Συχνά ο χρόνος που περνάει μεταξύ της κατάρτισης μιας λίστας και της στιγμής που θα μετανοιώσεις για κάποιες επιλογές, είναι τόσο μικρός που δεν είναι καν μετρήσιμος. Φέτος δεν θα έλεγα ότι θα ήθελα να κάνω κάποια αλλαγή στη λίστα μου. Ιδίως τα πρώτα δέκα αυτής, τα είχα ξεχώρισα λίγο παραπάνω από τα υπόλοιπα και μόνο για τις τρεις πρώτες θέσεις αμφιταλαντεύτηκα λίγο. Όμως ήταν το ντεμπούτο των The Love Coffin που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση και για αυτό θα ακολουθήσει και μια συνέντευξη με το συγκρότημα σε λίγο καιρό. Φυσικά η κατάταξη σε αυτή τη λίστα μικρή σημασία έχει. Το σημαντικό είναι ότι το 2018 βρήκα δέκα άλμπουμ που άκουσα μανιωδώς και η πραγματική τους θέση θα φανεί με τον καιρό.

No.10 A Place To Bury Strangers - Pinned (Dead Oceans): Το "Pinned" είναι μια πιο ολοκληρωμένη και ανανεωμένη πρόταση από το "Transfixiation", που αναζωπυρώνει το ενδιαφέρον για αυτό το μοναδικό noise rock σχήμα, ενώ παράλληλα προσφέρει μερικά από τα καλύτερα κομμάτια της καριέρας τους. Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρη τη δισκοκριτική του "Pinned", εδώ.

Ακούστε: "Never Coming Back", "There’s Only One Of Us"

No.09 John Maus - Addendum (Ribbon Music): Αν το "Addendum" ήταν το δεύτερο μέρος του "Screen Memories", θα μιλούσαμε για έναν φανταστικό διπλό δίσκο. Αλλά και ως ξεχωριστή κυκλοφορία στέκεται εξαιρετικά, απλώς ίσως όχι στον βαθμό αυτών που διαδέχτηκε.  Άλλωστε ο John Maus αποτελεί μια κατηγορία μόνος του και είναι πάντα συναρπαστική κάθε είσοδος στον ξεχωριστό κόσμο του. Μπορείτε να διαβάσετε τη δισκοκριτική του "Addendum", εδώ.

Ακούστε: "Episode", "Running Man"

No.08 Shame - Songs Of Praise (Dead Oceans): Αν και μόνο η αναφορά του ονόματος των The Fall είναι ικανή για να σας πείσει να τσεκάρετε ένα άλμπουμ, τότε το "Songs Of Praise" είναι για εσάς, ενώ προσφέρει πολλά παραπάνω. Σίγουρα το ωμό post-punk θέμα τους δεν είναι κάτι πρωτότυπο, ούτε μουσικά αλλά ούτε θεματικά, αλλά για την ώρα το ντεμπούτο των Shame αποτελεί μια εξαιρετική δισκογραφική αρχή. Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρη τη δισκοκριτική του "Songs Of Praise", εδώ. 

Ακούστε: "One Rizla", "Concrete"

No.07 Editors - Violence (Play It Again Sam): Το "Violence" μπορεί να μην φέρνει τόσα νέα στοιχεία και να ακούγεται σαν μια συνέχεια του "In Dream", αλλά αν το αποτέλεσμα είναι τόσο καλό, όπως είναι αυτό στο μεγαλύτερο μέρος του, με αφήνει κάτι παραπάνω από ικανοποιημένο. Θα περιμένω με ανυπομονησία την επόμενη δουλειά τους για να διαπιστώσω, αν οι Editors με το άλμπουμ αυτό έκλεισαν έναν κύκλο ή έκαναν απλώς ένα ακόμα βήμα προς τη νέα τους μουσική κατεύθυνση. Μπορείτε να διαβάσετε τη δισκοκριτική του "Violence", εδώ.

