POEt'S SOUND

Οδεύοντας όλο και πιο κοντά στην καινούργια κυκλοφορία των Stoned Jesus, ας θυμηθούμε το περσινό τους πόνημα Songs to Sun, με το οποίο οι Ουκρανοί stoner/doomsters παρουσίασαν το πρώτο κεφάλαιο μιας φιλόδοξης δισκογραφικής τριλογίας. Το Songs to Sun κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 2025 από τη Season of Mist. Αποτελεί, όπως αναφέραμε, το πρώτο μέρος μιας τριλογίας (Sun, Moon, Earth) με το δεύτερο μέρος να κυκλοφορεί τον Οκτώβριο του 26 και το τρίτο μέσα στο 2027. Παρά τις δυσκολίες του πολέμου, ο ηγέτης της μπάντας Igor Sydorenko, πλαισιωμένος από ένα ανανεωμένο lineup, κατάφερε να μας προσφέρει έναν αρκετά πειραματικό δίσκο.

Το Songs to Sun δεν περιορίζεται στα groovy riffs που θα περίμενε κανείς από τη συγκεκριμένη μπάντα, αλλά ξεφεύγει ενσωματώνοντας progressive στοιχεία και φτάνοντας μέχρι και στο extreme metal. Ο δίσκος βασίζεται σε μεγάλο μέρος στην αντίθεση ανάμεσα στα heavy σημεία και στα πιο μελωδικά και ατμοσφαιρικά περάσματα.

Το album ξεκινάει αρκετά μελαγχολικά με το New Dawn, το οποίο κλιμακώνεται σταδιακά και ολοκληρώνεται με σαφώς περισσότερη ένταση. Συνεχίζει με το Shadowland, ένα από τα highlights του δίσκου, γεμάτο επιβλητικές μελωδίες που θες να σιγοτραγουδάς για αρκετή ώρα μετά την ακρόασή τους. Στο Lost in the Rain οι ρυθμοί πέφτουν σημαντικά. Εδώ έχουμε ένα πιο συναισθηματικό κομμάτι με ακουστικές κιθάρες, γλυκές μελωδίες και το πόδι μακριά από το γκάζι.

Η κατάσταση όμως αλλάζει άρδην με το Low, τέταρτο κομμάτι του δίσκου και προσωπικό αγαπημένο. Ένας συνδυασμός επιβλητικού μπάσου και black metal blastbeats, με τις εναλλαγές να γίνονται οργανικά και χωρίς να ξενίζουν. Και εκεί που νομίζαμε ότι πέσαμε κατά λάθος σε δίσκο των Dimmu Borgir, οι Ουκρανοί μας επαναφέρουν στην πραγματικότητα με το See You on the Road, ίσως το πιο παιχνιδιάρικο και groovy κομμάτι του δίσκου, με σημεία που προφανώς έχουν γραφτεί για να τραγουδιούνται από το κοινό στις συναυλίες.

Για άλλη μια φορά η συνέχεια είναι απρόβλεπτη, αφού οι Stoned Jesus μας άφησαν για το τέλος το πιο βαρύ και συναισθηματικό κομμάτι του δίσκου. Το δεκάλεπτο Quicksand βυθίζει τον ακροατή στην εσωστρέφεια και την ενδοσκόπηση, κάτω από το συναισθηματικό του φορτίο. Με τη σκοτεινή του απαγγελία και την αισθητή απουσία παραμόρφωσης στην κιθάρα, σε κάνει να ξεχάσεις τελείως τις κεφάτες στιγμές του See You on the Road ή του Low, αποδεικνύοντας ότι οι αντιθέσεις είναι το κύριο χαρακτηριστικό αυτού του δίσκου. Ακόμα και έτσι όμως, έχει μια δική του ξεχωριστή δυναμική.

Ολοκληρώνοντας την ακρόαση, έχουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας το επόμενο κεφάλαιο (Songs to Moon), χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν μπορεί να απολαύσει κανείς το δίσκο ανεξάρτητα απ' το τι μπορεί να ακολουθήσει. Στις συνεχόμενες εναλλαγές του μεταξύ θλίψης, οργής, ρυθμικού χορού και χαράς, ο κάθε ακροατής μπορεί να βρει κάτι που να τον αντιπροσωπεύει.

Βαθμολογία: 8/10