Το "Gone Away" προέρχεται από το ΕΡ "What You Are" που κυκλοφόρησε ο Richard Davis το 2010. Ο λονδρέζος Davis μπορεί να παρουσίασε την δεύτερη και τελευταία ολοκληρωμένη δουλειά του το 2005 ("Details"), αλλά για παραπάνω από μια δεκαετία δεν έχει σταματήσει να μας χαρίζει πολύ αξιόλογα EPs και singles με πιο πρόσφατη την συνεργασία του με το house δίδυμο των Swayzak στο "Shut Me Down". Αυτή είναι μια από τις πολλές συνεργασίες που έχει πραγματοποιήσει ο Davis, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζει αυτή με τον Trentemoller, ο οποίος αυτή τη στιγμή δίνει live στην χώρα μας. Το "Gone Away" αποτελεί το αγαπημένο μου κομμάτι του ηλεκτρονικού μουσικού, το οποίο μπορείτε να απολαύσετε παρακάτω:

Έχουν περάσει τρία χρόνια από το τελευταίο άλμπουμ των The Pains of Being Pure Αt Heart ("Belong"), και το νεοϋορκέζικο shoegaze pop συγκρότημα έχει έτοιμο το νέο του άλμπουμ το οποίο αναμένεται στις 22 Απριλίου. Η νέα τους δουλειά θα ονομάζεται "Days Of Abandon", με πρώτο single το "Simple Αnd Sure" το οποίο είναι διαθέσιμο να ακούσετε παρακάτω:

Οι Girls Names μας επισκέφτηκαν πέρσι στα πλαίσια του Plissken Festival, εμφάνιση που δυστυχώς δεν μπόρεσα να παρακολουθήσω. Αν υπολογίσω και το πολύ όμορφο περσινό δίσκο των Ιρλανδών, σίγουρα περίμενα αρκετά το συγκεκριμένο live. Την συναυλία άνοιξαν οι Egg Hell, μπάντα που είχα παρακολουθήσει ξανά τον Δεκέμβριο που μας πέρασε, στο live των Blouse. Αν θυμάμαι καλά, παρουσίασαν ένα παρόμοιο setlist και παρόμοια ήταν και η εντύπωση που μου άφησαν. Φαίνεται κατευθείαν ότι πρόκειται για μια δεμένη και καλοδουλεμένη μπάντα, με ωραίες ιδέες και φωνητικά και αν ενισχύσουν λίγο περισσότερο την δική τους μουσική ταυτότητα, σίγουρα έχουν πολύ μέλλον.

Με τον κόσμο να έχει γεμίσει κατά το μεγαλύτερο μέρος το χώρο, οι Girls Names εμφανίστηκαν λίγο πριν τις 23:00 και το live τους που διήρκεσε μια ώρα περίπου, βασίστηκε στο περσινό "The New Life". Πιο συγκεκριμένα, παρουσίασαν επτά κομμάτια από τον δεύτερο δίσκο τους, δισκογραφική δουλειά που βρέθηκε στην λίστα μου με τα καλύτερα του 2013. Το post-punk σχήμα έχει πολύ ωραία κομμάτια και αυτό αποδεικνύεται και ζωντανά, αλλά θεωρώ ότι δεν είναι από τις μπάντες που έχουν να προσθέσουν κάτι στο live. Για να μην παρεξηγηθώ, η τετράδα από το Μπέλφαστ ήταν πολύ αξιόλογη, με όρεξη και ενέργεια, όμως σε μερικά σημεία είχα την αίσθηση ότι άκουγα το cd με πιο απλή παραγωγή και παρέα. Το κοινό φυσικά έδειχνε να το απολαμβάνει, με πιο ξεχωριστές στιγμές τα "Pittura Infamente", "Hypnotic Regression" και "The New Life". Για τα δυο νέα τραγούδια μάλλον θα περιμένω την τελική στουντιακή εκδοχή για να πω την γνώμη μου, ενώ και η διασκευή στο "Third Uncle" δεν πρόσθεσε κάτι στην συνολική εμπειρία μιας και ήταν περισσότερο διεκπερωτική. Τις εντυπώσεις πάντως για μένα έκλεψε με την συνολική παρουσία της, η μπασίστρια Claire Miskimmin.

