POEt'S SOUND

To μόνο που δεν μπορεί να κατηγορήσει κάποιος τους Paradise Lost είναι ότι έμειναν στάσιμοι και δεν προσπάθησαν να εξελίξουν τον ήχο τους. Από την αρχή της καριέρας τους και με κάθε δίσκο μας πρόσφεραν ένα, λιγότερο ή περισσότερο, διαφορετικό αποτέλεσμα. Είναι λογικό τα 90s, όταν και ξεκίνησαν, να είναι η περίοδος που μεγαλούργησαν. Με το "Icon", το μνημειώδες "Draconian Times" (που πριν από δυο μέρες συμπλήρωσε 25 χρόνια από την κυκλοφορία του), τη gothic στροφή με το "One Second", αλλά και με το τραγικά υποτιμημένο electro του "Host", παρέδωσαν κάποια από τα καλύτερα άλμπουμ της δεκαετίας εκείνης. Δεν θα ήθελα να παραβλέψω και το "Gothic", που στην ουσία αποτέλεσε μπούσουλα για όλες τις μετέπειτα ατμοσφαιρικές death μπάντες. 

Η συνέχεια ήρθε με τρία πολύ καλά άλμπουμ, με το εκπληκτικό "Symbol of Life" του 2002 να κάνει τη διαφορά, αλλά και δυο μέτρια για τα δεδομένα τους (το "In Requiem" και κυρίως το "Faith Divides Us – Death Unites Us"). Επέστρεψαν όμως στις αρχές τις επόμενης δεκαετίας με το "Tragic Idol" που αποτελεί μια από τις κορυφαίες μου δουλειές των 10s. 

Το "The Plague Within" του 2015 τους είδε να γυρίζουν σε πιο doom/ death μονοπάτια, ενώ το "Medusa" του 2017, που το θεωρώ ανώτερο του άλμπουμ που διαδέχτηκε, αποτελεί μια από τις πιο heavy στιγμές τις καριέρας τους με μερικές φανταστικές συνθέσεις. Η τελευταία φορά που μας επισκέφτηκαν, ήταν στα πλαίσια της προώθησης του "Medusa" τον Δεκέμβριο του 2018. Αν δεν το έχετε καταλάβει μέχρι τώρα, προφανώς και οι Paradise Lost αποτελούν ένα από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα. Οπότε η συγκεκριμένη ανάρτηση είναι αρκετά πιο συναισθηματική σε σχέση με τις περισσότερες αντίστοιχες κριτικές. Και έτσι φτάνουμε στο "Obsidian"...

Η αρχή γίνεται με το "Darker Thoughts", ένα από τα καλύτερα εναρκτήρια κομμάτια δίσκου των Paradise Lost, μετά ίσως μόνο από τα "Enchantment", "Embers Fire" και "One Second". Η ακουστική αρχή του κομματιού μαζί με τα έγχορδα σίγουρα προκαλεί έκπληξη και η μετάβασή του στο πιο heavy μέρος είναι απλά μοναδική. Ακολουθεί το "Fall From Grace" που αν και το βασικό ριφ θυμίζει αυτό του "Prayer for the Afflicted" των Children Of Bodom, είναι ένα εξαιρετικό κομμάτι που φέρνει στο μυαλό έντονα τις καλύτερες στιγμές του "Medusa" και πολύ φυσιολογικά μάλλον, μιας και αποτέλεσε το πρώτο κομμάτι που έγραψαν για τον δίσκο. Στο "Ghosts" όπως δήλωσαν, ήθελαν να αποδώσουν, για άλλη μια φορά, φόρο τιμής στους Sisters Of Mercy και τα κατάφεραν παραδίδοντας ένα πολύ πιασάρικο και απολαυστικό gothic metal τραγούδι. Η ένταση συνεχίζεται στο "The Devil Embraced". Η εναλλαγή καθαρών και πιο ακραίων φωνητικών από τον Holmes όπως και η κλιμάκωση του κομματιού είναι ιδανική και το καθιστούν άνετα μια από τις κορυφαίες στιγμές του "Obsidian" μαζί με το επόμενο. Με το "Forsaken" κόλλησα από την πρώτη ακρόαση, ίσως επειδή θα μπορούσε να κανείς να το θεωρήσει ως ένα από τα καλύτερα Type O Negative κομμάτια που δεν έχουν γράψει οι Type O Negative (άλλη μια τεράστια αδυναμία). Βασικά στα πέντε πρώτα κομμάτια συναντάμε το συγκρότημα στα πιο υψηλά συνθετικά επίπεδά του. 

Δεν είναι ότι το "Serenity", μια από τις πιο "βαριές" στιγμές του άλμπουμ, ή το μελωδικό "Ending Days", που η αρχή του μου θύμισε Anathema, είναι μέτρια κομμάτια, απλώς δεν βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο. Το "Hope Dies Young" είναι η τρίτη πιο goth σύνθεση του δίσκου και θα μπορούσε άνετα να βρίσκεται στο ομώνυμο άλμπουμ της μπάντας. Το "Obsidian" κλείνει μεγαλοπρεπέστατα με το "Ravenghast", στο οποίο η εναλλαγή καθαρών και brutal φωνητικών αποδίδεται για άλλη μια φορά τέλεια, ενώ η ατμόσφαιρα που δημιουργεί είναι σαν έχει βγει από κάποια ταινία θρίλερ. Δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ στα επιπλέον κομμάτια της ειδικής έκδοσης που είναι εκπληκτικά. Το "Hear the Night", που είναι στο ίδιο ύφος και ταιριάζει απόλυτα με το "Ravenghast", αλλά και το πιο δυνατό "Defiler" θα έπρεπε να βρίσκονται στην κανονική έκδοση του "Obsidian", ή τουλάχιστον στη θέση των "Serenity" και "Ending Days" αν έπρεπε να κρατηθεί ο ίδιος αριθμός κομματιών.

Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με μια μουσική επιστροφή της μπάντας σε κάποια παλαιότερη εποχή της (όπως οι τελευταίες κυκλοφορίες της). Στο "Obsidian" ενσωματώνουν τα στοιχεία που έχουν παρουσιάσει στο παρελθόν, πολλές φορές όλα στο ίδιο κομμάτι, παρουσιάζοντας μια από τις προσπάθειές τους με τη μεγαλύτερη ποικιλία. Αν έπρεπε να γίνω πιο συγκεκριμένος θα έλεγα ότι αποτελεί μια μίξη των δυο προηγούμενων άλμπουμ, με τα τρία πρώτα των 00s. Μπορεί αρχικά να ακούγεται φορτωμένο, αλλά οι απανωτές ακροάσεις δείχνουν ότι το αποτέλεσμα τους δικαιώνει σε μεγάλο βαθμό. 

Η ερμηνεία του Nick Holmes είναι για άλλη μια φορά κορυφαία (αν και ο τρόπος που τραγουδάει, ιδίως στα καθαρά φωνητικά, δεν έχει καμία σχέση με το παρελθόν), αλλά την παράσταση κλέβει ο Greg Mackintosh. Το νέο άλμπουμ των Paradise Lost αποτελεί μια από τις καλύτερες κιθαριστικές δουλειές του Mackintosh. Οι κριτικές που έχει λάβει είναι μέχρι τώρα είναι εξαιρετικές και τις αξίζει και με το παραπάνω. Ελπίζω μόνο, λόγω της κατάστασης με τον κορονοϊό, να καταφέρουμε να τους δούμε ζωντανά στη χώρα μας, στην επερχόμενη προγραμματισμένη συναυλία τους για τον Δεκέμβριο. Το "Obsidian" μου έφερε στο μυαλό εποχές που ένας δίσκος κόλλαγε στο στερεοφωνικό και δεν έβγαινε με τίποτα. Απλά απολαύστε τον...

