Η έντονη συναυλιακή κίνηση των τελευταίων χρόνων στην οποία είχα αναφερθεί αρκετές φορές παλιότερα συνεχίστηκε και το 2015. Έτσι είχαμε την εμφάνιση μεγάλων ονομάτων με ίσως πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτό των The Black Keys, live από πιο κλασσικά συγκροτήματα όπως οι  Monster Magnet και οι The Sisters Of Mercy που στέφθηκαν με επιτυχία και κατάφεραν να μαζέψουν αρκετό κόσμο, αλλά και συναυλίες πιο φρέσκων γκρουπ στο μουσικό προσκήνιο όπως αποτέλεσαν αυτές των Viet Cong, ΤΟΥ, Motorama, Nite Fields και πολλών ακόμα. Από τα εγχώρια φεστιβάλ μόνο το Plisskën Festival κατάφερε να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, παρουσιάζοντας ένα line-up που δεν είχε να ζηλέψει σε τίποτα από αντίστοιχα ευρωπαϊκά. Οι εμφανίσεις όμως που ήταν για μένα οι πιο αξιομνημόνευτες από την χρονιά που μας πέρασε, είναι:

08. Detachments @ DeathDisco, Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου 2015

07. Mogwai @ Plisskën Festival, Σάββατο 6 Ιουνίου 2015

06. Cult Of Youth @ Plisskën Festival, Σάββατο 6 Ιουνίου 2015

05. Editors @ Gazi Music Hall, Παρασκευή 4 Δεκεμβρίου 2015

04. The Dubrovniks @ Κύτταρο, Παρασκευή 12 Ιουνίου 2015

03. The Twilight Sad @ Plisskën Festival, Παρασκευή 5 Ιουνίου 2015
02. Savages @ Plisskën Festival, Παρασκευή 5 Ιουνίου 2015

01. The Soft Moon @ Κύτταρο, Παρασκευή 11 Σεπτεμβρίου 2015

Διαβάστε επίσης:
Τα καλύτερα άλμπουμ του 2015 Νο.11 - 20
Τα καλύτερα άλμπουμ του 2015 Νο.21 - 30
Τα καλύτερα άλμπουμ του 2015 Νο.31 - 40

Τα καλύτερα ελληνικά άλμπουμ του 2015

Το ενδιαφέρον μου για την δεύτερη μέρα του Plissken Festival ήταν εξ αρχής περιορισμένο μιας και τα περισσότερα ονόματα που με ενδιέφεραν εμφανίστηκαν την πρώτη μέρα. Το πράγμα έγινε αρκετά πιο δύσκολο όταν κατάλαβα ότι δυο από τα συγκροτήματα που ήθελα να δω, Cult Of Youth και Ariel Pink, θα είχαν κοινή ώρα εμφάνισης. Η αρχή όμως το Σάββατο έκανα με τους Thee Oh Sees. Παρόλο που δεν παρακολουθώ δισκογραφικά το συγκρότημα φανατικά, έδειξαν μεγάλη διάθεση και αποτέλεσαν μια εκρηκτική παρουσία που ξεσήκωσε τον κόσμο από νωρίς. Θετική εντύπωση έκαναν οι δυο ντράμερ σχεδόν σε πλήρη αρμονία, με τον δεύτερο να κάνει τα απαραίτητα γεμίσματα. Σειρά στην κεντρική σκηνή είχαν οι Electric Wizard, που παρουσίασαν το Sabbath-ικό heavy/ doom metal τους σε μεγάλη ένταση. Κατάφεραν να μαζέψουν αρκετό κόσμο αλλά μιας και δεν είναι του γούστου μου, δεν μπόρεσα να τους παρακολουθήσω για πολύ ώρα. Κατεύθυνση για τη Republic Stage και τον βασικό λόγο που έβγαλα το διήμερο εισιτήριο, μιας και δεν είχα μπορέσει να τους δω τρία χρόνια πριν, τους Cult Of Youth.



