Ένα από τα στοιχεία που με είχαν εντυπωσιάσει την πρώτη φορά που είχα δει live τους Mastodon ήταν η έκφραση του Brent Hinds καθώς έφτυνε τους στίχους στο μικρόφωνο. Το πρόσωπό του έμοιαζε να συσπάται και να κοκκινίζει από το πάθος που προσέδιδε στα τραγούδια. Ήταν μια εικόνα που θεωρούσα ότι θα έμενε για πάντα αναπόσπαστο κομμάτι του συγκροτήματος. Οι τύποι όμως από την Atlanta είχαν άλλα σχέδια και έτσι το 2025 ανακοινώθηκε το διαζύγιο το οποίο, αν κρίνουμε από δηλώσεις που έγιναν εκ των υστέρων, μάλλον δεν ήταν βελούδινο. Και πάνω που νομίζαμε ότι η ξενέρα δε θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερη, έφτασαν μερικούς μήνες αργότερα και τα νέα του τραγικού θανάτου του Hinds, για να μας κάνουν να αναρωτιόμαστε αν κάποιος μάς κάνει πλάκα. Η ζωή όμως συνεχίζεται και φαίνεται ότι οι Mastodon έχουν πολλά ακόμα να δώσουν, παρά την απώλεια ενός εκ των ιδρυτικών μελών τους. Το Marrow Deep είναι ο ένατος στούντιο δίσκος της μπάντας και κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 2026 από τη Loma Vista Recordings, σηματοδοτώντας μια ιστορική καμπή και την έναρξη της νέας εποχής χωρίς τον Brent Hinds.

Η νέα προσπάθεια τούς βρίσκει ως πενταμελές σχήμα, με την προσθήκη του κιθαρίστα Nick Johnston και του πληκτρά João Nogueira, στοιχείο που παίζει σημαντικότατο ρόλο στο νέο ήχο του συγκροτήματος. Ο Johnston παρουσιάζει τη δική του κιθαριστική νοοτροπία δίπλα στον Bill Kelliher, ενώ ο Nogueira προσφέρει εύστοχες ψυχεδελικές πινελιές. Το γενικότερο ύφος του δίσκου επιλέγει την ισορροπία ανάμεσα στη heavy ωμότητα των πρώτων δίσκων και τη μελωδικότητα των πιο πρόσφατων, με το πολύ καλό A Vampire’s Demeanor να αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Το άλμπουμ ανοίγει με ορμή με τα Barbarians Blood και Poisonous Weapons να δείχνουν τη διάθεση για κοπάνημα σε ρυθμούς sludge metal άλλων εποχών και τον Brann Dailor να είναι καταιγιστικός. Το Snakes for Dinner, με τη συμμετοχή του Josh Homme, συγκαταλέγεται στις δυνατές stoner στιγμές του δίσκου, σε ένα πολύ ικανοποιητικό ταίριασμα με τον Troy Sanders. Η θεματολογία του δίσκου είναι αρκετά προσωπική και επικεντρωμένη στην απώλεια. Έτσι, πέρα από την απουσία του Hinds, αποτελεί και φόρο τιμής στη μνήμη της μητέρας του Dailor, αλλά και αναφορά στις δύσκολες στιγμές που έζησε η οικογένεια του Sanders λόγω του τυφώνα Χέλεν. Όλα αυτά τα στοιχεία αποτυπώνονται εύγλωττα στα εξαιρετικά Your Ghost Again και In the Ruins.

Το πόνημα είναι πασπαλισμένο και με κάποια πιο αργά και ατμοσφαιρικά κομμάτια, όπως τα Moth and Bone και Golden Spires, τα οποία φρενάρουν κάπως την αρχική ορμή, κάτι που ίσως ξενίσει μέρος του κοινού. Θα πρέπει να αναφέρουμε επίσης ότι υπάρχουν αρκετοί εκλεκτοί καλεσμένοι, όπως οι Neil Fallon, Joe Duplantier, Randy Blythe και Geezer Butler, με τον καθένα να έχει κάτι σημαντικό να προσφέρει. Φωτεινό παράδειγμα η εισαγωγή του The Vanishing από τον Geezer Butler στο μπάσο, πριν φτάσουμε στο επικό φινάλε του The Three Fates, ένα συνδυασμό συχνών αλλαγών ρυθμού και επιβλητικών σόλο.

Οι Mastodon δε σταματούν να ανακαλύπτουν νέους τρόπους για να μας εκπλήσσουν. Επαναπροσδιορίζουν τις μουσικές ορέξεις τους, ρίχνοντας όμως συχνά κλεφτές ματιές στο ένδοξο παρελθόν. Συνεχίζουν έτσι, παρά τα διάφορα τραγικά γεγονότα, να προσφέρουν ενδιαφέροντα ακούσματα.

Βαθμολογία: 8/10