Οι The Jesus and Mary Chain γιορτάζουν 40 χρόνια πορείας και στα πλαίσια αυτής της επετείου θα μας έρθουν και στην Αθήνα, όπου και θα δώσουν δύο συναυλίες το διήμερο Τρίτη 24 και Τετάρτη 25 Ιουνίου στο Gazarte. Η ιστορική shoegaze μπάντα κυκλοφόρησε το 2024 το τελευταίο της άλμπουμ με τίτλο "Glasgow Eyes", μια οκ δουλειά που δεν ανταποκρίθηκε όμως στο βάρος του ονόματός της. Φυσικά μπορούν να υπερηφανεύονται πως άλλαξαν για πάντα την πορεία της εναλλακτικής μουσικής με το επιδραστικό ντεμπούτο "Psychocandy" του 1985, αλλά και όλοι οι υπόλοιποι δίσκοι που κυκλοφόρησαν άφησαν για τα καλά το στίγμα τους. Μνημειώδεις ήταν και οι συναυλίες τους που βοήθησαν να μεγαλώσει ακόμη περισσότερο το όνομά τους. Οπότε η ανυπομονησία για τις δυο βραδιές του Ιουνίου είναι μεγάλη...
Επτά χρόνια μετά το άλμπουμ "Damage And Joy", οι The Jesus And Mary Chain επέστρεψαν δισκογραφικά φέτος, στις 8 Μαρτίου από την Fuzz Club Records, με το "Glasgow Eyes". Τώρα δημοσιοποίησαν άλλο ένα κομμάτι που προέρχεται από τις ηχογραφήσεις του τελευταίου τους δίσκου. Αυτό ονομάζεται "Pop Seeds" και μπορείτε να το ακούσετε στο βίντεο που ακολουθεί. Το single θα κυκλοφορήσει σε δυο εκδόσεις φέτος τον χειμώνα από την Fuzz Club Records, με την μία, την The Record Store Editio να μας έρχεται στις 3 Οκτωβρίου και την άλλη, με τίτλο The White Rabbit Edition στις 21 Νοεμβρίου.
Μετά το 2017 και το πολύ καλό "Damage And Joy" οι The Jesus and Mary Chain ανακοίνωσαν πέρσι το νέο τους άλμπουμ με τίτλο "Glasgow Eyes". Αυτό ήταν αρχικά να κυκλοφορήσει στις 8 Μαρτίου, αλλά τελικά λόγω καθυστερήσεων στην παραγωγή θα είναι διαθέσιμο στις 22 Μαρτίου (άλλωστε το σχήμα μας έχει μάθει σε χρόνια αναμονής, τι είναι λίγες ημέρες;). Πρώτο single αποτέλεσε το κομμάτι "jamcod" και το πρόσφατο δείγμα από τον επερχόμενο δίσκο έρχεται με το κομμάτι με τίτλο "Girl 71" που μπορείτε να ακούσετε παρακάτω.
Είκοσι χρόνια σχεδόν μετά το "Munki", οι The Jesus and Mary Chain επέστρεψαν δισκογραφικά το 2017 με το άλμπουμ "Damage And Joy". Μπορείτε να διαβάσετε για αυτή την πολύ επιτυχημένη επιστροφή εδώ. Ευτυχώς δεν χρειάστηκαν να περάσουν άλλα τόσα και οι The Jesus and Mary Chain ανακοίνωσαν τον νέο τους δίσκο. Αυτός ονομάζεται "Glasgow Eyes", ηχογραφήθηκε στα Castle of Doom στούντιο των Mogwai, και θα είναι διαθέσιμος στις 8 Μαρτίου από την Fuzz Club Records. Πρώτο single από την επερχόμενη κυκλοφορία αποτελεί το κομμάτι "jamcod", το οποίο μπορείτε να το ακούσετε στο βίντεο που ακολουθεί.
Οι The Jesus And Mary Chain αναμένεται να κυκλοφορήσουν ένα live album με τίτλο "Sunset 666" στις 4 Αυγούστου. Το υλικό αυτού προέρχεται από τις ηχογραφήσεις της αμερικάνικης περιοδείας τους το 2018. Πιο συγκεκριμένα η συγκεκριμένη περιοδεία έληξε με κάποιες εμφανίσεις του σχήματος στο Λος Άντζελες, και επιλέχτηκαν κομμάτια από τις συναυλίες στις 11 και 15 Δεκεμβρίου 2018. Το "Sunset 666" θα αποτελείται από 17 κομμάτια, μέσα στα οποία και το "Sometimes Always" που συμμετέχει η Isobel Campell των Belle and Sebastian. Μπορείτε να το ακούσετε στο βίντεο που ακολουθεί. Να θυμίσω ότι η τελευταία ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά των The Jesus And Mary Chain ήταν το "Damage And Joy".
Live Review: Bauhaus w/ The Jesus And Mary Chain, dEUS @ Release Athens Festival, 08.06.2022
Bauhaus
Ιουνίου 18, 2022
Το Release Athens Festival επέστρεψε φέτος παρουσιάζοντας μια μεγάλη ποικιλία από μπάντες και ήχους. Η πρώτη μέρα του φεστιβάλ ήταν μια από τις πιο υποσχόμενες μιας και περιλάμβανε δυο ονόματα θρύλους στο χώρο που κινούνται. Οι Bauhaus και οι The Jesus And Mary Chain φάνταζαν ως ένα από τα καλύτερα line-up, αλλά τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν ακριβώς όπως τα περιμέναμε. Πολλά γράφτηκαν και ειπώθηκαν για τη συγκεκριμένη βραδιά, αλλά καλύτερα ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή (ή σχετικά από την αρχή).
Λίγο μετά τις 7 εμφανίστηκαν στη σκηνή του Release οι dEUS. Δεν ήμουν ποτέ μεγάλος φαν της μπάντας και χωρίς να έχω ακολουθήσει την πορεία τους μετά τα 00s (ναι το "The Ideal Crash" του 1999 είναι ένας εξαιρετικός δίσκος που τότε τον είχα ακούσει αρκετά), μπορώ να πω ότι είχαν κάτι παραπάνω από μια τίμια απόδοση. Φάνηκε ότι είχαν διάθεση, ενέργεια και προσπάθησαν να ευχαριστήσουν τους αρκετούς φίλους τους που είχαν προσέλθει από νωρίς. Από την εμφάνισή τους θα ξεχώριζα τα "The Architect" και "Instant Street", ενώ πολύ αναμενόμενα έκλεισαν σε ένα κλίμα ευφορίας με το "Suds & Soda".
