POEt'S SOUND

Μια εβδομάδα απέμεινε για την επίσημη κυκλοφορία του νέου άλμπουμ του Morrissey, "World Peace Is None Of Your Business". Αφού έκανε γνωστά τα "The Bullfighter Dies", "Istanbul" και το ομώνυμο, ο Moz αποφάσισε να διαθέσει προς ακρόαση ολόκληρη τη νέα του δουλειά, την οποία μπορείτε να ακούσετε παρακάτω:

Tracklist:

1. World Peace is None of Your Business

2. Neal Cassady Drops Dead

3. Istanbul

4. I’m Not a Man

5. Earth Is the Loneliest Planet

6. Staircase at the University

7. The Bullfighter Dies

8. Kiss Me a Lot

9. Smiler With Knife

10. Kick the Bride Down the Aisle

11. Mountjoy

12. Oboe Concerto

Το δίδυμο των Sebastien Grainger και Jesse Keeler, δηλαδή οι Death From Above 1979, κυκλοφόρησε το 2004 το "You're Α Woman, I'm Α Machine", άλμπουμ που γνώρισε θερμή αποδοχή, πριν διαλυθεί δυο χρόνια μετά. Το 2011 το σχήμα επανενώθηκε για συναυλίες και χθες ανακοίνωσε ότι θα κυκλοφορήσει το δεύτερο δίσκο του, με τίτλο "The Physical World", στις 8 Σεπτεμβρίου από την Last Gang Records. Το πρώτο κομμάτι από το δίσκο που έκαναν γνωστό από το νέο άλμπουμ είναι το "Trainwreck 1979", που μπορείτε να το ακούσετε στο τέλος της ανάρτησης. Το tracklist του "The Physical World" είναι: 

1. Cheap Talk

2. Right On, Frankenstein!

3. Virgins

4. Always On

5. Crystal Ball

6. White Is Red

7. Trainwreck 1979

8. Nothin' Left

9. Government Trash

10. Gemini

11. The Physical World

Ενάμιση χρόνο μετά τη κυκλοφορία του "Anna", οι Courteeners έχουν έτοιμο το τέταρτο άλμπουμ τους με τίτλο "Concrete Love", το οποίο θα είναι διαθέσιμο στις 18 Αυγούστου, ενώ λίγες ημέρες μετά η μπάντα θα εμφανιστεί στο Reading & Leeds Festival. Η αλήθεια είναι ότι το γκρουπ προσπαθεί αρκετά να ξεφύγει από τα στενά όρια του Μάντσεστερ, προς ένα πιο mainstream κοινό και πίστευα ότι με τον τελευταίο δίσκο τους θα το κατάφερναν. Σίγουρα ο Liam Fray και η παρέα του ξέρουν να σκαρφίζονται πιασάρικα pop κομμάτια, όπως φαίνεται και από το "Summer" που αποτελεί το πρώτο κομμάτι που κάνουν οι Courteeners γνωστό από το "Concrete Love".

Αν στο αφιέρωμα για τα άλμπουμ του 1984 δεν είχα "ζήσει" τις δουλειές εκείνες, το 1994 αποτέλεσε μια χρονιά που κυκλοφόρησαν αρκετοί αγαπημένοι δίσκοι, αλλά φυσικά και άλλοι που έμαθα ή εκτίμησα αργότερα. To σημαντικότερο γεγονός της χρονιάς ήταν φυσικά ο θάνατος του Kurt Cobain βάζοντας ταφόπλακα στο grunge κίνημα και τους Nirvana σε όσα εφηβικά δωμάτια του πλανήτη δεν είχαν μπει μέχρι τότε. Πέρα όμως από το "MTV Unplugged in New York" που κεφαλαιοποίησε το παραλήρημα με τον Cobain, οι Pearl Jam κυκλοφόρησαν τον τρίτο στη σειρά κορυφαίο τους δίσκο, οι Smashing Pumpkins παρουσιάζουν τη συλλογή από b-sides "Pisces Iscariot", ενώ πολύ αξιόλογες δουλειές είχαμε και από τους Soundgarden, Stone Temple Pilots, Kyuss, Therapy, Hole, Live και REM. Επίσης το punk-pop γνωρίζει μεγάλες δόξες τόσο με τους Offspring, αλλά κυρίως με τους Green Day των οποίων το άλμπουμ "Dookie" και το single "Basket Case" γίνονται τεράστιες επιτυχίες. Αξίζει να αναφέρω τα αρκετά σπουδαία soundtrack που κυκλοφόρησαν το 94, όπως αυτά από τις ταινίες Τhe Crow, Reality Bites, Pulp Fiction και Natural Born Killers. 