Βαθμολογία: 9 / 10

Οι Pearl Jam με το "Gigaton" έφτασαν στο ενδέκατο άλμπουμ της καριέρας τους. Μπορεί να μην είναι μια τεράστια δισκογραφική παραγωγή για τριάντα χρόνια καριέρας, αλλά ακόμα και ο πιο φανατικός φίλος της μπάντας (μέσα στους οποίους συγκαταλέγω και τον εαυτό μου), πρέπει να αναρωτηθεί αν ο μουσικός κόσμος χρειάζεται ακόμα ένα Pearl Jam άλμπουμ. Σίγουρα δεν χρειάζεται να ανακαλύψουν ξανά τον τροχό. Άλλωστε άφησαν το στίγμα με το καλύτερο τρόπο στις αρχές των 90s. Το ζήτημα είναι αν μπορούν να παρουσιάζουν κυκλοφορίες που έχουν κάτι καινούριο να "πουν". Τα "Backspacer" και ακόμα περισσότερο "Lightning Bolt" είναι εξαιρετικά άλμπουμ αλλά σπάνια θα τα προτιμήσει κάποιος από όλα τα προηγούμενα. Έτσι αν κρίνουμε από τις τελευταίες δουλειές τους, η απάντηση είναι μάλλον όχι. Φυσικά ακόμα η κυκλοφορία νέου υλικού, έστω και ως αυτοσκοπός, επιτελεί το έργο της, μιας και αυτό είναι ανώτερο απ' οτιδήποτε άλλο κυκλοφορεί στον χώρο.

Οπότε έρχεται και η δεύτερη ερώτηση που αφορά στο αν το "Gigaton" είναι καλύτερο από τα άλμπουμ που διαδέχτηκε. Η απλή απάντηση είναι ένα μεγάλο ναι και σίγουρα αυτό οφείλεται και στην πρόθεση της μπάντας να πειραματιστεί περισσότερο. Τρανό παράδειγμα είναι το πρώτο single που έκαναν γνωστό από τον νέο τους δίσκο. 

Το "Dance of the Clairvoyants" είναι ότι πιο διαφορετικό έχουν παρουσιάσει οι Pearl Jam και θα μπορούσε να αποτελεί ένα Talking Heads κομμάτι και αν δεν υπήρχαν τα χαρακτηριστικά φωνητικά του Vedder, κανείς δεν θα σκεφτόταν ότι αυτό μπορεί να είναι ένα Pearl Jam κομμάτι. Πάρα πολύ καλή δουλειά έχει γίνει στο "χτίσιμο" και κλιμάκωση κομματιών όπως φαίνεται στο εξαιρετικό "Seven O’Clock". Αυτό μαζί με τα τρία που κλείνουν τον δίσκο σε κερδίζουν από την πρώτη ακρόαση με τις απλές αλλά τόσο μαγικές μελωδίες τους. Κάτι τέτοιο δεν ισχύει για τα "Alright" και "Buckle Up" που αποτελούν τις πιο βαρετές στιγμές του "Gigaton". Η πιο ποπ προσέγγιση που ακολουθούν στο "Superblood Wolfmoon" είναι καλοδεχούμενη. Στον αντίποδα, up-tempo κομμάτια όπως το "Who Ever Said", που σου φέρνει στο μυαλό εποχές "Yield", και το "Never Destination", αν και εξαιρετικά σε κάνουν να νοιώθεις ότι τα έχεις ακούσεις αρκετές φορές στο παρελθόν. Από την άλλη οι μελωδίες του "Quick Escape", που θα μπορούσε να βρίσκεται στο ομώνυμο δίσκο των Pearl Jam, και του κιθαριστικού "Take the Long Way" είναι μάλλον οι δυο αγαπημένες μου του άλμπουμ. Ιδίως το πρώτο "φωνάζει" ότι πρέπει να παιχτεί ζωντανά.

Συνολικά το "Gigaton" είναι μια αρκετά αξιόλογη προσθήκη στην εκπληκτική δισκογραφική πορεία των Pearl Jam, με μερικές ευπρόσδεκτες εκπλήξεις που το βοηθούν να ξεχωρίσει και να ξεπεράσει τα προηγούμενα άλμπουμ. Δεν συνηθίζω να γράφω δισκοκριτικές για τις δουλειές του ιστορικού σχήματος από το Σιάτλ, μιας και με τους Pearl Jam εξαφανίζονται τα οποιαδήποτε κριτήρια αντικειμενικότητας μπορεί να έχω, οπότε μην περιμένετε και βαθμολογία...

Διαβάστε επίσης:

Τα 10 άλμπουμ των Pearl Jam από το καλύτερο στο... λιγότερο καλό

Τα 10 κορυφαία κομμάτια των Pearl Jam

Η μεγαλύτερη μουσική έκπληξη για το 2018 ήρθε από την Δανία και το ντεμπούτο "Cloudlands" των The Love Coffin. Το σχήμα κατάφερε να συνδυάσει πολύ επιτυχημένα μερικά από τα πιο αγαπημένα μου 90s alternative rock και 80s post-punk στοιχεία, κάνοντάς τα δικά του, καταφέρνοντας παράλληλα να βγάλει έναν αρκετά ξεχωριστό χαρακτήρα. Έτσι πολύ φυσιολογικά το συγκεκριμένο άλμπουμ βρέθηκε στην κορυφή της λίστας με τα καλύτερα της χρονιάς. Μάλιστα ο τραγουδιστής του συγκροτήματος, Jonatan K. Magnussen, μου παραχώρησε μια συνέντευξη την οποία μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Συνήθως δεν γράφω την άποψή μου για έναν δίσκο τόσο κοντά στην ημερομηνία κυκλοφορίας του, αλλά είχα την τύχη να μου τον έχει παραχωρήσει η Bad Afro Records εδώ και κάποιο καιρό, οπότε μπορώ να πω ότι έχω αφομοιώσει τον δίσκο αρκετά καλά.

Στο δεύτερο άλμπουμ τους οι The Love Coffin δείχνουν σαν μια μπάντα που έχει βρει τον ήχο της και ενώ στηρίζονται στον ήχο των μουσικών σκηνών που ανέφερα παραπάνω, μπορούν να διαφοροποιούν τα σημεία αναφοράς τους. Εδώ η μεγαλύτερη διαφορά εντοπίζεται στη συνεργασία τους με τον παραγωγό Guy Fixen, που έχει συνεργαστεί με μπάντες όπως οι Pixies, Stereolab, Breeders, και βοηθάει ώστε να έχει η μπάντα έναν πιο πλούσιο ήχο. 

Αυτό το καταλαβαίνεις από το εξαιρετικό ξεκίνημα του "Second Skin" με το "Stripped Down" στο οποίο είναι πολύ έντονες οι The Cure επιρροές (βασικά είναι σαν να έχουν δανειστεί τον ρυθμό του "Lullaby" για να παρουσιάσουν την δική τους εκδοχή), όπως και στο δεύτερο single "Mortalized", το οποίο αν είχε πιο industrial κιθάρες θα μπορούσε να είναι ένα Manson κομμάτι (παίζει τον ίδιο ρόλο με το "See Me When I Crawl" από το ντεμπούτο τους). Από την άλλη το "Caught In A Fire" θα μπορούσα να το φανταστώ σε ένα Primal Scream, Mary Chain άλμπουμ. To πρώτο single "Nothing At All" είναι ένα από τα πιο πιασάρικα κομμάτια της φετινής δουλειάς των Δανών. Είτε μιλάμε για το επιθετικό "Fall" είτε για το μελωδικό "A Shrinking Thing", το σχήμα ξέρει να γράφει μελωδίες που σου μένουν. Στις καλύτερες στιγμές του "Second Skin" είναι φυσικά και το εκρηκτικό "Seasick", όπως και τα δυο πολύ σκοτεινά και ατμοσφαιρικά κομμάτια που κλείνουν το άλμπουμ (ιδίως το "Void" ακούγεται σαν πιο ποπ εκδοχή κάποιου Sopor Aeternus κομματιού).

Αν έλεγα κάτι αρνητικό για των δεύτερο δίσκο των The Love Coffin θα ήταν ότι μου έλειψαν εκείνες οι απρόσμενες αλλαγές που είχαν αρκετά κομμάτια του "Cloudlands". Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρόκειται για ένα εξαιρετικό άλμπουμ, που προσφέρεται για πολλαπλές ακροάσεις. Άλλωστε το ντεμπούτο τους είναι από τους δίσκους που έχω ακούσει και συνεχίζω να ακούω όσο λίγα τα τελευταία δυο χρόνια και είμαι σίγουρος ότι και το "Second Skin" θα μου κάνει παρέα για αρκετό καιρό ακόμα.

