μας επισκέφτηκαν. Η ηχητική επίθεση που εξαπέλυσαν οι Αμερικανοί ήταν ασταμάτητη σχεδόν για όλη τη διάρκεια του σετ τους(πήραν/ πήραμε μια ανάσα μόνο πριν το encore), παρόλο που ο ήχος δεν ήταν σύμμαχος τους, κυρίως με τα φωνητικά να είναι σχεδόν εξαφανισμένα σε μερικά κομμάτια. Παρόλα αυτά ο φανταστικός ήχος του μπάσου ήταν εκεί(ο μπασίστας πάλι κρατήθηκε μόλις 3 κομμάτια πριν βουτήξει στο κοινό), όπως και η μηχανή πίσω από τα ντραμς που ακούει στο όνομα Robi Gonzalez, ενώ ο αυτοσχεδιασμός του Ackermann ήταν εντελώς απαλλαγμένος από ποζεριές. Οι APTBS είχαν πολύ όρεξη και το έδειξαν, ενώ τα καταπληκτικά visuals βοηθούσαν την όλη ατμόσφαιρα. Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν ότι το live δεν είχε χαρακτήρα προώθησης του νέου δίσκου "Worship", αλλά best-of μιας και το setlist τους ήταν μοιρασμένο στους τρία άλμπουμ της μπάντας, αλλά ακόμα και στο φετινό ΕΡ τους "Onwards to the Wall", από το οποίο έπαιξαν τα 3 από τα 5 κομμάτια που περιέχει (χωρίς να ισχυρίζομαι ότι τα κομμάτια του υπολείπονται από αυτά των δίσκων, μιας και θεωρώ τα "So Far Away" και "Onwards To The Wall" από τα καλύτερα που έχουν γράψει). Απλώς περίμενα με ενδιαφέρον να ακούσω, πως θα αποδώσουν ζωντανά τα κομμάτια ενός από τους καλύτερους φετινούς δίσκους. Μετά από λίγο λιγότερο από 70 λεπτά παραμόρφωσης η συναυλία έφτασε στο τέλος της χωρίς πολλά παράπονα για την διάρκεια, ξέροντας και εγώ, ότι όσο και να το διασκέδασα, παρά τα όποια προβλήματα στον ήχο, ένα έντονο βουητό είχε αρχίσει να κάνει αρκετά επίμονα την αίσθηση του.

Setlist:

1. Ego Death
2. Why I Can't Cry Anymore
3. Deadbeat
4. So Far Away
5. Onwards to the Wall
6. Keep Slipping Away
7. To Fix the Gash in Your Head
8. Drill It Up
9. Mind Control
10. Dissolved (όχι ολόκληρο αν θυμάμαι καλά)
11. I Lived My Life to Stand in the Shadow of Your Heart
12. Ocean

Encore:

13. You Are the One

A Place To Bury Strangers - You're The One (live in Athens):

Από την χθεσινή πλέον, συνέντευξη τύπου που παραχώρησαν οι Depeche Mode στο Παρίσι, αποκαλύπτοντας τα δισκογραφικά και συναυλιακά σχέδιά τους, φανερώθηκε και ένα νέο κομμάτι που έχει έτοιμο η μπάντα, με προσωρινό τίτλο "Angel of Love". Το τραγούδι μου φαίνεται αρκετά πιο ενδιαφέρον, τουλάχιστον από τα περισσότερα κομμάτια του "Sounds of the Universe". Δείτε το επίσημο βίντεο που το συνόδεψε παρακάτω:

Οι φήμες, στις οποίες είχα αναφερθεί και παλιότερα, για την ευρωπαϊκή περιοδεία των Depeche Mode ήταν αρκετές. Πλέον είναι σχεδόν σίγουρο, ότι το συγκρότημα θα εμφανιστεί στην χώρα μας, μετά το φιάσκο του 2009, στις 10 Μαΐου 2013 στο Terra Vibe. Οι ημερομηνίες έχουν επιβεβαιωθεί άτυπα από τα μέλη της μπάντας, αλλά οι επίσημες ανακοινώσεις θα πραγματοποιηθούν σήμερα το μεσημέρι, σε μια ειδική εκδήλωση που οργάνωσε το συγκρότημα στο Παρίσι. Μπορείτε να δείτε τη συνέντευξη τύπου που θα παραχωρήσουν οι Depeche Mode ζωντανά, από την επίσημη ιστοσελίδα τους depechemode.com.

