Live Review: Sivert Høyem @ Λυκαβηττός, 19.09.202626
Σεπτεμβρίου 23, 2026
Είχα την ευκαιρία φέτος να δω τον Sivert Høyem ζωντανά στον Λυκαβηττό και είπα να μην το χάσω γιατί θα το μετάνιωνα (κλασσικά για μένα μιλάμε) μέχρι την επόμενη φορά που προφανώς θα ερχόταν και τελικά...το Σάββατο που μας πέρασε ήταν μία απίθανη βραδιά, -οριακά λυτρωτική - αν περνάς έναν δύσκολο μήνα και είχες προνοήσει να κλείσεις εισιτήριο, έτσι για να κλείσει ο μήνας λίγο πιο ευχάριστα, μιας και έγινε sold out λίγες μέρες πριν και πολλοί δεν πρόλαβαν δυστυχώς, οπότε ναι σχεδόν λυτρωτικό γιατί η όλη συναυλία ήταν ένα ταξίδι μέσα στον χρόνο με γνωστές επιτυχίες και μη και με μια δόση ''νορβηγικής μαγείας'' που μόνο ο Sivert και η μπάντα του μπορούν και μας χαρίζουν ξανά και ξανά και ξανά...
Εμείς φτάσαμε κανένα μισάωρο πριν ανοίξουν οι πόρτες γιατί αυτή την φορά θέλαμε να τους δούμε από κοντά και να μην καθίσουμε κερκίδες, οπότε με το που άνοιξε η είσοδος κατευθυνθήκαμε προς την σκηνή και σιγά σιγά μέχρι και τις 9 που ξεκίνησε η συναυλία είχε γεμίσει ο χώρος και στις κερκίδες, πραγματικά δεν περίμενα να ήταν τόσο ασφυκτικά γεμάτο από κόσμο. Ξεκίνησαν λοιπόν στις 9 ακριβώς με πρώτο τραγούδι το 'Blown Away' και με το που ακούσαμε την βαθιά φωνή του να τραγουδάει, τους πρώτους στίχους του τραγουδιού, ενώ επικρατούσε απόλυτη ησυχία από όλους, καταλάβαμε πως θα είναι μια μαγική βραδιά.
Έπαιξαν γύρω στις 2 ώρες και δεν καταλάβαμε πώς πέρασε η ώρα. Το setlist δεν μας απογοήτευσε καθώς τραγούδησε όλες τις επιτυχίες του, παλιές και νέες, όπως το "Sleepwalking Man", "Moonlanding", "Nobody Loves You Like I Do", "Give It a Whirl" και η λίστα συνεχίζεται, μαζί με δύο γνωστά και αγαπημένα κομμάτια από Madrugada, το "Honey Bee" και "Majesty", με τα οποία αποθεώθηκε. Το ένα κιόλας από τα δύο, το "Honey Bee", το έγραψε επηρεασμένος από τον Leonard Cohen, τον οποίο θαύμαζε, όπως μας είπε πριν ξεκινήσει να τραγουδάει το κομμάτι.
Στο συγκεκριμένο τραγούδι μου έμεινε το γεγονός πως επικρατούσε απόλυτη ησυχία όταν ξεκίνησε να τραγουδάει και μετά ακολούθησε και το κοινό, κι εκείνος σκόπιμα σταμάτησε για ένα λεπτό να δει την αντίδρασή μας και αυτομάτως σταματήσαμε κι εμείς... μας χαμογέλασε και συνέχισε να τραγουδάει, λες και ήξερε πόσο παρόντες είμασταν όλοι στον χώρο και στο τραγούδι αυτό. Ειδικά σε αυτά τα δύο κομμάτια μας είχε συνεπάρει η παρουσία του και η φωνή του και είχαμε "χαζέψει" χωρίς υπερβολή... αν έριχνες μια ματιά γύρω σου έβλεπες όλους να τραγουδούν και να έχουν την προσοχή τους εκεί.
Με αυτόν τον τρόπο ακολούθησαν και τα υπόλοιπα κομμάτια από το σετ, όπως με το "Now You See Me/Now You Don't", ένα κλιμακωτό και δυναμικό τραγούδι που μας συνεπήρε όλους χάρη και στα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος που έκαναν αισθητή την παρουσία τους με τον δικό τους τρόπο. Στο συγκεκριμένο κομμάτι ο Sivert περιφερόταν πάνω στη σκηνή με έντονες κινήσεις και προσπαθούσε να μεταδώσει το όλο συναισθηματικό φορτίο του τραγουδιού, όπως και με το ξεσηκωτικό "Moonlanding" και μετέπειτα με το "Give It a Whirl". Επίσης τραγούδησε και το "My Thieving Heart" μαζί με τον Christer Knutsen στα φωνητικά και πλήκτρα αντί της Marie Munroe, που ήταν το αρχικό ντουέτο που ξέρουμε.
Επειδή είμαι ικανή να μιλάω ώρες για αυτό το λάιβ και για τον συγκεκριμένο καλλιτέχνη και τη φωνή του και για το πόσο ωραία πέρασα... αυτό που θα πω κλείνοντας είναι ότι μας εκτιμούσε για την παρουσία μας και φαινόταν· ο ίδιος και τα μέλη της μπάντας του ήταν δραστήρια πάνω στη σκηνή και υπήρχε μια σύνδεση και συνεχή επικοινωνία που δεν ήθελες να τελειώσει. Ο ίδιος έκλεισε τη συναυλία λέγοντας πως "θα τα ξαναπούμε σύντομα" και να είμαστε περισσότερο παρόντες στην καθημερινότητά μας και στις σχέσεις μας και όχι τόσο πίσω από τις οθόνες... και πολύ καλά είπε, θα πω εγώ. Μέχρι την επόμενη φορά λοιπόν...!!!
.jfif)
0 Comments