Ακούστε: "Hallelujah (So Low)", "Cold"

No.06 Interpol - Marauder (Matador Records): Αντί να τους πιάσει νοσταλγία από την επετειακή περιοδεία τους για το "Turn On The Bright Lights" ή από το βιβλίο "Meet Me In The Bathroom" της Lizzy Goldman, το σχήμα συνεχίζει να κοιτάει μπροστά και καταφέρνει να είναι από τα λίγα που έχουν επιβιώσει από τη μουσική σκηνή της πόλης στις αρχές των 00s και πάντα να παραμένει επίκαιρο με ένα άλμπουμ που σε προκαλεί για περισσότερες ακροάσεις. Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρη τη δισκοκριτική του "Marauder", εδώ.

Ακούστε: "The Rover", "If You Really Love Nothing"

No.05 IDLES – Joy As An Act Of Resistance (Partisan Records): Από το ωμό "Colossus" και το σαρκαστικό "Never Fight A Man With A Perm", μέχρι το λυτρωτικό κλείσιμο του "Rottweiler", το συγκρότημα καταφέρνει να έχει τον ακροατή καθηλωμένο για τα 40 λεπτά που διαρκεί ο δίσκος και λειτουργεί ακριβώς όπως υποδηλώνει ο τίτλος του, αποδεικνύοντας γιατί η εποχή μας χρειάζεται μπάντες σαν τους IDLES. Διαβάστε περισσότερα για το "Joy As An Act Of Resistance", εδώ.

Ακούστε: "Danny Nedelko", "Samaritans"

No.04 The Soft Moon - Criminal (Sacred Bones): Ο νέος δίσκος των αγαπημένων μου The Soft Moon μπορεί να λειτουργήσει ιδανικά ως εισαγωγή για κάποιον που δεν είναι γνώριμος με τον μαγικό κόσμο του σχήματος και μπορεί να μην φανερώνει αντίστοιχα σημάδια εξέλιξης όπως οι προηγούμενες δουλειές τους, όμως οι καλές στιγμές του είναι απλά κορυφαίες. Διαβάστε ολόκληρη τη δισκοκριτική του "Criminal", εδώ.

Ακούστε: "The Pain", "Like A Father"

No.03 Holy Esque - Television/Sweet (Beyond the Frequency): Διατηρώντας αρκετά από τα χαρακτηριστικά στοιχεία τους, όπως τα ιδιαίτερα φωνητικά, οι Holy Esque μας παραδίδουν ένα αρκετά πιο σκοτεινό αποτέλεσμα με πολύ έντονη θεατρικότητα. Ανεξάρτητα πάντως αν μιλάμε για έναν σκοτεινό indie rock δίσκο ή έναν darkwave δίσκο για indie ακροατήρια, το "Television/Sweet" αποτελεί μια καταπληκτική δεύτερη δουλειά. Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρη τη δισκοκριτική του "Television/Sweet", εδώ.

Ακούστε: "I Am The Truth", "Modern Tones"

No.02 Whispering Sons - Image (Play It Again Sam): Οι Whispering Sons είχαν αφήσει πολλές υποσχέσεις με μια σειρά από εξαιρετικά singles. Το ντεμπούτο τους φέρνει στο μυαλό κλασσικά σχήματα όπως οι Sad Lovers & Giants και οι Joy Division, με μια μοντέρνα άποψη που το αποτρέπει από το να ακούγεται σαν άλλη μια 80s κόπια. Το "Image" είναι ένα απολαυστικό άκουσμα από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό και αναμφίβολα αποτελεί τον κορυφαίο darkwave δίσκο της χρονιάς.

Ακούστε: "Alone", "Waste"

No.01 The Love Coffin - Cloudlands (Bad Afro Records): Για κάποιον που έχει μεγαλώσει με τη εναλλακτική μουσική της δεκαετίας του 90, αλλά λατρεύει τη σκοτεινή περίοδο των 80s, το "Cloudlands" αποτελεί ένα απαραίτητο άκουσμα. Μετά από συνεχόμενες ακροάσεις από τα τέλη Σεπτεμβρίου που κυκλοφόρησε το άλμπουμ, θεωρώ ότι οι The Love Coffin δεν μας έδωσαν μόνο το καλύτερο ντεμπούτο του 2018, αλλά και τον δίσκο της χρονιάς. Μπορείτε να διαβάσετε τη δισκοκριτική του "Cloudlands", εδώ.