Πέντε χρόνια μετά την εμφάνισή τους στο Ejekt Festival, οι The Jesus And Mary Chain επέστρεψαν στην Αθήνα ως support των Bauhaus (που είναι τουλάχιστον πολύ καλύτερα από το να είναι support των Kasabian). Μπορεί την προηγούμενη φορά το σετ τους να περιλάμβανε αρκετά κομμάτια από το "Damage And Joy", τώρα έπαιξαν μόλις ένα που ήταν το εναρκτήριο "Amputation" (δυο αν συμπεριλάβουμε και το "All Things Must Pass"), αλλά φέτος αυτά μοιράστηκαν σε περισσότερα από όλη τη δισκογραφία τους, ακόμα και από το "Stoned & Dethroned" (με το "Come On"). Το σχήμα των αδερφών Reid είναι μια από τις μεγάλες μου αδυναμίες οπότε ότι και να έπαιζαν θα ήμουν ευχαριστημένος, αλλά πρέπει να ομολογήσω ότι χάρηκα λίγο παραπάνω με τα κομμάτια από το "Psychocandy" ("Just Like Honey" και "Taste of Cindy") και το "Darklands" ("April Skies", "Darklands" και "Nine Million Rainy Days").
Αυτό όμως που έλειπε από την εμφάνισή τους ήταν ο ήχος και ως επί των πλείστων η ένταση του ήχου, η οποία ήταν αρκετά πιο χαμηλά από αυτή που πρέπει για ένα συγκρότημα όπως οι The Jesus And Mary Chain. Αυτό ήταν κάτι που μείωσε αρκετά την απόλαυση της συγκεκριμένης εμφάνισης, οπότε θα προτιμήσω αυτή της προηγούμενης επίσκεψής τους, με την ελπίδα ότι θα τους δούμε σύντομα μόνους τους και σε κλειστό χώρο.
Το πρόγραμμα είχε πάει αρκετά πίσω και έστω και με αρκετή καθυστέρηση είχε έρθει η σειρά των θρυλικών Bauhaus. Η εμφάνισή τους ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς. Ο πολύ καλός ήχος αλλά και η διάθεση που έδειχνε η μπάντα προμήνυαν ότι θα δούμε κάτι ξεχωριστό. Η αρχή έγινε με τη διασκευή σε John Cale του "Rosegarden Funeral of Sores", ενώ οι πρώτες νότες του "Double Dare" έστειλαν τις πρώτες ανατριχίλες. Κάπου όμως στο τρίτο κομμάτι άρχισαν να χαλάνε τα πράγματα. Ο Peter Murphy αντιμετώπιζε προβλήματα με τον ήχο του και όσο περνούσε η ώρα και δεν λύνονταν αυτά, νευρίαζε όλο και περισσότερο κάτι που ήταν ολοφάνερο αφού δεν σταματούσε να παραπονιέται προς τον τεχνικό του στη διάρκεια των κομματιών. Τα "Stigmata Martyr", "She's in Parties" και "Kick in the Eye" αποτέλεσαν μια εξαιρετική τριάδα κομματιών για να ακολουθήσει ένα ξεψυχισμένο "Bela Lugosi's Dead" με τον Murphy εντελώς παραδομένο. Προσωπικά δεν νομίζω ότι το πρόβλημα ήταν τόσο σημαντικό όσο παρουσιάζονταν και πραγματικά απόλαυσα κάθε στιγμή που έμειναν στη σκηνή. Άλλωστε και η προηγούμενη επίσκεψη του Peter Murphy το 2018 για τα σαράντα χρόνια των Bauhaus δεν ήταν αλάνθαστη ηχητικά, αλλά αυτό δεν με απότρεψε από την χαρώ αρκετά.
Όμως τα σαράντα λεπτά που διήρκησε το συγκεκριμένο live ήταν μια απαράδεκτη διάρκεια. Θεωρώ ότι αν είχαν ολοκληρώσει κανονικά το σετ, έστω και με αυτά τα θέματα στα φωνητικά, οι περισσότεροι θα μιλούσαν για μια πολύ καλή παρουσία. Από την άλλη καταλαβαίνω τον Murphy ή τον οποιοδήποτε καλλιτέχνη να ξενερώνει όταν αυτό που προσφέρει στον κόσμο δεν είναι στα επίπεδα που επιθυμεί. Φυσικά από εκεί και πέρα το πως το διαχειρίζεται ο καθένας είναι διαφορετικό θέμα. Χωρίς να τον κατηγορώ, σίγουρα δεν κέρδισε τον κόσμο με τη συμπεριφορά του, κάτι που έκανε ο Daniel Ash όταν ανέβαλε να τραγουδήσει το υπόλοιπο "Ziggy Stardust" στο encore μετά τη φυγή του Murphy. Μετά τη λήξη της συναυλίας άρχισε ένα ανούσιο μπαλάκι ευθυνών σαν να έπρεπε να μας ενδιαφέρει αν έφταιγαν οι Bauhaus ή το Release. Το θέμα είναι ότι το αποτέλεσμα ήταν υποδεέστερο αυτού που έπρεπε και πληρώσαμε. Να ξεκαθαρίσω ότι πελατειακές σχέσεις μεταξύ συγκροτήματος και κοινού δεν υφίστανται κατά την γνώμη μου και πελάτες είμαστε όλοι της εκάστοτε διοργανώτριας εταιρείας. Αν οποιαδήποτε εταιρεία θεωρεί ότι δεν τηρήθηκαν τα συμφωνηθέντα και ότι η ευθύνη βαραίνει οποιονδήποτε με τον οποίο έχει συμφωνήσει, τότε μπορεί να κινηθεί νομικά ώστε να αποζημιωθεί και με τη σειρά της να αποζημιώσει με κάποιον τρόπο και τους πελάτες της. Όλα τα υπόλοιπα είναι περιττά και γίνονται για αποποίηση ευθυνών και δημιουργία εντυπώσεων.