Βαθμολογία: 8 / 10

Μερικές φορές από εκεί που δεν το περιμένεις προκύπτουν τα πιο ενδιαφέροντα projects. Σίγουρα μόνο αναμενόμενο δεν το λες, όταν ο ηγέτης και τραγουδιστής του black metal σχήματος των Behemoth, Adam "Nergal" Darski, έχει τόσες country, blues μουσικές ανησυχίες ώστε να σχηματίσει ένα τέτοιο γκρουπ. Έτσι μαζί με τον  John Porter δημιούργησαν τους Me And That Man και το ντεμπούτο "Songs Of Love And Death" αποτέλεσε μια από τις δουλειές που ξεχώρισα το 2017. Ο Nergal για το νέο του άλμπουμ, και μετά τη φυγή του Porter, επέλεξε να καλέσει μια σειρά από γνωστούς καλλιτέχνες για να συμμετέχουν σε αυτό, με τα ονόματα των Sivert Høyem (Madrugada), Corey Taylor (Slipknot / Stone Sour), Mat McNerney (Grave Pleasures) και Matt Heafy (Trivium) να είναι αυτά που ξεχωρίζουν περισσότερο.

Το "New Man, New Songs, Same Shit, Vol.1" ανοίγει με το "Run With The Devil", στο οποίο συμμετέχει ο Jørgen Munkeby των Νορβηγών Shining, και είναι μάλλον το πιο uptempo κομμάτι του άλμπουμ, ενώ θα μπορούσα να το φανταστώ και σε ένα δίσκο των Black Rebel Motorcycle Club. Ακολουθεί το "Coming Home" και δεν ξέρω αν με επηρεάζει τόσο η φωνή και ερμηνεία του Høyem, αλλά θα μπορούσε άνετα να ανήκει στο συγκρότημα του τελευταίου. Φυσικά οι Nick Cave, Wovenhand επιρροές υπάρχουν σε όλη τη διάρκεια του δίσκου, αλλά εμφανίζονται έντονα σε κομμάτια όπως το "Burning Churches" (με τον Mat McNerney στα φωνητικά) και το "Man Of The Cross". Τα folk σημεία των "Męstwo" (το μόνο κομμάτι χωρίς συμμετοχή, στο οποίο Nergal τραγουδάει στα Πολωνικά) και "Deep Down South" (με την Johanna Sadonis των Lucifer στα γυναικεία φωνητικά) είναι καλοδεχούμενα. Ο Ihsahn των Emperor στο "By The River" και οι Corey Taylor και Brent Hinds (των Mastodon) στο "How Come?" εναρμονίζονται ιδανικά στο blues rock ήχο αυτών των κομματιών. Στο κλείσιμο του δίσκου με το "Confession" (με τον Niklas Kvarforth των Σουηδών Shining), ο Nergal μάλλον κάνει και μια μικρή σύνδεση με το βασικό του σχήμα, προσπαθώντας να παντρέψει τους δυο κόσμους του.

Συνολικά το "New Man, New Songs, Same Shit, Vol.1" έχει περισσότερη ποικιλία, αλλά παράλληλα βουτάει περισσότερο στον dark americana ήχο. Μπορεί οι Behemoth και οι Me And That Man να απέχουν πάρα πολύ ηχητικά, αλλά και τα δυο σχήματα μοιράζονται το ίδιο σκοτάδι. Έχει περισσότερα αξιόλογα κομμάτια από το ντεμπούτο του σχήματος, αλλά υστερεί και εδώ σε ότι αφορά τη ταυτότητα που θα το βοηθήσει να ξεφύγει από τα σημεία αναφοράς του. Το πείραμα όμως συνεχίζει να είναι επιτυχημένο και είμαι σίγουρος ότι οι Me And That Man θα συνεχίσουν την πορεία και την εξέλιξή τους. 

Βαθμολογία: 7 / 10

Είναι γνωστή η πορεία των Joy Division που μετά την αυτοκτονία του Ian Curtis εξελίχθηκαν στους New Order. Η συνέχεια του κορυφαίου post-punk συγκροτήματος, ήταν ένα new wave σχήμα που έφερε επανάσταση στον dance rock ήχο. Από τότε μέχρι και σήμερα άπειρα είναι τα γκρουπ που επηρεάστηκαν και από τις δυο μπάντες. Επίσης είναι συχνό φαινόμενο, γκρουπ που ξεκινούν με πιο Joy Division βάσεις, να ακολουθούν μετά από κάποια ή κάποιες δουλειές (ίσως και λόγω μη άλλης εναλλακτικής) πιο New Order δρόμους. Η παραπάνω εισαγωγή έγινε γιατί αυτή την προσέγγιση δείχνουν να υιοθετούν και οι Spectres.

To τρίτο άλμπουμ του συγκροτήματος από το Βανκούβερ με τίτλο "Utopia" ήταν το καλύτερο μέχρι σήμερα και ένα από τα κορυφαία του 2016. Ήταν ένας δίσκος γεμάτος με αναφορές σε Joy Division, Bauhaus, Killing Joke αλλά και σε άλλα μεγάλα post-punk συγκροτήματα των 80s. Δεν γίνεται όμως να γράψεις για τον νέο δίσκο των Καναδών και να μην αναφερθεί το όνομα των New Order. Το "Nostalgia" ανοίγει με το "The Head and the Heart", με το οποίο είναι πιο επιτυχημένη τους προσπάθεια να προσεγγίσουν το απόλυτο Joy Division κομμάτι. Από την άλλη το "Pictures from Occupied Europe" φέρει Chameleons επιρροές, ενώ στο "Insurgence", που αποτελεί και ένα από τα κομμάτια που σε κερδίζουν από το πρώτο άκουσμα, εντοπίζονται οι Beastmilk αναφορές (για τις οποίες μιλάει και το δελτίο τύπου της νέας δισκογραφικής τους εταιρίας). Τα υπόλοιπα κομμάτια του "Nostalgia" κινούνται μουσικά κάπου μεταξύ του "Movement" και του "Power, Corruption & Lies", εκεί δηλαδή που οι New Order "έβρισκαν" τον ήχο τους. Από αυτά θα ξεχώριζα τα "Fate", με τις Depeche Mode πινελιές, και λίγο περισσότερο το "Years Of Lead" που φέρνει στο μυαλό το "Love Vigilantes" και το "Along The Waterfront", που κλείνει το άλμπουμ με μια χαρακτηριστική The Smiths μελωδία.

Το "Nostalgia" μπορεί να μην είναι κάτι νέο ηχητικά, αλλά σε κερδίζει με την κάθε του ακρόαση. Όπως δηλώνει και ο τίτλος του, είναι ένας άκρως νοσταλγικός δίσκος που τιμά στο έπακρο τις 80s αναφορές του και παράλληλα αποτελεί μια από τις πιο αξιόλογες new wave/ post-punk κυκλοφορίες της χρονιάς μέχρι τώρα.

Βαθμολογία: 7,5 / 10

Οι HMLTD είναι ένα από τα νέα βρετανικά σχήματα που το συνόδευσε απίστευτο hype στα πρώτα μουσικά του βήματα. Δεν θα την έλεγα μια ΝΜΕ μπάντα (μιας και το ΝΜΕ δεν υπάρχει πλέον όπως το ξέραμε), αλλά μια παρόμοιας λογικής όσο αφορά την προσέγγιση από τα βρετανικά μέσα. Όμως τα πρώτα δείγματά τους ήταν εξαιρετικά και πάρα πολλοί, όπως και ο γραφών, θεώρησαν ότι έχουμε να κάνουμε με κάτι αρκετά ιδιαίτερο. Νομίζω το ίδιο το συγκρότημα έπεσε στην παγίδα της ταμπέλας που το συνόδευε και προσπάθησε με κάθε νέο κομμάτι να παρουσιάσει κάτι τόσο επιτηδευμένα διαφορετικό και έτσι το υλικό που ακολούθησε δεν ανταποκρίθηκε στις αρχικές προσδοκίες. Τα πράγματα δυσκόλεψαν ακόμα περισσότερο για το γκρουπ, όταν αυτό έμεινε χωρίς δισκογραφική πριν ακόμα κυκλοφορήσει την πρώτη του δουλειά. Μπορεί όμως το φετινό ντεμπούτο των HMLTD να τους επαναφέρει ως ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σχήματα του Νησιού;

Ακούγοντας για πρώτη φορά το "West of Eden" νοιώθεις ότι έχεις ακούσει τρία ή τέσσερα άλμπουμ ταυτόχρονα. Οι επιρροές των HMLTD είναι πάρα πολλές και αρκετά φανερές. Συνδυάζουν post-punk κιθάρες, που σου φέρνουν στο μυαλό τους Public Image Ltd, και glam rock μελωδίες με μια art-pop αισθητική. Όμως είναι τα electropop σημεία του "West of Eden" που λάμπουν περισσότερο, όπως αυτά εντοπίζονται στα Depeche Mode-ικά "LOADED" και "Mikey's Song" και το Soft Cell-ικό "Nobody Stays In Love". Δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ και στο καταπληκτικό piano pop του "Satan, Luella & I" που είναι τόσο, μα τόσο, εθιστικό. 