Ακούστε: "Pure", "Take Good Care Of Me"

Διαβάστε επίσης:

Τα καλύτερα άλμπουμ του 2018 Νο.11 - 20

Τα καλύτερα άλμπουμ του 2018 Νο.21 - 30

Τα καλύτερα άλμπουμ του 2018 Νο.31 - 40

Οι Shame κυκλοφόρησαν το "Songs Of Praise" στις 12 Ιανουαρίου από την Dead Oceans, που αποτέλεσε ένα από τα πιο εντυπωσιακά ντεμπούτο άλμπουμ της χρονιάς. Μπορείτε να διαβάσετε το album review εδώ. Το νέο τους βίντεο για το κομμάτι "Dust on Trial", έρχεται μετά από αυτά για τα "Lampoon", "One Rizla" και "Concrete". 

Αν και μόνο η αναφορά του ονόματος των The Fall είναι ικανή για να σας πείσει να τσεκάρετε ένα άλμπουμ, τότε το "Songs Of Praise" είναι για εσάς, ενώ προσφέρει πολλά παραπάνω. Σίγουρα το ωμό post-punk θέμα τους δεν είναι κάτι πρωτότυπο, ούτε μουσικά αλλά ούτε θεματικά, αλλά για την ώρα το ντεμπούτο των Shame αποτελεί μια εξαιρετική δισκογραφική αρχή. Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρη τη δισκοκριτική του "Songs Of Praise", εδώ. 

Ακούστε: "One Rizla", "Concrete"

No.09: John Maus - Addendum (Ribbon Music)

No.10: A Place To Bury Strangers - Pinned (Dead Oceans)

No.11: Anna Calvi - Hunter (Domino)

No.12: Shiny Darkly - Bronze (Crunchy Frog Recordings)

No.13: ACTORS - It Will Come To You (Artoffact Records)

No.14: Iceage - Beyondless (Matador Records)

No.15: Preoccupations - New Material (Jagjaguwar)

No.16: Spiritual Front - Amour Braque (Prophecy Productions)

No.17: Black Rebel Motorcycle Club - Wrong Creatures (Vagrant Records)

No.18: The Joy Formidable - Aaarth (Hassle Records)

No.19: Chastity - Death Lust (Captured Tracks)

No.20: Ceremony ‎– East Coast (Candy Booking)

Το "Pinned" είναι μια πιο ολοκληρωμένη και ανανεωμένη πρόταση από το "Transfixiation", που αναζωπυρώνει το ενδιαφέρον για αυτό το μοναδικό noise rock σχήμα, ενώ παράλληλα προσφέρει μερικά από τα καλύτερα κομμάτια της καριέρας τους. Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρη τη δισκοκριτική του "Pinned", εδώ.

Ακούστε: "Never Coming Back", "There’s Only One Of Us"

No.11: Anna Calvi - Hunter (Domino)

No.12: Shiny Darkly - Bronze (Crunchy Frog Recordings)

No.13: ACTORS - It Will Come To You (Artoffact Records)

No.14: Iceage - Beyondless (Matador Records)

No.15: Preoccupations - New Material (Jagjaguwar)

No.16: Spiritual Front - Amour Braque (Prophecy Productions)

No.17: Black Rebel Motorcycle Club - Wrong Creatures (Vagrant Records)

No.18: The Joy Formidable - Aaarth (Hassle Records)

No.19: Chastity - Death Lust (Captured Tracks)

No.20: Ceremony ‎– East Coast (Candy Booking)

Τον Απρίλιο που μας πέρασε οι A Place To Bury Strangers παρουσίασαν τη νέα τους δουλειά από την Dead Oceans. Μπορείτε να διαβάσετε τη δισκοκριτική του "Pinned", εδώ. Το βίντεο για το νέο τους single με τίτλο "Execution", αποτελεί το τέταρτο από το φετινό άλμπουμ τους, μετά από αυτά για τα κομμάτια "Never Coming Back", "There’s Only One of Us" και "Frustrated Operator". Επίσης οι A Place To Bury Strangers θα κυκλοφορήσουν στις 5 Οκτωβρίου το "Re-Pinned", μια remix έκδοση του "Pinned" που θα αποτελείται από remixes των Slowdive, Trentemøller, No Age, METZ, Eric Copeland, Roly Porter, Davy Drones και TBO.

Με τη μισή χρονιά να έχει ήδη συμπληρωθεί, αναμφίβολα μπορεί να πει κανείς ότι το 2018 μας έχει προσφέρει αρκετές σημαντικές κυκλοφορίες, αλλά και μεγάλη ποικιλία. Ιδίως για τους φίλους τους πιο θορυβώδες ήχου πρόκειται για ένα εξαιρετικό μισό, με πολύ αξιόλογες κυκλοφορίες από τους Nine Inch Nails, The Soft Moon, A Place To Bury Strangers αλλά και από τους Ceremony που επέστρεψαν δισκογραφικά μετά από πέντε χρόνια. Σίγουρα είναι συναρπαστικό να βλέπεις πως διαμορφώνεται μουσικά μια χρονιά. Είχαμε κυκλοφορίες που δίχασαν, όπως το νέο άλμπουμ των Arctic Monkeys (που μου φάνηκε τουλάχιστον μέτριο), αλλά και πολλούς αξιόλογους πρώτους δίσκους. Δέκα από τις δουλειές που ξεχώρισα μέχρι τώρα είναι (με σειρά ανάλογα με την ημερομηνία κυκλοφορίας): 

01. Shame - Songs Of Praise (12 Ιανουαρίου, Dead Oceans)

02. Black Rebel Motorcycle Club - Wrong Creatures (12 Ιανουαρίου, Vagrant Records)

03. The Soft Moon - Criminal (2 Φεβρουαρίου, Sacred Bones)

04. Chiller - Chiller (2 Φεβρουαρίου, Rockstar Records)

05. Editors - Violence (9 Μαρτίου, PIAS)

06. A Place To Bury Strangers - Pinned (13 Απριλίου, Dead Oceans)

07. Iceage - Beyondless (4 Μαΐου, Matador Records)

08. Ceremony - East Coast (19 Μαΐου, self released)

09. Johnny Marr - Call The Comet (15 Ιουνίου, New Voodoo Records)

10. Chastity - Death Lust (13 Ιουλίου, Captured Tracks)

Για εδώ και πάνω από μια δεκαετία (και το ομώνυμο ντεμπούτο τους του 2007), οι A Place To Bury Strangers αποτελούν μια από τις μεγάλες μουσικές μου αδυναμίες. Μετά από τρία καταπληκτικά άλμπουμ, ο τέταρτος δίσκος τους δεν με ενθουσίασε. Το "Transfixiation" (album review), που σε καμία περίπτωση δεν είναι κακό, είδε τη μπάντα να επαναλαμβάνεται χωρίς να μπορεί να προσφέρει κάτι περισσότερο ή νέο στην μέχρι τότε δισκογραφική πορεία της. Σίγουρα δεν θα μπορούσαν να διαφοροποιηθούν και πολύ ηχητικά, για αυτό ήμουν αρκετά επιφυλακτικός με τη νέα δουλειά των Νεοΰορκέζων. 

Από το προηγούμενο άλμπουμ τους, υπήρξαν κάποιες αλλαγές για την μπάντα. Η μουσική τους στέγη - Death by Audio - έκλεισε, αλλά η μεγαλύτερη, θετική, αλλαγή ήταν η προσθήκη της ντράμερ Lia Simone Braswell. Τα φωνητικά της Braswell κυριαρχούν στο "Pinned" και η εκτεταμένη χρήση αυτών, αποτελούν τη μεγαλύτερη αλλαγή του νέου δίσκου. Δένουν εκπληκτικά με αυτά του Oliver Ackermann και πραγματικά απογειώνουν τα κομμάτια. Φυσικά τα βασικά στοιχεία αναφοράς, που εντοπίζονται στους The Jesus And Mary Chain μέχρι τους Nine Inch Nails, είναι εδώ. Το πιο σημαντικό όμως είναι, ότι προσφέρουν μερικά από τα καλύτερα κομμάτια της καριέρας τους.