Μετά από μια από τις κορυφαίες χρονιές στην ιστορία της μουσικής , το 1992 συνεχίζει από εκεί που τελείωσε η προηγούμενη χρονιά. Σχεδόν όλες οι καταχωρήσεις της παρακάτω λίστας θα μπορούσαν να βρίσκονται στην πρώτη θέση αλλά και άλλες τόσες. Πως άλλωστε να ξεχωρίσεις με διαφορά κάποια δουλειά, όταν οι The Cure κυκλοφορούν με το "Wish" μια από τις καλύτερες δουλειές, αλλά την ίδια χρονιά το ίδιο κάνουν και οι Nick Cave & The Bad Seeds με το "Henry's Dream", οι R.E.M. με το "Automatic For The People", οι Alice In Chains με το "Dirt", οι Screaming Trees με το "Sweet Oblivion" και πολλοί ακόμα.
Την αντίστοιχη λίστα μου για το 1982 την αποτελούσαν σχήματα κυρίως από την Μεγάλη Βρετανία. Το 1992, με εξαίρεση τους The Cure, Nick Cave & The Bad Seeds και The Jesus And Mary Chain, η αντίστοιχη λίστα αποτελείται από αμερικανικά συγκροτήματα. Άλλωστε εκεί το grunge έχει "εκτιναχθεί" ήδη από την προηγούμενη χρονιά, αλλά και γενικότερα η εναλλακτική σκηνή γνωρίζει τρομερή άνθιση. Και πως να μην γίνεται αυτό, όταν πέρα από τις προαναφερθέντες δουλειές, έχεις κυκλοφορίες όπως το "Angel Dust" των Faith No More, το ομώνυμο των Rage Against The Machine, το "Psalm 69" των Ministry, το "Blues For The Red Sun " των Kyuss, το "Love Of Life" των Swans ή ακόμα και το "Core" των Stone Temple Pilots. Αν στη λίστα συμπεριελάμβανα και EPs τότε δεν θα υπήρχε περίπτωση να λείπουν τα φανταστικά "Broken" και "Fixed" (ιδίως το πρώτο) των Nine Inch Nails, όπως και φυσικά το "Opiate" των Tool.
Σε αυτές θα έπρεπε να αναφέρω και τις πολύ αξιόλογες δισκογραφικές προσπάθειες των Beastie Boys, The Afghan Whigs, Mudhoney, Tom Waits, Therapy?, Neil Young, Morphine, Soul Asylum, Helmet, L7, Melvins, The Lemonheads όπως και τη συλλογή με τίτλο "Incesticide" των Nirvana. Ήταν επίσης μια πολύ δυνατή χρονιά για την punk σκηνή, από την οποία θα ξεχώριζα το "Generator" των Bad Religion, όπως και τα άλμπουμ των The Offspring, NOFX, Pennywise, Lagwagon και Social Distortion.
Από την Αγγλία πάλι, ο πιο εξέχων δίσκος έρχεται από τους The Jesus And Mary Chain, οι οποίοι στο "Honey's Dead' ξαναβρωμίζουν λίγο τον ήχο τους και παρουσιάζουν τη τέταρτη σερί κορυφαία δουλειά τους. Φυσικά και θα ξεχώριζα επίσης το "Dry" της PJ Harvey, το "Holy Smoke" του Peter Murphy, το "Your Arsenal" του Morrissey, όπως και τα άλμπουμ των Shakespear's Sister, James, Ride, Manic Street Preachers, Slowdive, Pulp και Catherine Wheel.
Πολύ καλή χρονιά υπήρξε το 1992 και για τον gothic χώρο. Οι Paradise Lost με το καταπληκτικό "Shades Of God" αρχίζουν να βαδίζουν στο gothic metal μονοπάτι που θα τους οδηγήσει αρχικά στο "Icon" και μετέπειτα στο δίσκο ορόσημο της καριέρας τους, το "Draconian Times". Το ίδιο πράττουν και οι Type O Negative στο "The Origin Of The Feces", ενώ αξιόλογες κυκλοφορίες παρουσίασαν και οι Current 93, Wolfsheim, Project Pitchfork, Die Krupps. Δεν θα μπορούσα να μην αναφέρω και τη συλλογή "Some Girls Wander By Mistake" των The Sisters Of Mercy που συγκέντρωσε τα singles και τα EPs του σχήματος από το 1980 μέχρι το 1983. Τέλος άξια λόγου ειναι και η πολύ καλή δουλειά των Αυστραλών garage-άδων The Dubrovniks με το "Chrome".
08. Sonic Youth - Dirty (DGC)
07. Screaming Trees - Sweet Oblivion (Epic)
06. The Jesus And Mary Chain - Honey's Dead (Blanco y Negro Records)
05. Faith No More - Angel Dust (Reprise Records)
04. Alice In Chains - Dirt (Columbia)
03. R.E.M. - Automatic For The People (Warner Bros. Records)
02. Nick Cave & The Bad Seeds - Henry's Dream (Mute)
01. The Cure - Wish (Fiction)
Με την ελπίδα ότι οι συναυλίες - φεστιβάλ θα πραγματοποιηθούν φέτος, οι Bauhaus αναμένεται να μας επισκεφτούν για το Release Athens Festival την Τετάρτη 8 Ιουνίου 2022. Πριν από λίγες ημέρες ανακοινώθηκε το δεύτερο όνομα και δεν είναι άλλο από τους επίσης τεράστιους The Jesus And Mary Chain, που έρχονται πέντε χρόνια μετά τη τελευταία τους εμφάνιση στην Ελλάδα στον ίδιο χώρο. Μαζί τους θα βρεθούν και οι dEUS που αποτελούν ένα από τα αγαπημένα συγκροτήματα του ελληνικού κοινού.