Όλα αυτά τα αποδίδουν πολύ επιτυχημένα, ακόμα και όταν πειραματίζονται με τη spaghetti western μουσική στο απολαυστικό "The Ballad of Calamity James" και το "To the Door" (το πιο γνωστό κομμάτι τους μέχρι σήμερα που έξυπνα συμπεριέλαβαν στον δίσκο) που σε ταξιδεύει με τον καλπάζων ρυθμό του. Επίσης καταφέρνουν να μην χάνουν την θεατρικότητά τους με αποκορύφωμα τα "Joanna" και "Where's Joanna?". Φυσικά βάση όλων των παραπάνω έχουμε ένα σύνολο που υπολείπεται σε ομοιογένεια, συνοχή και χωρίς σαφή προσανατολισμό, όμως για την ώρα αρκεί. Οπότε και η απάντηση στο αρχικό ερώτημα είναι ναι. Ένα από τα πιο πολυσυζητημένα βρετανικά συγκροτήματα του 2017 κυκλοφόρησε, έστω και λίγο καθυστερημένα, το ντεμπούτο του, με το οποίο δικαιολογεί σε ένα αρκετά καλό βαθμό τον θόρυβο γύρω από το όνομα των HMLTD.

Βαθμολογία: 7,5 / 10

Οι Talk To Her είναι μια νέα dark/ electro pop μπάντα από την Πάντοβα. Μας πρωτοσυστήθηκαν το 2018 με το EP "Home" και φέτος μας παρουσίασαν την πρώτη ολοκληρωμένη δουλειά τους από τη Icy Cold Records. Το θέμα που πραγματεύεται σχεδόν ολόκληρο το "Love Will Come Again" είναι η αγάπη ως κινητήριος δύναμη και μάλιστα αποφάσισαν να κυκλοφορήσουν τον δίσκο ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου. Για να είμαι ειλικρινής αν είχα διαβάσει αυτά χωρίς να έχω ακούσει τη μουσική τους, μπορεί και να τους είχα προσπεράσει. Εδώ δεν μιλάμε για κάποια πρωτοτυπία είτε στο στιχουργικό μέρος, είτε στο μουσικό. Όμως οι Ιταλοί ξέρουν να γράφουν απόλυτα κολλητικά κομμάτια οπότε οι φίλοι της σκηνής θα ανακαλύψουν ένα δίσκο που θα τον ευχαριστηθούν σε όλη τη διάρκειά του.

Από το εναρκτήριο κομμάτι, το "Innocence", είναι φανερό ότι η επιρροή των Editors πάνω στους Talk To Her είναι μεγάλη και αυτό έρχεται να επιβεβαιωθεί με το "Truth" που σε παρασύρει με την πολύ όμορφη κλιμάκωσή του και αποτελεί ένα από τα κορυφαία κομμάτια του ντεμπούτο τους. Το ίδιο ισχύει και για "Ibisco" που είναι σαν να ξεπήδησε από τις καλύτερες στιγμές των She Wants Revenge. Τα "Set Me Free" και "The Caller" μοιάζουν σαν δυο κλασσικές mid-tempo White Lies συνθέσεις, χωρίς όμως να αποτελούν κόπιες (αν και το δεύτερο ξεχωρίζει πολύ περισσότερο). Δυο ακόμα κομμάτια που κάνουν τη διαφορά είναι το πιο σκοτεινό "Hollow" και το "No Other View", που φέρνει στο μυαλό τους The Bravery του πρώτου δίσκου. Αν ακόμα διαβάζετε την ανάρτηση αυτή, έχετε καταλάβει ότι το "Love Will Come Again" των Talk To Her απευθύνεται κατά κύριο λόγο στους φίλους των συγκροτημάτων που ανέφερα παραπάνω, αλλά θεωρώ ότι με τόσο πιασάρικο υλικό μπορούν να βρουν ακόμα μεγαλύτερο κοινό.

Βαθμολογία: 7,5 / 10

Οι The National αποτελούν μια από εκείνες τις περιπτώσεις συγκροτημάτων που δύσκολα σε απογοητεύουν. Προς τιμήν τους δεν προσπάθησαν να κυκλοφορήσουν ένα δεύτερο "Boxer" 'η ένα δεύτερο "High Violet" που θεωρούνται από πάρα πολλούς ως οι κορυφαίες δουλειές τους. Κινούμενοι πάντα στον προσωπικό τους ύφος προσπαθούν να διαφοροποιηθούν όσο μπορούν με κάθε κυκλοφορία. Φυσικά το προ δυο ετών "Sleep Well Beast" (μπορείτε να διαβάσετε τη δισκοκριτική του εδώ), παρόλο που ήταν αρκετά αξιόλογο έμοιαζε σαν να άρχισε από εκεί που τελείωσε το εξαιρετικό "Trouble Will Find Me" του 2013.

Και τι πιο χαρακτηριστικό για το συγκρότημα από την πολύ όμορφη και ευαίσθητη φωνή του Matt Berninger; Μάλλον αυτό σκέφτηκαν και οι National για το νέο τους άλμπουμ και αποφάσισαν να περάσουν τα φωνητικά του Berninger σε πολλά κομμάτια σε δεύτερο πλάνο πλαισιώνοντας τα, με μερικές εξαιρετικές γυναικείες φωνές. Η επιλογή των Lisa Hannigan, Mina Tindle, Kate Stables, Sharon Van Etten και Gail Ann Dorsey μόνο τυχαία δεν είναι αφού ταιριάζουν απόλυτα στο ύφος τους. Σίγουρα πρόκειται για μια μεγάλη αλλαγή, μιας και πολλοί θα μπορούσαν να ισχυριστούν ότι ο Berninger και τα φωνητικά του είναι οι The National, αλλά το πείραμα κρίνεται επιτυχημένο σε μεγάλο βαθμό. Βασικά θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένα πολύ έξυπνο πείραμα, αφού χωρίς να αλλάξουν και πολλά μουσικά κατάφεραν να παρουσιάσουν ένα πιο "φρέσκο" αποτέλεσμα. 

Αυτό γίνεται εύκολα αντιληπτό από το πρώτο κιόλας single του δίσκου, το "You Had Your Soul with You" με την Gail Ann Dorsey, η οποία έκανε δεύτερα φωνητικά στο συγκρότημα του David Bowie, να συμπληρώνει ιδανικά τον Berninger, όπως άλλωστε και στο "Hairpin Turns". Στο "Not in Kansas" συμμετέχει και η Lisa Hannigan με τον Berninger σε έναν πιο Cave, Waits ρόλο. Η τελευταία "λάμπει" στο "So Far So Fast", ενώ η Sharon Van Etten ανεβάζει επίπεδο το πολύ όμορφο και περίεργο "The Pull of You". Επίσης επιτέλους βρίσκει χώρο σε άλμπουμ και το "Ryaln", ένα κομμάτι που το έχει πρωτοπαρουσιάσει το σχήμα το 2011 αν και τώρα "εμφανίζεται" και η Kate Stables, λίγο πριν το κλείσιμο του "I Am Easy to Find", το οποίο έρχεται με το ονειρικό "Light Years". 

