To μόνο που δεν μπορεί να κατηγορήσει κάποιος τους Paradise Lost είναι ότι έμειναν στάσιμοι και δεν προσπάθησαν να εξελίξουν τον ήχο τους. Από την αρχή της καριέρας τους και με κάθε δίσκο μας πρόσφεραν ένα, λιγότερο ή περισσότερο, διαφορετικό αποτέλεσμα. Είναι λογικό τα 90s, όταν και ξεκίνησαν, να είναι η περίοδος που μεγαλούργησαν. Με το "Icon", το μνημειώδες "Draconian Times" (που πριν από δυο μέρες συμπλήρωσε 25 χρόνια από την κυκλοφορία του), τη gothic στροφή με το "One Second", αλλά και με το τραγικά υποτιμημένο electro του "Host", παρέδωσαν κάποια από τα καλύτερα άλμπουμ της δεκαετίας εκείνης. Δεν θα ήθελα να παραβλέψω και το "Gothic", που στην ουσία αποτέλεσε μπούσουλα για όλες τις μετέπειτα ατμοσφαιρικές death μπάντες. 

Η συνέχεια ήρθε με τρία πολύ καλά άλμπουμ, με το εκπληκτικό "Symbol of Life" του 2002 να κάνει τη διαφορά, αλλά και δυο μέτρια για τα δεδομένα τους (το "In Requiem" και κυρίως το "Faith Divides Us – Death Unites Us"). Επέστρεψαν όμως στις αρχές τις επόμενης δεκαετίας με το "Tragic Idol" που αποτελεί μια από τις κορυφαίες μου δουλειές των 10s. 

Το "The Plague Within" του 2015 τους είδε να γυρίζουν σε πιο doom/ death μονοπάτια, ενώ το "Medusa" του 2017, που το θεωρώ ανώτερο του άλμπουμ που διαδέχτηκε, αποτελεί μια από τις πιο heavy στιγμές τις καριέρας τους με μερικές φανταστικές συνθέσεις. Η τελευταία φορά που μας επισκέφτηκαν, ήταν στα πλαίσια της προώθησης του "Medusa" τον Δεκέμβριο του 2018. Αν δεν το έχετε καταλάβει μέχρι τώρα, προφανώς και οι Paradise Lost αποτελούν ένα από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα. Οπότε η συγκεκριμένη ανάρτηση είναι αρκετά πιο συναισθηματική σε σχέση με τις περισσότερες αντίστοιχες κριτικές. Και έτσι φτάνουμε στο "Obsidian"...

Η αρχή γίνεται με το "Darker Thoughts", ένα από τα καλύτερα εναρκτήρια κομμάτια δίσκου των Paradise Lost, μετά ίσως μόνο από τα "Enchantment", "Embers Fire" και "One Second". Η ακουστική αρχή του κομματιού μαζί με τα έγχορδα σίγουρα προκαλεί έκπληξη και η μετάβασή του στο πιο heavy μέρος είναι απλά μοναδική. Ακολουθεί το "Fall From Grace" που αν και το βασικό ριφ θυμίζει αυτό του "Prayer for the Afflicted" των Children Of Bodom, είναι ένα εξαιρετικό κομμάτι που φέρνει στο μυαλό έντονα τις καλύτερες στιγμές του "Medusa" και πολύ φυσιολογικά μάλλον, μιας και αποτέλεσε το πρώτο κομμάτι που έγραψαν για τον δίσκο. Στο "Ghosts" όπως δήλωσαν, ήθελαν να αποδώσουν, για άλλη μια φορά, φόρο τιμής στους Sisters Of Mercy και τα κατάφεραν παραδίδοντας ένα πολύ πιασάρικο και απολαυστικό gothic metal τραγούδι. Η ένταση συνεχίζεται στο "The Devil Embraced". Η εναλλαγή καθαρών και πιο ακραίων φωνητικών από τον Holmes όπως και η κλιμάκωση του κομματιού είναι ιδανική και το καθιστούν άνετα μια από τις κορυφαίες στιγμές του "Obsidian" μαζί με το επόμενο. Με το "Forsaken" κόλλησα από την πρώτη ακρόαση, ίσως επειδή θα μπορούσε να κανείς να το θεωρήσει ως ένα από τα καλύτερα Type O Negative κομμάτια που δεν έχουν γράψει οι Type O Negative (άλλη μια τεράστια αδυναμία). Βασικά στα πέντε πρώτα κομμάτια συναντάμε το συγκρότημα στα πιο υψηλά συνθετικά επίπεδά του. 