Το συγκρότημα του Sean Ragon ήρθε μετά από μια χρονιά που το βρήκε με νέο lineup, αλλά και ένα απολαυστικό τρίτο άλμπουμ με τίτλο "Final Days". Μπορεί να βασίστηκαν σε αυτό αλλά δεν ξέχασαν τις δυο πρώτες δουλειές τους, αν και προσωπικά μου έλειψε το "Lace Up Your Boots". Η μίξη darkwave, punk και neo-folk ρυθμών της μπάντας αποδείχτηκε απόλυτα ξεσηκωτική ζωντανά, με κομμάτια όπως τα "Empty Faction" και "Sanctuary" να παίρνουν νέα πνοή. Γενικά απολαυστική εμφάνιση και μια ίσως από τις καλύτερες του διημέρου. Φυσικά οι Cult Of Youth με έκαναν να χάσω τον Ariel Pink, λόγω καθυστέρησης του προγράμματος της άλλης σκηνής, αν και άκουσα απογοητευτικά σχόλια.
Επιστροφή όμως στη κεντρική σκηνή για το μεγάλο όνομα της δεύτερης μέρας, τους Mogwai. Το σχήμα από την Γλασκώβη πραγματοποίησε μια εμφάνιση που καθήλωσε σχεδόν όσους τους παρακολούθησαν. Δεν είναι τυχαίο που έχουν ορίσει τον σύγχρονο post-rock ήχο, ενώ και ζωντανά το συναίσθημα που καταφέρνουν να περάσουν στο κοινό είναι εντυπωσιακό, Δυστυχώς η μιάμιση ώρα που έπαιξαν αποδείχτηκε πολύ λίγη γιαυτό που πρόσφεραν, αλλά άφησαν όμως υπόσχεση για γρήγορη αντάμωση.



Ο Mikal Cronin που βρέθηκε στη συνέχεια στη Republic Stage επιβεβαίωσε τις εντυπωσιακές κριτικές που ακούγονται γύρω από το όνομα του από κοινό και κριτικούς. Η power pop εκδοχή του live μπασίστα του Ty Segall, με garage στοιχεία, δημιούργησε μια ιδιαίτερα ευχάριστη ατμόσφαιρα και το σετ, βασιζόμενο στο νέο του "MCIII", έδειξε να το ευχαριστιούνται όσοι έκατσαν να τον απολαύσουν.



Η μέρα έκλεισε για μένα με τους Δανούς Whomadewho και τις ηλεκτρονικές ποπ μελωδίες τους. Αναλογικά με την προχωρημένη ώρα που βρέθηκαν στο Main Stage, είχαν συγκεντρώσει για χορό αρκετό κόσμο και μόνο απογοητευμένο δεν τον άφησαν. Ήταν ίσως το ιδανικό αντίο για τη φετινή εκδοχή του Plisskën Festival. Σίγουρα μπορούν να βελτιωθούν κάποια πράγμα, όπως ο χώρος της μικρής σκηνής ή πιο βασικό ο ήχος της κεντρικής, αλλά σίγουρα η συγκεκριμένη διοργάνωση παραμένει η μοναδική σοβαρή εγχώρια συναυλιακή πρόταση που αν συνεχίσει να εξελίσσεται δεν θα έχει να ζηλέψει σε τίποτα αρκετές αντίστοιχες του εξωτερικού.

Διαβάστε για την πρώτη ημέρα του Plisskën Festival (Παρασκευή 5 Ιουνίου 2015) εδώ.

Η δεύτερη ημέρα του Plisskën Festival συγκέντρωσε ακόμα περισσότερο κόσμο, όπως ήταν λογικό, λόγω φαντάζομαι Σαββάτου και ίσως και λόγω ονομάτων. Η δράση για μένα περιορίστηκε σχεδόν αποκλειστικά στηn κεντρική σκηνή, οπότε την αρχή έκανα κατά τις 18:00, με καθυστέρηση περίπου μιας ώρας λόγω βροχής, με τους Nightmare Air, τους οποίους δεν τους γνώριζα πριν το φεστιβάλ. Η μπάντα από το Λος Άντζελες με μεγάλη διάθεση και το shoegaze-ικών διαστάσεων alternative rock τους κατάφερε να κερδίσει το λίγο κόσμο που βρισκόταν εκείνη την ώρα στο χώρο (με τη μπασίστρια να συγκεντρώνει τα περισσότερα βλέμματα). Με τον κόσμο να αυξάνεται εμφανίστηκαν οι Dirty Beaches, ή αλλιώς το προσωπικό σχήμα του Ταϊβανέζου Alex Zhang Hungtai. Παρόλο που δισκογραφικά μου έχει τραβήξει το ενδιαφέρον, έχοντας κυκλοφορήσει πέντε άλμπουμ με τελευταίο το περσινό "Drifters/ Love Is The Devil", ζωντανά δεν μου πρόσφερε κάτι παραπάνω αν και παρουσιάστηκε αρκετά πιο θορυβώδης.