O Peter Murphy θα πραγματοποιήσει για δεύτερη φορά το Miracula Halloween, ένα event που θα λάβει χώρα σε μυστική τοποθεσία στο Λος Άντζελες στις 27 Οκτωβρίου, για 125 "τυχερούς" οπαδούς. Η εκδήλωση, που θα ξεκινήσει στις 6.30 το απόγευμα και θα ολοκληρωθεί στις πρώτες πρωινές ώρες, κοστίζει 500 δολάρια και θα περιλαμβάνει εμφανίσεις δυο συγκροτημάτων, αλλά και πιο προσωπικές συναντήσεις με τον ίδιο τον Murphy. Το πρώτο Miracula είχε πραγματοποιηθεί στο Las Vegas, άλλα ήταν διήμερο με τις τιμές των εισιτηρίων να ξεκινούν από τα 4000$. Ο πρώην τραγουδιστής των Bauhaus μάλιστα, θα παρουσιάσει εκεί ολόκληρο το "Deep", το προσωπικό του άλμπουμ από το 1989, το οποίο περιείχε τις επιτυχίες "Cuts You Up" και "A Strange Kind of Love". Για το 2013 ο Peter Murphy έχει ήδη προγραμματίσει 5 συναυλίες στην Αυστραλία, που όπως έχει ανακοινώσει, στο setlist θα συμπεριλάβει, πέρα από υλικό από τις προσωπικές δουλειές του, και κλασσικά κομμάτια των Bauhaus.

Η post-punk εκδοχή της dream pop με τα απαραίτητα shoegaze στοιχεία, είναι μια συνταγή που επαναλαμβάνεται όλο και πιο συχνά. Πλέον δεν μπορώ ούτε καν να θυμηθώ πόσα νέα, τέτοιου στυλ, συγκροτήματα έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια. Οι Evil Eyes είναι μια νέα μπάντα από το Σαν Φρανσίσκο, που αν και ανήκει σε αυτό το μουσικό ύφος, θεωρώ ότι ξεχωρίζει αφού έχει τα κομμάτια να το υποστηρίξει (ίσως πλησιάζουν λίγο περισσότερο στους The War on Drugs). Έχουν κυκλοφορήσει 1 ΕΡ και 2 singles, τα "Over My Shoulder" και "Keep Your Mind On Me" (με το δεύτερο να μου έχει κάνει μεγαλύτερη εντύπωση), τα οποία μπορείτε να τα ακούσετε ή και να τα κατεβάσετε δωρεάν από την επίσημη bandcamp σελίδα τους εδώ. Ο πρώτος τους ολοκληρωμένος δίσκος αναμένεται στις αρχές του 2013.

Πρέπει να ομολογήσω ότι το post-punk λονδρέζικο συγκρότημα των The I.D είναι ένα από τα φετινά μου κολλήματα. Πριν λίγους μήνες είχαν κυκλοφορήσει το δυναμικό πρώτο τους single "Age Anti Age"(το βίντεο του οποίου μπορείτε να δείτε εδώ), με το "A Bigger Picture" να ακολουθεί τον Ιούνιο, και πάλι από την Duchamp Records του Gary Powell των The Libertines, με το κομμάτι να κινείται σε πιο White Lies μονοπάτια. Η μπάντα έκανε διαθέσιμα άλλα δυο νέα εξαιρετικά κομμάτια, τα "Bloodsweat & Honour" και "Own Designed Love", με το δεύτερο να συνοδεύεται από ένα ακόμα, μετά το "Age Anti Age", πολύ καλοφτιαγμένο βίντεο που μπορείτε να τσεκάρετε παρακάτω, ενώ μπορείτε και να το κατεβάσετε δωρεάν ως τις 23 Οκτωβρίου, εδώ .