Ο David Hasselhoff είναι ευρύτερα γνωστός για τους ρόλους του ως Michael Knight στη τηλεοπτική σειρά Knight Rider και Mitch Buchannon από το Baywatch, παρά ως μουσικός. Παρόλα αυτά σήμερα κυκλοφορεί, από τη Cleopatra Records, το νέο του άλμπουμ με τίτλο "Open Your Eyes". Σε αυτό περιλαμβάνεται και μια διασκευή στο "Head On" των The Jesus and Mary Chain, στην οποία συμμετέχει και ο κιθαρίστας των The Cars, Elliot Easton. Ακούστε το κομμάτι παρακάτω:
Η τελευταία χρονιά των 80 αναμφίβολα μας χάρισε μερικές από τις καλύτερες κυκλοφορίες της δεκαετίας. Οι The Cure φτάνουν στην κορυφαία τους δισκογραφική στιγμή με το όγδοο άλμπουμ τους, ενώ και άλλες μπάντες κυκλοφορούν δίσκους - σταθμούς όπως οι Nine Inch Nails, οι Pixies και οι Beastie Boys. Στην Βρετανία το ντελίριο που δημιούργησε το ντεμπούτο των The Stone Roses ήταν μοναδικό, με αποκορύφωμα τη συναυλία τους στο Spike Island ένα χρόνο μετά, κάτι που το Νησί θα έπρεπε να περιμένει μια πενταετία ακόμα και το φαινόμενο Oasis για να το ξαναζήσει. Στην Αμερική οι Faith No More, Soundgarden, Red Hot Chili Peppers, Ministry, Bad Religion κυκλοφορούν εξαιρετικές δουλειές, ενώ οι Nirvana παρουσιάζουν το πρώτο τους άλμπουμ και το ταξίδι ξεκινάει...
10. Einstürzende Neubauten - Haus Der Luege (Some Bizzare Records)
09. New Model Army - Thunder Αnd Consolation (ΕΜΙ)
08. The Stone Roses - The Stone Roses (Silvertone)
07. Asylum Party - Borderline (Lively Art)
06. New Order - Technique (Factory Records)
05. Peter Murphy - Deep (RCA Records)
04. Pixies - Doolittle (4AD)
03. The Jesus and Mary Chain - Automatic (Blanco y Negro Records)
02. Nine Inch Nails - Pretty Hate Machine (TVT Records)
01. The Cure - Disintegration (Fiction Records)
Διαβάστε επίσης:
Το 1998 αποτέλεσε μια εξαιρετική χρονιά για πολλά είδη, ενώ και οι δυο άκρες του Ατλαντικού συνέχισαν να μας παρέχουν το ένα φανταστικό άλμπουμ μετά το άλλο. Στην Αμερική είναι η χρονιά των Offspring, με το τραγικό single "Pretty Fly (for a White Guy)" και το άλμπουμ "Americana" (πάλι καλά ο δίσκος είχε μερικά αξιόλογα κομμάτια) να γνωρίζουν τεράστια εμπορική επιτυχία. Ήταν επίσης η χρονιά που οι Queens Of The Stone Age και οι System Of A Down μας συστήνονται με τους ομώνυμους ντεμπούτο δίσκους τους. Το industrial rock/ nu metal είδος έχει ήδη γνωρίσει επιτυχία, με κυκλοφορίες όπως αυτές των Marilyn Manson, Stabbing Westward, Rob Zombie και των Orgy - η διασκευή των οποίων στο "Blue Monday" των New Order εξακολουθεί να αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της playlist σε όλα τα ροκόμπαρα του κόσμου. Αξίζει επίσης να αναφέρω, δουλειές που δεν μου χώρεσαν στην παρακάτω λίστα, όπως αυτές των Beastie Boys, REM, Sonic Youth, Fugazi, Bad Religion, Hole και Garbage με το single "Push It"να παίζει κυριολεκτικά παντού.
If you tolerate this your children will be next - αυτό ακριβώς σκεφτόμουν κάθε πέντε λεπτά που άκουγα το single των Manic Street Preachers από το μετριότατο άλμπουμ τους "This Is My Truth Tell Me Yours". Από τις αγγλικές κυκλοφορίες θα ξεχώριζα τη συλλογή με b-sides των Oasis, από την καλύτερη εποχή τους με μερικά κορυφαία κομμάτια όπως το "Acquiesce", το υπερβολικά υποτιμημένο νέο άλμπουμ των The Jesus And Mary Chain, την εξαιρετική δεύτερη δουλειά των Placebo, αλλά και πολλές ακόμα φανταστικές δουλειές, πέρα από αυτές της κορυφαίας δεκάδας, από τους New Model Army, PJ Harvey, The Divine Comedy, Saint Etienne και Puressence.
Επίσης είχαμε και δυο punk δίσκους σταθμούς να μας έρχονται από την Σκανδιναβία, το "The Shape of Punk to Come" των Σουηδών Refused και το "Apocalypse Dudes" των Νορβηγών Turbonegro. Τέλος το 1998 ήταν μια μεγάλη χρόνια και για τον ατμοσφαιρικό metal ήχο, μιας και είχαμε καταπληκτικές δισκογραφικές προσπάθειες από τους Theatre Of Tragedy, τους Moonspell, με τον πιο goth, και αγαπημένο μου, δίσκο της καριέρας τους - το "Sin Pecado", τους Anathema με το αξεπέραστο "Alternative 4", όπως επίσης και από τους Katatonia, The Gathering, Within Temptation και Nightwish.
