Μια πολύ δυνατή ψυχεδελική βραδιά με διονυσιακό/εκστατικό/οποιοδήποτε άλλο κλισέ επίθετο/ χαρακτηρισμό ζήσαμε την περασμένη Παρασκευή  στο Gazarte. Και όσο κι αν προσπαθούμε να αποφύγουμε τα κλισέ, αυτή τη φορά μάλλον δεν υπερβάλλουν καθόλου.

Αρχικά οι Kooba Tercu, οι οποίοι είχαν ανοίξει για τους Goat και πριν από 142 χρόνια (ή αλλιώς τιο 2015), όταν τους είχαμε δει στο Gagarin, κατάφεραν να ζεστάνουν την ατμόσφαιρα με τη φουτουριστική εκδοχή της ψυχεδέλειάς τους με χαρακτηριστική άνεση. Οι επαναλαμβανόμενοι ρυθμοί έδιναν σταδιακά τη θέση τους σε πιο θορυβώδη ξεσπάσματα, ενώ οι συνεχείς εναλλαγές στην ένταση κρατούσαν το ενδιαφέρον χωρίς να αφήνουν τη μουσική να περιοριστεί σε συγκεκριμένες φόρμες. Με τα έξι μέλη να λειτουργούν ως ένα σύνολο, άλλοτε χτίζοντας πάνω σε επίμονα grooves και άλλοτε αφήνοντας τις συνθέσεις να ξεφύγουν προς πιο χαοτικές κατευθύνσεις, οι Kooba Tercu έδωσαν μια εμφάνιση με αρκετή ενέργεια και προσωπικότητα. Και το σημαντικότερο, δεν αντιμετώπισαν τον ρόλο του support ως μια απλή υποχρέωση πριν από το κυρίως πρόγραμμα, αλλά αξιοποίησαν τον χρόνο τους για να παρουσιάσουν έναν ήχο που είχε τον δικό του χαρακτήρα.

Σειρά έχουν οι Goat, που για μιάμιση ώρα θα προσφέρουν ένα set, κατάλληλο για χορό, τύπου Βαγγέλης Σειληνός - Μαρία Ιωαννίδου στο "Μια Ελληνίδα στο  χαρέμι " - και το λέω για καλό. Η εμφάνισή τους παραμένει εξίσου ιδιαίτερη με τη μουσική τους. Μάσκες που κρύβουν τα πρόσωπα, πολύχρωμα υφάσματα, περίτεχνα καλύμματα κεφαλής και αυτοσχέδια στολίδια συνθέτουν μια εικόνα που δύσκολα παραπέμπει σε συμβατικό rock συγκρότημα. Η ανωνυμία των μελών αποτελεί σταθερό στοιχείο της ταυτότητάς τους, χωρίς όμως να αποσπά την προσοχή από όσα συμβαίνουν μουσικά.

Η κατάσταση περιγράφεται ως.more riffs/more fuzz/more percussion/more wah/more groove/more cowbell than Will Ferrell! Στον ήχο τους συνυπάρχουν η ψυχεδέλεια των 60s, το krautrock, το afrobeat και το funk, με περάσματα από το desert blues και την παραδοσιακή μουσική διαφορετικών περιοχών του κόσμου. Οι επιρροές αυτές δεν εμφανίζονται διαδοχικά, αλλά μπλέκονται μέσα στις ίδιες συνθέσεις, με τις επαναλαμβανόμενες ρυθμικές φράσεις να λειτουργούν ως κοινή βάση.

Ο αριστερά κιθαρίστας με τη λευκή μάσκα και την SG κιθάρα είναι πιο rock και ο δεξιά με τη strat πιο funk. Και οι 2 μαζί φουσκώνουν και ξεφουσκώνουν είτε με riffs είτε με αλάνθαστα funky grooves,  είτε με χαοτικά solos,  αλλά αφήνουν και χώρο στοv μπασίστα  με το λουλουδικό στο κεφάλι να σκάβει αδιάκοπα πεντατονικά θέματα με τις γενναιόδωρες ευλογίες του Geezer Butler. Το ενδιαφέρον βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο επικοινωνούν τα όργανα. Το μπάσο και τα τύμπανα κρατούν έναν σταθερό ρυθμικό κορμό, πάνω στον οποίο οι κιθάρες μπορούν να κινηθούν ελεύθερα. Οι επαναλήψεις δεν οδηγούν σε στασιμότητα, καθώς μικρές μεταβολές στην ένταση, στο παίξιμο και στην ενορχήστρωση αλλάζουν συνεχώς τη δυναμική των κομματιών.

Στο χώρο του κέντρου οι 2 κυρίες δε σταματούν να χορεύουν με μαρίμπες, με κουδούνες, με πλήκτρα, με ντέφια, με διόλου ψόφια κέφια και πού και πού διακόπτουν για να ψάλλουν πέντε ξόρκια σε unison, ενώ τα κρουστά είναι πανταχού παρόντα και κυριαρχούντα. Η κίνηση των δύο τραγουδιστριών αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της σκηνικής παρουσίας των Goat. Τα φωνητικά τους λειτουργούν συχνά περισσότερο ως ένα ακόμη ρυθμικό στοιχείο παρά ως το επίκεντρο των συνθέσεων, ενώ η διαρκής εναλλαγή ανάμεσα στον χορό, το τραγούδι και τα κρουστά ενισχύει τον συλλογικό χαρακτήρα της εμφάνισης.

Goatburn, Goatfuzz, Let it Bleed, Let it Burn, πράγματα απλά και καθημερινά, ενώ στο encore η επίκληση It's Time For Fun, μετά από τουαρεγκικό desert blues και ανελέητα disco grooves, είναι εύγλωττη. Με το Run to Your Mama μας στέλνουν στη μαμά μας για τσάι ψιλοκυβίνης. Τα λέμε σε 11 χρόνια αν δε μας πονάει η μέση.

Φωτογραφίες: Μπάμπης Παπαμεθοδίου