Στις κορυφαίες στιγμές του "I Am Easy to Find" θα έβαζα το "Quiet Light", που θυμίζει λίγο πρόσφατους Arcade Fire, όπως και τα "Roman Holiday" και "Where Is Her Head" με τις συμμετοχές των Gail Ann Dorsey και Eve Owen αντίστοιχα. Δυστυχώς μέσα σε 16 κομμάτια και σχεδόν εξήντα τέσσερα λεπτά (ο μεγαλύτερος σε διάρκεια δίσκος του γκρουπ) υπάρχουν και αρκετά βαρετά κομμάτια. Συνολικά όμως, όπως ανέφερα και προηγουμένως, το πείραμα κρίνεται επιτυχημένο και το αποτέλεσμα κάτι παραπάνω από ικανοποιητικό. Είμαι σίγουρος ότι οι The National θα συνεχίσουν να εξερευνούν τον ήχο τους, ίσως πέρνοντας λίγα περισσότερα ρίσκα για την επόμενη κυκλοφορία τους.

Βαθμολογία: 7 / 10

Οι Crows είναι μια μπάντα που παρακολουθώ από τις πρώτες μέρες της. Δεν είναι μόνο η υπερ-κομματάρα "Whisper" από το καταπληκτικό EP "Unwelcome Light" του 2016. Είναι ότι με κάθε single παρουσιάζουν και κάτι λίγο διαφορετικό. Έτσι δεν μπορείς να τους βάλεις εύκολα κάτω από μια post-punk ταμπέλα, μιας και έχουν μπολιάσει τον ήχο τους με αρκετά garage, shoegaze και ψυχεδελικά στοιχεία. Σίγουρα μπορούν να σταθούν δίπλα σε γκρουπ όπως οι Iceage και οι IDLES, αν και είναι αρκετά πιο πολύπλοκοι. Ήταν όμως ο Joe Talbot των δεύτερων που τους ξεχώρισε και τους υπέγραψε στη δική του δισκογραφική εταιρία, τη Balley Records, για τη κυκλοφορία του ντεμπούτο τους.

Το "Silver Tongues" είναι ένα δυνατό άλμπουμ με πολλά επίπεδα. Αναμφίβολα η παθιασμένη απόδοση του τραγουδιστή, James Cox, ανεβάζει ένα επίπεδο πάνω το συνολικό αποτέλεσμα. Κομμάτια όπως το ομώνυμο του δίσκου, θα γοητεύσουν τόσο κάποιον με post-punk ακούσματα, όσο και κάποιον με πιο stoner. Το "Demeanour" θυμίζει Sex Pistols σε μια πιο σύγχρονη "βρώμικη" έκδοση, ενώ το "Empyrean" κυλάει αρκετά πιο ήρεμα και αδιάφορα θα έλεγα. Τα "Chain of Being" και "Wednesdays Child" ακούγονται σαν πειραγμένα Bauhaus κομμάτια. Αυτό που ξεχωρίζει περισσότερο είναι το "Hang Me High", με εξαιρετική κιθαριστική δουλειά από τον Steve Goddard που θυμίζει Black Rebel Motorcycle Club. Στο "First Light // False Face" ο Cox φανερώνει την αγάπη του στον Nick Cave, ενώ στο "Dysphoria" το σχήμα αποτίει και αυτό φόρο τιμής στους The Jesus & Mary Chain.

Συνολικά το "Silver Tongues" ανταποκρίνεται στις προσδοκίες όσων περίμεναν το ντεμπούτο των Crows και τους τοποθετεί στη λίστα με τις κορυφαίες ανερχόμενες βρετανικές μπάντες, ενώ παράλληλα αποτελεί ίσως το βήμα για κάτι πολύ μεγαλύτερο.

Βαθμολογία: 7,5 / 10

Πριν από δέκα χρόνια οι White Lies κυκλοφόρησαν το αριστουργηματικό ντεμπούτο τους "To Lose My Life...". Αυτό ήταν με διαφορά το κορυφαίο άλμπουμ του 2009 για το POEt'S SOUND. Από τότε το σχήμα έχει διανύσει ένα διαφορετικό μουσικό δρόμο. Το "Ritual" που ακολούθησε φανέρωσε τις πιο new wave/ pop ευαισθησίες των μελών του, κάτι που τελειοποίησαν δυο χρόνια μετά με το φανταστικό "Big TV". Ο τελευταίος δίσκος τους με τίτλο "Friends", παρόλο που είχε αρκετές καλές στιγμές, παραμένει η λιγότερο ενδιαφέρον δουλειά τους. Μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά τη δισκοκριτική του, εδώ. Για την νέα τους προσπάθεια οι White Lies φαίνονται σαν να προσπαθούν να ικανοποιήσουν όλους τους φίλους τους, με ένα μουσικό ταξίδι που συνδυάζει αρκετά επιτυχημένα το "To Lose My Life" με το "Friends". Για αυτό μάλλον συνεργάστηκαν ξανά και με τον παραγωγό Ed Buller, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για τις αρχικές δουλειές τους.

To "FIVE" ανοίγει με το επτάλεπτο, new wave-άδικο, "Time To Give", μια αρκετά περίεργη και θαρραλέα επιλογή για πρώτο single, που καταφέρνει όμως να μην κουράσει, ενώ η κορύφωση στα τελευταία λεπτά κλείνει το κομμάτι ιδανικά. Το "Never Alone" από την άλλη θα μπορούσε να βρίσκεται στον πρώτο δίσκο του γκρουπ και αυτό δεν μπορεί παρά να σου προκαλέσει νοσταλγία. Το επόμενο είναι ένα κομμάτι που το "πίστευε" πολύ το σχήμα. Το "Finish Line" θα ήταν όμως το πιο αδιάφορο του άλμπουμ αν δεν ήταν αυτή η εξαιρετική γέφυρα μετά το τρίτο λεπτό που ανεβάζει όλο το τραγούδι. Οι ρυθμοί πέφτουν αρκετά με το "Kick Me", αλλά δεν γίνεται να μην σε παρασύρει η ταξιδιάρικη μελωδία του. Αν ήταν ένα κομμάτι να θυμούνται όλοι από τον δίσκο, αυτό θα ήταν το "Tokyo". Αποτελεί με διαφορά το κορυφαίο ποπ κομμάτι της χρονιάς μέχρι τώρα και ένα από τα καλύτερα τους γενικότερα. Μετά από ένα από τα πιο ενεργητικά κομμάτια του γκρουπ, το "Jo?", ακολουθεί άλλη μια κορυφαία στιγμή του "FIVE" με το 80s glam rock του "Denial". Το άλλο single με τίτλο "Believe It" αποτελεί ένα τυπικό White Lies κομμάτι που σίγουρα θα βρει μεγάλη ανταπόκριση στις ζωντανές τους εμφανίσεις. Η εντύπωση που σου προκαλούν κομμάτια όπως το "Tokyo" είναι λίγο πολύ αναμενόμενη, μιας και το σχήμα έχει αποδείξει ότι ξέρει να γράφει εξαιρετικές ποπ μελωδίες. Όμως το κιθαριστικό κλείσιμο του "Fire And Wings", ένα από τα πιο δυναμικά κομμάτια που έχουν παρουσιάσει, είναι αυτό που σου προκαλεί την μεγαλύτερη, ευχάριστη, έκπληξη. 

Συμπερασματικά, οι White Lies με το "FIVE" παραδίδουν έναν δίσκο σαφώς ανώτερο από τον προηγούμενο. Σε πάρα πολλές περιπτώσεις το ντεμπούτο άλμπουμ ενός σχήματος έχει αποδειχτεί αξεπέραστο. Όμως. όπως πολύ επιτυχημένα το θέτει ο μπασίστας του σχήματος, Charles Cave: 'Το "To Lose My Life..." ήταν το καλύτερο άλμπουμ που θα μπορούσαμε να έχουμε παρουσιάσει στην ηλικία των 19 και το "FIVE" αναμφίβολα ότι καλύτερο στην ηλικία των 30.'

Βαθμολογία: 8 / 10

Στην αρχή της φετινής χρονιάς είχαμε την κυκλοφορία δυο πολυαναμενόμενων άλμπουμ την ίδια ημέρα, αφού τόσο οι Lost Under Heaven όσο και οι The Twilight Sad παρουσίασαν τις νέες τους δουλειές. Με τις προηγούμενες δισκογραφικές τους προσπάθειες, οι πρώτοι βρέθηκαν στην κορυφή της λίστας μου με τα καλύτερα του 2016, ενώ οι Σκωτσέζοι με τα αντίστοιχα του 2014. Μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά για το εκπληκτικό "Nobody Wants To Be Here & Nobody Wants To Leave" των Twilight Sad, εδώ.  