Στις δυο πρώτες θέσεις της παρακάτω λίστας, είναι δυο άλμπουμ που θα μπορούσαν άνετα να μοιράζονται την κορυφή. Οι Pearl Jam έκλεισαν την δεκαετία με άλλη μια μοναδική κυκλοφορία. Μετά από το "No Code" που δίχασε κοινό και κριτικούς, το γκρουπ επανήλθε με μια δουλειά που θύμισε τις παλιότερες μέρες του και περιείχε κάποια κομμάτια που αγαπήθηκαν όσο λίγα. Οι Smashing Pumpkins είχαν σαφώς πιο δύσκολο έργο. Μετά από την απίστευτη εμπορική επιτυχία του "Mellon Collie and the Infinite Sadness", ακολούθησε το "Adore", με έναν πιο ηλεκτρονικό και σκοτεινό ήχο, που αποτελεί για μένα άλλη μια από τις αγαπημένες μου δισκογραφικές στιγμές της δεκαετίας του 90. Συνολικά όμως, η κορυφαία μου όμως δεκάδα για το 1998 είναι:
10. Monster Magnet - Powertrip (A&M)
09. Neutral Milk Hotel - In The Aeroplane Over The Sea (Domino)
08. Belle And Sebastian - The Boy With The Arab Strap (Jeepster)
07. Theatre Of Tragedy - Aegis (Massacre Records)
06. Placebo - Without You I'm Nothing (Virgin Records)
05. The Jesus and Mary Chain - Munki (Sub Pop)
04. Korn - Follow The Leader (Epic)
03. Marilyn Manson - Mechanical Animals (Interscope)
02. Pearl Jam - Yield (Epic)
10. The Smashing Pumpkins - Adore (Virgin Records)
Διαβάστε επίσης:
Την περσινή χρονιά, με χαρά είδα την εμφάνιση όλων και περισσότερων πολιτικοποιημένων συγκροτημάτων, με κύρια αφορμή τη κατάσταση σε Αγγλία και Αμερική. Επίσης το 2017 θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν η χρονιά των μεγάλων δισκογραφικών επιστροφών. Οι Slowdive κυκλοφόρησαν νέο άλμπουμ μετά από είκοσι δυο χρόνια, ενώ οι The Jesus And Mary Chain μετά από δέκα εννιά χρόνια. Αλλά ήταν μια άλλη "μικρότερη" επιστροφή που με κέρδισε περισσότερο. Μετά από περίπου έξι χρόνια απουσίας, τόσο δισκογραφικά όσο και συναυλιακά, ο John Maus επέστρεψε την περσινή χρονιά με άλλη μια φανταστική δουλειά. Και έχει και συνέχεια το 2018...
No.10 Sally Dige - Holding On (Avant! Records): Η κορυφαία new wave κυκλοφορία της χρονιάς έρχεται από την Δανοκαναδέζα Sally Dige. Τα φωνητικά της αναμφίβολα καταφέρνουν να κλέψουν την παράσταση, όπως άλλωστε και η μαεστρία της να κινείται από τα πιο χορευτικά κομμάτια στα πιο μελαγχολικά.
Ακούστε: "Be Gone", "Holding On"
No.09 Sonic Jesus - Grace (Fuzz Club Records): Το μουσικό ταξίδι που έχουν διανύσει οι Ιταλοί είναι αρκετά μεγάλο, αποδεικνύοντας ότι δεν φοβούνται να πειραματιστούν, όπως θα έπρεπε να κάνει κάθε νέα μπάντα. Έτσι οι Sonic Jesus μας παραδίδουν ένα δισκογραφικό αποτέλεσμα πολύ ανώτερο του ντεμπούτο τους και μας αφήνουν να περιμένουμε για το πως θα κινηθούν στο μέλλον. Διαβάστε ολόκληρη τη δισκοκριτική του "Grace" εδώ.
Ακούστε: "No Way", "I'm In Grace"
No.08 Idles - Brutalism (Balley Records): Μια από τις πιο αντιπροσωπευτικές φωνές της σύγχρονης Αγγλίας, αποτελεί το νέο συγκρότημα των Idles. Ωμό, καυστικό, επιθετικό, αλλά κυρίως κερδίζει τις εντυπώσεις με την ειλικρίνεια και την αμεσότητα των στίχων τους.
No.07 Slowdive - Slowdive (Dead Oceans): Οι Slowdive δείχνουν να μην στηρίζονται στη μουσική κληρονομιά των προηγούμενων δουλειών τους, αλλά χαράζουν έναν συναρπαστικό νέο δρόμο με τη νέα τους δουλειά. Μπορείτε να διαβάσετε το album review του "Slowdive" εδώ. Το ιστορικό shoegaze σχήμα βρέθηκε τον Σεπτέμβριο στην Αθήνα για ένα live, για το οποίο μπορείτε να διαβάσετε εδώ.
Ακούστε: "Star Roving", "Sugar For The Pill"
No.06 Out Lines - Conflats (Rock Action): Ο James Graham συνεχίζει να κυκλοφορεί εξαιρετικές δισκογραφικές δουλειές, αφού μετά το βασικό του σχήμα - τους The Twilight Sad, τα καταφέρνει το ίδιο καλά και με το νέο του project, τους Out Lines. Η μοναδική ατμόσφαιρα, οι πανέμορφες μελωδίες και τα απόλυτα ταιριαστά φωνητικά της Kathryn Joseph με αυτά του Graham, μας χαρίζουν μερικά από τα καλύτερα κομμάτια της χρονιάς.
Ακούστε: "Buried Guns", "There Is A Saved Place"
No.05 Methyl Ethel - Everything Is Forgotten (4AD Records): Το δεύτερο άλμπουμ των Methyl Ethel αποτελεί ένα απόλυτα διασκεδαστικό άκουσμα, που λειτουργεί όμως σε πολλά επίπεδα και σίγουρα βάζει το όνομα τους υπό στενή παρακολούθηση. Μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά τη γνώμη μου για το "Everything Is Forgotten" εδώ.
Ακούστε: "Ubu", "Drink Wine"
No.04 Algiers - The Underside Of Power (Matador): Συνολικά με το "The Underside Of Power" καταφέρνουν να καλύψουν τις όποιες αδυναμίες του πρώτου τους άλμπουμ, παραδίδοντας ένα συνθετικά πιο ολοκληρωμένο αποτέλεσμα. Οι Algiers είναι ένα μουσικό δημιούργημα των καιρών μας και ακριβώς αυτό τους καθιστά τόσο σημαντικούς. Διαβάστε τη δισκοκριτική μου για το νέο άλμπουμ των Algiers, εδώ.
Ακούστε: "The Underside of Power", "Walk Like A Panther"
No.03 Protomartyr - Relatives In Descent (Domino Records): Οι Protomartyr μπορεί να ανήκουν στην μεγάλη κατηγορία των επιθετικών post-punk σχημάτων, αλλά διαφέρουν γιατί έχουν επιδείξει διάρκεια και γιατί έχουν χτίσει σταδιακά το όνομά τους, με τη μια καλύτερη κυκλοφορία μετά την άλλη. Πολύ φυσιολογικά ο τέταρτος δίσκος τους είναι και ο καλύτερός τους και παράλληλα η κορυφαία post-punk κυκλοφορία της χρονιάς.