Μπορούμε πλέον να ακούσουμε ολόκληρη την νέα δουλειά του Paul Banks, η οποία κυκλοφορεί επίσημα στις 22 Οκτωβρίου. Οι συγκρίσεις με τους δίσκους των Interpol είναι αναπόφευκτες, αν και όχι άτοπες ως ένα σημείο λίγο άδικες μιας και στο "Banks" προσπαθεί να φέρει κάποια νέα στοιχεία, αλλά η φωνή του είναι τόσο χαρακτηριστική που δύσκολα θα τις απέφευγε ακόμα και αν έπαιζε με ukelele. Το πρώτο δείγμα από το άλμπουμ ήταν το "Summertime Is Coming", από το ΕΡ προπομπό του "Banks", με τίτλο "Julian Plenti lives...". Το κομμάτι αυτό, θυμίζει λίγο την προηγούμενη προσωπική προσπάθεια του frontman των Interpol, "Julian Plenti is... Skyscraper", πράγμα απολύτως φυσιολογικό αφού προέρχεται από εκείνη την περίοδο. Το "Base" που ήταν το επόμενο τραγούδι που έκανε διαθέσιμο ο Banks, διαφοροποιείται αρκετά. Από τις πρώτες ακροάσεις ακούγεται αρκετά πιο ενδιαφέρον από την πρώτη του δουλειά, αλλά θεωρώ ότι δεν φτάνει τα επίπεδα του πολύ υποτιμημένου τέταρτου ομώνυμου άλμπουμ των Interpol. Μπορείτε να ακούσετε όλο το νέο δίσκο του Paul Banks, ο οποίος στις 15 Φεβρουαρίου θα μας επισκεφτεί, εδώ.

Η αλήθεια είναι ότι το σκέφτηκα αρκετά πριν γράψω την άποψη μου για το έκτο άλμπουμ των Muse, γιατί το "θάψιμο" δισκογραφικών δουλειών ποτέ δεν είναι στόχος αλλά ούτε το φόρτε μου. Η προηγούμενη κυκλοφορία τους με είχε απογοητεύσει, αλλά εδώ προχωρούν ένα βήμα παραπέρα, ή μάλλον παρακάτω. Αν στο "The Resistance" θεώρησα ότι μεγαλοπιάνονται, εδώ την ψωνίζουν εντελώς. Ο Matt Bellamy φαντάζομαι ότι πολύ θα ήθελε την θέση του Bono στο τωρινό "ροκ" σύμπαν, και είμαι αρκετά σίγουρος ότι μπορεί να τα καταφέρει. Πολύ αμφιβάλω αν με το να κοπιάρει μια μπάντα, τους Queen ή άλλα ιστορικά συγκροτήματα προηγούμενων δεκαετιών, την κάνει να θεωρείται οι Queen της εποχής του, ή με το να προσθέτει dubstep ή Radiohead στοιχεία της τελευταίας κυρίως περιόδου, και αποτυχημένα μάλιστα, να θεωρείται κάτι αξιόλογο. Τα "Supremacy", "Madness" και "Survival" είναι ίσως τα χειρότερα κομμάτια της καριέρας τους (με το τελευταίο, που ήταν και το επίσημο κομμάτι των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου, να κρατάει σίγουρα την πρώτη θέση σε αυτήν τη λίστα). Οι κάποιες ανολοκλήρωτες σκόρπιες καλές ιδέες και σκέψεις, όπως στο "Animals" και "Save Me", δεν μπορούν να σώσουν την συνολική εικόνα του δίσκου. Με τις πρώτες δουλειές τους ξεχώρισαν, ενώ με το "Black Holes & Revelations" οι Muse γνώρισαν την γενικότερη αποδοχή από κοινό και κριτικούς. Εννοείται εκτιμώ ένα συγκρότημα που εξελίσσεται παρά να επαναλαμβάνει κάποια επιτυχημένη συνταγή προηγούμενων δίσκων, απλώς η πορεία που ακολουθούν οι Muse είναι πολύ μακριά από τα δικά μου γούστα.