Μπορεί τα πέντε χρόνια μέχρι τη φετινή δουλειά τους να φαντάζουν πολλά, αλλά το σχήμα ήταν αρκετά απασχολημένο. Αρχικά ακολούθησε μια μεγάλη περιοδεία με τους The Cure, γεγονός που τους έκανε αρκετά πιο γνωστούς. Αυτό δεν οφείλεται μόνο στο γεγονός ότι εμφανίστηκαν δίπλα σε ένα τόσο ιστορικό συγκρότημα, αλλά στο ότι ο Robert Smith εκδήλωσε δημόσια τον θαυμασμό του για το γκρουπ και έφτασε στο σημείο ακόμα και να ηχογραφήσει και ένα κομμάτι τους, το "There's A Girl In The Corner" με τον ίδιο στα φωνητικά. Το 2017 ο τραγουδιστής του γκρουπ, James Graham, συμμετείχε στο μουσικό project Out Lines, με τους οποίους κυκλοφόρησαν το εξαιρετικό "Conflats".

Να δηλώσω εξ αρχής ότι δεν θεωρώ το "It Won/t Be Like This All the Time" ανώτερο από τη προηγούμενη δουλειά τους (άλλωστε κάτι τέτοιο θα ήταν υπερβολικά δύσκολο). Σίγουρα όμως αποτελεί μια ακόμα φανταστική προσπάθεια των The Twilight Sad, στην οποία μοιάζουν σαν να συγκεντρώνουν τα καλύτερα στοιχεία τους και τα χαρακτηριστικά που τους ξεχωρίζουν, για να τα παρουσιάσουν σε ένα ακόμα μεγαλύτερο κοινό. Τα τρία κομμάτια που πολύ έξυπνα χρησιμοποίησαν για να προωθήσουν τον δίσκο, είναι και από τα καλύτερα του νέου άλμπουμ. 

Αρχικά το "I/m Not Here [missing face]" φαντάζει ως η φυσική συνέχεια μιας και θα μπορούσε να αποτελεί μια από τις κορυφαίες στιγμές του προηγούμενου άλμπουμ. Το "Videograms" αποτέλεσε τεράστιο κόλλημα από τι στιγμή που το άκουσα, το οποίο φανερώνει πόσο πολύ περισσότερο τους επηρέασε η επιπλέον "παρέα" με τους Cure (όπως άλλωστε φαίνεται και στο "The Arbor"). Τέλος το πλούσιο σε synths "VTr" θα μπορούσε άνετα να παίξει το ρόλο του πιο ερωτικού τραγουδιού του δίσκου. Το "Videograms" θα ήταν το αγαπημένο κομμάτι από το άλμπουμ αν δεν υπήρχε το, απλά τέλειο και υπερβολικά δραματικό, "Auge_Maschine", το οποίο δείχνει να δικαιολογεί και ηχητικά τη δισκογραφική μετακίνησή τους από τη Fat Cat Records στη Rock Action των Mogwai. Δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ στο "Girl Chewing Gum" με τον φρενήρη ρυθμό του και το κλειστοφοβικό εναρκτήριο κομμάτι "[10 Good Reasons for Modern Drugs]". 

Συνολικά όμως το "It Won/t Be Like This All the Time" είναι το πιο άμεσο άλμπουμ των The Twilight Sad και αποδεικνύει ακράδαντα ότι παρακολουθούμε μια μπάντα στην κορυφαία της περίοδο.

Βαθμολογία: 8 / 10

Όταν ο Ellery James Roberts ανακοίνωσε το νέο του project μετά τους Wu Lyf, με τους οποίους κυκλοφόρησε μόλις ένα άλμπουμ το 2011, δεν ήξερα πόσο θα κρατήσει αυτό το μουσικό του ταξίδι. Φυσικά το ντεμπούτο των LUH ή αλλιώς των Lost Under Heaven αποτέλεσε τον κορυφαίο μου δίσκο για το 2016. Μπορείτε να διαβάσετε τη δισκοκριτική του "Spiritual Songs For Lovers To Sing", εδώ. Η ανακοίνωση της κυκλοφορίας του δεύτερου άλμπουμ του γκρουπ τρία χρόνια μετά το πρώτο, ήταν μια πολύ θετική έκπληξη που με γέμισε με ανυπομονησία. Όπως έχει γίνει κατανοητό και από τις συνεντεύξεις του, στον Roberts δεν του αρέσει να μένει στάσιμος οπότε για τον νέο δίσκο του, θα προσπαθούσε να δώσει κάτι, όσο το δυνατόν, πιο διαφορετικό.

Το "Love Hates What You Become" ξεκινάει με τον καλύτερο τρόπο. Το φανταστικό "COME" φέρνει τον ήχο συγκροτημάτων όπως οι Nine Inch Nails πιο κοντά στον ήχο των LUH. Η ένταση διατηρείται και στο noise "Bunny’s Blues". Από την αρχή φαίνεται πόσο έχει εξελιχθεί η Ebony Hoorn ως τραγουδίστρια, η οποία έχει μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και αυτό είναι εμφανές. Η αρχή αυτή όμως δεν είναι καθόλου αντιπροσωπευτική για τον δίσκο, μιας και τα υπόλοιπα κομμάτια κινούνται σε αργούς ή μεσαίους ρυθμούς με την ακουστική κιθάρα να πρωταγωνιστεί σε πολλά σημεία. Το ονειρικό "The Breath Of Light", που είναι γνωστό από τον Μάρτιο της προηγούμενης χρονιάς, σε στοιχειώνει με τις απανωτές ακροάσεις, ενώ στο "Most High" βγάζουν όλη την αγάπη τους για τους The Cure. 

Αναμφίβολα το μελαγχολικό "Black Sun Rising" είναι μια από τις κορυφαίες στιγμές του "Love Hates What You Become", με το δίδυμο να φανερώνει τις κοινωνικές ευαισθησίες του, μιας και το κομμάτι είναι επηρεασμένο από τα γεγονότα στο Charlottesville. Το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου, που o Roberts έγραψε για την Hoorn, θα μπορούσε να "μιλήσει" σε οποιοδήποτε ζευγάρι. Το "βρώμικο" neo-folk του "Savage Messiah" είναι απλά κολλητικό, ενώ το "Post Millennial Tension" είναι μια απέλπιδα κραυγή ξεσηκωμού για το μέλλον που έρχεται. 

Πέρα από ιδανικό κλείσιμο, το αμερικάνικο arena rock του "For The Wild" αποτελεί και το καλύτερο κομμάτι του δίσκου. Χρησιμοποιώντας στίχους του Robinson Jeffers από έργο του, του 1935, φέρνουν στο σήμερα το έργο του ποιητή για τη καταστροφή της ανθρώπινης ύπαρξης. Λίγα σχήματα μου ακούγονται τόσο σύγχρονα όσο αυτό το δίδυμο και για αυτό θεωρώ τους Lost Under Heaven τόσο σημαντικούς.

Βαθμολογία: 8 / 10

Μπορεί ο συγκεκριμένος δίσκος να κυκλοφόρησε στην αρχή της χρονιάς, αλλά όσο πλησιάζουμε στο τέλος αυτής και αρχίζω την μουσική ανασκόπηση του 2018, αισθάνθηκα την ανάγκη να γράψω λίγα λόγια για το φετινό πόνημα του John Maus. O τελευταίος άλλωστε αποτελεί έναν από τους αγαπημένους μου καλλιτέχνες από το 2006 που μας συστήθηκε δισκογραφικά. Μάλιστα την προηγούμενη χρονιά μας παρουσίασε άλλη μια καταπληκτική κυκλοφορία, η οποία αποτέλεσε την κορυφαία του 2017 για το POEt'S SOUND. Μπορείτε να διαβάσετε τη δισκοκριτική του "Screen Memories", εδώ. Το φετινό άλμπουμ του, αρχικά αποτέλεσε μέρος ενός box-set, το οποίο περιελάμβανε ολόκληρη τη δισκογραφία του John Maus (για την οποία μπορείτε να διαβάσετε το σχεικό αφιέρωμα εδώ) σε βινύλιο, πριν γίνει διαθέσιμο αργότερα και σαν ξεχωριστή κυκλοφορία.