Ακούστε: "A Private Understanding", "My Children"
No.02 The Jesus And Mary Chain - Damage And Joy (Warner): Η συνολική αίσθηση που αφήνει το νέο άλμπουμ των The Jesus And Mary Chain είναι ότι πρόκειται καθαρά για το "Munki" μέρος δεύτερο. Φυσικά αυτό δεν μειώνει την απόλαυση ακρόασης του δίσκου, όταν το αποτέλεσμα είναι τόσο καλό. Μπορείτε να διαβάσετε πιο αναλυτικά για την επιτυχημένη δισκογραφική επιστροφή των αδερφών Reid εδώ, όπως και για την εμφάνισή τους στο Ejekt Festival 2017, εδώ.
Ακούστε: "Amputation", "War On Peace"
No.01 John Maus - Screen Memories (Ribbon Music): Το νέο άλμπουμ του John Maus είναι ένα φανταστικό άλμπουμ που ακροβατεί καταπληκτικά μεταξύ του διασκεδαστικού, του μελαγχολικού και του πολιτικοποιημένου με ελάχιστα αρνητικά σημεία. Μπορείτε να διαβάσετε το album review του κορυφαίου άλμπουμ του 2017, εδώ.
Ακούστε: "The Combine", "Touchdown"
+ Η επανακυκλοφορία της χρονιάς:
Nicole Sabouné - Miman (Century Media): Την Nicole Sabouné την έμαθα πέρσι από την επανακυκλοφορία του δεύτερου άλμπουμ της, το οποίο είχε γίνει διαθέσιμο αρχικά το 2015 από την Woah Dad!. Πείτε με προκατειλημμένο αλλά δεν περίμενα αυτό το εξαιρετικό αποτέλεσμα από μια άλλοτε συμμετέχουσα του σουηδικού The Voice. Με σαφείς αναφορές στην Siouxsie, αλλά και σε κλασσικά συγκροτήματα της 4AD Records, το "Miman" αποτελεί μια από τις καλύτερες darkwave κυκλοφορίες των τελευταίων χρόνων.
Ακούστε: "Bleeding Faster", "Lifetime"
Διαβάστε επίσης:
Μετά από μια αρκετά άσχημη συναυλιακά χρονιά, τουλάχιστον για τα δικά μου γούστα, το 2017 ήταν μια χρονιά με μεγάλη ποικιλία από ενδιαφέροντα και σημαντικά live. Στα θετικά και το αρκετά καλό φεστιβαλιακό καλοκαίρι κυρίως χάρη στο Ejekt Festival. Επίσης μπορεί δυστυχώς το Plissken να μην θυμίζει σε τίποτα τις παλιότερες διοργανώσεις του, μιας και απευθύνεται σε μια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων, αλλά κάποια νέα μικρά φεστιβάλ ξεπετάχτηκαν και κατάφεραν να δώσουν νέα πνοή στον συναυλιακό μας χειμώνα. Αν και δεν μπόρεσα να παρευρεθώ σε όσες θα ήθελα, με αυτή του Nick Cave να αποτελεί την καλύτερη συναυλία για πολλούς, οι δέκα κορυφαίες εμφανίσεις συγκροτημάτων που παρακολούθησα φέτος είναι:
Διαβάστε επίσης:
Ακούστε το The Two Of Us των The Jesus And Mary Chain με την Sky Ferreira
Sky Ferreira
Σεπτεμβρίου 09, 2017
Το "The Two Of Us" περιέχεται στο εξαιρετικό φετινό άλμπουμ των The Jesus And Mary Chain με τίτλο "Damage And Joy". Στο κομμάτι, όπως υπάρχει στο δίσκο, συμμετέχει η Isobel Campbell των Belle And Sebastian. Πρόσφατα το σχήμα έκανε διαθέσιμη μια νέα εκδοχή του, με την Sky Ferreira στα φωνητικά. Να θυμίσω ότι τον Μάιο που μας πέρασε, οι The Jesus And Mary Chain βρέθηκαν στην εκπομπή του Stephen Colbert, "The Late Show", όπου είχαν αρχικά παρουσιάσει το "The Two Of Us" με την Ferreira.
Οι The Jesus And Mary Chain αυτή την περίοδο βρίσκονται σε περιοδεία, η οποία τους έφερε και από την Ελλάδα στα πλαίσια του Ejekt Festival. Πριν από λίγες ημέρες εμφανίστηκαν στο φεστιβάλ EDP Villar de Mouros στην Πορτογαλία, που περιελάμβανε επίσης και τους Primal Scream. Έτσι βρήκαν την ευκαιρία να καλέσουν στη σκηνή τον Bobby Gillepsie, για να παρουσιάσουν μαζί τα "Just Like Honey", "The Living End" και "Never Understand" από το άλμπουμ "Psychocandy" (στο οποίο ο Gillepsie ήταν ο ντράμερ τους). Δείτε τα σχετικά βίντεο:
Pick Of The Month - Ιούλιος 2017: The Jesus And Mary Chain - War On Peace
Pick Of The Month
Ιουλίου 31, 2017
Επηρεασμένος ακόμα από την φανταστική εμφάνιση των The Jesus And Mary Chain στο Ejekt Festival, δεν θα μπορούσα να διαλέξω κάτι άλλο, από ένα κομμάτι από την πρόσφατη δισκογραφική δουλειά των αδερφών Reid. Η κυκλοφορία αυτή περιελάμβανε κάποια παλαιότερα κομμάτια, σε διαφορετικές εκτελέσεις όμως, του Jim ή του William (ή και της αδερφή τους), αλλά και κάποια εντελώς νέα. To "Damage And Joy", τη δισκοκριτική του οποίου μπορείτε να διαβάσετε εδώ, το έχω μόνιμα στο repeat τους τελευταίους μήνες και είναι το, πιο φρέσκο, "War On Peace" που αποτελεί για την ώρα τη μεγάλη μου αδυναμία από το άλμπουμ.