Βαθμολογία : 3 / 10

Το "Lost Sirens", μια συλλογή από ακυκλοφόρητα κομμάτια των New Order(κυρίως ότι απέμεινε από της ηχογραφήσεις του "Waiting for the Siren's Call" του 2005), τελικά ανακοινώθηκε ότι θα κυκλοφορήσει τον φετινό Νοέμβριο. Με σχεδόν ένα χρόνο καθυστέρηση θα φτάσει δηλαδή το άλμπουμ, λόγω της γνωστής πλέον υπόθεσης μεταξύ του συγκροτήματος και του πρώην μπασίστα τους, Peter Hook. Οι New Order πάντως, σχεδιάζουν ήδη την επόμενη δισκογραφική κίνησή τους, ενώ ο Hooky συνεχίζει τις περιοδείες μαζί με την μπάντα του, τους The Light, για τα "Unknown Pleasures", "Closer", αλλά και για τα "Movement" και "Power, Corruption & Lies". Το μόνο κομμάτι που έχει γίνει γνωστό από το "Lost Sirens" έως τώρα, είναι το "Hellbent", το οποίο είχε συμπεριληφθεί στην Joy Division/ New Order συλλογή με τίτλο "Total".

Η ομάδα New Dark Age συμπληρώνει 20 χρόνια παρουσίας στη νυχτερινή ζωή της Αθήνας, και το γιορτάζει με ένα party στο Second Skin Club στις 19 Οκτωβρίου. Τις συγκεκριμένες βραδιές, τις γνώρισα στο Memphis Bar(κλασσικά τις Τρίτες), και από τότε τα event του Γιάννη Μηλιώνη και της παρέας του, αποτελούν εγγύηση καλής μουσικής. Την τελευταία φορά, πίσω στο 2010 και στην παρουσίαση βιβλίου/ dj set από τον Peter Hook, ήταν ίσως το μόνο που άξιζε στην συγκεκριμένη βραδιά. First and Last and Always...

Μετά από πολύ καιρό η σκηνή του Gagarin 205 υποδέχεται μια από τις μεγαλύτερες ροκ εν ρολ μπάντες της χώρας, ήρωες της πιο «σκληρής» αθηναϊκής σκηνής ήδη από τα ένδοξα 90s.

Η μπάντα που συνδύασε το hard rock με τον ήχο του Seattle, το φανκ στον ρυθμό και τις χαρακτηριστικές μπασογραμμές (για τους πιο γνώστες) και δεν δίστασε να περάσει στα επόμενα άλμπουμς και από σκοτεινότερους και πιο ψυχεδελικούς ήχους, θα παρουσιάσει στο Gagarin 205 τον νέο της δίσκο, χωρίς βέβαια να παραλείψει το παλιό αγαπημένο υλικό – ναι, αναμένεται ένα ατελείωτο βράδυ.

Τα 10 νέα κομμάτια του Dead Rock Commandos θα ενταχθούν στο ήδη μεγάλο υλικό του συγκροτήματος που περιλαμβάνει επιπλέον ψυχεδέλεια των 70s και desert rock, αλλά ό,τι και να πει ένα είναι το σίγουρο: πρόκειται για το υλικό εκείνο από το οποίο φτιάχνονται τα αξέχαστα rock live acts.