Δεν είναι ότι το "Serenity", μια από τις πιο "βαριές" στιγμές του άλμπουμ, ή το μελωδικό "Ending Days", που η αρχή του μου θύμισε Anathema, είναι μέτρια κομμάτια, απλώς δεν βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο. Το "Hope Dies Young" είναι η τρίτη πιο goth σύνθεση του δίσκου και θα μπορούσε άνετα να βρίσκεται στο ομώνυμο άλμπουμ της μπάντας. Το "Obsidian" κλείνει μεγαλοπρεπέστατα με το "Ravenghast", στο οποίο η εναλλαγή καθαρών και brutal φωνητικών αποδίδεται για άλλη μια φορά τέλεια, ενώ η ατμόσφαιρα που δημιουργεί είναι σαν έχει βγει από κάποια ταινία θρίλερ. Δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ στα επιπλέον κομμάτια της ειδικής έκδοσης που είναι εκπληκτικά. Το "Hear the Night", που είναι στο ίδιο ύφος και ταιριάζει απόλυτα με το "Ravenghast", αλλά και το πιο δυνατό "Defiler" θα έπρεπε να βρίσκονται στην κανονική έκδοση του "Obsidian", ή τουλάχιστον στη θέση των "Serenity" και "Ending Days" αν έπρεπε να κρατηθεί ο ίδιος αριθμός κομματιών.

Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με μια μουσική επιστροφή της μπάντας σε κάποια παλαιότερη εποχή της (όπως οι τελευταίες κυκλοφορίες της). Στο "Obsidian" ενσωματώνουν τα στοιχεία που έχουν παρουσιάσει στο παρελθόν, πολλές φορές όλα στο ίδιο κομμάτι, παρουσιάζοντας μια από τις προσπάθειές τους με τη μεγαλύτερη ποικιλία. Αν έπρεπε να γίνω πιο συγκεκριμένος θα έλεγα ότι αποτελεί μια μίξη των δυο προηγούμενων άλμπουμ, με τα τρία πρώτα των 00s. Μπορεί αρχικά να ακούγεται φορτωμένο, αλλά οι απανωτές ακροάσεις δείχνουν ότι το αποτέλεσμα τους δικαιώνει σε μεγάλο βαθμό. 

Η ερμηνεία του Nick Holmes είναι για άλλη μια φορά κορυφαία (αν και ο τρόπος που τραγουδάει, ιδίως στα καθαρά φωνητικά, δεν έχει καμία σχέση με το παρελθόν), αλλά την παράσταση κλέβει ο Greg Mackintosh. Το νέο άλμπουμ των Paradise Lost αποτελεί μια από τις καλύτερες κιθαριστικές δουλειές του Mackintosh. Οι κριτικές που έχει λάβει είναι μέχρι τώρα είναι εξαιρετικές και τις αξίζει και με το παραπάνω. Ελπίζω μόνο, λόγω της κατάστασης με τον κορονοϊό, να καταφέρουμε να τους δούμε ζωντανά στη χώρα μας, στην επερχόμενη προγραμματισμένη συναυλία τους για τον Δεκέμβριο. Το "Obsidian" μου έφερε στο μυαλό εποχές που ένας δίσκος κόλλαγε στο στερεοφωνικό και δεν έβγαινε με τίποτα. Απλά απολαύστε τον...

Βαθμολογία: 9 / 10

Οι Pearl Jam με το "Gigaton" έφτασαν στο ενδέκατο άλμπουμ της καριέρας τους. Μπορεί να μην είναι μια τεράστια δισκογραφική παραγωγή για τριάντα χρόνια καριέρας, αλλά ακόμα και ο πιο φανατικός φίλος της μπάντας (μέσα στους οποίους συγκαταλέγω και τον εαυτό μου), πρέπει να αναρωτηθεί αν ο μουσικός κόσμος χρειάζεται ακόμα ένα Pearl Jam άλμπουμ. Σίγουρα δεν χρειάζεται να ανακαλύψουν ξανά τον τροχό. Άλλωστε άφησαν το στίγμα με το καλύτερο τρόπο στις αρχές των 90s. Το ζήτημα είναι αν μπορούν να παρουσιάζουν κυκλοφορίες που έχουν κάτι καινούριο να "πουν". Τα "Backspacer" και ακόμα περισσότερο "Lightning Bolt" είναι εξαιρετικά άλμπουμ αλλά σπάνια θα τα προτιμήσει κάποιος από όλα τα προηγούμενα. Έτσι αν κρίνουμε από τις τελευταίες δουλειές τους, η απάντηση είναι μάλλον όχι. Φυσικά ακόμα η κυκλοφορία νέου υλικού, έστω και ως αυτοσκοπός, επιτελεί το έργο της, μιας και αυτό είναι ανώτερο απ' οτιδήποτε άλλο κυκλοφορεί στον χώρο.

Οπότε έρχεται και η δεύτερη ερώτηση που αφορά στο αν το "Gigaton" είναι καλύτερο από τα άλμπουμ που διαδέχτηκε. Η απλή απάντηση είναι ένα μεγάλο ναι και σίγουρα αυτό οφείλεται και στην πρόθεση της μπάντας να πειραματιστεί περισσότερο. Τρανό παράδειγμα είναι το πρώτο single που έκαναν γνωστό από τον νέο τους δίσκο. 