Μπορεί σαν πρώτη εντύπωση το "Addendum" να φαντάζει μια βιαστική κίνηση, αλλά ο Maus δεν μας έχει συνηθίσει να κυκλοφορεί υλικό χωρίς λόγο. Το αντίθετο μάλιστα, μιας και πάντα διατηρεί ένα εύλογο χρονικό διάστημα μεταξύ των δίσκων του, μέσα στο οποίο εξαφανίζεται εντελώς. Και από το πρώτο κομμάτι κιόλας, το "Outer Space", φαίνεται ότι δεν μιλάμε για ότι περίσσεψε από την προηγούμενη δουλειά του. Το πιο σκοτεινό "Dumpster Baby", που ακροβατεί μεταξύ του κωμικού και του στοιχειωτικού, το "Episode", που αποτελεί μάλλον την κορυφαία στιγμή της κυκλοφορίας, αλλά και το "Drinking Song" ανταγωνίζονται τις καλύτερες στιγμές του "Screen Memories" ή ακόμα και του "We Must Become The Pitiless Censors Of Ourselves". Μπορεί ολόκληρο το άλμπουμ να μην βρίσκεται στα ίδια υψηλά επίπεδα, αλλά αυτό δεν μειώνει την αξία του. Τα δυο κομμάτια που κλείνουν τον δίσκο που γράφτηκαν το μακρινό 2003, τα "1987" και "I Want to Live", μας ταξιδεύουν πίσω στις δυο πρώτες δουλειές του Maus. 

Συνολικά αν το "Addendum" ήταν το δεύτερο μέρος του "Screen Memories", θα μιλούσαμε για έναν φανταστικό διπλό δίσκο. Αλλά και ως ξεχωριστή κυκλοφορία στέκεται εξαιρετικά, απλώς ίσως όχι στον βαθμό αυτών που διαδέχτηκε.  Άλλωστε ο John Maus αποτελεί μια κατηγορία μόνος του και είναι πάντα συναρπαστική κάθε είσοδος στον ξεχωριστό κόσμο του.

Βαθμολογία : 7,5 / 10

Οι Sonic Jesus ήταν μια από τις αποκαλύψεις των δυο πρώτων συλλογών "Reverb Conspiracy" και πλέον αποτελούν ένα από τα δυνατά χαρτιά της Fuzz Club Records. Μετά το split single με τους The Black Angels, κυκλοφόρησαν το 2015 το ντεμπούτο τους με τίτλο "Neither Virtue Nor Anger", που αποτέλεσε ένα πολύ καλό psych rock άλμπουμ. Μάλιστα o Sonic Boom  των Spacemen 3 έκανε ένα remix στο κομμάτι "Locomotives" από τον δίσκο. Στο βιογραφικό τους μετρούν επίσης μια συνεργασία με τον Damo Suzuki των Can, αλλά και ζωντανές εμφανίσεις με τους The Jesus & Mary Chain,  Psychic TV,  Brian Jonestown Massacre  και Sleaford Mods.

Η δισκογραφική επιστροφή τους ήρθε δυο χρόνια μετά με το εξαιρετικό "Grace" και πάλι από τη Fuzz Club Records. Μπορείτε να διαβάσετε τη δισκοκριτική της δεύτερης προσπάθειάς τους, εδώ. Με το άλμπουμ αυτό πραγματοποίησαν μια αρκετά μεγάλη ηχητική στροφή, προς έναν πιο post-punk ήχο. Η κίνηση αυτή έδειξε να τους ταιριάζει απόλυτα και αποτέλεσαν ένα από τα κορυφαία μου άλμπουμ για το 2017. Μάλιστα τον Δεκέμβριο που μας πέρασε, παρουσίασαν και ένα νέο διπλό single με τίτλο "Dead Man/ Transpose".

Το "Memories" αποτελεί τη νέα κυκλοφορία των Ιταλών, η οποία έρχεται από τη δισκογραφική εταιρία του ηγέτη τους Tiziano Veronese, τη Sonic Jesus Records. Το πως θα προσεγγίσει κανείς τον δίσκο αυτό, δεν έχει μεγάλη σημασία αφού το αποτέλεσμα αποζημιώνει τον ακροατή. Σαν μια ξεχωριστή κυκλοφορία συγκεντρώνει πολλές ενδιαφέρουσες ιδέες, που σίγουρα αξίζει να ακουστούν. Στην ουσία όμως το "Memories" αποτελεί μια συλλογή από σπάνια κομμάτια και b-sides του σχήματος, από το 2010 μέχρι το 2015. Πάντα είναι μαγικό να μπορείς να παρακολουθήσεις τη μουσική εξέλιξη μιας μπάντας. Οι Sonic Jesus ξέφυγαν από τον καθαρά psych ήχο του πρώτου τους άλμπουμ, για να ακολουθήσουν ένα μονοπάτι που τους έφερε πιο κοντά σε συγκροτήματα όπως οι Interpol και οι White Lies. Αυτό ακριβώς αποτυπώνει και ο δίσκος αυτός. Φυσικά μας επιφυλάσσει και κάποιες εκπλήξεις όπως γίνεται με τις electro clash αναφορές του "The Klas", ενώ γίνονται και φανερές οι επιρροές του Veronese ως καλλιτέχνη. Συνολικά όμως λειτουργεί ιδανικά ως το καλύτερο ορεκτικό μέχρι το επόμενο δισκογραφικό βήμα των Sonic Jesus. 

Βαθμολογία: 8 / 10

Από το 2011 και το ομώνυμο ντεμπούτο της, η Anna Calvi βρίσκεται διαρκώς σε ανοδική πορεία. Δυο χρόνια μετά το πρώτο της άλμπουμ, κυκλοφόρησε το επίσης εξαιρετικό "One Breath" που βρέθηκε σε αρκετές λίστες με τα καλύτερα της χρονιάς. Και οι δυο δίσκοι κατάφεραν να βρουν στη λίστα με τα υποψήφια άλμπουμ για τo Mercury Prize. Ο Brian Eno είχε δηλώσει για την Calvi ότι είναι ότι καλύτερο είχε ακούσει μετά την Patti Smith, ενώ από τους καλλιτέχνες που έχει συνεργαστεί ξεχωρίζει το όνομα του David Byrne. Δεν είναι παράλογο που πολύ την θεωρούν την Βρετανίδα St. Vincent, αν και προσωπικά μου αρέσει περισσότερο από την Αμερικανίδα.

Για το τρίτο της άλμπουμ, η Calvi εμφανίζεται πιο απελευθερωμένη στιχουργικά, ενώ και η μουσική της φανερώνει μια πιο "χαλαρή" διάθεση. Ως μια gay καλλιτέχνης πάντα μίλαγε για τις συμβάσεις και περιορισμούς των φύλων, αλλά εδώ εμφανίζεται πιο αποφασισμένη να αποτινάξει την οποιαδήποτε ταμπέλα μπορεί να χαρακτηρίζει έναν άνθρωπο όσο αφορά τη σεξουαλικότητά του. Σε μια συνέντευξή της διάβαζα ότι παλιότερα προσπαθούσε να περάσει το μήνυμα της για τα δικαιώματα και την υπεράσπιση των διαφορετικών επιλογών του κάθε ατόμου που δεν μπορούν να κατηγοριοποιηθούν από τις υπάρχουσες ταμπέλες. Πλέον έχουμε φτάσει στο άλλο άκρο και το νέο της άλμπουμ είναι το μουσικό μανιφέστο της για την ελευθερία αυτή και την αποτίναξη από οποιονδήποτε τέτοιο περιορισμό. 

Μουσικά στο "Hunter" η Calvi εξακολουθεί να αντλεί επιρροές κλασσικά από Nick Cave και PJ Harvey, αν και με μεγαλύτερες δόσεις από σχήματα όπως οι Fever Ray και Perfume Genius, όπως είχε δηλώσει άλλωστε και η ίδια. Σε όλο τον δίσκο υπάρχει μια πιο κινηματογραφική διάθεση, με κλασσικό παράδειγμα το "Swimming Pool", που μπορεί να το εμπνεύστηκε από τους πίνακες του David Hockney, αλλά άνετα θα μπορούσε να αποτελέσει το επόμενο James Bnd μουσικό θέμα. Το "Don't Beat the Girl Out of My Boy" καταφέρνει την ίδια στιγμή να ακούγεται πιο ωμό αλλά και μια από τις ποπ στιγμές της. To φανταστικό "As A Man" έχει μια David Bowie λογική, ενώ στο εντελώς PJ Harvey-ικό ομώνυμο κομμάτι του άλμπουμ βγάζει περισσότερο το άγχος του κυνηγημένου από αυτό του κυνηγού. Μπορεί το δεύτερο μισό του δίσκου να μην πλησιάζει τα επίπεδα του πρώτου, αλλά έχει την ίσως κορυφαία στιγμή του "Hunter" με το κομμάτι "Wish". Συνολικά όμως και με τον δίσκο αυτόν, η Anna Calvi φανερώνει ότι αποτελεί ένα ανήσυχο πνέυμα που θα συνεχίσει να μας απασχολεί με κάθε της κυκλοφορία.