To νέο άλμπουμ των Nightstalker θα πωλείται στο Gagarin την ημέρα του live.

Μαζί τους οι εκπληκτικοί Universe217

Πολλοί θεωρούν ότι την δεκαετία του 90 είχαμε τα τελευταία αξιόλογα μουσικά κινήματα όπως και μεγάλα συγκροτήματα, και ότι από τότε η μουσική που ακούμε είναι μια ανακύκλωση ήχων προηγούμενων δεκαετιών. Αν και διαφωνώ, στις μέρες χρειάζεται πολύ περισσότερο "ψάξιμο" για να βρεις κάτι αξιόλογο, μιας και δεν υπάρχουν τα μουσικά φίλτρα που υπήρχαν παλιότερα. Τα 90s πάντως θα είναι πάντα ξεχωριστά για μένα, αφού ήταν και η δεκαετία που "έζησα" περισσότερο μεγαλώνοντας, ενώ κάποιοι δίσκοι από τότε μου φαίνονται σαν να κυκλοφόρησαν πριν λίγο καιρό (η ηλικία δεν μπορεί να κρυφτεί). Ήταν μια περίοδος που στην Αμερική άνθισαν πάρα πολλά είδη, όπως η rap, η R&B ή και το nu metal αργότερα, αλλά αυτό που κυριάρχησε ήταν το grunge, με τον Kurt Cobain να αποτελεί τον τελευταίο ροκ σταρ τέτοιας μαζικής αποδοχής, πριν το διαδίκτυο τα σαρώσει όλα. Στην άλλη μεριά του Ατλαντικού οι Βρετανοί που ήδη χόρευαν στους ρυθμούς της techno, μιας μόδας που ξεκίνησε από το Manchester, έμειναν απασχολημένοι με τον "πόλεμο" της brit pop. Επειδή μια λίστα με τα καλύτερα από τη δεκαετία του 90 θα μπορούσε να είναι ανεξάντλητη, προσπάθησα στην ψηφοφορία να συμπεριλάβω αυτούς που θεωρούσα πιο σημαντικούς.

Στις 23 Οκτωβρίου θα γνωρίζουμε περισσότερες πληροφορίες, τόσο για το νέο άλμπουμ των Depeche Mode, όσο και για την επερχόμενη περιοδεία τους. Το συγκρότημα αποκάλυψε μέσω μιας ειδικής ιστοσελίδας, τον χρόνο που απομένει μέχρι την ημέρα που θα δώσουν μια συνέντευξη στο Παρίσι, και στην οποία θα αποκαλύψουν τα σχέδια τους. Αν θέλετε να τσεκάρετε την αντίστροφη μέτρηση, πατήστε εδώ. Ενδιαφέρον θα έχει να δούμε, αν τελικά οι ανεπίσημες ημερομηνίες για την περιοδεία της μπάντας για το 2013, που είχαν διαρρεύσει πριν λίγο καιρό, θα επαληθευτούν.

Πριν λίγη ώρα αναρτήθηκε στον twitter λογαριασμό της Detox, η είδηση ότι οι The Cribs θα μας επισκεφτούν για μια συναυλία στις 15 Νοεμβρίου στην Αθήνα. Το συγκρότημα, χωρίς τον Johnny Marr πλέον που αποχώρησε από τη μπάντα, κυκλοφόρησε φέτος το νέο του άλμπουμ με τίτλο "In the Belly of the Brazen Bull", το οποίο μου φάνηκε ίσως το πιο αδιάφορο της καριέρας τους. Παρόλα αυτά τους ακολουθεί ακόμα, μια πολύ καλή συναυλιακή φήμη. Αναμένουμε περισσότερες πληροφορίες.

