Αυτή ήταν η φορά που έφτασα τον αριθμό που έχω παρακολουθήσει τους Paradise Lost σε διψήφιο νούμερο. Ακούω πολύ κόσμο να γκρινιάζει για τους Lost, ή και για άλλα συγκροτήματα, που έρχονται συχνά στην Ελλάδα με φράσεις τύπου εξοχικό, ένσημα και πολλά ακόμα. Φαντάζομαι ότι καμία διοργανώτρια εταιρεία συναυλιών δεν κάνει εκδηλώσεις για την πλάκα της. Κάτι βλέπει και αυτό που βλέπει είναι η ανταπόκριση του ελληνικού κοινού. Αυτή ήταν, είναι και θα είναι πολύ μεγάλη για συγκροτήματα όπως των Βρετανών. Σίγουρα όμως δεν περίμενα να ήταν τόσο μεγάλη που θα έβγαζε sold out Floyd Live Music Venue.

Πίσω όμως από το γεγονός αυτό υπάρχει πολύ λογική εξήγηση. Το ελληνικό κοινό ήταν πάντα πολύ δεκτικό προς τη μουσική του σχήματος ή και αντίστοιχων ηχητικά σχημάτων. Το συγκρότημα έχει κυκλοφορήσει στο παρελθόν μνημειώδεις δουλειές όπως το "Draconian Times" που θα βρίσκεται για πάντα στις καρδιές των μεταλλάδων, γκοθάδων και πολύ ακόμα μουσικόφιλου κόσμου. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι η μπάντα δεν κατέληξε ως ένα legacy act (όπως οι περισσότερες ακόμα και πιο σύγχρονες της), αλλά συνέχισε να παρουσιάζει εξαιρετικές δουλειές. Αν υπολογίσεις σε αυτά και τα σημεία των καιρών που θέλει τον περισσότερο κόσμο να έχει στραφεί στις ζωντανές εμφανίσεις συγκροτημάτων, από τα πιο μικρά μέχρι τα πιο μεγάλα και δημοφιλή ονόματα, τότε το sold out ήταν λογικό.

Χωρίς κάποια support μπάντα αυτή τη φορά, οι Paradise Lost εμφανίστηκαν στη σκηνή του Floyd με μια πολύ μικρή καθυστέρηση και για την επόμενη μιάμιση ώρα απέδειξαν γιατί είναι οι Shadowkings. To set άνοιξε με το τρομερό "Serpent on the Cross" από το περσινό τους άλμπουμ με τίτλο "Ascension". Και εδώ κολλάει αυτό που έγραφα στην προηγούμενη παράγραφο. Το άλμπουμ αποτέλεσε μια από τις κορυφαίες δουλειές του 2025 για το POEt'S SOUND. Το προηγούμενο, "Obsidian", ήταν ακόμα καλύτερο και ίσως μια από τις κορυφαίες τους δουλειές τις τελευταίες δεκαετίες. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι ακόμα παρουσιάζουν κυκλοφορίες που σε συναρπάζουν και αποτελούν από τις λίγες μπάντες που μπορούν να το υπερηφανεύονται αυτό.

Η επόμενη τριάδα κομματιών με τα "One Second", "Gothic" και "As I Die" σκόρπισε χαρά νομίζω σε όλους τους φίλους ανεξάρτητα ποια περίοδο της μπάντας προτιμάνε. Αυτοί που αγαπάνε λίγο παραπάνω το γκρουπ, νομίζω βρίσκουν λίγο μεγαλύτερη ευχαρίστηση στα κομμάτια - outsiders όπως τα "Faith Divides Us - Death Unites Us", "Requiem" ή ακόμα στο (όπως ο υποφαινόμενος) "So Much Is Lost" από το αγαπημένο μου "Host". Σε συνέχεια του προηγούμενου και με κίνδυνο να λιθοβοληθώ, μπορώ να πω ότι δεν θα μου έλειπε αν δεν άκουγα πάλι (μιλάω προσωπικά με το background ότι έχω ξαναδεί αρκετές φορές το σχήμα) το "The Last Time" ή το "As I Die". Αυτό που μου κεντρίζει περισσότερο το ενδιαφέρον είναι να ακούσω τα κομμάτια από το πιο πρόσφατο άλμπουμ. Από αυτό, πέρα από το εναρκτήριο "Serpent on the Cross" έπαιξαν επίσης το "Salvation", το "Tyrants Serenade" - που πέρα από καλύτερο κομμάτι του δίσκου ήταν ασύλληπτο και ζωντανά - και το "Silence Like the Grave" με το οποίο έκλεισαν την εμφάνισή τους (τα τέσσερα δηλαδή καλύτερα κομμάτια του "Ascension").

Ήταν μια εμφάνιση που πιστεύω ότι ενθουσίασε όλους τους φίλους τους, είτε κάποιος τους έβλεπε για πρώτη φορά είτε για εικοστή. Το σετλιστ που επέλεξαν άλλωστε, είχε κάτι για όλους. Για όλους ήταν και η γνωστή διασκευή τους στο "Smalltown Boy" των Bronski Beat, που ξεσήκωσε τους πάντες και μας έκανε να θέλουμε να χορέψουμε σε όσο λίγο χώρο είχαμε. Το κλείσιμο του κύριου μέρους της εμφάνισης των Lost έγινε με το "Say Just Words" με το κοινό να πλέει σε πελάγη ευτυχίας. Θυμάμαι ακόμα τις εποχές (μετά το "Symbol of Life") που το κομμάτι αυτό το ακούγαμε στο κλείσιμο μαζί με το "Erased" και γινόταν πραγματικά χαμός. Φέτος το encore (πέρα από το "Silence Like the Grave") περιελάμβανε τα "Embers Fire" και "Ghosts" και μας έκαναν να αναφωνήσουμε για ακόμα μια φορά...Long live the shadowkings!

Φωτογραφίες: Δημήτρης Δαλακλής