POEt'S SOUND: A Victim of Society

Τα 10 κορυφαία ελληνικά άλμπουμ του 2017

A Victim of Society Ιανουαρίου 14, 2018

Share |

Δεύτερος δίσκος για τους A Victim Of Society

A Victim of Society Απριλίου 20, 2017

Share |

Τα καλύτερα ελληνικά άλμπουμ του 2014

A Victim of Society Φεβρουαρίου 09, 2015

Η πολύ αξιόλογη ελληνική δισκογραφική παραγωγή συνεχίστηκε για άλλη μια χρονιά. Μπορεί ο διαχωρισμός διεθνών - ελληνικών δίσκων να φαντάζει λίγο αδόκιμος, βοηθάει όμως στην ταξινόμηση, όπως και στην παρουσίαση περισσότερων δουλειών. Σε αυτές δεν συμπεριέλαβα και μίνι κυκλοφορίες, παρόλο που το 2014 παρουσιάστηκαν σημαντικές προσπάθειες, όπως αυτές των Fever Kids, We Came From Waters, 12gafs και πολλές ακόμα. Σίγουρα, ο νέος δίσκος των Mechanimal έδειξε την μπάντα να εξελίσσεται και να μας χαρίζει άλλη μια φανταστική δουλειά, ενώ με τον αντίστοιχο των Mani Deum κόλλησα ιδιαίτερα. Πέρα όμως από αυτά, τα άλμπουμ που άκουσα περισσότερο την περσινή χρονιά είναι:

10. Ι Am No Hero - Underwater Cities (self-released)

09. Jane Doe - Revolution Diaries (Puzzlemusik)

08. Whereswilder - Yearling (Six D.O.G.S Records)

07. Lower Cut - Off My Head (Puzzlemusik)

06. Electric Litany - Enduring Days You Will Overcome (Inner Ear)

05. Conjecture - Enter The Grove (Ars Nocturna)

04. Film - Eclipse (Inner Ear)

03. A Victim Of Society - Distractions (Inner Ear)

02. Mani Deum – When Beauty Ends (self-released)

01. Mechanimal - Secret Science (Inner Ear)

Έντεκα ελληνικές μπάντες διαλέγουν τα καλύτερα άλμπουμ του 2014. Πατήστε πάνω στα συγκροτήματα για να δείτε τις επιλογές τους:

Share |

Live Review: Plisskën Festival 1η Μέρα @ Ελληνικός Κόσμος, Παρασκευή 6 Ιουνίου 2014

65daysofstatic Ιουνίου 12, 2014

Η ομάδα του Plisskën Festival κατάφερε να παρουσιάσει μια από τις πιο ενδιαφέρουσες συναυλιακές προτάσεις στα μέρη μας, αποτελούμενη από "φρέσκα" και ελπιδοφόρα συγκροτήματα στη μεγαλύτερη διοργάνωση του συγκεκριμένου φεστιβάλ. Μπορεί, όπως έχω ξαναδιαπιστώσει, ο χώρος της κύριας σκηνής να μην ιδανικός για live (προσβασιμότητα, ηχητική) αλλά το γενικότερο στήσιμο του χώρου ήταν εξαιρετικό. Το απόγευμα του Σαββάτου έφτασα στο χώρο του Ελληνικού Κόσμου κάτω από τους γνώριμους ήχους των The Νoise Figures. Η πρώτη μπάντα όμως που είδα κανονικά, ήταν στην κεντρική σκηνή οι Suuns. Οι Καναδοί, που πέρσι κυκλοφόρησαν το "Images Du Futur" από την Secretly Canadian (και ένα ΕΡ με remixes), ζωντανά αποδείχτηκαν αρκετά πιο άμεσοι σε σχέση με το λίγο πιο κουραστικό ύφος του πειραματικού post-punk των δίσκων τους. Παρόλο που το προσπάθησαν πολύ, δεν τους βοήθησε περισσότερο η κακή ακουστική.

Με ακόμα χειρότερο ήχο, ίσως και τον χειρότερο ολόκληρου του διημέρου, ήρθαν αντιμέτωποι οι Girls Against Boys. Βασιζόμενη στον τοίχο από το διπλό μπάσο, ό,τι και αν προσπάθησε η παρέα του Scott McCloud, χάθηκε μέσα στα γενικότερα προβλήματα. Λόγω καθυστέρησης του προγράμματος του main stage, για περίπου μιάμιση ώρα, οι Girls Against Boys βρέθηκαν να παίζουν την ίδια ώρα περίπου με τους δικούς μας A Victim Of Society που εμφανίζονταν στην εξωτερική σκηνή. Όσο πρόλαβα να τους δω (για δεύτερη φορά μετά το live των Dissappears), μου φάνηκαν ιδιαίτερα καλοί δικαιολογώντας τη διαφήμιση αλλά και το ντόρο που έχει κάνει το ντεμπούτο άλμπουμ τους, "Distractions", παρά τον αρκετά γνώριμο θόρυβο που παράγουν. Στην ίδια σκηνή αμέσως μετά εμφανίστηκαν οι No Age, οι οποίοι βασίστηκαν κυρίως στην περσινή τους κυκλοφορία με τίτλο "An Object", που όπως φάνηκε προσφέρεται για live. Το γκρουπ από το Λος Άντζελες κατάφερε να κερδίσει τη μεγαλύτερη μερίδα του κόσμου που το παρακολούθησε και το αποχαιρέτησε με μια διασκευή σε Black Flag.