Το "Dance of the Clairvoyants" είναι ότι πιο διαφορετικό έχουν παρουσιάσει οι Pearl Jam και θα μπορούσε να αποτελεί ένα Talking Heads κομμάτι και αν δεν υπήρχαν τα χαρακτηριστικά φωνητικά του Vedder, κανείς δεν θα σκεφτόταν ότι αυτό μπορεί να είναι ένα Pearl Jam κομμάτι. Πάρα πολύ καλή δουλειά έχει γίνει στο "χτίσιμο" και κλιμάκωση κομματιών όπως φαίνεται στο εξαιρετικό "Seven O’Clock". Αυτό μαζί με τα τρία που κλείνουν τον δίσκο σε κερδίζουν από την πρώτη ακρόαση με τις απλές αλλά τόσο μαγικές μελωδίες τους. Κάτι τέτοιο δεν ισχύει για τα "Alright" και "Buckle Up" που αποτελούν τις πιο βαρετές στιγμές του "Gigaton". Η πιο ποπ προσέγγιση που ακολουθούν στο "Superblood Wolfmoon" είναι καλοδεχούμενη. Στον αντίποδα, up-tempo κομμάτια όπως το "Who Ever Said", που σου φέρνει στο μυαλό εποχές "Yield", και το "Never Destination", αν και εξαιρετικά σε κάνουν να νοιώθεις ότι τα έχεις ακούσεις αρκετές φορές στο παρελθόν. Από την άλλη οι μελωδίες του "Quick Escape", που θα μπορούσε να βρίσκεται στο ομώνυμο δίσκο των Pearl Jam, και του κιθαριστικού "Take the Long Way" είναι μάλλον οι δυο αγαπημένες μου του άλμπουμ. Ιδίως το πρώτο "φωνάζει" ότι πρέπει να παιχτεί ζωντανά.

Συνολικά το "Gigaton" είναι μια αρκετά αξιόλογη προσθήκη στην εκπληκτική δισκογραφική πορεία των Pearl Jam, με μερικές ευπρόσδεκτες εκπλήξεις που το βοηθούν να ξεχωρίσει και να ξεπεράσει τα προηγούμενα άλμπουμ. Δεν συνηθίζω να γράφω δισκοκριτικές για τις δουλειές του ιστορικού σχήματος από το Σιάτλ, μιας και με τους Pearl Jam εξαφανίζονται τα οποιαδήποτε κριτήρια αντικειμενικότητας μπορεί να έχω, οπότε μην περιμένετε και βαθμολογία...

Διαβάστε επίσης:

Τα 10 άλμπουμ των Pearl Jam από το καλύτερο στο... λιγότερο καλό

Τα 10 κορυφαία κομμάτια των Pearl Jam

Η μεγαλύτερη μουσική έκπληξη για το 2018 ήρθε από την Δανία και το ντεμπούτο "Cloudlands" των The Love Coffin. Το σχήμα κατάφερε να συνδυάσει πολύ επιτυχημένα μερικά από τα πιο αγαπημένα μου 90s alternative rock και 80s post-punk στοιχεία, κάνοντάς τα δικά του, καταφέρνοντας παράλληλα να βγάλει έναν αρκετά ξεχωριστό χαρακτήρα. Έτσι πολύ φυσιολογικά το συγκεκριμένο άλμπουμ βρέθηκε στην κορυφή της λίστας με τα καλύτερα της χρονιάς. Μάλιστα ο τραγουδιστής του συγκροτήματος, Jonatan K. Magnussen, μου παραχώρησε μια συνέντευξη την οποία μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Συνήθως δεν γράφω την άποψή μου για έναν δίσκο τόσο κοντά στην ημερομηνία κυκλοφορίας του, αλλά είχα την τύχη να μου τον έχει παραχωρήσει η Bad Afro Records εδώ και κάποιο καιρό, οπότε μπορώ να πω ότι έχω αφομοιώσει τον δίσκο αρκετά καλά.

Στο δεύτερο άλμπουμ τους οι The Love Coffin δείχνουν σαν μια μπάντα που έχει βρει τον ήχο της και ενώ στηρίζονται στον ήχο των μουσικών σκηνών που ανέφερα παραπάνω, μπορούν να διαφοροποιούν τα σημεία αναφοράς τους. Εδώ η μεγαλύτερη διαφορά εντοπίζεται στη συνεργασία τους με τον παραγωγό Guy Fixen, που έχει συνεργαστεί με μπάντες όπως οι Pixies, Stereolab, Breeders, και βοηθάει ώστε να έχει η μπάντα έναν πιο πλούσιο ήχο. 

Αυτό το καταλαβαίνεις από το εξαιρετικό ξεκίνημα του "Second Skin" με το "Stripped Down" στο οποίο είναι πολύ έντονες οι The Cure επιρροές (βασικά είναι σαν να έχουν δανειστεί τον ρυθμό του "Lullaby" για να παρουσιάσουν την δική τους εκδοχή), όπως και στο δεύτερο single "Mortalized", το οποίο αν είχε πιο industrial κιθάρες θα μπορούσε να είναι ένα Manson κομμάτι (παίζει τον ίδιο ρόλο με το "See Me When I Crawl" από το ντεμπούτο τους). Από την άλλη το "Caught In A Fire" θα μπορούσα να το φανταστώ σε ένα Primal Scream, Mary Chain άλμπουμ. To πρώτο single "Nothing At All" είναι ένα από τα πιο πιασάρικα κομμάτια της φετινής δουλειάς των Δανών. Είτε μιλάμε για το επιθετικό "Fall" είτε για το μελωδικό "A Shrinking Thing", το σχήμα ξέρει να γράφει μελωδίες που σου μένουν. Στις καλύτερες στιγμές του "Second Skin" είναι φυσικά και το εκρηκτικό "Seasick", όπως και τα δυο πολύ σκοτεινά και ατμοσφαιρικά κομμάτια που κλείνουν το άλμπουμ (ιδίως το "Void" ακούγεται σαν πιο ποπ εκδοχή κάποιου Sopor Aeternus κομματιού).