Οι Crocodiles που ακολούθησαν δεν κρύβουν τις επιρροές τους αλλά τις επιδεικνύουν περίτρανα. Γουστάρουν αυτό που κάνουν και αυτό περνάει και στο κοινό που τους παρακολουθεί. Πάντως η shoegaze/ post-punk μπάντα από την Καλιφόρνια αποτελεί από εκείνες περιπτώσεις συγκροτημάτων που ενώ έχουν τέσσερα άλμπουμ στο ενεργητικό τους και αρκετά αξιόλογα κομμάτια δεν έχουν παρουσιάσει ένα αντίστοιχο δισκογραφικό σύνολο, με την τελευταία τους δουλειά, το "Crimes of Passion" του 2013, να ξεχωρίζει. Όπως φάνηκε όμως, το γκρουπ προσφέρεται για live, κλείνοντας με το "I Wanna Kill", που είναι το πιο γνωστό και ίσως καλύτερο κομμάτι τους (από το "Summer of Hate" του 2009 που παρεπιπτόντως είναι και ο χειρότερος δίσκος τους).



Κατά τις 22:00 εμφανίστηκαν στη σκηνή οι The Soft Moon, συγκεντρώνοντας το μεγαλύτερο κοινό σε ολόκληρο το διήμερο στο main stage. Και για μια ώρα μας αποζημίωσαν αφού τα έδωσαν όλα πάνω στη σκηνή, χαρίζοντάς μας αλλη μια ιδιαίτερη ανάμνηση (με τους Crocodiles να χορεύουν στα πλάγια της σκηνής). Δυστυχώς, δεν θα μπορούσα να συγκρίνω αυτή τους την εμφάνιση με την περσινή στο Gagarin, μιας και δεν μου έβγαλε την ίδια αίσθηση κυρίως λόγω της ακουστικής, με τα φωνητικά να είναι ανεξήγητα και αταίριαστα με τη μουσική της μπάντας μπροστά. Το σετ τους μοιράστηκε σχεδόν υποδειγματικά μεταξύ του ομώνυμου, του "Total Decay" EP και του "Zeros", αλλά προσωπικά μου έλειψε και το πολύ καλό φετινό single "Feel". Σε κουβέντα με τον Louis Vasquez την πρώτη μέρα του φεστιβάλ, ο τελευταίος αποκάλυψε ότι το νέο του άλμπουμ, που αρχικά προορίζονταν για φέτος, θα καθυστερήσει, με πιθανότερη ημερομηνία κυκλοφορίας τον Ιανουάριο του 2015, ενώ δεν είναι σίγουρο ακόμα αν θα το κυκλοφορήσει μόνος του ή κάτω από τη δισκογραφική στέγη της Captured Tracks.



Μετά το ιδιαίτερα κουραστικό για μένα διάλειμμα με τους Wooden Shjips, οι οποίοι πάντως με το ψυχεδελικό rock τους φάνηκε ότι ταξίδεψαν τους φίλους τους, ήρθε η σειρά, του πιο μεγάλου ή τουλάχιστον πιο εμπορικού ονόματος, των The Black Lips. Με αστείρευτη ενέργεια και ένα πολύ καλό νέο δίσκο στις αποσκευές τους παρέσυραν με το ξεσηκωτικό indie/ garage rock τους σχεδόν όσους βρίσκονταν στο χώρο. Φυσικά δεν έλειψαν τα παλιότερα κλασσικά χιτάκια, όπως τα Ο Katrina!, Βad Κids, συμβάλλοντας στην καλύτερη εμφάνιση της δεύτερης ημέρας του φεστιβάλ.



Αυτή ήταν και και η τελευταία μπάντα που παρακολούθησα στο Plisskën και παρά την καλοπροαίρετη φαντάζομαι πάντα, γκρίνια για τον χώρο, τον ήχο ή την κακόγουστη, αλλά αναγκαία, παρέλαση χορηγών, θεωρώ ότι είναι το μόνο φεστιβάλ που μεγαλώνοντας συνεχίζει να προσπαθεί να δώσει κάτι "φρέσκο", τιμώντας πλήρως την ιδιότητά του.

Διαβάστε για την πρώτη ημέρα του Plisskën Festival (Παρασκευή 6 Ιουνίου 2014) εδώ.