Σε αυτά ανήκει το εναρκτήριο "Never Coming Back" που φανερώνει τις κλασσικές The Mary Chain αναφορές του γκρουπ, με τα επίπεδα θορύβου να ανεβαίνουν σταδιακά, ενώ στο ίδιο ύφος συνεχίζει και το "Execution". Το ατμοσφαιρικό "There’s Only One Of Us" αποτελεί τη κορυφαία στιγμή του "Pinned", το οποίο κατευθείαν μπήκε στα κορυφαία μου κομμάτια από τους A Place To Bury Strangers. Τα "Situations Changes" και "Frustrated Operator" φανερώνουν τις New Order και Joy Division επιρροές τους αντίστοιχα, περασμένα φυσικά από το μουσικό φίλτρο του γκρουπ. Μπορεί τα υπόλοιπα κομμάτια να βρίσκονται σε αρκετά αξιόλογο επίπεδο, αλλά αναμφίβολα δεν είναι τόσο αξιομνημόνευτα όσο αυτά που ανάφερα παραπάνω. Σίγουρα όμως το "Pinned" είναι μια πιο ολοκληρωμένη και ανανεωμένη πρόταση από το "Transfixiation", που αναζωπυρώνει το ενδιαφέρον για αυτό το μοναδικό noise rock σχήμα.

Βαθμολογία: 7,5 / 10

Στις 13 Απριλίου οι A Place To Bury Strangers κυκλοφόρησαν το νέο τους άλμπουμ με τίτλο "Pinned". Από τα πρώτα δείγματα από το πέμπτο άλμπουμ, ήταν φανερό ότι μιλάμε για μια δυναμική επιστροφή. Το "Frustrated Operator" αποτελεί το τρίτο και πιο πρόσφατο single από τη νέα τους δουλειά, μετά από τα καταπληκτικά πρώτα singles, "Never Coming Back" και "There’s Only One of Us". Δείτε το νέο βίντεο των A Place To Bury Strangers για το "Frustrated Operator":

Ο βρετανικός τύπος ψάχνει μονίμως το επόμενο μεγάλο όνομα και σε πολλές περιπτώσεις το δημιουργεί, χτίζοντας πολλές προσδοκίες γύρω από κάποια μπάντα που στο μεγαλύτερο ποσοστό έρχονται να διαψευσθούν από την πρώτη κιόλας δισκογραφική προσπάθεια του γκρουπ. Οι Shame είναι μια μπάντα με ένα υπερβολικό θόρυβο γύρω από το όνομα της, που για την ώρα καταφέρνει να τον δικαιολογεί σε μεγάλο βαθμό. 

Ο ήχος των Λονδρέζων βρίσκεται κάπου μεταξύ των Wire, The Clash και αναπόφευκτα και πολύ αναμενόμενα των The Fall, με τους οποίους τους συγκρίνουν πιο συχνά. Σίγουρα σε αυτό παίζει ρόλο το στιχουργικό κομμάτι, αλλά είναι κυρίως τα φωνητικά του Charlie Steen που φέρνουν στο μυαλό τον μεγάλο Mark E. Smith. Αν και μόνο η αναφορά του ονόματος των The Fall είναι η ικανή να σας πείσει, τότε το "Songs Of Praise" που κυκλοφόρησε στις 12 Ιανουαρίου από την Dead Oceans, είναι για εσάς αφού προσφέρει πολλά παραπάνω. 

Το "Dust on Trial" που ανοίγει τον δίσκο φέρνει στο μυαλό τους The Birthday Party (όπως άλλωστε και το "Tasteless"), πριν ακολουθήσει η punk επίθεση του "Concrete" με τις Gang Of Four αναφορές. Σε άλλα κομμάτια φανερώνουν τις πιο ποπ ευαισθησίες τους, με καλύτερο παράδειγμα το "One Rizla". Το "Donk" "βρωμάει" Fat White Family, ενώ το "Lampoon" θα μπορούσε άνετα να προέρχεται από άλμπουμ των Slaves. Κομμάτια όπως το "Lick" θα έκαναν τον Smith περήφανο, ενώ δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ στο εξαιρετικό "Gold Hole" που θα μπορούσε να είναι το αποτέλεσμα της συνεργασίας των The Fall με τους Oasis.

Σίγουρα το ωμό post-punk θέμα τους δεν είναι κάτι πρωτότυπο, ούτε μουσικά αλλά ούτε θεματικά. Είναι πάρα πολλές οι περιπτώσεις συγκροτημάτων με υπερβολικά αξιόλογους πρώτους δίσκους, όπως αυτοί των Savages, Eagulls, Autobahn, Holograms και Sextile για να αναφέρω μερικά, που σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό δεν κατάφεραν να πλησιάσουν τη μαγεία του ντεμπούτο τους. Για την ώρα όμως, το "Songs Of Praise" αποτελεί μια εξαιρετική δισκογραφική αρχή.

Βαθμολογία: 7,5 / 10

Πριν από ένα μήνα περίπου, οι A Place To Bury Strangers ανακοίνωσαν το νέο τους άλμπουμ. Στις 13 Απριλίου θα κυκλοφορήσει από την Dead Oceans, το πολυαναμενόμενο "Pinned". Μαζί με την ανακοίνωση του δίσκου, το νεοϋορκέζικο σχήμα έκανε γνωστό και το κομμάτι "Never Coming Back". Το "There’s Only One of Us" είναι το δεύτερο κομμάτι που κάνουν οι διαθέσιμο οι A Place To Bury Strangers από το "Pinned", το οποίο συνοδεύεται από ένα νέο βίντεο σε σκηνοθεσία της Elizabeth Skadden.

Δισκογραφικά το 2018 έχει μπει αρκετά δυναμικά. Ήδη τις πρώτες ημέρες του χρόνου είχαμε τη νέα δισκογραφική προσπάθεια των Black Rebel Motorcycle Club, όπως και το πολύ αξιόλογο ντεμπούτο από το νέο βρετανικό συγκρότημα των Shame. Στις αρχές του μήνα επανήλθαν δισκογραφικά οι The Soft Moon με το "Criminal", όπως και οι Franz Ferdinand με το "Always Ascending". Όμως είναι πάρα πολλές οι δουλειές που έρχονται τους επόμενους, χωρίς να υπολογίζω αυτές που δεν είναι επιβεβαιωμένες ή ανακοινωμένες, όπως αυτές των My Bloody Valentine, Interpol, Arctic Monkeys, Tool (εδώ γελάμε) και πολλών ακόμα. Οι δέκα όμως επερχόμενοι δίσκοι που έχω ξεχωρίσει για το επόμενο τρίμηνο είναι (κατάταξη βάση ημερομηνία κυκλοφορίας):

01. Editors - Violence (9 Μαρτίου, Play It Again Sam)

02. Jack White - Boarding House Reach (22 Μαρτίου, Third Man Records)

03. Preoccupations - New Material (23 Μαρτίου, Jagjaguwar)

04. Broken Records - What We Might Know (30 Μαρτίου)

05. John Maus - Addendum (10 Απριλίου, Ribbon Music)

06. A Place To Bury Strangers - Pinned (13 Απριλίου, Dead Oceans)

07. A Perfect Circle - Eat The Elephant (20 Απριλίου, BMG)

08. God Is An Astronaut - Epitaph (27 Απριλίου, Napalm Records)

09. The Exploding Boy - Alarms! (18 Μαΐου, Drakkar Entertainment)

10. Echo & the Bunnymen The Stars, The Oceans & The Moon ((18 Μαΐου, BMG)