Αν έλεγα κάτι αρνητικό για των δεύτερο δίσκο των The Love Coffin θα ήταν ότι μου έλειψαν εκείνες οι απρόσμενες αλλαγές που είχαν αρκετά κομμάτια του "Cloudlands". Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρόκειται για ένα εξαιρετικό άλμπουμ, που προσφέρεται για πολλαπλές ακροάσεις. Άλλωστε το ντεμπούτο τους είναι από τους δίσκους που έχω ακούσει και συνεχίζω να ακούω όσο λίγα τα τελευταία δυο χρόνια και είμαι σίγουρος ότι και το "Second Skin" θα μου κάνει παρέα για αρκετό καιρό ακόμα.

Βαθμολογία: 8 / 10

Μερικές φορές από εκεί που δεν το περιμένεις προκύπτουν τα πιο ενδιαφέροντα projects. Σίγουρα μόνο αναμενόμενο δεν το λες, όταν ο ηγέτης και τραγουδιστής του black metal σχήματος των Behemoth, Adam "Nergal" Darski, έχει τόσες country, blues μουσικές ανησυχίες ώστε να σχηματίσει ένα τέτοιο γκρουπ. Έτσι μαζί με τον  John Porter δημιούργησαν τους Me And That Man και το ντεμπούτο "Songs Of Love And Death" αποτέλεσε μια από τις δουλειές που ξεχώρισα το 2017. Ο Nergal για το νέο του άλμπουμ, και μετά τη φυγή του Porter, επέλεξε να καλέσει μια σειρά από γνωστούς καλλιτέχνες για να συμμετέχουν σε αυτό, με τα ονόματα των Sivert Høyem (Madrugada), Corey Taylor (Slipknot / Stone Sour), Mat McNerney (Grave Pleasures) και Matt Heafy (Trivium) να είναι αυτά που ξεχωρίζουν περισσότερο.

Το "New Man, New Songs, Same Shit, Vol.1" ανοίγει με το "Run With The Devil", στο οποίο συμμετέχει ο Jørgen Munkeby των Νορβηγών Shining, και είναι μάλλον το πιο uptempo κομμάτι του άλμπουμ, ενώ θα μπορούσα να το φανταστώ και σε ένα δίσκο των Black Rebel Motorcycle Club. Ακολουθεί το "Coming Home" και δεν ξέρω αν με επηρεάζει τόσο η φωνή και ερμηνεία του Høyem, αλλά θα μπορούσε άνετα να ανήκει στο συγκρότημα του τελευταίου. Φυσικά οι Nick Cave, Wovenhand επιρροές υπάρχουν σε όλη τη διάρκεια του δίσκου, αλλά εμφανίζονται έντονα σε κομμάτια όπως το "Burning Churches" (με τον Mat McNerney στα φωνητικά) και το "Man Of The Cross". Τα folk σημεία των "Męstwo" (το μόνο κομμάτι χωρίς συμμετοχή, στο οποίο Nergal τραγουδάει στα Πολωνικά) και "Deep Down South" (με την Johanna Sadonis των Lucifer στα γυναικεία φωνητικά) είναι καλοδεχούμενα. Ο Ihsahn των Emperor στο "By The River" και οι Corey Taylor και Brent Hinds (των Mastodon) στο "How Come?" εναρμονίζονται ιδανικά στο blues rock ήχο αυτών των κομματιών. Στο κλείσιμο του δίσκου με το "Confession" (με τον Niklas Kvarforth των Σουηδών Shining), ο Nergal μάλλον κάνει και μια μικρή σύνδεση με το βασικό του σχήμα, προσπαθώντας να παντρέψει τους δυο κόσμους του.

Συνολικά το "New Man, New Songs, Same Shit, Vol.1" έχει περισσότερη ποικιλία, αλλά παράλληλα βουτάει περισσότερο στον dark americana ήχο. Μπορεί οι Behemoth και οι Me And That Man να απέχουν πάρα πολύ ηχητικά, αλλά και τα δυο σχήματα μοιράζονται το ίδιο σκοτάδι. Έχει περισσότερα αξιόλογα κομμάτια από το ντεμπούτο του σχήματος, αλλά υστερεί και εδώ σε ότι αφορά τη ταυτότητα που θα το βοηθήσει να ξεφύγει από τα σημεία αναφοράς του. Το πείραμα όμως συνεχίζει να είναι επιτυχημένο και είμαι σίγουρος ότι οι Me And That Man θα συνεχίσουν την πορεία και την εξέλιξή τους. 