Σύμφωνα με το online αγγλικό, ας το πούμε, lifestyle περιοδικό Holy Moly, οι The Smiths πρόκειται να επανενωθούν το 2013. Οι φήμες ξεκίνησαν όταν ο Morrissey δήλωσε ότι το διάσημο Coachella, του πρόσφερε ένα εντελώς χορτοφαγικό μενού για όλο το φεστιβάλ, ώστε να τον παρακινήσει για την επανασύνδεση της μπάντας. Όπως έχει ειπωθεί και παλιότερα ο Moz δεν έχει ανάγκη μια τέτοια κίνηση, αφού έχει να επιδείξει μια τρομερά αξιόλογη προσωπική καριέρα, έστω και αν δεν περνάει την καλύτερη φάση της, σε αντίθεση με αυτή του Johnny Marr, τον οποίο θα είχα πιο επιρρεπή σε τέτοιες κινήσεις. Τόσο όμως ο εκπρόσωπος του Marr, όσο και αυτός του Morrissey διέψευσαν για άλλη μια φορά τις φήμες, με τον τελευταίο να δηλώνει ότι οι Smiths δεν θα υπάρξουν ποτέ ξανά μαζί. Αλλά επειδή αυτά τα έχουμε ξανακούσει (βλέπε The Stone Roses), το tabloid Holy Moly πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα, δηλώνοντας ότι δεν μιλάει για φήμες αλλά για επιβεβαιωμένες ημερομηνίες στις οποίες θα εμφανιστεί η μπάντα μέσα στην επόμενη χρονιά(4 στον αριθμό, με μια από αυτές να αποτελεί το ιστορικό φεστιβάλ Glastonbury). Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ. Αλήθεια ή ψέματα, θα διαπιστώσουμε σε λίγο καιρό αν τα μέλη των The Smiths που είχαν εναντιωθεί σθεναρά σε τέτοιες αρπαχτές, θα λυγίσουν τελικά στη μόδα της εποχής.

Οι Cold Cave ετοιμάζουν τον νέο τους δίσκο, μετά από τον περσινό "Cherish The Light Years", με καινούριο line-up το οποίο αποτελείται από τους London May (Samhain), Hunter Burgan (AFI), David Scott Stone (LCD Soundsystem, Melvins), Cody Votolato (Blood Brothers, Jaguar Love), και φυσικά τον ηγέτη της μπάντας Wes Eisold. Το πρώτο δείγμα των coldwavers από το νέο υλικό, είναι το "A Little Death to Laugh" (εμπνευσμένο από τον Γάλλο ποιητή Tristan Corbiere), που είναι ένα από τα τρία νέα κομμάτια που θα κυκλοφορήσουν σύντομα ως 7" single, και μπορείτε να το ακούσετε παρακάτω. Πριν λίγο καιρό είχαν κάνει διαθέσιμο άλλο ένα κομμάτι, που έμεινε έξω από το δίσκο του 2011, το "Believe In My Blood", το οποίο και μπορείτε να βρείτε εδώ.







Ο δίσκος "TRST" που κυκλοφόρησαν φέτος οι Καναδοί Trust ήταν σίγουρα μια από τις πιο ευχάριστες μουσικές εκπλήξεις, ενώ είναι σίγουρο ότι θα είναι μέσα στα καλύτερά μου άλμπουμ για το 2012. Στο νέο single του electro goth διδύμου, "Dressed For Space", που θα είναι διαθέσιμο από τις 5 Οκτωβρίου, θα περιλαμβάνεται ένα νέο κομμάτι με τίτλο "Divine". Αξίζει να το τσεκάρετε, όπως και το νέο βίντεο για το"Dressed For Space":









Πριν λίγο καιρό είχα αναφερθεί στο live EP που πρόκειται να κυκλοφορήσουν οι Savages, το οποίο και αναμένεται στις 8 Οκτωβρίου. Ένα από τα νέα κομμάτια που θα περιλαμβάνει το ΕΡ είναι το "City’s Full", που είναι πλέον διαθέσιμο: