POEt'S SOUND

H Frankie Rose, πρώην μέλος των Crystal Stilts, Vivian Girls και Dum Dum Girls, μετά από δυο πολύ καλά προσωπικά άλμπουμ, τα "Interstellar" του 2012 και "Herein Wild" του 2013, παρουσίασε πριν λίγο καιρό το νέο της project μαζί με την Drew Citron, που ονομάζεται Beverly. Το πρώτο single του σχήματος, από το ντεμπούτο του "Careers" που κυκλοφορεί αύριο, είναι το "Honey Do", κομμάτι που αρχικά συμπεριλήφθηκε στη συλλογή "Non Violent Femmes" που έγινε διαθέσιμη από την Kanine για την φετινή Record Store Day. Δείτε το επίσημο βίντεο του "Honey Do" παρακάτω:

Ο Keven Tecon υπήρξε ο τραγουδιστής και ηγέτης των Veil Veil Vanish με τους οποίους κυκλοφόρησε το 2010, έναν από τις πιο αξιόλογους δίσκους της χρονιάς, το post-punk-ικό "Change In The Neon Light". Αυτή ήταν και η μοναδική ολοκληρωμένη κυκλοφορία της μπάντας πριν ο ίδιος προσχωρήσει στους The Soft Moon και πιο πρόσφατα στους Wax Idols, με τους οποίους παρουσίασε πέρσι το πολύ καλό "Discipline And Desire". Το νέο σχήμα του Tecon με όνομα Vaniish, που αποτελείται από την μπασίστρια Amy Rosenoff, επίσης μέλος των Veil Veil Vanish και αργότερα των Wax Idols, αλλά και τους Adam Beck (πλήκτρα/ κιθάρα) και Nick Ott (ντραμς), έκανε διαθέσιμο στις αρχές του μήνα το ντεμπούτο του, με τίτλο "Memory Work" με παραγωγό τον Monte Vallier (γνωστό από τις συνεργασίες του με The Soft Moon και Weekend), από την Metropolis Records. 

Οι Vaniish είναι η συνέχεια των Veil Veil Vanish, τόσο νοητά όσο και ηχητικά, με σαφείς όμως επιρροές από τα γκρουπ που συνεργάστηκε ο Tecon στη συνέχεια. Εξαιτίας ίσως και της συμμετοχής του στους The Soft Moon το ηλεκτρονικό στοιχείο είναι αρκετά ενισχυμένο στον καθαρά post-punk/ darkwave χαρακτήρα του "Change In The Neon Light". Παρόλο που κινούνται αυστηρά μέσα στα συγκεκριμένα όρια, το εμφανές μη-επιτηδευμένο αποτέλεσμα είναι από τα καλύτερα στο συγκεκριμένο ύφος. 

Εκεί που το άλμπουμ των Veil  είχε ένα "Anthem For A Doomed Youth" που έκανε μεγάλη διαφορά από τα υπόλοιπα, το "Memory Work" στηρίζεται σε μια ραχοκοκαλιά κομματιών για να χτίσει το μαύρο τοπίο του. Στο "Kaleidoscoped" εντοπίζεται το κομμάτι που πλησιάζει περισσότερο σε single, ενώ στο ομώνυμο του δίσκου και στο "Search Αnd Replace" είναι πιο έντονα τα στοιχεία από το σχήμα του Vasquez. Το άμεσο "Merge" αποτελεί άλλη κολλητική στιγμή από αυτές που έχει στο τσεπάκι του ο Tecon, τα "Succession" και "Observatory Time" Joy Division-ίζουν ενώ το κορυφαίο της συγκεκριμένης δουλειάς "Cold Fascination" δεν κρύβει τις Cure αναφορές, των πιο goth ημερών τους, πριν έρθει το κλείσιμο με το αιθέρια shoegaze-ικό "La foi au fil de l'eau" τραγουδισμένο στα Γαλλικά. Οι αναζητητές της πρωτοτυπίας ας ψάξουν αλλού, μιας και εδώ έχουμε μια μπάντα που είναι περήφανη για τις επιρροές-εμμονές της, φαίνεται πόσο το γουστάρει και είναι εξαιρετικό όταν μπορεί να το περάσει αυτό στον ακροατή. 

Βαθμολογία: 8 / 10

Το "Delirium Tremendous" είναι το πρώτο νέο κομμάτι που παρουσίασαν οι Crystal Stilts μετά το πολύ καλό περσινό δίσκο "Nature Noir". Για την προώθηση της τελευταίας της δουλειά, η μπάντα βρέθηκε φέτος τον Μάρτιο και στην Αθήνα, για μια εμφάνιση για την οποία μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Το νέο single κυκλοφορεί από την Sacred Bones και μπορείτε να το ακούσετε παρακάτω:

Οι Simple Minds μας επισκέφτηκαν στα πλαίσια μιας διοργάνωσης, γιατί δεν το λες φεστιβάλ, του ραδιοφωνικού σταθμού Εν Λευκώ, αλλά το αδιάφορο για τα γούστα μου υπόλοιπο line-up, με έκανε να βρεθώ στο χώρο όσο πιο κοντά στην ώρα εμφάνισης των Σκωτσέζων. Δεν είχα παρακολουθήσει ξανά συναυλία στην Τεχνόπολη και μου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις, όσον αφορά τον ήχο, αλλά και γενικότερα το περιβάλλον. Φτάνοντας στον κεντρικό χώρο πέτυχα ένα μέρος του σετ των Hooverphonic, που ποτέ δεν μου άρεσαν, αλλά τουλάχιστον μου φάνηκαν ευχάριστοι. Οι Simple Minds εμφανίστηκαν στη σκηνή, με τα πλήκτρα και τα ντραμς σε περίοπτη θέση, κλασσικά με το "Waterfront" και ακολούθησε, όπως περιμέναμε άλλωστε, ένα greatest hits setlist καλύπτοντας ένα μεγάλο μέρος της δισκογραφικής τους πορείας (που ξεκίνησε από το "I Travel" και το τρίτο δίσκο). Η μπάντα φαίνεται ότι το ευχαριστιέται ακόμα, δείχνοντας μεγάλη διάθεση με πρωταγωνιστή φυσικά τον τραγουδιστή της, Jim Kerr. Παρά την ηλικία του παραμένει ένας χαρισματικός frontman, ικανός να ξεσηκώσει τον κόσμο ακόμα και αν πλέον μιλάμε για τους τρεις χιλιάδες που βρέθηκαν στην Τεχνόπολις. Μπράβο του πάντως, το ίδρωσε το μαντήλι. 

Όπως γίνεται συχνά σε τέτοιους είδους συναυλίες, κάποιοι θα είναι χαρούμενοι από τις επιλογές του σχήματος για τη συναυλία και κάποιοι όχι. Μιας και δεν μου λένε και πολλά τα πιο πρόσφατα κομμάτια, πολύ θα ήθελα να ακούσω κάποιο από τα "Speed Your Love to Me", "Up on the Catwalk" ή έστω το κλασσικό "Promised You a Miracle". Αλλά με αποζημίωσαν πλήρως, μόνο και μόνο που έκλεισαν με το, λίγο πιο άνευρο εκτελεστικά, απ' ότι θα ήθελα αλλά κορυφαίο μου κομμάτι του συγκροτήματος, "New Gold Dream". Πέρα από το τελευταίο, στις καλύτερες στιγμές θα συμπεριελάμβανα και τις εκτελέσεις του γκρουπ στα "Someone Somewhere in Summertime", "Alive and Kicking" και φυσικά στο "Don't You (Forget About Me)", με τον αναμενόμενο χαμό που ακολούθησε. Μια "μεγάλη" μπάντα δεν χαρακτηρίζεται μόνο από την δισκογραφική της ιστορία και την επίδραση αυτής, αλλά και από τις ζωντανές της εμφανίσεις και οι Simple Minds ανήκουν σε αυτή τη κατηγορία.

Setlist:

01. Waterfront

02. Broken Glass Park

03. Love Song

04. Hypnotised

05. Imagination

06. I Travel

07. Blindfolded

08. Dancing Barefoot (Patti Smith cover)

09. Dolphins

10. She's a River

11. Someone Somewhere in Summertime

12. See the Lights

13. Don't You (Forget About Me)

Encore 1:

14. Big Music

15. Alive and Kicking

Encore 2:

16. Sanctify Yourself

17. New Gold Dream (81/82/83/84)

Το "Let It Go" αποτέλεσε το κεντρικό τραγούδι από τη τελευταία ταινία κινουμένων σχεδίων της Disney με τίτλο "Frozen", το οποίο ερμήνευσε η ηθοποιός-τραγουδίστρια Idina Menzel, καταφέρνοντας μάλιστα να κερδίσει και το όσκαρ πρωτότυπου κομματιού. Πώς τώρα κόλλησε στον Eddie Vedder δεν μπορώ να καταλάβω (μόνο να υποθέσω - από τις δυο κόρες του), αλλά σε πρόσφατη συναυλία των Pearl Jam στο Μιλάνο (καλό κρασί), ταίριαξαν -τρόπος του λέγειν- το "Daughter" με το κομμάτι της Disney για λίγο παραπάνω από μισό λεπτό. Δείτε το παρακάτω:

Όταν το 2009 οι Kasabian κυκλοφόρησαν το τρίτο άλμπουμ τους "West Ryder Pauper Lunatic Asylum" πολλοί θεώρησαν ότι κυκλοφόρησαν την κορυφαία δουλειά τους. Η μπάντα συνέχισε όμως και δυο χρόνια μετά παρουσίασαν άλλο ένα έξοχο δείγμα εμπορικού βρετανικού rock με το δίσκο "Velociraptor!". Μάλιστα, το 2012, στα πλαίσια της προώθησης αυτής της δουλειάς, πέρασαν και από τη χώρα μας για λογαριασμό του Ejekt Festival. Αλλά μιας και μιλάμε για Ejekt, στο οποίο θα εμφανιστούν και φέτος, αν πέρσι πήρα μια μεγάλη κρυάδα από το άλμπουμ των Editors "The Weight Of Your Love", που επίσης θα βρεθούν στο ίδιο φεστιβάλ, τίποτα δεν με είχε προετοιμάσει για το ταξίδι στην Αλάσκα χορηγία της πέμπτης δισκογραφικής προσπάθειας του γκρουπ από το Λέστερ.

Η αλήθεια είναι ότι τα πρώτα σημάδια είχαν φανεί από το πρώτο single "Eez-eh",  που όπως είχα ξαναγράψει, μπορεί σίγουρα να αποτελέσει το απόλυτο καλοκαιρινό χιτάκι για τίποτα Άγγλους καμένους τουρίστες. Πέρα από τετριμμένα και κλασσικά σχόλια, από την μπάντα, περί καλύτερης δουλειάς, εξέλιξης ή ότι η κιθαριστική μουσική έχει πεθάνει και άλλα τέτοια βαρύγδουπα, το χειρότερο είναι ότι η όλη συμπεριφορά και το στυλ τους φαίνεται να έχει μεταλλαχτεί. Εδώ το "Bumblebeee", το δεύτερο κομμάτι που αρχικά φανέρωσαν σε εκπομπή του Jools Holland, που στην αρχή μου φάνηκε απλά πολύ καλύτερο του "Eez-eh", αποτελεί ίσως την καλύτερη δυνατή στιγμή του "48:13".

Το χειρότερο είναι ότι δείχνουν να πετούν στα σκουπίδια το μουσικό ύφος τους, για χάρη ενός ήχου που ακούγεται σαν μια κακή κόπια των Hot Chip ή άλλων dance rock σχημάτων. Το "Stevie" μοιάζει σαν να γράφτηκε για να αποτελέσει μέρος σε soundtrack σε καμιά ταινία στυλ Τransformers, ενώ το "Doomsday" είναι σαν κομμάτι των Τing Τings, που δεν νομίζω όμως να καταφέρει να μπει ούτε καν σε διαφήμιση της Fanta. Tα "Treat" και "Glass" φαίνεται σαν να προσπαθούν, αποτυχημένα, να πατήσουν σε Chemical Brothers και Dj Shadow αντίστοιχα. 

Γενικά, οι καλές στιγμές του "48:13", πέρα από το "Bumblebeee", είναι ελάχιστες, όπως είναι αυτές που συναντάμε σε κομμάτια όπως το 90s brit "Clouds" ή το ανθεμικό "Bow". Με τέτοιες δουλειές είναι πολύ δύσκολο να βρεθούν κοντά στην επιτυχία των Arctic Monkeys, τουλάχιστον στη συνείδηση του περισσότερου κόσμου, ή γενικότερα στα εμπορικά επίπεδα που στοχεύουν. Μπορεί την παρέα του Tom να την θεωρούσα πάντα ένα σκαλί πάνω από όλες τις βρετανικές μπάντες του είδους, αλλά όσο και να με προβλημάτισαν τα πειράματα του Alex Turner στο περσινό "ΑΜ", εδώ οι Kasabian, χωρίς να θέλω να απαξιώσω την προηγούμενη πορεία τους, παρουσιάζουν ένα άλμπουμ, ως επί το πλείστον, απογοητευτικό και εντελώς ανέμπνευστο, όπως φαίνεται και από τον τίτλο του "48:13", που δηλώνει τη διάρκεια του, αλλά και αυτό ακόμα το υπολόγισαν λάθος. Τουλάχιστον είμαι σίγουρος ότι δεν έχουν ξεχάσει πως να δίνουν καταπληκτικά live...

Βαθμολογία: 3 / 10