Στον αντίποδα, στην Αγγλία έχουμε την κορύφωση της britpop με τους Oasis και Blur να μονοπωλούν τα πρωτοσέλιδα, αλλά και τους Pulp, Suede να συμβάλλουν με τις δουλειές τους, ενώ οι The Jesus and Mary Chain κυκλοφόρησαν το "Stoned & Dethroned" και οι The Auteurs το έξοχο "Now I'm A Cowboy". Σε πιο gothic χωράφια, είδος που πήρε μια νέα και ίσως την τελευταία ένεση ζωής στο πρώτο μισό των 90s και που με απασχολεί προσωπικά, πέρα από το ντεμπούτο των Diary Of Dreams, είχαμε πολύ καλές δουλειές από τους Love Like Blood, Garden of Delight, και Nosferatu. Είναι τόσα πολλά τα αξιόλογα άλμπουμ που παρουσιάστηκαν τη συγκεκριμένη χρονιά, αλλά αν έπρεπε να ξεχωρίσω τα δέκα αγαπημένα μου που συμπληρώνουν 20 χρόνια, αυτά θα ήταν:

10. The Auteurs - Now I'm A Cowboy (Hut Records)

09. The Jesus And Mary Chain - Stoned & Dethroned (Blanco y Negro)

08. Soundgarden - Superunknown (A&M)

07. Dreadful Shadows - Estrangement (Sounds Of Delight)

06. The Offspring - Smash (Epitaph)

05. The Smashing Pumpkins - Pisces Iscariot (Virgin)

04. Oasis - Definitely Maybe (Creation)

03. Nine Inch Nails - The Downward Spiral (Interscope)

02. Nick Cave and the Bad Seeds - Let Love In (Mute)

01. Pearl Jam - Vitalogy (Epic)

Οι New Order απέδειξαν πέρσι με το "Lost Sirens" ότι τα περισσεύματά τους (από το "Waiting For The Siren's Call") μπορεί να είναι σχεδόν το ίδιο αξιόλογα, με τη δουλειά αυτή να αποτελεί μια από τις καλύτερες περσινές. Η μπάντα συνεχίζει να περιοδεύει, ενώ έχει ανακοινώσει την πρόθεση να κυκλοφορήσει και νέο άλμπουμ, που θα αποτελέσει το πρώτο των New Order χωρίς τον Peter Hook. Έτσι μετά το Lollapalooza της Βραζιλίας, όπου το συγκρότημα παρουσίασε επίσημα το "Singularity", το Σικάγο είχε σειρά για τους New Order να κάνουν γνωστό άλλο ένα νέο κομμάτι με τίτλο "Plastic". Δείτε το βίντεο:

Το Ejekt Festival φρόντισε να γιορτάσει τα δέκα χρόνια παρουσίας του φέρνοντας τρία συγκροτήματα που γνωρίζει καλά ο κόσμος και που είχαν ξαναβρεθεί στην ίδια διοργάνωση με επιτυχία, εξασφαλίζοντας ότι θα υπάρχει ανταπόκριση και από τις δυο μεριές για αυτή τη γιορτή. Την αρχή έκαναν οι White Lies, ακριβώς στην προκαθορισμένη ώρα του προγράμματος, με τον ήλιο και γενικότερα τη ζέστη να μην φαντάζει σύμμαχός τους. Με νωπό ακόμα το καταπληκτικό περσινό τους άλμπουμ "Big TV", η μπάντα ξεσήκωσε το κοινό για την μια περίπου ώρα που βρέθηκε στη σκηνή. Όπως έχω αναφέρει δεν θεωρώ τους White Lies σαν ένα γκρουπ που μπορεί να δώσει πάντα το κάτι παραπάνω live, με τον Harry McVeigh να επιδίδεται κυρίως σε παλαμάκια, επαναλαμβάνοντας σχεδόν πάντα τα ίδια σχόλια. 

Παρόλα αυτά στο Ejekt ήταν απολαυστικοί, οι μόνοι που μου έβγαλαν ότι χαίρονταν που συμμετείχαν στο φεστιβάλ, και πέρα από τα γνωστά κομμάτια τους, κυρίως της πρώτης τους δουλειάς, απέδωσαν τα τραγούδια τους του νέου τους δίσκου πολύ ανώτερα σε σχέση με την εμφάνισή τους τον Δεκέμβριο στο Λονδίνο. Σαφώς ήταν η καλύτερη φορά, από τις τέσσερις, που τους έχω παρακολουθήσει και θεωρώ ότι αποτέλεσαν το καλύτερο live του φετινού Ejekt. Αυτό που δεν καταλαβαίνω, και ίσως μπορεί να μου λύσουν την απορία αυτοί που ασχολούνται με τον χώρο και "ξέρουν" καλύτερα, είναι πως κανείς δεν έχει φέρει τη μπάντα εκτός κάποιου φεστιβάλ, αφού είναι προφανές ότι δεν θα ήταν εκεί, να καβουρδιστεί στις 18:00, ούτε το 1/4 του κόσμου αν δεν ήταν οι White Lies.

Οι Editors αποτελούν άνετα μια από τις πιο αγαπημένες μπάντες του ελληνικού κοινού, οπότε το έργο τους είναι πάντα λίγο πιο εύκολο, με τον Tom Snith, που αν και βγήκε στη σκηνή σαν τον Justin, εκτός από φωνάρα να είναι και πολύ καλός frontman. Η αρχή της εμφάνισής τους βρήκε τη μπάντα λίγο μουδιασμένη (ακόμα οι κλασσικές ξεχαρβαλωμένες κινήσεις του Smith ήταν πιο μαζεμένες), και σε αυτό ίσως έπαιξε ρόλο και ένα πρόβλημα που αντιμετώπισαν με το μπάσο (γενικά ο ήχος του ήταν λίγο μπουκωμένος, θέμα που αντιμετώπισαν σε κάποιο βαθμό και οι White Lies). Από το "Formaldehyde" όμως άρχισαν να ανεβαίνουν, και μας έδωσαν άλλη μια ξεχωριστή συναυλιακή εμπειρία. Καλύτερες στιγμές του σετ τους θα χαρακτήριζα τα "Honesty", "Eat Raw Meat = Blood Drool" και "Smokers Outside The Hospital Doors". Γενικά περίμενα ότι θα παρουσίαζαν λιγότερα κομμάτια από το "The Weight Of Your Love", αλλά πάλι καλά διάλεξαν τα πιο υποφερτά αν εξαιρέσει κανείς το "A Ton Of Love", που μάλλον δεν το έχουν πάρει ακόμα απόφαση ότι δεν ακούγεται.  Ας έπαιζαν τουλάχιστον και το "The Sting"...

Η ώρα πλησίαζε 22:30 και είχε έρθει για τους headliners της βραδιάς, τους Kasabian. Όταν πριν λίγες μέρες έγραφα την άποψή μου για το τραγικό πρόσφατο άλμπουμ τους "48:13", τελείωνα με την φράση ότι σίγουρα ότι δεν θα έχουν ξεχάσει πως να δίνουν καταπληκτικά live. Μάλλον θα πρέπει να το αναθεωρήσω και αυτό. Σε καμία περίπτωση δεν λέω ότι πρόσφεραν μια κακή συναυλία, αλλά μου φάνηκε πέρα για πέρα επαγγελματική, με αρκετά πιο παλιά κομμάτια αποτυχημένα πειραγμένα. Μπορεί να ήταν μόλις η τρίτη φορά που τους έβλεπα, αλλά δεν έχω ξαναδεί τον Tom Meighan τόσο άνευρο, αλλά και τον σαφώς πιο ενεργητικό εδώ Sergio Pizzorno τόσο τυπικό. Ίσως είχαν το μυαλό τους στο Glastonbury που ακολουθούσε λίγες μέρες μετά. Εντύπωση μου προκάλεσαν τα μόλις τέσσερα κομμάτια που διάλεξαν από τον τελευταίο τους δίσκο, με το "Bumblebeee", με το οποίο άνοιξαν, να ξεχωρίζει και live, ενώ τα υπόλοιπα ήταν σαν να πέρασαν και να μην ακούμπησαν, αν κρίνω και από τη χλιαρή αποδοχή. Το σετ τους μου θύμισε αρκετά το αντίστοιχο για τη περιοδεία του "Velociraptor!", με την προσθήκη των νέων κομματιών. Όμως όπως είναι αυτονόητο κάποια από τα καλύτερα κομμάτια τους, και στανταράκια για live όπως τα "Underdog", "Fire", "Club Foot" και "L.S.F.", δημιούργησαν τον αναμενόμενο χαμό. Δύσκολα κάποιος φίλος της μπάντας δεν θα περάσει καλά σε μια συναυλία της, απλώς μου έλειψε αυτή η χαβαλετζίδικη μεριά και η γενικότερη διάθεση από τη μεριά των Kasabian.