Βαθμολογία: 7,5 / 10

Οι IDLES επέστρεψαν δισκογραφικά μόλις ένα χρόνο μετά το ντεμπούτο τους, το οποίο απασχόλησε μεγάλη μερίδα του μουσικού τύπου. Το "Brutalism" δικαίως βρέθηκε σε αρκετές λίστες με τα καλύτερα άλμπουμ του 2017, ενώ το "Mother" ήταν το κομμάτι που ξεχώρισε από αυτό και αναμφίβολα αποτέλεσε ένα από τα κομμάτια της χρονιάς. Πέρα από τον ιδιαίτερο hardcore punk/ post-punk ήχο του, το σχήμα βασίστηκε σε έναν πολιτικοποιημένο λόγο που το βοήθησε να χαρακτηριστεί ως μια βασική μουσική πρόταση της post - Brexit Αγγλίας. Αυτό συνεχίζεται και στο νέο τους άλμπουμ, το "Joy As An Act Of Resistance", το οποίο κυκλοφόρησε στα τέλη του φετινού Αυγούστου.

Πλέον όμως το σχήμα μπορεί να συνδεθεί και να αποτελέσει τη φωνή όλου του κόσμου, μιας και το πολιτικό, αλλά και το κοινωνικό του, μήνυμα δεν μπορεί να περιοριστεί μόνο στο Νησί. Το στιχουργικό κομμάτι είναι σίγουρα το δυνατό χαρτί των IDLES. Αλλά πέρα από τα πολιτικά θέματα, όπως το Brexit και το μεταναστευτικό, ο δίσκος έχει και έναν σκληρό προσωπικό χαρακτήρα.

Μπορεί το "Brutalism" να ήρθε μετά τον χαμό της μητέρας του τραγουδιστή Joe Talbot, αλλά το "Joy As An Act Of Resistance" γράφτηκε μετά τον θάνατο της κόρης του. Έτσι κομμάτια όπως το "June" αποτελούν ένα πολύ δύσκολο άκουσμα, με τον Talbot να "χρησιμοποιεί" τη μουσική ως ένα καθαρτικό μέσο. Όλος ο δυναμισμός και η οργή που έβγαλε το γκρουπ στο ντεμπούτο του, δηλώνουν παρών και στη νέα τους προσπάθεια. 

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και πιο "ελαφριές" στιγμές, όπως στο εξαιρετικό single "Danny Nedelko", το οποίο αποτελεί ότι πλησιέστερο έχουν γράψει οι IDLES σε ποπ κομμάτι. Από την πρώτη ακρόαση κιόλας, είχα κολλήσει με το "Samaritans" που πραγματεύεται τη σύγχρονη ψευτο - αρρενωπότητα. Συνολικά όμως, από το ωμό "Colossus" και το σαρκαστικό "Never Fight A Man With A Perm", μέχρι το λυτρωτικό κλείσιμο του "Rottweiler", το συγκρότημα καταφέρνει να έχει τον ακροατή καθηλωμένο για τα 40 λεπτά που διαρκεί ο δίσκος. Το "Joy As An Act Of Resistance" λειτουργεί ακριβώς όπως υποδηλώνει ο τίτλος του και αποδεικνύει γιατί η εποχή μας χρειάζεται μπάντες σαν τους IDLES.

Βαθμολογία: 8 / 10

Έχουν περάσει δεκαέξι χρόνια από τότε που οι Interpol συγκλόνιζαν τον μουσικό κόσμο με το ντεμπούτο τους "Turn On the Bright Lights". Πολλά έχουν αλλάξει μέχρι σήμερα, όσο αφορά τον ήχο που αναβίωσαν, αλλά και την ίδια την μπάντα. Μετά το 2010, τον ομώνυμο δίσκο τους και την αποχώρηση του μπασίστα Carlos Dengler, οι Interpol έπρεπε να βρουν καινούριες ισορροπίες. Μάλιστα το "El Pintor" αποτέλεσε το καλύτερο τους άλμπουμ μετά από το "Antics", που κυκλοφόρησε δέκα χρόνια πριν από εκείνο, και ένα από τα κορυφαία του 2014 για αυτό το blog. 

H πρώτη και ίσως και πιο σημαντική αλλαγή που έκαναν για το "Marauder", ήταν ότι αφέθηκαν στα χέρια του Dave Fridmann για την παραγωγή του δίσκου. Ο τελευταίος προσπάθησε να τους ηχογραφήσει με τέτοιο τρόπο, ώστε να πετύχει έναν πιο ζωντανό ήχο της μπάντας και το τελικό αποτέλεσμα να ακούγεται όσο πιο ωμό και λιγότερο επεξεργασμένο γίνεται. Αυτό δίνει ένα πιο ζεστή αίσθηση, αλλά παράλληλα φαίνεται ότι δεν λειτουργεί σε μερικά σημεία του άλμπουμ, όπως στο κομμάτι "Number 10", που πασχίζεις να καταλάβεις την μελωδία κάτω από το θόρυβο. Επίσης το μπάσο είναι ανύπαρκτο στο μεγαλύτερο μέρος του άλμπουμ, αλλά και γενικότερα η παραγωγή, όσο και να προσφέρει μια φρέσκια πνοή στον ήχο του γκρουπ, δεν βοηθάει το πολύ καλό υλικό του δίσκου.

Όπως και με την παραγωγή, οι Interpol δεν φοβούνται να δοκιμάσουν νέα πράγματα. Δεν είναι ότι έχουμε κάποια δραματική αλλαγή στον ήχο τους, αλλά οι συνθέσεις τους είναι πιο "απλωμένες" με μια πιο χαλαρή διάθεση που δεν βιάζονται να κορυφωθούν ή σε άλλες περιπτώσεις δεν κορυφώνονται ποτέ. Θέλοντας μάλλον να δείξουν αυτό, επέλεξαν το "If You Really Love Nothing" για δεύτερο single του άλμπουμ. Αυτή η πιο "ελαφριά" προσέγγισή τους, είναι εμφανής σε κομμάτια όπως τα "Complications" και "Surveillance". Στον αντίποδα το πρώτο single "The Rover", που έγινε αμέσως ένα από τα αγαπημένα μου, και το "Number 10" αποτελούν τα πιο άμεσα ροκ κομμάτια του δίσκου. Η καλύτερη στιγμή του "Marauder" έρχεται με το "Flight Of Fancy", ένα εξαιρετικό κομμάτι που όμως ξεχωρίζει κυρίως λόγω του κιθαριστικού κλεισίματός του. Την ίδια λογική ακολουθούν και τα "Stay In Touch" και "Mountain Child". Ο δίσκος κιθαριστικά αποτελεί μια από τις κορυφαίες δουλειές του Daniel Kessler και θα έλεγα ότι είναι ο δίσκος του.

Αντί να τους πιάσει νοσταλγία από την επετειακή περιοδεία τους για το "Turn On The Bright Lights" ή από το βιβλίο "Meet Me In The Bathroom", για τους Interpol και τη μουσική σκηνή της Νέας Υόρκης, της Lizzy Goldman, το σχήμα συνεχίζει να κοιτάει μπροστά και καταφέρνει να είναι από τα λίγα που έχουν επιβιώσει από τη μουσική σκηνή της πόλης στις αρχές των 00s και πάντα να παραμένει επίκαιρο. Παρά τα όποια ελαττώματα του, το "Marauder" αποτελεί ένα πολύ αξιόλογο άλμπουμ που σε προκαλεί για περισσότερες ακροάσεις.

Βαθμολογία: 8 / 10