Setlist: 

Pittura Infamente 

Hypnotic Regression 

A Second Skin 

-νέο κομμάτι-

Drawing Lines 

-νέο κομμάτι-

Occultation 

Third Uncle (Brian Eno διασκευή)

Projektion 

The New Life 

Πριν δυο χρόνια οι Trust κυκλοφόρησαν το εξαιρετικό ντεμπούτο τους "Trst", μια από τις καλύτερες δισκογραφικές δουλειές του 2012. Από τότε ο Robert Alfons συνεχίζει με τους Trust ως το προσωπικό του σχήμα, μιας και το άλλο μέλος, η Maya Postepski, αποχώρησε για να αφοσιωθεί στο άλλο της γκρουπ, τους Austra (που κυκλοφόρησαν πέρσι το "Olympia"). Στις 4 Μαρτίου ο Alfons θα παρουσιάσει το δεύτερο άλμπουμ των Trust, με τίτλο "Joyland", το οποίο μπορείτε να ακούσετε ολόκληρο στο Pitchfork πατώντας εδώ. Δείτε το επίσημο βίντεο του "Rescue, Mister" παρακάτω:

Οι Coldplay δουλεύουν πάνω στο έκτο τους άλμπουμ αλλά δεν έχουν φανερώσει πολλές πληροφορίες για αυτό. Το "Midnight" είναι το πρώτο, λίγο πιο διαφορετικό και αρκετά πιο ενδιαφέρον, δείγμα από την νέα τους δουλειά η οποία, αν και δεν έχει επιβεβαιωθεί τίποτα ακόμα, έρχεται τρία χρόνια μετά το τελευταίο τους δίσκο "Mylo Xyloto". 

"Meteorites" θα ονομάζεται το νέο άλμπουμ των Echo & The Bunnymen, το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 28 Απριλίου από την 429 Records. Ο δωδέκατος δίσκος της ιστορικής post-punk μπάντας από το Liverpool έρχεται πέντε χρόνια μετά από το "The Fountain", ενώ στην παραγωγή του βρίσκουμε τον Martin Glover των Killing Joke. Το γκρουπ ανακοίνωσε ευρωπαϊκή περιοδεία με 12 σταθμούς στους οποίους δεν συμπεριλαμβάνεται η Ελλάδα, αλλά σύντομα θα γίνουν γνωστές περισσότερες ημερομηνίες.

Στις αρχές της προηγούμενης χρονιάς οι The Horrors είχαν δηλώσει ότι ο τέταρτος δίσκος τους θα κυκλοφορούσε μέσα στο 2013. Τελικά χθες η μπάντα ανακοίνωσε ότι το νέο της άλμπουμ, με τίτλο "Luminous" σε παραγωγή της ίδιας με τον Craig Silvey, θα κυκλοφορήσει στις 5 Μαΐου από την XL Recordings. Μάλιστα το γκρουπ έκανε γνωστό και το πρώτο δείγμα από την καινούρια δουλειά του, το σχεδόν οκτάλεπτο κομμάτι "I See You", το οποίο μπορείτε να ακούσετε παρακάτω.

Οι Marsheaux, Mechanimal, A  Victim Of Society, Noise Figures, Zebra Tracks, Wonky Doll and The Echo, Alien Mustangs, Claustro και Anthony K., θα ανέβουν στην σκηνή του Ρομάντσο την Πέμπτη 27 Φεβρουαρίου, για μία συναυλία, τα έσοδα της οποίας,  θα διατεθούν για την έμπρακτη υποστήριξη των σεισμοπαθών της Κεφαλονιάς.

Το 2013 μπορεί σίγουρα να χαρακτηριστεί ως η χρονιά των μεγάλων δισκογραφικών επιστροφών, με ονόματα όπως ο David Bowie και οι My Bloody Valentine να κυκλοφορούν δουλειές μετά από πολλά χρόνια αναμονής, αλλά και πολλά βαριά χαρτιά της μουσικής βιομηχανίας όπως οι Arcade Fire, Queens Of The Stone Age, Alice In Chains και οι Arctic Monkeys να παρουσιάζουν τους νέους τους δίσκους. Επίσης, μετά την αναβίωση του garage, post-punk, new wave, shoegaze, dream pop και δεν ξέρω τι άλλο, πέρσι ήταν η χρονιά που η ψυχεδέλεια είχε την τιμητική της (αν και έχει αρχίσει αρκετά νωρίτερα). Παρόλο που δεν είμαι πολύ φίλος του είδους, άκουσα κάποιες αξιόλογες προσπάθειες, αλλά παραλίγο να ξεχάσω τι εστί ψυχεδελικό rock μιας και οτιδήποτε λίγο πιο "φευγάτο" ή που δεν κόλλαγε ακριβώς κάτω από ένα χαρακτηρισμό, αποκτούσε και μια psych ταμπέλα. Οι δέκα κορυφαίες δουλειές που άκουσα μέσα στο 2013 είναι:

No.10 Beastmilk - Climax (Svart Records): Κάπως έτσι θα ακούγονταν οι Iceage αν διασκεύαζαν The Cramps, δανειζόμενοι στοιχεία από Type O Negative. Και με φωνητικά κάπου ανάμεσα σε Eldritch και Danzig, το ντεμπούτο των Beastmilk από την Svart Records προσφέρει κάποια από τα πιο απολαυστικά δισκογραφικά 40άλεπτα της χρονιάς.