Το μεγάλο όμως όνομα της πρώτης ημέρας του φεστιβάλ ήταν αναμφίβολα οι Wild Beasts. Είναι από τις λίγες περιπτώσεις που με έχει κερδίσει τόσο πολύ ζωντανά ένα συγκρότημα, μιας και ως τώρα τους παρακολουθούσα (δισκογραφικά) από κάποια απόσταση. Ο νέος τους δίσκος "Present Tense", με την πιο ηλεκτρονική προσέγγιση, στον οποίο στηρίχτηκε το σετ τους αποδόθηκε καταπληκτικά, με τα διπλά φωνητικά - και γενικότερα όλο το γκρουπ - σε πλήρη αρμονία, χαρίζοντας μια ξεχωριστή εμφάνιση που αποτέλεσε ίσως και την καλύτερη στιγμή του διημέρου.

Την σκυτάλη πήραν οι 65daysofstatic με το "χορευτικό" post rock τους να ενδείκνυται για live αλλά και για την συγκεκριμένη ώρα. Οι Βρετανοί, με το instrumetal σετ τους, που ακούγεται σαν ένα κομμάτι, εμφανίστηκαν με γεμάτο ήχο και περίσσεια ενέργεια, καταφέρνοντας να την μεταδώσουν στο κοινό, το οποίο ανταποκρίθηκε πλήρως. To συγκρότημα το ήξερα και έχω ακούσει τις δουλειές του, αλλά με αυτή την εμφάνιση δηλώνω πλέον φανατικός φίλος τους. Τελευταία μπάντα που παρακολούθησα στο πρώτο μέρος του Plisskën ήταν οι Fuck Buttons. Δεν είμαι φαν του γκρουπ, αλλά όση ώρα τους παρακολούθησα δεν στάθηκε ικανή για να μου αλλάξει γνώμη ή να με κρατήσει περισσότερο στο φεστιβάλ.

Διαβάστε για τη δεύτερη ημέρα του Plisskën Festival (Σάββατο 7 Ιουνίου 2014) εδώ.

Share |

Το τελικό line-up του Plisskën Festival 2014

A Victim of Society Φεβρουαρίου 11, 2014

Share |

Live Review : Disappears @ An Club, Αθήνα 10 Ιουλίου 2012

A Victim of Society Ιουλίου 13, 2012

10 Ιουλίου με το θερμόμετρο να δείχνει 33 βαθμούς γύρω στις 10 το βράδυ και οι προσδοκίες μου για την ανταπόκριση του κόσμου στο live των Disappears δεν ήταν ιδιαίτερα υψηλές. Ευτυχώς διαψεύστηκα, μιας και το An Club ήταν αρκετά γεμάτο. Σίγουρα, ρόλο σε αυτό έπαιξε και ότι ο ντράμερ του συγκροτήματος είναι ο Steve Shelley, των Sonic Youth(με τα μπλουζάκια των Youth μερίδας του κοινού να συνηγορούν σε αυτό). Αλλά, η μπάντα από το Σικάγο, με τρεις δίσκους ήδη στο ενεργητικό της σε τρία χρόνια, έχει να πει πολλά περισσότερα από την συμμετοχή του Shelley. Η αρχή έγινε με τους Έλληνες A Victim of Society, που είχαν ενδιαφέρον, αλλά δεδομένου ότι τους πρόλαβα προς το τέλος του σετ τους, θα ήθελα να τους ξαναδώ, ώστε να σχηματίσω καλύτερη άποψη. Το setlist των Disappears στηρίχτηκε κυρίως στον τελευταίο τους δίσκο, με τίτλο "Pre-Language", χωρίς φυσικά να ξεχάσουν τα 2 προηγούμενα τους "The Guider" και "Lux". Ιδίως στο ντεμπούτο τους ("Lux"), έχω ιδιαίτερη προτίμηση, ίσως και επειδή το έχω ακούσει περισσότερο από τα δυο επόμενα. Οι επιρροές τους (shoegaze, garage punk, post-punk, krautrock) ξεδιπλώνονται ιδανικά ζωντανά, ενώ καταφέρνουν να συνδυάζουν την ατμόσφαιρα με την ένταση, με τον λιγομίλητο τραγουδιστή και ηγέτη του γκρουπ Brian Case να δείχνει να βρίσκεται "αλλού", αλλά παράλληλα να βγάζει τόση ενέργεια που απογειώνει την όλη εμπειρία. Ο Shelley εκτοξεύει τα γεμάτα παραμόρφωση κομμάτια τους και δείχνει να το χαίρεται, ίσως περισσότερο από όλους. Στα highlight της συναυλίας και η διασκευή του "Radiation" των Suicide, την οποία συνηθίζουν να παίζουν στα live τους. Οι Disappears αποδίδουν εξαιρετικά ζωντανά και με μεγαλύτερη ποικιλομορφία στα κομμάτια τους θα είναι έτοιμοι για το βήμα παραπάνω. Η Arte Fiasco μας χάρισε άλλο ένα καλό live, και ελπίζω να συνεχίσει έτσι και τον ερχόμενο χειμώνα. Καλά τα φεστιβάλ ή οι συναυλίες σε στάδια, αλλά η αίσθηση που σου δίνει ένα καλό live σε μικρό χώρο, είναι αξεπέραστη. Πιστεύω οι περισσότεροι αποχώρησαν ιδρωμένοι, με τα αυτιά να βουίζουν και πλήρως ικανοποιημένοι.