Στο παρελθόν είχα ακούσει πολλά καλά λόγια για τις ζωντανές εμφανίσεις του IAMX, αλλά δεν είχα καταφέρει να το ζήσω από κοντά. Μετά την αλλαγή του συναυλιακού χώρου λόγω της αυξημένης ζήτησης, επιτέλους είχε έρθει η στιγμή. Λίγο μετά τις 10, τα φώτα σβήνουν, οι σκιές καλύπτουν τη σκηνή και ο IAMX —η καλλιτεχνική περσόνα του Chris Corner— εμφανίζεται, σαν να έχει βγει από εφιάλτη. Ακολούθησαν 90 λεπτά σκοτεινής έκστασης, μια παράσταση που ήταν ταυτόχρονα τρομακτικά όμορφη και γεμάτη ενέργεια. Ο Corner, πρώην μέλος των Sneaker Pimps, έχει περάσει χρόνια χτίζοντας τον IAMX, έναν κόσμο γεμάτο αναζητήσεις γύρω από την ταυτότητα και την επιθυμία, ντυμένο με βιομηχανικούς ρυθμούς και γοτθικές πινελιές.

Στη σκηνή, αυτή η μεταμόρφωση παίρνει ζωή. Ντυμένος σαν αστέρας γοτθικού καμπαρέ, ο Corner κατέχει τον χώρο με την ένταση κάποιου που εξορκίζει τους δαίμονές του μέσω της τέχνης. Τα κομμάτια του στο στούντιο προκαλούν ήδη ισχυρά συναισθήματα, αλλά ζωντανά η δύναμή τους εκτοξεύεται. Η εγγύτητα σε τέτοιες συναισθηματικές στιγμές είναι ακαταμάχητη, προκαλώντας ρίγη. Κάθε κίνησή του φαινόταν προσεκτικά υπολογισμένη, κάθε κραυγή του προσέφερε λύτρωση, ενώ η υπόλοιπη μπάντα δεν λειτουργούσε απλώς ως φόντο, αλλά συμμετείχε πλήρως σε αυτό το μυστήριο.

Αυτό που ξεχωρίζει τον IAMX από άλλα ηλεκτρονικά συγκροτήματα είναι η μοναδική του ικανότητα να συνδυάζει θεατρικότητα με συναισθηματικό βάθος. Οι φωνητικές του δυνατότητες είναι απίστευτες, καθώς αλλάζουν ανάλογα με το κομμάτι. Ο Corner στριφογύριζε, λύγιζε, χόρευε, με το σώμα του να λειτουργεί εξίσου ως μουσικό όργανο, όπως όλα τα άλλα. Περίμενα να ακούσω περισσότερα κομμάτια από το "Fault Lines" του 2024 (αλλά τουλάχιστον έπαιξε τρία από το αγαπημένο μου "The Alternative"), μαζί με άλλα, αλλά δεν μπορώ να παραπονεθώ για το setlist, αφού ότι παρουσίασαν έγινε με τόσο μοναδικό τρόπο που έφυγα απόλυτα ικανοποιημένος. Από το πρώτο κομμάτι, το κοινό είχε απορροφηθεί ολοκληρωτικά, με το Black Temple να πάλλεται σαν ένας ενιαίος οργανισμός. Οι θεατές δεν παρακολουθούσαν απλώς — χόρευαν, τραγουδούσαν, κινούνταν ασταμάτητα. Ήταν αδύνατο να μείνει κανείς ακίνητος.

Λίγοι καλλιτέχνες καταφέρνουν να συνδυάσουν τόσο φυσικά τον πόνο με την απόλαυση, την απειλή με τη μελωδία. Ο IAMX δεν απλά βγαίνει στη σκηνή· μεταμορφώνεται, παρασύροντας όλους στο δικό του κόσμο, αρνούμενος να τους αφήσει να φύγουν μέχρι να σβήσουν τα φώτα οριστικά.

Φωτογραφίες: Δημήτρης Δαλακλής