Το 1973, ο Neil Young πραγματοποίησε μια σύντομη περιοδεία στις ΗΠΑ, δίνοντας μια σειρά συναυλιών στις οποίες παρουσίαζε ολόκληρο το ακυκλοφόρητο τότε άλμπουμ του, "Tonight's the Night", μπροστά σε ένα ανυποψίαστο κοινό που είχε πάει για να ακούσει τις μεγαλύτερες επιτυχίες του, στο ύφος του "Harvest". Καθώς οι συναυλίες πλησίαζαν στο τέλος τους, ο Young άκουγε τις αποδοκιμασίες των δυσαρεστημένων θεατών και επέστρεφε στη σκηνή για ένα encore. "Εντάξει, να σας παίξω ένα που έχετε ξανακούσει", έλεγε. Το κοινό ζητωκραύγαζε. Επιτέλους! "Heart of Gold"; "After the Gold Rush"; Όχι βέβαια. Ξεκινούσε να παίζει το "Tonight's the Night" για δεύτερη φορά μέσα στην ίδια βραδιά. Και το κοινό συνέχιζε να τον αποδοκιμάζει.

Οι μπάντες δεν παίζουν πια ακυκλοφόρητα τραγούδια. Φοβούνται το διαδίκτυο, μήπως τα κομμάτια διαρρεύσουν ή γίνουν αντικείμενο εξονυχιστικής ανάλυσης από πιτσιρικάδες με σπυράκια που κάθονται κλεισμένοι στα δωμάτιά τους. Έτσι, προτιμούν να παίζουν εκ του ασφαλούς. Κάθε διάθεση για ρίσκο και παιχνίδι με τον κίνδυνο έχει προ πολλού εξαφανιστεί.

Οι Έλληνες Tuber ανεβαίνουν στη σκηνή του Κυττάρου στην Αθήνα, μπροστά σε ένα ενθουσιώδες κοινό, για να παρουσιάσουν ολόκληρο το νέο τους άλμπουμ. Δεν το έχουμε ακούσει ακόμη και το γεγονός ότι η αποψινή εμφάνιση ηχογραφείται, για να αποτελέσει το δεύτερο μέρος της επερχόμενης συλλεκτικής έκδοσης του νέου άλμπουμ, και βιντεοσκοπείται την κάνει ακόμα πιο ιδιαίτερη.  Με καταγωγή από την Κρήτη και βάση τις Σέρρες, μπαίνουν από την πρώτη στιγμή δυναμικά στο παιχνίδι. Κανονικά, αυτό που κάνουν δεν θα έπρεπε να λειτουργεί. Δεν έχουν φωνητικά, αλλά σε αντίθεση με άλλες instrumental rock μπάντες, όπως οι Mogwai ή οι Mono, δεν διαθέτουν τεράστιες πεταλιέρες με εφέ ή πλήκτρα για να δημιουργούν επικούς, κινηματογραφικούς ηχητικούς κόσμους. 

Αντίθετα, οπλισμένοι με την κλασική σύνθεση μιας παραδοσιακής rock μπάντας, με δύο κιθάρες Les Paul και ένα μπάσο Thunderbird, βασίζονται στα riffs του Γιάννη Αρτζόγλου, το ξέφρενο slide guitar παίξιμο και τα αρπίσματα του Γιάννη Γεροστάθου, το καταιγιστικό αλλά απόλυτα σταθερό παίξιμο στα τύμπανα του αδελφού του, Νίκου Γεροστάθου, και τις βροντερές αλλά ταυτόχρονα funky μπασογραμμές του Πάρη Φράγκου. Ευτυχώς, δεν υπάρχει τίποτα παραδοσιακό σε αυτό που μας σερβίρουν εδώ οι Tuber. Το νέο άλμπουμ περνάει πριν καλά καλά το καταλάβεις και ακούγεται υπέροχο. Ογκώδεις συγχορδίες, λαμπερά αρπίσματα και ξέφρενες, θορυβώδεις slide κιθάρες έχουν την τιμητική τους, και το κοινό δείχνει απόλυτα ικανοποιημένο.

Μόλις όμως ολοκληρώνεται η παρουσίαση του νέου άλμπουμ και μπαίνει στο παιχνίδι η γνώριμη μπασογραμμή του "Desert Overcrowded", οι οπαδοί ανεβάζουν ακόμη περισσότερο την ένταση. Το σκοτεινό και υποβλητικό "Lap Dance" ακολουθείται από το δυναμικό "Moon Rabbit", με την ατμόσφαιρα στον κατάμεστο χώρο να είναι γεμάτη ενθουσιασμό. Ακολουθούν τα "Sucker Punch" και "Fall of the Wall", ενώ τα πρώτα χτυπήματα των τυμπάνων στο "Cat Class" προκαλούν δυνατές επευφημίες. 

Ο Πάρης, που μοιάζει σαν να πήρε λάθος στροφή φεύγοντας από κάποια συναυλία των New Model Army, σχεδόν χορεύει πάνω στη σκηνή κατά τη διάρκεια του "Sex and Depression", προτού ο θόρυβος πάρει τα ηνία. Ο κοφτός, επαναλαμβανόμενος κιθαριστικός ήχος του "Russian", που θυμίζει Queens of the Stone Age, μας επαναφέρει στην πραγματικότητα και, μέχρι να μας χτυπήσει η μπασογραμμή του "Firebird", έχουν περάσει δυόμισι ώρες.

Έχουμε χάσει τα τελευταία τρένα, εμείς οι μεγαλύτεροι παραπονιόμαστε για τη μέση μας και έχουμε κουνήσει για τα καλά τα οπίσθιά μας. Υπάρχει μάλιστα χρόνος ακόμη και για τον Γιάννη Αρτζόγλου να πέσει από τις σκάλες την ώρα που αποχωρεί. Καταπληκτικά!