Ακούστε: "Love in a Cold World", "Genocidal Crush"

No.09 Franz Ferdinand - Right Thoughts, Right Words, Right Action (Domino Records): Λίγοι ξέρουν να γράφουν τόσο αξιόλογους pop δίσκους όπως οι Σκωτσέζοι, και με το "Right Thoughts, Right Words, Right Action" το αποδεικνύουν περίτρανα. Διαβάστε την άποψή μου για τον φετινό δίσκο των Franz Ferdinand εδώ.

Ακούστε: "Treason! Animals", "Evil Eye"

No.08 Arcade Fire - Reflektor (Merge Records): Μπορεί κάποιοι να απογοητεύτηκαν από την τελευταία δισκογραφική προσπάθεια των Arcade Fire μιας και δεν κατάφερε να προκαλέσει τον ίδιο ενθουσιασμό με προηγούμενες δουλειές τους, αλλά το "Reflektor" (album review), με τις όποιες αδυναμίες του, είναι ένας πολύ καλός δίσκος.

Ακούστε: "Joan Of Arc", "Reflektor"

No.07 The National - Trouble Will Find Me (4AD): Μπορεί η συνταγή να είναι γνωστή και δοκιμασμένη, αλλά αυτό δεν μειώνει άλλο ένα εξαιρετικό δισκογραφικό αποτέλεσμα από τους The National με το "Trouble Will Find Me" να συνεχίζει μια σειρά, κλασσικών πλέον στο είδος, άλμπουμ. Μπορείτε να διαβάσετε το album review εδώ.

Ακούστε: "Graceless", "Sea of Love"

No.06 Nick Cave & The Bad Seeds - Push The Sky Away (Bad Seed Ltd): Το "Push The Sky Away" είναι ίσως ο,τι καλύτερο έχει κυκλοφορήσει ο Αυστραλός, τουλάχιστον εδώ και μια δεκαετία ακολουθώντας μια πιο less is more λογική, ενώ η φυγή του Mick Harvey φαίνεται να μην έχει επηρεάσει το σχήμα. Διαβάστε περισσότερα...

Ακούστε: "Jubilee Street", "Mermaids" 

No.05 Savages - Silence Yourself (Matador): Οι Savages είναι από τις λίγες μπάντες που με το ντεμπούτο τους δικαιολόγησαν πλήρως τον θόρυβο γύρω από το όνομα τους πριν από αυτό. Δεν είναι η 80s post-punk νοσταλγία, ούτε τα κομμάτια που το κάνουν να ξεχωρίζει, αλλά η απίστευτη ενέργεια που βγάζει το "Silence Yourself" (album review) από το πρώτο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. 

Ακούστε: "She Will", "Shut Up"

No.04 Weekend - Jinx (Slumberland Records): Δεν αποδείχτηκε και πολύ δύσκολος, ο δεύτερος δίσκος για τους Weekend, μιας και το "Jinx" (album review) παρέχει μεγαλύτερη ποικιλία αλλά και αποτελεί μια πιο ολοκληρωμένη μουσική πρόταση από το "Sports". Μπορείτε να διαβάσετε για την ζωντανή εμφάνιση των Weekend στην Αθήνα εδώ.

Ακούστε: "Oubliete", "It's Alright"

No.03 Pearl Jam - Lightning Bolt (Monkeywrench Records): Μπορεί το "Lightning Bolt" να αποτελεί το δέκατο άλμπουμ των Pearl Jam, αλλά βγάζει τόση ενέργεια σαν να πρόκειται για δίσκο μιας νέας μπάντας. Disco ή r&b στοιχεία δεν θα βρει κανείς εδώ και σίγουρα δεν σηματοδοτεί καμιά ηχητική αλλαγή, αλλά με τον κορυφαίο frontman των τουλάχιστον τελευταίων 20 χρόνων, το γκρουπ από το Σιάτλ μας χαρίζει άλλο ένα καταπληκτικό δίσκο (δουλειά που αναδείχτηκε ως κορυφαία για το 2013 από ψηφοφορία του blog).

Ακούστε: "Swallowed Whole", "Mind Your Manners"

No.02 White Lies - Big TV (Fiction): Μπορεί οι White Lies να θεωρούνται άλλο ένα 80s νοσταλγικό σχήμα, αλλά έχουν καθαρά αναγνωρίσιμο ήχο και ένα μοναδικό τρόπο να ενσωματώνουν στην μουσική τους γνώριμους ήχους του παρελθόντος. Με τον τρίτο τους δίσκο πλησιάζουν, όσο σχεδόν κανείς άλλος φέτος, σε μια τέλεια ποπ δουλειά. Διαβάστε την γνώμη μου για το "Big TV" εδώ αλλά για την πρόσφατη ζωντανή εμφάνισή τους στο Λονδίνο εδώ.