Live Review: Kasabian, The Jesus & Mary Chain, Peter Hook & Of Montreal @ Ejekt Festival, Παρασκευή 14 Ιουλίου 2017
Ejekt Festival
Ιουλίου 23, 2017
Το Ejekt Festival κατάφερε να φέρει φέτος κάποια πολύ μεγάλα ονόματα. Η αρχή έγινε με τους The Killers, την πρώτη ημέρα του φεστιβάλ. Αυτό που περίμενα όμως, όσο τίποτα άλλο, ήταν η εμφάνιση των The Jesus And Mary Chain. Φτάνοντας στην Πλατεία Νερού, οι Of Montreal βρίσκονταν ήδη στη σκηνή του Ejekt, έχοντας αρχίσει το σετ τους. Είχα ακούσει πολύ καλά λόγια για τις ζωντανές τους εμφανίσεις, τα οποία με χαρά είδα να επαληθεύονται. Αναμφίβολα τα βλέμματα έπεσαν πάνω στον frontman τους, Kevin Barnes, ο οποίος εμφανίστηκε με γυναικεία ρούχα και ήταν η ψυχή του γκρουπ. Παρουσίασαν νέα αλλά και παλιότερα κομμάτια, που όλα ακούγονταν πολύ καλύτερα ζωντανά, ενώ έκλεισαν με το χιτάκι τους "The Past Is A Grotesque Animal".
Για τις ζωντανές εμφανίσεις του Peter Hook με την μπάντα του, τους The Light, έχω αναφερθεί ξανά στο παρελθόν. Άλλωστε είχαν παρουσιάσει το ίδιο σετ για το "Unknown Pleasures" σε συναυλία τους στα μέρη μας το 2011. Αν κριθούν ως μια μπάντα διασκευών ήταν άψογοι ή τουλάχιστον ήταν ακριβώς όπως θα περίμενα μια τέτοια μπάντα. Αν υπολογίσει κανείς ότι το σχήμα περιλαμβάνει και ένα αυθεντικό μέλος των Joy Division, η συναισθηματική φόρτιση γίνεται μεγαλύτερη.
Το να ξεχωρίσω καλύτερες στιγμές από το αγαπημένο μου άλμπουμ όλων των εποχών, έστω και live, είναι αδύνατο. Ο Hook πάντως, ήταν επικοινωνιακός όσο ποτέ, έδειξε να το χαίρεται, όπως άλλωστε και μεγάλη μερίδα του κόσμου που είχε έρθει για να τον δει. Αφού αφιέρωσε το "Atmosphere" στον Ian Curtis, μας αποχαιρέτησε ιδανικά, με το τρίπτυχο "Ceremony", "Transmission", "Love Will Tear Us Apart" και τον ίδιο να πετάει τη μπλούζα του στο κοινό.
Αρχικά ένα, όσο γίνεται, αντικειμενικό συμπέρασμα. Οι The Jesus And Mary Chain ήταν θεοί. Οι άτυποι headliners της βραδιάς ήταν ο λόγος που πολλοί βρέθηκαν στην Πλατεία Νερού το βράδυ της Παρασκευής και δεν απογοήτευσαν κανέναν. Και πως να το κάνουν άλλωστε, με ένα σετ αποτελούμενο με κομμάτια από όλη τη καριέρα τους, με εξαίρεση το άλμπουμ "Stoned & Dethroned". Μπορεί να περίμενα να ακούσω κάποια κομμάτια όπως τα "Darklands", "Cracking Up", "Happy When It Rains", ή οποιοδήποτε ακόμα από το "Psychocandy", όμως έχουν τόσο αξιόλογη δισκογραφία που ότι και να έπαιζαν θα μου ήταν αρκετό (και ήταν).
Εννοείται ότι έδωσαν βάρος στο καταπληκτικό νέο τους άλμπουμ "Damage And Joy", από το οποίο έπαιξαν πέντε κομμάτια. Από αυτά απόλαυσα περισσότερο ζωντανά τα "Always Sad", "All Things Pass" και κυρίως το "War On Peace". Δεν έλειψαν φυσικά τα πιο γνωστά τους κομμάτια, όπως τα "April Skies", "Head On" και "Just Like Honey". Συνολικά είχαν πολύ καλό ήχο, αν και λίγη περισσότερη παραμόρφωση δεν θα με χαλούσε. Οι ίδιοι πάντως έδειχναν να αντιμετωπίζουν κάποιο τεχνικό πρόβλημα, που δεν έγινε εμφανές από κάτω, με μοναδικό ίσως αρνητικό σημείο στο live τους, το ότι χάνονταν λίγο τα γυναικεία φωνητικά. Μετά από κάτι παραπάνω από μια ώρα, μας "αποτελείωσαν" με το "Reverence". Σίγουρα η κορυφαία εμφάνιση της βραδιάς.
Οι, πλέον γνώριμοι του ελληνικού κοινού και του Ejekt Festival, Kasabian ανέβηκαν στη σκηνή με μισή ώρα περίπου καθυστέρηση, λόγω κάποιου προβλήματος στον ήχο. Φέρνοντας μαζί το νέο τους άλμπουμ, το "For Crying Out Loud" που κυκλοφόρησε τον Απρίλιο που μας πέρασε, το ζητούμενο για μένα ήταν πως θα ακουγόταν το νέο υλικό ζωντανά. Άνοιξαν το live τους δυναμικά με το καλύτερο κομμάτι από αυτό, το "Ill Ray (The King)". Όμως και τα πέντε κομμάτια που παρουσίασαν από τη νέα τους δουλειά, ήταν ανώτερα από τις στουντιακές εκτελέσεις τους (ναι, ακόμα και το "You’re In Love With A Psycho"), με το προαναφερθέν και το "Bless This Acid House" να ξεχωρίζουν, ενώ και η πιο κιθαριστική προσέγγιση του "Bumblebeee", από το "48:13", το ανέβασε επίπεδο.
Από την αρχή ήταν εμφανές ότι ο τραγουδιστής Tom Meighan ήταν σε μεγάλα κέφια και αυτό έσπρωξε την μπάντα σε μια από τις καλύτερες εμφανίσεις που την έχω δει. Η μόνη αρνητική εξέλιξη στις ζωντανές εμφανίσεις των Kasabian είναι το setlist, μιας και τα κομμάτια των δυο τελευταίων δίσκων (με το φετινό πάντως να αποτελεί βελτίωση), δεν είναι στο ίδιο επίπεδο με τα αντίστοιχα των παλαιότερων δισκογραφικών προσπαθειών τους. Από το σημείο που βρισκόμουν (αρκετά μπροστά), ο ήχος ήταν ιδιαίτερα καλός, αν και άκουσα αρκετά παράπονα για το συγκεκριμένο θέμα από πιο πίσω. Οι Kasabian πάντως, ξέρουν όσο λίγοι να προσφέρουν ένα απόλυτα διασκεδαστικό σόου και έτσι κατάφεραν να κλείσουν μια απολαυστική φεστιβαλιακή βραδιά.
