Τέταρτος δίσκος για τους Βρετανούς Green Lung και αυτή τη φορά αφήνουν τα δάση και τα βουκολικά τοπία και μας μεταφέρουν στα γεμάτα πυκνή βλάστηση και σκιές νεκροταφεία του βικτωριανού Λονδίνου. Το μυστικιστικό στοιχείο όμως παραμένει αναλλοίωτο, συνοδευόμενο από ροκ μελωδίες, φωνητικά γεμάτα συναίσθημα, μαγευτική ατμόσφαιρα ενός παλιακού στυλ, σαν να ακούς εκκλησιαστικούς ύμνους σε πειρατικό ροκ σταθμό. Δε λείπουν όμως και τα πιο χορευτικά αλλά και heavy σημεία, που θα μας κάνουν να ταλαιπωρήσουμε τον αυχένα μας.

Ο δίσκος μάλλον είναι πιο κοντά στο Black Harvest παρά στην προηγούμενη δουλειά τους, καθώς τα κομμάτια είναι πιο πιασάρικα, με ξεσηκωτικά ρεφρέν που σφύζουν από ενέργεια. Οι επιρροές από Sabbath, Purple, Cathedral και Jethro Tull είναι για άλλη μια φορά ολοφάνερες, με τα πλήκτρα του John Wright να καθηλώνουν τον ακροατή με τη μεγαλοπρέπειά τους. Το ταίριασμα με τη σκοτεινή θεματολογία γίνεται αβίαστα και ο στιχουργός δεν παραλείπει να παραλληλίσει τις σκοτεινές γωνιές τους αστικού τοπίου με τη σκοτεινιά του σήμερα. Άλλωστε οι παγανιστικές τελετές μέσα στην πυκνή βρετανική ομίχλη βοηθούν ιδιαίτερα σε αυτό.

Οι ενορχηστρώσεις είναι εξαιρετικές και κάθε τραγούδι έχει το χαρακτήρα του. Από την ατμοσφαιρική εισαγωγή του Open the Hellmouth, στο πιο επιθετικό Dance to the Grave με τα πλήκτρα Hammond σε πρώτο πλάνο. Στο Black Magick Radio πάμε σε πιο χορευτικούς και ξεσηκωτικούς ρυθμούς, ενώ με το Necropolitan Line η μπάντα ξεχύνεται με τέρμα τα γκάζια σε ένα φρενήρη ρυθμό. Για να χαλαρώσουμε λίγο, συνεχίζουμε με το επιβλητικό και βαρύ Evil in this House, σε πιο mid-tempo μονοπάτια και συνεχίζουμε με το Together in Death, μια κλιμακούμενη, ψυχεδελική μπαλάντα που χτίζει ένταση για να καταλήξει σε ένα χορταστικό metal ξέσπασμα.

Με το Ozymandias, οι Green Lung αποτίουν φόρο τιμής στην ποίηση του Shelley, για την εφήμερη φύση της εξουσίας και το αναπόφευκτο πέρασμα του χρόνου, ενώ με το Alostrael (Be my Babalon) επιστρέφουμε στις πιο χορευτικές και χαρούμενες στιγμές του δίσκου. Και κάπως έτσι φτάνουμε στο δραματικό φινάλε που αξίζει στο άλμπουμ με το επιβλητικό To the Gallows Born, κάνοντάς μας να αποδεχτούμε το τέλος, όπως αποδέχεται και ο ήρωας της ιστορίας το δικό του τέλος στην αγχόνη.

Οι Green Lung συνεχίζουν να μας προσφέρουν ποιοτικό stoner/doom με πολλά ρετρό στοιχεία, εύρωστη παραγωγή, επιβλητικά πλήκτρα και κιθαριστικές μελωδίες που σε συνεπαίρνουν. Ο ήχος είναι βαρύς και ευθύς, ενώ η ροή των εναλλαγών είναι απόλυτα αρμονική, με τα χαρακτηριστικά φωνητικά του Tom Templar να ολοκληρώνουν όμορφα το πακέτο. Η μυσταγωγία των Green Lung σας καλεί να την απολαύσετε. Μη χάσετε την ευκαιρία.

Βαθμολογία: 9/10