Βαθμολογία: 7 / 10

Είναι γνωστή η πορεία των Joy Division που μετά την αυτοκτονία του Ian Curtis εξελίχθηκαν στους New Order. Η συνέχεια του κορυφαίου post-punk συγκροτήματος, ήταν ένα new wave σχήμα που έφερε επανάσταση στον dance rock ήχο. Από τότε μέχρι και σήμερα άπειρα είναι τα γκρουπ που επηρεάστηκαν και από τις δυο μπάντες. Επίσης είναι συχνό φαινόμενο, γκρουπ που ξεκινούν με πιο Joy Division βάσεις, να ακολουθούν μετά από κάποια ή κάποιες δουλειές (ίσως και λόγω μη άλλης εναλλακτικής) πιο New Order δρόμους. Η παραπάνω εισαγωγή έγινε γιατί αυτή την προσέγγιση δείχνουν να υιοθετούν και οι Spectres.

To τρίτο άλμπουμ του συγκροτήματος από το Βανκούβερ με τίτλο "Utopia" ήταν το καλύτερο μέχρι σήμερα και ένα από τα κορυφαία του 2016. Ήταν ένας δίσκος γεμάτος με αναφορές σε Joy Division, Bauhaus, Killing Joke αλλά και σε άλλα μεγάλα post-punk συγκροτήματα των 80s. Δεν γίνεται όμως να γράψεις για τον νέο δίσκο των Καναδών και να μην αναφερθεί το όνομα των New Order. Το "Nostalgia" ανοίγει με το "The Head and the Heart", με το οποίο είναι πιο επιτυχημένη τους προσπάθεια να προσεγγίσουν το απόλυτο Joy Division κομμάτι. Από την άλλη το "Pictures from Occupied Europe" φέρει Chameleons επιρροές, ενώ στο "Insurgence", που αποτελεί και ένα από τα κομμάτια που σε κερδίζουν από το πρώτο άκουσμα, εντοπίζονται οι Beastmilk αναφορές (για τις οποίες μιλάει και το δελτίο τύπου της νέας δισκογραφικής τους εταιρίας). Τα υπόλοιπα κομμάτια του "Nostalgia" κινούνται μουσικά κάπου μεταξύ του "Movement" και του "Power, Corruption & Lies", εκεί δηλαδή που οι New Order "έβρισκαν" τον ήχο τους. Από αυτά θα ξεχώριζα τα "Fate", με τις Depeche Mode πινελιές, και λίγο περισσότερο το "Years Of Lead" που φέρνει στο μυαλό το "Love Vigilantes" και το "Along The Waterfront", που κλείνει το άλμπουμ με μια χαρακτηριστική The Smiths μελωδία.

Το "Nostalgia" μπορεί να μην είναι κάτι νέο ηχητικά, αλλά σε κερδίζει με την κάθε του ακρόαση. Όπως δηλώνει και ο τίτλος του, είναι ένας άκρως νοσταλγικός δίσκος που τιμά στο έπακρο τις 80s αναφορές του και παράλληλα αποτελεί μια από τις πιο αξιόλογες new wave/ post-punk κυκλοφορίες της χρονιάς μέχρι τώρα.

Βαθμολογία: 7,5 / 10

Οι HMLTD είναι ένα από τα νέα βρετανικά σχήματα που το συνόδευσε απίστευτο hype στα πρώτα μουσικά του βήματα. Δεν θα την έλεγα μια ΝΜΕ μπάντα (μιας και το ΝΜΕ δεν υπάρχει πλέον όπως το ξέραμε), αλλά μια παρόμοιας λογικής όσο αφορά την προσέγγιση από τα βρετανικά μέσα. Όμως τα πρώτα δείγματά τους ήταν εξαιρετικά και πάρα πολλοί, όπως και ο γραφών, θεώρησαν ότι έχουμε να κάνουμε με κάτι αρκετά ιδιαίτερο. Νομίζω το ίδιο το συγκρότημα έπεσε στην παγίδα της ταμπέλας που το συνόδευε και προσπάθησε με κάθε νέο κομμάτι να παρουσιάσει κάτι τόσο επιτηδευμένα διαφορετικό και έτσι το υλικό που ακολούθησε δεν ανταποκρίθηκε στις αρχικές προσδοκίες. Τα πράγματα δυσκόλεψαν ακόμα περισσότερο για το γκρουπ, όταν αυτό έμεινε χωρίς δισκογραφική πριν ακόμα κυκλοφορήσει την πρώτη του δουλειά. Μπορεί όμως το φετινό ντεμπούτο των HMLTD να τους επαναφέρει ως ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σχήματα του Νησιού;

Ακούγοντας για πρώτη φορά το "West of Eden" νοιώθεις ότι έχεις ακούσει τρία ή τέσσερα άλμπουμ ταυτόχρονα. Οι επιρροές των HMLTD είναι πάρα πολλές και αρκετά φανερές. Συνδυάζουν post-punk κιθάρες, που σου φέρνουν στο μυαλό τους Public Image Ltd, και glam rock μελωδίες με μια art-pop αισθητική. Όμως είναι τα electropop σημεία του "West of Eden" που λάμπουν περισσότερο, όπως αυτά εντοπίζονται στα Depeche Mode-ικά "LOADED" και "Mikey's Song" και το Soft Cell-ικό "Nobody Stays In Love". Δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ και στο καταπληκτικό piano pop του "Satan, Luella & I" που είναι τόσο, μα τόσο, εθιστικό. 