Ακούστε: "First Time Caller", "Mother Tongue"

No.01 Woodkid - The Golden Age (Green United Music): Ο Γάλλος Yoann Lemoine, ή αλλιώς Woodkid, σκηνοθετεί ένα ανεπανάληπτο μουσικό ταξίδι κινηματογραφικών διαστάσεων. Με επιρροές από συνθέτες scores όπως ο Clint Mansell, απευθυνόμενος όμως σε ποπ ακροατήρια, ντύνει ηχητικά ιδανικά κόσμους σαν αυτούς που θα ταίριαζαν στους αντίστοιχους ενός Neil Gaiman. 

Ακούστε: "The Golden Age", "Run Boy Run"

Διεθνή Άλμπουμ No.11 -20

Διεθνή Άλμπουμ No.21 -30

Διεθνή Άλμπουμ No.31- 40

Τα 10 καλύτερα ελληνικά άλμπουμ

Πέρα όμως από τα πολύ αξιόλογα άλμπουμ ξεχώρισα και αρκετές ενδιαφέρουσες μίνι κυκλοφορίες. Για παράδειγμα αν οι Cold Cave είχαν παρουσιάσει όλα τα περσινά EPs/ singles σε μια ολοκληρωμένη δουλειά, σίγουρα αυτή θα ήταν μέσα στις καλύτερες μου, για την περσινή χρονιά. Τα 10 κορυφαία EPs που άκουσα μέσα στο 2013 είναι: 

No.10 A Place to Bury Strangers - Strange Moon (Dead Oceans)

No.09 No Joy - Pastel and Pass Out (Mexican Summer)

No.08 Wild Nothing - Empty Estate (Captured Tracks)

No.07 Parquet Courts - Tally All the Things That You Broke (What’s Your Rupture?)

No.06 Dream Affair - From Now On (Hand Drawn Dracula)

No.05 Merchandise – Totale Nite (Night People)

No.04 Terminal Gods - Machine Beat Messiah  

No.03 Frank (Just Frank) - Freres D'Armes (Hidden Treasure Music)

No.02 Death Of Lovers - Buried Under A World Of Roses (Deathwish Inc.)

No.01 Cold Cave ‎– Oceans With No End (Deathwish Inc.)

Τα 20 καλύτερα κομμάτια του 2013

Οι 5 καλύτερες συναυλίες που παρακολούθησα μέσα στη χρονιά είναι:

No.05 Weekend - Six D.o.g.s, 29.11.13 (live review)

No.04 Pet Shop Boys - Πλατεία Νερού, 16.07.13 (live review)

No.03 Swans - Fuzz Club, 17.05.13 (live review)

No.02 Light Asylum - DeathDisco, 26.05.13 (live review)

No.01 The Soft Moon - Gagarin205, 05.04.13 (live review)

Οι 10 δίσκοι που με απογοήτευσαν περισσότερο μέσα το 2013 είναι: 

No.10 Editors - The Weight Of Your Love (PIAS): Μεγάλη υπόθεση τελικά η φυγή του Chris Urbanowicz...(album review)

No.09 Empire of The Sun - Ice on the Dune (Capitol): Αν και υπάρχουν όλα τα εντυπωσιακά ηχητικά στοιχεία του ντεμπούτου τους, λείπουν τα καλά κομμάτια.

No.08 The Strokes - Comedown Machine (RCA): Προσπαθούν να κάνουν κάτι διαφορετικό, αλλά δεν τους βγαίνει

No.07 The Fratellis - We Need Medicine (BMG): Μάλλον όποιος ακούσει τον δίσκο θα χρειαστεί φάρμακα

No.06 The Pigeon Detectives - We Met At Sea (Cooking Vinyl): Με διαφορά η χειρότερη κυκλοφορία τους

No.05 Johnny Borrell - Borrell 1 (Universal): O Borrell συνεχίζει την καθοδική πορεία των Razorlight 

No.04 Tribes - Wish To Scream (Island): Άλλη μια μεγάλη βρετανική ελπίδα που απογοητεύει

No.03 Cansei de Ser Sexy – Planta (SQE): Απλά ανέμπνευστο και ξεπερασμένο

No.02 The Airborne Toxic Event - Such Hot Blood (Island): Γνώριμοι της λίστας που χειροτερεύουν με κάθε τους προσπάθεια

No.01 Placebo - Loud Like Love (Universal): Οι Placebo αποτέλεσαν ένα από τα κολλήματα μου προς τα τέλη των 90s, με μια ιδιαίτερα αξιοπρεπή πορεία μέχρι και το "Meds" του 2006, αλλά με άλμπουμ σαν αυτό (με κομμάτια όπως το "Too Many Friends") και το "Battle for the Sun" του 2009 την έχουν καπαρωμένη τη συγκεκριμένη θέση στη λίστα μου

