Είχαμε μιλήσει πρόσφατα για το Songs to Sun των Stoned Jesus, το πρώτο κεφάλαιο της σχεδιαζόμενης τριλογίας τους, που άφηνε πολλές υποσχέσεις για το μέλλον. Η αναμονή τελείωσε λοιπόν και οι Ουκρανοί επιστρέφουν με το Songs to Moon που σε αντίθεση με τον προκάτοχό του, εξερευνά πολύ πιο σκοτεινά μονοπάτια. Το συγκρότημα εξελίσσεται με κάθε δίσκο και τολμά να πειραματιστεί με καινούργιους ήχους και πιο πολύπλοκες τεχνοτροπίες, κάνοντας την κάθε ακρόαση πιο συναρπαστική.

Ο δίσκος είναι ποτισμένος με εσωστρέφεια, μελαγχολία και έντονο συναισθηματικό φορτίο, σαν να αντικατοπτρίζει τη χαλεπή περίοδο που διανύει ο λαός τους και ίσως και τα προσωπικά τους προβλήματα. Άλλωστε ο μπασίστας Andrew Rodin πρόσφατα αποχώρησε από την μπάντα λόγω θεμάτων ψυχικής υγείας. Το άλμπουμ έχει κάτι από Δρ. Τζέκιλ και Μίστερ Χάιντ, παρουσιάζοντας τη φωτεινή και τη σκοτεινή πλευρά του. Έτσι έχουμε κομμάτια πιο επιθετικού sludge όπως τα "Under the Skin" και "Velvet" και στον αντίποδα αισθητά πεσμένους τόνους, με ατμοσφαιρικότερες συνθέσεις όπως τα "Window in My Room" και "One More Empty Day".

Συνδυάζει sludge, post-metal και grunge, διευρύνοντας εντυπωσιακά το ηχητικό οπλοστάσιο του συγκροτήματος και απομακρύνοντάς το από το δρόμο που χάραξαν οι Sabbath και που με χαρά ακολουθούσαν μέχρι πρότινος οι Stoned Jesus. Δε λείπουν όμως οι γνωστές πινελιές ψυχεδέλειας, οι οποίες έρχονται και δένουν όμορφα όλες τις διαφορετικές επιρροές. Η εναλλαγή των μελωδικών φωνητικών του Igor Sydorenko με τα άγρια ξεσπάσματα του Andrew Rodin, υποστηρίζει και απογειώνει αυτή τη νέα κατεύθυνση. Μετά τις ακουστικές κιθάρες και τα βαριά φωνητικά του ZYX, καθώς και το ορχηστρικό ιντερλούδιο του "Syzygy", οι Ουκρανοί φαίνεται να τα παίρνουν στο κρανίο μετά τα δύο πρώτα λεπτά του "Jackal", αφυπνίζοντας τον ακροατή από την αβάσταχτη prog μελαγχολία στην οποία τον είχαν βυθίσει. Δεν είναι όμως η μοναδική στιγμή του δίσκου που η τριάδα εναλλάσσει τη μουντάδα με το επικό στοιχείο.

Το δέσιμο των μελών είναι φανερό στο συμπαγή ήχο τους, δίνοντας τον απαραίτητο χώρο αλλά και το θάρρος (ή θράσος) για τους επιθυμητούς πειραματισμούς. Πρόκειται για μια δουλειά ώριμη μα συνάμα προοδευτική και τολμηρή. Με καλή αναλογία μεταξύ prog, εναλλακτικού και heavy, επιβραδύνοντας συχνά το ρυθμό, διαποτίζοντας όπου χρειάζεται με ψυχεδέλεια, με ακουστικά σημεία και εναλλαγές που του αποδίδουν μια μοναδικότητα, όχι μόνο δεν ξενίζει τους παλαιότερους stoner οπαδούς (το groove άλλωστε δε λείπει από το δίσκο), αλλά αντίθετα προσελκύει και άλλα γούστα. Γενικώς, πρόκειται για ένα δίσκο που λειτουργεί πολύ καλά ως αντίθεση στον προηγούμενο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δε στέκεται μια χαρά και μόνος του. Δε μας χάλασε που είδαμε και την πιο μελαγχολική  πλευρά των Stoned Jesus και τη σταδιακή μετάβασή τους σε άλλο μετερίζι. Το τρίτο μέρος της τριλογίας είναι προγραμματισμένο για το 2027 και αναμένουμε σπουδαία πράγματα.

Βαθμολογία: 8/10