Όλα αυτά τα αποδίδουν πολύ επιτυχημένα, ακόμα και όταν πειραματίζονται με τη spaghetti western μουσική στο απολαυστικό "The Ballad of Calamity James" και το "To the Door" (το πιο γνωστό κομμάτι τους μέχρι σήμερα που έξυπνα συμπεριέλαβαν στον δίσκο) που σε ταξιδεύει με τον καλπάζων ρυθμό του. Επίσης καταφέρνουν να μην χάνουν την θεατρικότητά τους με αποκορύφωμα τα "Joanna" και "Where's Joanna?". Φυσικά βάση όλων των παραπάνω έχουμε ένα σύνολο που υπολείπεται σε ομοιογένεια, συνοχή και χωρίς σαφή προσανατολισμό, όμως για την ώρα αρκεί. Οπότε και η απάντηση στο αρχικό ερώτημα είναι ναι. Ένα από τα πιο πολυσυζητημένα βρετανικά συγκροτήματα του 2017 κυκλοφόρησε, έστω και λίγο καθυστερημένα, το ντεμπούτο του, με το οποίο δικαιολογεί σε ένα αρκετά καλό βαθμό τον θόρυβο γύρω από το όνομα των HMLTD.

Βαθμολογία: 7,5 / 10

Οι Talk To Her είναι μια νέα dark/ electro pop μπάντα από την Πάντοβα. Μας πρωτοσυστήθηκαν το 2018 με το EP "Home" και φέτος μας παρουσίασαν την πρώτη ολοκληρωμένη δουλειά τους από τη Icy Cold Records. Το θέμα που πραγματεύεται σχεδόν ολόκληρο το "Love Will Come Again" είναι η αγάπη ως κινητήριος δύναμη και μάλιστα αποφάσισαν να κυκλοφορήσουν τον δίσκο ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου. Για να είμαι ειλικρινής αν είχα διαβάσει αυτά χωρίς να έχω ακούσει τη μουσική τους, μπορεί και να τους είχα προσπεράσει. Εδώ δεν μιλάμε για κάποια πρωτοτυπία είτε στο στιχουργικό μέρος, είτε στο μουσικό. Όμως οι Ιταλοί ξέρουν να γράφουν απόλυτα κολλητικά κομμάτια οπότε οι φίλοι της σκηνής θα ανακαλύψουν ένα δίσκο που θα τον ευχαριστηθούν σε όλη τη διάρκειά του.

Από το εναρκτήριο κομμάτι, το "Innocence", είναι φανερό ότι η επιρροή των Editors πάνω στους Talk To Her είναι μεγάλη και αυτό έρχεται να επιβεβαιωθεί με το "Truth" που σε παρασύρει με την πολύ όμορφη κλιμάκωσή του και αποτελεί ένα από τα κορυφαία κομμάτια του ντεμπούτο τους. Το ίδιο ισχύει και για "Ibisco" που είναι σαν να ξεπήδησε από τις καλύτερες στιγμές των She Wants Revenge. Τα "Set Me Free" και "The Caller" μοιάζουν σαν δυο κλασσικές mid-tempo White Lies συνθέσεις, χωρίς όμως να αποτελούν κόπιες (αν και το δεύτερο ξεχωρίζει πολύ περισσότερο). Δυο ακόμα κομμάτια που κάνουν τη διαφορά είναι το πιο σκοτεινό "Hollow" και το "No Other View", που φέρνει στο μυαλό τους The Bravery του πρώτου δίσκου. Αν ακόμα διαβάζετε την ανάρτηση αυτή, έχετε καταλάβει ότι το "Love Will Come Again" των Talk To Her απευθύνεται κατά κύριο λόγο στους φίλους των συγκροτημάτων που ανέφερα παραπάνω, αλλά θεωρώ ότι με τόσο πιασάρικο υλικό μπορούν να βρουν ακόμα μεγαλύτερο κοινό.

Βαθμολογία: 7,5 / 10

Οι The National αποτελούν μια από εκείνες τις περιπτώσεις συγκροτημάτων που δύσκολα σε απογοητεύουν. Προς τιμήν τους δεν προσπάθησαν να κυκλοφορήσουν ένα δεύτερο "Boxer" 'η ένα δεύτερο "High Violet" που θεωρούνται από πάρα πολλούς ως οι κορυφαίες δουλειές τους. Κινούμενοι πάντα στον προσωπικό τους ύφος προσπαθούν να διαφοροποιηθούν όσο μπορούν με κάθε κυκλοφορία. Φυσικά το προ δυο ετών "Sleep Well Beast" (μπορείτε να διαβάσετε τη δισκοκριτική του εδώ), παρόλο που ήταν αρκετά αξιόλογο έμοιαζε σαν να άρχισε από εκεί που τελείωσε το εξαιρετικό "Trouble Will Find Me" του 2013.