Κάπου διάβασα ότι τα φετινά Brit Awards, που πραγματοποιήθηκαν πριν λίγες μέρες, σημείωσαν την χαμηλότερη τηλεθέαση των τελευταίων χρόνων. Δεν μου κάνει και μεγάλη εντύπωση η μέτρια αποδοχή, ενώ και η εμφάνιση των Arctic Monkeys κινήθηκε σε παρόμοια επίπεδα. Μπορεί να ήταν εντυπωσιακά στημένη, αλλά η κορυφαία, υποτίθεται, αγγλική μπάντα επέλεξε για άλλη μια φορά να παρουσιάσει από το, υποτίθεται, κορυφαίο αγγλικό άλμπουμ, ένα κομμάτι δυο χρόνων που δεν γράφτηκε καν γι' αυτό. Το "ΑΜ" τελικά αναδείχτηκε ο κορυφαίος αγγλικός δίσκος, ενώ οι Monkeys κέρδισαν και το βραβείο για το καλύτερο γκρουπ (δείτε εδώ την ομιλία αποδοχής του Alex Turner που μάλλον προσπαθεί αποτυχημένα να μιμηθεί κάποια rocknroll-άδικη συμπεριφορά, που του βγαίνει όμως περισσότερο σε γελαδάρη από το Τέξας). Παρακάτω μπορείτε να παρακολουθήσετε την έναρξη των Brit Awards με τους Arctic Monkeys και το "R U Mine":

To να γράψω για την gothic ή για την electro σκηνή και την πρωτοτυπία, ή την απουσία αυτής, είναι κάτι αρκετά κλισέ και αποτελεί μια εισαγωγή που θα μπορούσε να επαναλαμβάνει κανείς τα τελευταία είκοσι χρόνια. Μπορείτε να διαβάσετε για τις δισκογραφικές δουλειές που ξεχώρισα από τον gothic/ darkwave/ electro χώρο εδώ.

Οι Joyland φαίνεται ότι έχουν ακούσει αρκετά The Jesus and Mary Chain και My Bloody Valentine ή ότι τους αρέσει η post-punk σκηνή, αλλά το μεταφέρουν στον ήχο τους με έναν ευθύ pop τρόπο. Η μπάντα από την Βόρεια Ιρλανδία, με έδρα πλέον το Λονδίνο, έχει παρουσιάσει κάποια έξοχα πρώτα singles (το "Whitebate" και το προσωπικό αγαπημένο "Bella The Butcher"), με τελευταίο το "Sea States", το οποίο μπορείτε να ακούσετε στο τέλος της ανάρτησης. Δεν θα μου κάνει μεγάλη εντύπωση, αν αυτό το γκρουπ δεν μείνει για πολύ ακόμα χωρίς δισκογραφική εταιρία.

Reverbnation / Bandcamp

Αρκετά παραγωγικοί δείχνουν οι The Mary Onettes που μετά το τρίτο τους άλμπουμ, που παρουσίασαν πέρσι, έχουν έτοιμη και νέα δουλειά. Το "Silence Is A Gun" είναι το πρώτο single από το "Portico", το οποίο θα κυκλοφορήσει ψηφιακά στις 4 Μαρτίου και σε φυσική μορφή στις 8 Απριλίου. Το πρώτο δείγμα είναι αρκετά θετικό, αλλά θα περιμένω να ακούσω ολόκληρο τον δίσκο μιας και την ίδια αίσθηση μου είχαν αφήσει και τα περσινά singles, αλλά το "Hit The Waves" δεν με ενθουσίασε όσο τα πρώτα δυο άλμπουμ των Σουηδών. Ακούστε το νέο κομμάτι παρακάτω:

Ο Bruce Springsteen, με το νέο "High Hopes" στις αποσκευές του, θα βρεθεί στην Ελλάδα τον Σεπτέμβριο για ένα live και παρόλο που δυστυχώς θα πραγματοποιηθεί στο Terra Vibe, θεωρώ ότι δεν χάνεται. Πριν όμως από τον The Boss, και πιο συγκεκριμένα τον Ιούνιο, θα εμφανιστεί στον ίδιο χώρο και ο Bob Dylan. Αν προσθέσει κανείς και τις επικείμενες συναυλίες των The Rolling Stones, Manu Chao και Placebo, όποιος είναι με το ένα πόδι στο τάφο ή έχει εξοχικό στην Ελλάδα, κάνει και ένα live εδώ. Περιμένω και την ανακοίνωση του τελευταίου live των Scorpions αυτή τη φορά με γιουκαλίλι ή "τους αγαπημένους του ελληνικού κοινού", όπως γράφει το σχεδόν ίδιο πάντα δελτίο τύπου, James. Καλά πάμε...

