Cassette Album Review: The Twilight Sad - IT'S THE LONG GOODBYE (Rock Action)

Νοεμβρίου 19, 2026

Το 2016 οι The Twilight Sad ήταν έτοιμοι να διαλυθούν. Λίγο πριν φύγουν για περιοδεία με τους Cure, ο James Graham έμαθε ότι η μητέρα του είχε μετωποκροταφική άνοια. Τα επόμενα χρόνια παντρεύτηκε και έγινε πατέρας, ενώ η μητέρα του έσβηνε σιγά σιγά. Η ψυχική του υγεία κλονίστηκε, η μπάντα ακύρωσε μια δεύτερη περιοδεία με τους The Cure στα τέλη του 2023 και η μητέρα του πέθανε τον Ιανουάριο του 2024. Πάνω που είχαμε αρχίσει να πιστεύουμε ότι μπορεί να αργήσουμε ακόμα πιο πολύ να ακούσουμε νέα δουλειά από τη  μπάντα, το "It's the Long Goodbye", ο έκτος δίσκος τους, κυκλοφόρησε στις 27 Μαρτίου από τη Rock Action( των Mogwai), επτά χρόνια μετά το "It Won't Be Like This All the Time".


Αρχικά από τα πέντε μέλη του γκρουπ έμειναν δύο: ο Graham και ο κιθαρίστας Andy MacFarlane, που έκανε και την παραγωγή. Ηχογράφησαν στα Battery Studios του Λονδίνου, με τον David Jeans, πρώην ντράμερ των Arab Strap, και τον Alex Mackay, που παίζει μπάσο στις συναυλίες των Mogwai. Ο Robert Smith των The Cure που τους υποστήριξε τόσο πολύ τα τελευταία χρόνια, συμμετέχει σε τρία κομμάτια. Πιο συγκεκριμένα παίζει κιθάρα στο "Waiting for the Phone Call", κιθάρα και πλήκτρα στο "Dead Flowers" και εξάχορδο μπάσο στο "Back to Fourteen". Είναι η πρώτη φορά που παίζει σε δικά τους τραγούδια. Νομίζω ότι και αυτό από μόνο του είναι ένα ξεχωριστό παράσημο για το συγκρότημα.


Ο ήχος τους στο νέο άλμπουμ κρατά όσα αγαπήσαμε στη μπάντα: την ταραγμένη ένταση του post-punk, τον θόρυβο του shoegaze και τη σκοτεινή ατμόσφαιρα. Τα synths του προηγούμενου δίσκου έμειναν, όμως οι κιθάρες ξαναβγήκαν μπροστά. Η παραγωγή ακούγεται σαν ζωντανή ηχογράφηση. Μπάσο, τύμπανα και κιθάρες έχουν χώρο, και η φωνή του Graham στέκεται στο κέντρο χωρίς να χάνεται μέσα στον θόρυβο. Το "Get Away From It All" και κιθαριστικά θυμίζει το ντεμπούτο τους πριν από σχεδόν είκοσι χρόνια. Το φανταστικό "Waiting for the Phone Call" έχει ρυθμό που χορεύεται και σου μένει από το πρώτο άκουσμα, ενώ το "Chest Wound to the Chest" είναι το πιο πιασάρικο κομμάτι, με κιθάρες που παραπέμπουν σε My Bloody Valentine και Slowdive. Ένα ακόμα κομμάτι που με κέρδισε από την αρχή ήταν και το μελαγχολικό "The Ceiling Underground". Εκεί άλλωστε οι The Twilight Sad παίζουν στις δυνάμεις τους.


Το "Dead Flowers" κρατά επτά λεπτά. Ξεκινά με ένα μακρύ, σκοτεινό ορχηστρικό μέρος, προσθέτει synths και φωνή στρώμα στρώμα και φτάνει σε ένα ξέσπασμα που σε αφήνει άδειο. Αυτό το κομμάτι μαζί με το "Inhospitable/Hospital" αποτελούν τις πιο Cure στιγμές του άλμπουμ. Φυσικά η επιρροή του σχήματος του Smith πλανάται σε όλο το άλμπουμ. Το "Back to Fourteen" πήρε τον τίτλο του από το σπίτι όπου ο Graham ζούσε με τη μητέρα του. Είναι το πιο κλειστοφοβικό κομμάτι του δίσκου και θέλει αρκετές ακροάσεις για να σε κερδίσει. Η ένταση που μαζεύεται σε σχεδόν πενήντα λεπτά ξεσπά στο τελευταίο ενάμισι λεπτό του "TV People Still Throwing TVs at People". Ο Graham φωνάζει ξανά και ξανά ότι δεν θέλει να νιώθει έτσι, ώσπου η φωνή του χάνεται μέσα στα παραμορφωμένα τύμπανα και τις κιθάρες του MacFarlane. Ο αποχαιρετισμός του τίτλου κράτησε χρόνια, αλλά κάποια στιγμή τελειώνει. Είναι ένα κλείσιμο που συμπυκνώνει τη βασική αντίθεση του άλμπουμ: την ανάγκη να εκφραστεί κανείς απέναντι σε μια απώλεια, γνωρίζοντας παράλληλα ότι δεν υπάρχει τρόπος να την αναιρέσει.


Το "It's the Long Goodbye" ζητά πολλά από τον ακροατή και δεν το βάζεις για να περάσει η ώρα ή για να παίζει στο παρασκήνιο. Δεν ξέρω αν είναι ο πιο προσωπικός δίσκος των Twilight Sad αλλά αναμφίβολα στέκεται δίπλα στους καλύτερους που έχουν κάνει και δικαιολογεί την αναμονή των επτά χρόνων. Δεν επιχειρεί να αλλάξει ριζικά την ηχητική τους ταυτότητα, αλλά αξιοποιεί όσα έχουν χτίσει στη διάρκεια της πορείας τους, με μεγαλύτερη συνθετική αυτοπεποίθηση και μια ερμηνεία που δύσκολα αφήνει τον ακροατή αμέτοχο. Σε ορισμένα σημεία η συναισθηματική ένταση γίνεται σχεδόν ασφυκτική και η επιμονή στο ίδιο σκοτεινό κλίμα μπορεί να κουράσει. Ωστόσο, αυτή η επιλογή αποτελεί και βασικό στοιχείο της δύναμης του δίσκου. Οι The Twilight Sad παραδίδουν ένα συνεκτικό, ηχητικά επιβλητικό και βαθιά ανθρώπινο άλμπουμ, στο οποίο η προσωπική εξομολόγηση δεν λειτουργεί ως αυτοσκοπός, αλλά ως αφετηρία για τραγούδια με πραγματικό βάρος. Μια εξαιρετική επιστροφή και μία από τις πιο ολοκληρωμένες στιγμές της δισκογραφίας τους.

Βαθμολογία: 8,5/10
POEt
POEt
Ιδρυτής & Συντάκτης του POEt'S SOUND. Λάτρης της μουσικής και DJ με αδυναμία στον gothic, darkwave, post-punk ήχο και όχι μόνο, αλλά θα μπορούσε παράλληλα να είναι χαρακτήρας από την ταινία Dream for an Insomniac και να λέει μόνο: "Eddie Vedder is God". Από το 2007 καλύπτει συναυλίες, κυκλοφορίες και συνεντεύξεις από την ελληνική και διεθνή εναλλακτική σκηνή.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

0 Comments