Και τι πιο χαρακτηριστικό για το συγκρότημα από την πολύ όμορφη και ευαίσθητη φωνή του Matt Berninger; Μάλλον αυτό σκέφτηκαν και οι National για το νέο τους άλμπουμ και αποφάσισαν να περάσουν τα φωνητικά του Berninger σε πολλά κομμάτια σε δεύτερο πλάνο πλαισιώνοντας τα, με μερικές εξαιρετικές γυναικείες φωνές. Η επιλογή των Lisa Hannigan, Mina Tindle, Kate Stables, Sharon Van Etten και Gail Ann Dorsey μόνο τυχαία δεν είναι αφού ταιριάζουν απόλυτα στο ύφος τους. Σίγουρα πρόκειται για μια μεγάλη αλλαγή, μιας και πολλοί θα μπορούσαν να ισχυριστούν ότι ο Berninger και τα φωνητικά του είναι οι The National, αλλά το πείραμα κρίνεται επιτυχημένο σε μεγάλο βαθμό. Βασικά θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένα πολύ έξυπνο πείραμα, αφού χωρίς να αλλάξουν και πολλά μουσικά κατάφεραν να παρουσιάσουν ένα πιο "φρέσκο" αποτέλεσμα. 

Αυτό γίνεται εύκολα αντιληπτό από το πρώτο κιόλας single του δίσκου, το "You Had Your Soul with You" με την Gail Ann Dorsey, η οποία έκανε δεύτερα φωνητικά στο συγκρότημα του David Bowie, να συμπληρώνει ιδανικά τον Berninger, όπως άλλωστε και στο "Hairpin Turns". Στο "Not in Kansas" συμμετέχει και η Lisa Hannigan με τον Berninger σε έναν πιο Cave, Waits ρόλο. Η τελευταία "λάμπει" στο "So Far So Fast", ενώ η Sharon Van Etten ανεβάζει επίπεδο το πολύ όμορφο και περίεργο "The Pull of You". Επίσης επιτέλους βρίσκει χώρο σε άλμπουμ και το "Ryaln", ένα κομμάτι που το έχει πρωτοπαρουσιάσει το σχήμα το 2011 αν και τώρα "εμφανίζεται" και η Kate Stables, λίγο πριν το κλείσιμο του "I Am Easy to Find", το οποίο έρχεται με το ονειρικό "Light Years". 

Στις κορυφαίες στιγμές του "I Am Easy to Find" θα έβαζα το "Quiet Light", που θυμίζει λίγο πρόσφατους Arcade Fire, όπως και τα "Roman Holiday" και "Where Is Her Head" με τις συμμετοχές των Gail Ann Dorsey και Eve Owen αντίστοιχα. Δυστυχώς μέσα σε 16 κομμάτια και σχεδόν εξήντα τέσσερα λεπτά (ο μεγαλύτερος σε διάρκεια δίσκος του γκρουπ) υπάρχουν και αρκετά βαρετά κομμάτια. Συνολικά όμως, όπως ανέφερα και προηγουμένως, το πείραμα κρίνεται επιτυχημένο και το αποτέλεσμα κάτι παραπάνω από ικανοποιητικό. Είμαι σίγουρος ότι οι The National θα συνεχίσουν να εξερευνούν τον ήχο τους, ίσως πέρνοντας λίγα περισσότερα ρίσκα για την επόμενη κυκλοφορία τους.

Βαθμολογία: 7 / 10

Οι Crows είναι μια μπάντα που παρακολουθώ από τις πρώτες μέρες της. Δεν είναι μόνο η υπερ-κομματάρα "Whisper" από το καταπληκτικό EP "Unwelcome Light" του 2016. Είναι ότι με κάθε single παρουσιάζουν και κάτι λίγο διαφορετικό. Έτσι δεν μπορείς να τους βάλεις εύκολα κάτω από μια post-punk ταμπέλα, μιας και έχουν μπολιάσει τον ήχο τους με αρκετά garage, shoegaze και ψυχεδελικά στοιχεία. Σίγουρα μπορούν να σταθούν δίπλα σε γκρουπ όπως οι Iceage και οι IDLES, αν και είναι αρκετά πιο πολύπλοκοι. Ήταν όμως ο Joe Talbot των δεύτερων που τους ξεχώρισε και τους υπέγραψε στη δική του δισκογραφική εταιρία, τη Balley Records, για τη κυκλοφορία του ντεμπούτο τους.

Το "Silver Tongues" είναι ένα δυνατό άλμπουμ με πολλά επίπεδα. Αναμφίβολα η παθιασμένη απόδοση του τραγουδιστή, James Cox, ανεβάζει ένα επίπεδο πάνω το συνολικό αποτέλεσμα. Κομμάτια όπως το ομώνυμο του δίσκου, θα γοητεύσουν τόσο κάποιον με post-punk ακούσματα, όσο και κάποιον με πιο stoner. Το "Demeanour" θυμίζει Sex Pistols σε μια πιο σύγχρονη "βρώμικη" έκδοση, ενώ το "Empyrean" κυλάει αρκετά πιο ήρεμα και αδιάφορα θα έλεγα. Τα "Chain of Being" και "Wednesdays Child" ακούγονται σαν πειραγμένα Bauhaus κομμάτια. Αυτό που ξεχωρίζει περισσότερο είναι το "Hang Me High", με εξαιρετική κιθαριστική δουλειά από τον Steve Goddard που θυμίζει Black Rebel Motorcycle Club. Στο "First Light // False Face" ο Cox φανερώνει την αγάπη του στον Nick Cave, ενώ στο "Dysphoria" το σχήμα αποτίει και αυτό φόρο τιμής στους The Jesus & Mary Chain.