No.20 Sigur Ros – Kveikur (XL Recordings): Δεν ξέρω αν είναι ο καλύτερος δίσκος τους, μιας και πάντα οι Sigur Ros έγραφαν πολύ όμορφη μουσική, με παλιότερα άλμπουμ τους -όπως το "Ágætis byrjun" του 1999 ή το "( )" του 2002- να γνωρίζουν μεγάλη αποδοχή από κοινό και κριτικούς, αλλά το "Kveikur" είναι το άλμπουμ των Ισλανδών που άκουσα περισσότερο. 

Ακούστε: "Brennisteinn" , "Ísjaki"

No.19 Blouse - Imperium (Captured Tracks): Οι Blouse παραδίδουν άλλον έναν αξιόλογο δίσκο ονειρικής shoegaze pop, επηρεασμένο τόσο από την νεο-ρομαντική σκηνή των 80s, όσο και από την indie pop/ rock των 90s. Μάλιστα τα νέα κομμάτια ακούγονται πολύ καλά και ζωντανά, όπως είχαμε την ευκαιρία να διαπιστώσουμε βλέποντας το γκρουπ πριν δυο μήνες (μπορείτε να διαβάσετε το live review εδώ).

Ακούστε: "No Shelter", "A Feeling Like This"

No.18 Johnny Marr - The Messenger (Warner): Έπρεπε να περάσουν 26 χρόνια για να κυκλοφορήσει ο Johnny Marr ένα τόσο καλό προσωπικό δίσκο, μετά την διάλυση των The Smiths. Μπορείτε να διαβάσετε την γνώμη μου για το "The Messenger" εδώ.

Ακούστε: "The Messenger", "New Town Velocity"

No.17 The Woken Trees - Nnon (Fuzz Club Records): Οι Δανοί The Woken Trees, με post-punk/ goth βάσεις και ήχο ανάμεσα σε The Soft Moon και A Place To Bury Strangers, δείχνουν με τον πρώτο τους δίσκο, ότι είναι από τις λίγες μπάντες που μπορούν να ξεχωρίσουν αλλά και να επιζήσουν μετά τη μόδα του New Way Of Danish Fuck You. Διαβάστε το album review του "Nnon" εδώ.

Ακούστε: "Yells", "Succubus"

No.16 Anna Calvi - One Breath (Domino Records): H Anna Calvi στην δεύτερη δισκογραφική της προσπάθεια διατηρεί όλα τα στοιχεία που έκαναν το ομώνυμο ντεμπούτο της του 2011 να ξεχωρίσει, και μπορεί να μην σε κυριεύει το ίδιο αλλά διαθέτει μεγαλύτερη μουσική ποικιλία και μια λιγότερο "καθαρή" προσέγγιση.

Ακούστε: "Tristan", "Eliza"

No.15 My Bloody Valentine - m b v (mbv Records): Μπορεί να χάνει στην ιδέα ότι ακούγεται σαν οι ηχογραφήσεις που περίσσεψαν από το "Loveless" ή σαν η δεύτερη πλευρά του, αλλά σίγουρα έχει τα κομμάτια για να στηρίξουν το βάρος που φέρνει μια τέτοια κυκλοφορία. Αναλυτικά η γνώμη μου για το "mbv" εδώ.

Ακούστε: "In Another Way", "Who Sees You"

No.14 Girls Names - The New Life (Slumberland Records): Ο δεύτερος δίσκος των Ιρλανδών Girls Names χρωστάει τα μέγιστα σε μπάντες όπως οι The Cure και οι The Psychedelic Furs, ενώ σε σχέση με το ντεμπούτο τους ακούγεται αρκετά πιο προσεγμένο στις μελωδίες.

Ακούστε: "Pittura Infamante", "The Olympia"

No.13 Crystal Stilts - Nature Noir (Sacred Bones): Μπορεί να μην αποτελεί ένα μεγάλο βήμα μπροστά για τον ήχο της μπάντας, όμως το art-pop των Crystal Stilts δεν βασίζεται στον εύκολο εντυπωσιασμό, και οι απανωτές ακροάσεις του δίσκου σίγουρα θα ανταμείψουν όποιον τις επιλέξει. Διαβάστε ολόκληρο το album review εδώ.

Ακούστε: "Star Crawl", "Future Folklore"

No.12 Beach Fossils – Clash The Truth (Captured Tracks): Η μπάντα από το Brooklyn συνεχίζει στα shoegaze pop/ lo-fi επίπεδα του ομώνυμου ντεμπούτο της από το 2010, αλλά εδώ προσφέρει και κομμάτια, όπως το "Careless", που ξεχωρίζουν στο συγκεκριμένο είδος. H παρέα του Dustin Payseur βρέθηκε στην Αθήνα τον Σεπτέμβριο, αποδεικνύοντας πόσο αξιόλογο συγκρότημα είναι και ζωντανά (σχετικό θέμα).