Φωτογραφίες: Gordon Haswell
Αναμφίβολα ένα από τα συγκροτήματα που κυριαρχούν στα 80s είναι The Cure, οι οποίοι κυκλοφορούν τον έναν φανταστικό δίσκο μετά τον άλλο. Το ίδιο ισχύει και για τους The Jesus And Mary Chain και Depeche Mode. Δυστυχώς όμως ήταν η χρονιά που οι The Smiths κυκλοφόρησαν την τελευταία τους δουλειά, αλλά τουλάχιστον μας άφησαν με άλλη μια κορυφαία δισκογραφική στιγμή.
Αξίζει επίσης να αναφερθώ σε δυο συλλογές, το "Substance" των New Order, η οποία περιελάμβανε όλα τα singles που η μπάντα αρνιόταν να συμπεριλάβει στα κανονικά άλμπουμ της, που έγινε η πιο επιτυχημένη εμπορικά κυκλοφορία τους μέχρι εκείνη τη στιγμή, αλλά και το "Through The Looking Glass", με διασκευές από Iggy Pop και Krafwerk μέχρι Billie Holiday και Dod Dylan, των Siouxsie And The Banshees. Όπως ανέφερα και στην αρχή της ανάρτησης, το 1987 παρουσιάστηκαν καταπληκτικά άλμπουμ, όπως αυτά των Anne Clark, Sad Lovers And Giants, Swans, Love And Rockets, Sonic Youth, The Psychedelic Furs, Jane's Addiction, Pulp, The Wedding Present, Wire, Primal Scream, Dinosaur Jr., Pixies, Public Image Ltd, Green River, The Sound και τόσων πολλών ακόμα, όμως τα κορυφαία μου δέκα είναι:
10. Echo & the Bunnymen - Echo & the Bunnymen (Sire)
09. REM - Document (I.R.S. Records)
08. Dead Can Dance - Within The Realm Of A Dying Sun (4AD)
07. Pink Turns Blue - If Two Worlds Kiss (Fun Factory!)
06. Fields Of Nephilim - Dawnrazor (Situation Two)
05. Depeche Mode - Music For The Masses (Sire)
04. The Smiths - Strangeways. Here We Come (Rough Trade)
03. The Jesus And Mary Chain - Darklands (Warner Bros. Records)
02. The Cure - Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me (Fiction Records)
01. The Sisters Of Mercy - Floodland (Merciful Release)
Διαβάστε επίσης:
Τα 10 καλύτερα άλμπουμ του 1984
Τα 10 καλύτερα άλμπουμ του 1985
Τα 10 καλύτερα άλμπουμ του 1986
09. REM - Document (I.R.S. Records)
07. Pink Turns Blue - If Two Worlds Kiss (Fun Factory!)
06. Fields Of Nephilim - Dawnrazor (Situation Two)
05. Depeche Mode - Music For The Masses (Sire)
04. The Smiths - Strangeways. Here We Come (Rough Trade)
03. The Jesus And Mary Chain - Darklands (Warner Bros. Records)
02. The Cure - Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me (Fiction Records)
01. The Sisters Of Mercy - Floodland (Merciful Release)
Διαβάστε επίσης:
Τα 10 καλύτερα άλμπουμ του 1984
Τα 10 καλύτερα άλμπουμ του 1985
Τα 10 καλύτερα άλμπουμ του 1986
Το 2017 έχει συνδεθεί μέχρι τώρα με την δισκογραφική επιστροφή, μετά από πολλά χρόνια, μεγάλων ονομάτων, όπως οι The Jesus And Mary Chain, Slowdive, Ride και πολλών ακόμα. Η γενικότερη πολιτική κατάσταση, αλλά και οι πρόσφατες εκλογές σε Αγγλία και Αμερική, αρχίζει να μας χαρίζει όλο και περισσότερες μπάντες με σαφώς πιο πολιτικοποιημένο ύφος. Το μουσικό σκηνικό συνεχώς αλλάζει, με όλο και πιο πολλά "διαφορετικά" συγκροτήματα να βρίσκουν απήχηση σε μεγαλύτερα ακροατήρια. Η ηχητική ποικιλία είναι μεγάλη (να ξεφύγουμε λίγο από την ψυχεδέλεια), ενώ η Αυστραλία συνεχίζει να μας προσφέρει αξιόλογες μπάντες από οποιοδήποτε είδος. Οι δισκογραφικές δουλειές που ξεχώρισα μέσα στη φετινή χρονιά μέχρι αυτή τη στιγμή είναι πολλές, όπως αυτές των Modern English, Sonic Jesus, Algiers, Idles, Wire, Me And That Man και πολλών ακόμα συγκροτημάτων (στις οποίες θα αναφερθώ συνολικά στο τέλος της χρονιάς), όμως δέκα από τις κορυφαίες τις οποίες παρουσίασα σε αυτό το blog, είναι (κατάταξη βάση ημερομηνίας κυκλοφορίας):
01. She Pleasures Herself – Fetish (4 Ιανουαρίου, Manic Depression)
02. Drab Majesty - The Demonstration (20 Ιανουαρίου, Dais Records)
03. Priests - Nothing Feels Natural (27 Ιανουαρίου, Sister Polygon)
04. Fufanu - Sports (3 Φεβρουαρίου, One Little Indian)
05. POW! - Crack An Egg (10 Φεβρουαρίου, Castle Face)
06. Methyl Ethel - Everything Is Forgotten (3 Μαρτίου, 4AD)
07. Depeche Mode - Spirit (17 Μαρτίου, Columbia)
07. The Jesus & Mary Chain - Damage And Joy (24 Μαρτίου, Warner)
08. Future Islands - The Far Field (7 Απριλίου, 4AD)
10. Slowdive - Slowdive (5 Μαΐου, Dead Oceans)



