Συνολικά το "Silver Tongues" ανταποκρίνεται στις προσδοκίες όσων περίμεναν το ντεμπούτο των Crows και τους τοποθετεί στη λίστα με τις κορυφαίες ανερχόμενες βρετανικές μπάντες, ενώ παράλληλα αποτελεί ίσως το βήμα για κάτι πολύ μεγαλύτερο.

Βαθμολογία: 7,5 / 10

Πριν από δέκα χρόνια οι White Lies κυκλοφόρησαν το αριστουργηματικό ντεμπούτο τους "To Lose My Life...". Αυτό ήταν με διαφορά το κορυφαίο άλμπουμ του 2009 για το POEt'S SOUND. Από τότε το σχήμα έχει διανύσει ένα διαφορετικό μουσικό δρόμο. Το "Ritual" που ακολούθησε φανέρωσε τις πιο new wave/ pop ευαισθησίες των μελών του, κάτι που τελειοποίησαν δυο χρόνια μετά με το φανταστικό "Big TV". Ο τελευταίος δίσκος τους με τίτλο "Friends", παρόλο που είχε αρκετές καλές στιγμές, παραμένει η λιγότερο ενδιαφέρον δουλειά τους. Μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά τη δισκοκριτική του, εδώ. Για την νέα τους προσπάθεια οι White Lies φαίνονται σαν να προσπαθούν να ικανοποιήσουν όλους τους φίλους τους, με ένα μουσικό ταξίδι που συνδυάζει αρκετά επιτυχημένα το "To Lose My Life" με το "Friends". Για αυτό μάλλον συνεργάστηκαν ξανά και με τον παραγωγό Ed Buller, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για τις αρχικές δουλειές τους.

To "FIVE" ανοίγει με το επτάλεπτο, new wave-άδικο, "Time To Give", μια αρκετά περίεργη και θαρραλέα επιλογή για πρώτο single, που καταφέρνει όμως να μην κουράσει, ενώ η κορύφωση στα τελευταία λεπτά κλείνει το κομμάτι ιδανικά. Το "Never Alone" από την άλλη θα μπορούσε να βρίσκεται στον πρώτο δίσκο του γκρουπ και αυτό δεν μπορεί παρά να σου προκαλέσει νοσταλγία. Το επόμενο είναι ένα κομμάτι που το "πίστευε" πολύ το σχήμα. Το "Finish Line" θα ήταν όμως το πιο αδιάφορο του άλμπουμ αν δεν ήταν αυτή η εξαιρετική γέφυρα μετά το τρίτο λεπτό που ανεβάζει όλο το τραγούδι. Οι ρυθμοί πέφτουν αρκετά με το "Kick Me", αλλά δεν γίνεται να μην σε παρασύρει η ταξιδιάρικη μελωδία του. Αν ήταν ένα κομμάτι να θυμούνται όλοι από τον δίσκο, αυτό θα ήταν το "Tokyo". Αποτελεί με διαφορά το κορυφαίο ποπ κομμάτι της χρονιάς μέχρι τώρα και ένα από τα καλύτερα τους γενικότερα. Μετά από ένα από τα πιο ενεργητικά κομμάτια του γκρουπ, το "Jo?", ακολουθεί άλλη μια κορυφαία στιγμή του "FIVE" με το 80s glam rock του "Denial". Το άλλο single με τίτλο "Believe It" αποτελεί ένα τυπικό White Lies κομμάτι που σίγουρα θα βρει μεγάλη ανταπόκριση στις ζωντανές τους εμφανίσεις. Η εντύπωση που σου προκαλούν κομμάτια όπως το "Tokyo" είναι λίγο πολύ αναμενόμενη, μιας και το σχήμα έχει αποδείξει ότι ξέρει να γράφει εξαιρετικές ποπ μελωδίες. Όμως το κιθαριστικό κλείσιμο του "Fire And Wings", ένα από τα πιο δυναμικά κομμάτια που έχουν παρουσιάσει, είναι αυτό που σου προκαλεί την μεγαλύτερη, ευχάριστη, έκπληξη. 

Συμπερασματικά, οι White Lies με το "FIVE" παραδίδουν έναν δίσκο σαφώς ανώτερο από τον προηγούμενο. Σε πάρα πολλές περιπτώσεις το ντεμπούτο άλμπουμ ενός σχήματος έχει αποδειχτεί αξεπέραστο. Όμως. όπως πολύ επιτυχημένα το θέτει ο μπασίστας του σχήματος, Charles Cave: 'Το "To Lose My Life..." ήταν το καλύτερο άλμπουμ που θα μπορούσαμε να έχουμε παρουσιάσει στην ηλικία των 19 και το "FIVE" αναμφίβολα ότι καλύτερο στην ηλικία των 30.'

Βαθμολογία: 8 / 10