Ακούστε: "Careless", "Generational Synthetic"

No.11 David Bowie - The Next Day (Columbia): Το "The Next Day" επιβεβαιώνει με τον καλύτερο τρόπο ότι ο David Bowie δεν είχε ανάγκη να επιστέψει για εικοστή τέταρτη φορά δισκογραφικά αν δεν είχε κάτι να πει, μόνο και μόνο για να μας θυμίσει την ύπαρξή του.

Ακούστε: "Valentine's Day", "How Does the Grass Grow"

Best Of 2013: Διεθνή Άλμπουμ No.21 -30

Best Of 2013: Διεθνή Άλμπουμ No.31- 40

Best Of 2013: Ελληνικά άλμπουμ

Best Of 2013: Τα 20 καλύτερα κομμάτια

Οι Lemonade Influence σχηματίστηκαν στην Αθήνα το 2008. Οι συνθέσεις τους αποτελούν ένα νέο psychedelic/progressive rock μείγμα. Με επιρροές από την ψυχεδελική αγγλική και αμερικάνικη σκηνή των 70s, εναλλάσσουν ατμοσφαιρικές μελωδίες με δυνατά ξεσπάσματα και παραμορφώσεις. Έχουν εμφανιστεί σε διάφορα festivals και μουσικούς χώρους, αποσπώντας  πολύ θετικά σχόλια, με αποκορύφωμα το opening act στους Black Mountain στη Θεσσαλονίκη το 2011. Τον Ιανουάριο του 2014 κυκλοφόρησε το πρώτο ομώνυμο album τους από την Missing Vinyl records. Την Πέμπτη 27 Φεβρουάριου θα εμφανιστούν στο cinema-live stage Ίλιον, όπου θα γίνει η παρουσίαση του ολοκαίνουργιου album τους.

Μπορεί ο Twin Shadow να δουλεύει πάνω στο νέο του άλμπουμ, αλλά παράλληλα ετοίμασε άλλη μια διασκευή - αυτή τη φορά στο "There Is A Light That Never Goes Out" των The Smiths. Στο κομμάτι συνεργάζεται με την Samantha Urbani των Friends, το οποίο αποτελεί και το τελευταίο από μια σειρά διασκευών όπως τα "Cupid"(112), "With or Without You"(U2) και πολλά ακόμα. Ακούστε το παρακάτω:

Οι Παριζιάνοι Bien À Toi είναι μια μπάντα που σχηματίστηκε το 2011 και πέρσι τον Μάιο κυκλοφόρησε το δεύτερο ΕΡ της, με τίτλο "La Faiblesse". Από τη τελευταία τους δουλειά ξεχώρισα το ομώνυμο κομμάτι, τραγούδι που θα μπορούσε να χαρακτηρίσει και τον ήχο του γκρουπ. Οι Γάλλοι φτιάχνουν συναρπαστική, ορχηστρική κατά βάση μουσική (φωνητικά υπάρχουν σε ορισμένα κομμάτια αν και σε πιο συμπληρωματικό ρόλο), με punk ψυχή και μελωδίες που σε κερδίζουν. Αξίζει επίσης να τσεκάρετε και το "Diriger, Séduire, Convaincre" ΕΡ του 2012, και ιδαίτερα το πανέμορφο "Dystopie".

Official Site/ Bandcamp

"Που βρίσκεται η επανάσταση τώρα; Δεν υπάρχει σχεδόν καθόλου νέα μουσική γι' αυτό που συμβαίνει τώρα πολιτικά, το οποίο είναι τρελό καθώς ζούμε την πιο τρελή πολιτική εποχή που έχω ζήσει". Τάδε έφη ο απογοητευμένος Billy Corgan. Δεν έχει και πολύ άδικο ο καράφλας...

No. 30 Ceremony - Distance (Moon Sounds Records): Το τρίτο άλμπουμ των Ceremony αποτελεί την προσθήκη της τελευταίας στιγμής μιας και κυκλοφόρησε στα μέσα Δεκεμβρίου, και μπορεί να μιλάει ο ενθουσιασμός μου αλλά μάλλον πρόκειται για την καλύτερη δουλειά του John Fedowitz με την μπάντα(Skywave).

Ακούστε: "The Sunglass Girl"

No.29 Black Rebel Motorcycle Club - Specter At The Feast (Vagrant): Μπορεί να μην είναι το καλύτερο άλμπουμ των Καλιφορνέζων, που θα βρεθούν στην χώρα μας στις 4 και 5 Μαρτίου, αλλά απέχει από το να χαρακτηριστεί αδιάφορο.Μπορείτε να διαβάσετε την γνώμη μου για το έκτο άλμπουμ των BRMC εδώ.

Ακούστε: "Hate The Taste", "Let The Day Begin"

No.28 The Exploding Boy - Four (Drakkar): Old school post-punk/ goth παίζουν οι The Exploding Boy και μετά το εξαιρετικό δεύτερο δίσκο τους "Afterglow" του 2009, φαίνεται ότι δεν τους ενδιαφέρει να ακουστούν σε ευρύτερα ακροατήρια, την ίδια στιγμή που δύσκολα θα απογοητεύουν τους φίλους του είδους.

Ακούστε: "Dark City (Pt.II)"

No.27 Vaura - The Missing (Profound Lore): Οι Vaura είναι η νέα, πιο metal μουσική πρόταση Joshua Strawn, που το 2009 μας είχε χαρίσει το πολύ καλό post-punk άλμπουμ "Midnight Of The Century" με την προηγούμενη μπάντα του, τους Blacklist.

Ακούστε: "Mare Of The Snake", "Putting Flesh To Bone"

No.26 Wymond Miles - Cut Yourself Free (Sacred Bones): Οι προσωπικές μουσικές εξερευνήσεις του κιθαρίστα των Fresh & Onlys, βασίζονται κυρίως στην glam και post-punk σκηνή. Το "Cut Yourself Free" είναι κάτι παραπάνω από ένα άλμπουμ στο οποίο ο Wymond Miles αποτίει φόρο τιμής στις επιρροές του, ενώ αποτελεί άξια συνέχεια του επίσης καλού, πρώτου solo δίσκου του, "Under The Pale Moon".Μπορείτε να διαβάσετε την άποψή μου για την νέα δουλειά του Miles εδώ.

Ακούστε: "Passion Plays", "Night Drives"

No.25 Iceage - You're Nothing (Matador): Ο δεύτερος δίσκος των Δανών συνεχίζει εκεί που σταμάτησε το "New Brigade", μπορεί όχι με την ίδια ποιοτική διάρκεια αλλά με το καλύτερό τους κομμάτι έως σήμερα, το "Wounded Hearts".

Ακούστε: "Wounded Hearts", "Everything Drifts"

No.24 Yeah Yeah Yeahs - Mosquito (Interscope Records): Οι Yeah Yeah Yeahs μιας και δεν μπορούν να επαναλαμβάνονται, τολμούν, πειραματίζονται και εν μέρει πετυχαίνουν το στόχο τους με το τέταρτο άλμπουμ τους. Μπορείτε να διαβάσετε το album review του "Mosquito" εδώ.

Ακούστε: "Sacrilege", "Slave"

No.23 Holograms - Forever (Captured Tracks): Ένα χρόνο μετά το ορμητικό ομώνυμο ντεμπούτο τους, οι Σουηδοί post-punkers επιστρέφουν με το "Forever" το οποίο τους βρίσκει ακόμα πιο επιθετικούς και παρόλο που φανερώνει μια ηχητική στασιμότητα, είναι γεμάτο αξιόλογες συνθέσεις.

Ακούστε: "Meditations", "Flesh And Bone"

No.22 Foals - Holy Fire (Transgressive Records): Η τρίτη δουλειά των Foals αποτελεί την πιο ολοκληρωμένη πρότασή τους μέχρι τώρα, που θα αφήσει πλήρως ικανοποιημένους τους φίλους της μπάντας, ενώ κάνει άνοιγμα σε ακόμα ευρύτερο κοινό.

Ακούστε: "Inhaler", "My Number"

No.21 Gabriel Bruce - Love In Arms (Luv Luv Luv): Τον Gabriel Bruce, για τον οποίο είχα μιλήσει και παλιότερα, τον παρακολουθώ εδώ και δυο χρόνια έχοντας μεγάλες προσδοκίες. Το ντεμπούτο του "Love In Arms" μπορεί να έμεινε οριακά εκτός εικοσάδας, αλλά αν περιείχε περισσότερα κομμάτια σαν τα τέσσερα πρώτα, θα βρισκόταν πολύ ψηλότερα στη λίστα μου.

Ακούστε: "Perfect Weather", "Honey Honey Honey", "Sleep Paralysis"

Best Of 2013: Διεθνή Άλμπουμ No.31- 40

Best Of 2013: Ελληνικά άλμπουμ

Best Of 2013: Τα 20 καλύτερα κομμάτια

Με την συναυλία των Black Rebel Motocycle Club να πλησιάζει με γοργούς ρυθμούς, το νέο τους βίντεο αποτελεί την καλύτερη προθέρμανση. Το "Some Kind of Ghost" είναι το τελευταίο τους βίντεο από το περσινό "Specter At The Feast", μετά τα "Let The Day Begin", "Hate The Taste", "Fire Walker" και "Rival". Σε άλλα νέα που αφορούν την μπάντα από το Σαν Φρανσίσκο, μπορείτε να κατεβάσετε δωρεάν δυο νέα b-sides εδώ. Δείτε το επίσημο βίντεο του "Some Kind of Ghost" παρακάτω: