Οι Jack υπήρξαν μια indie rock μπάντα από την Βρετανία που δημιουργήθηκε το 1992 από τους Anthony Reynolds και Matthew Scott. Η επίσκεψη μου σε ένα δισκοπωλείο στο κέντρο στάθηκε η αφορμή να γνωρίσω το σχήμα, σε εποχή που τα περισσότερα τέτοια μέρη λειτουργούσαν ακόμα σαν σημεία συνάντησης για ανταλλαγή απόψεων και ανακαλύψεων (όπως λένε και τα παππούδια). Μετά από τέσσερα singles, κυκλοφόρησαν το πρώτο τους άλμπουμ το 1996, με τίτλο "Pioneer Soundtracks", δουλειά που "χάθηκε" δυστυχώς μέσα στο britpop πανζουρλισμό. Οι αναφορές του εξαμελούς σχήματος εντοπίζονται στους The Velvet Underground μέχρι τους The Monochrome Set, Felt, The Auteurs ή ακόμα και τους Suede και τους Tindersticks. 

Το 1998 παρουσίασαν τον δεύτερο δίσκο τους με τίτλο "The Jazz Age" και πάλι από την Too Pure Records. To άλμπουμ ξεχωρίζει για την εύθραυστη μελωδικότητα του. όπως αυτή φανερώνεται στο πρώτο single "Lolita Elle", στο "Nico's Children" ή στο "Half Cut, Wholly Yours" που κλείνει τον δίσκο. Από την άλλη υπάρχουν και πιο ξεσηκωτικά κομμάτια όπως το δεύτερο single "Steamin" και "Love and Death in the Afternoon", που θα έπρεπε να συγκαταλέγεται στις μουσικές επιλογές της δεκαετίας. Η κορυφαία στιγμή του "The Jazz Age" δεν είναι άλλο από το "My World Versus Your World", στο οποίο τόσο οι στίχοι όσο και η μελωδία μου είχαν καρφωθεί για αρκετό καιρό. Είναι απορίας άξιον πως οι Jack πέρασαν τόσο στα ψηλά γράμματα. 

Μετά από την κυκλοφορία αυτή, ο τραγουδιστής ασχολήθηκε με το άλλο του project, τους Jacques το οποίο δεν γνώρισε πολύ μεγαλύτερη επιτυχία, πριν τελικά το ρίξει στη συγγραφή βιογραφιών για τους The Walker Brothers, Jeff Buckley και Leonard Cohen. Μετά από αλλαγές μελών και δισκογραφικής εταιρείας, οι Jack κυκλοφόρησαν την τρίτη και τελευταία δισκογραφική δουλειά τους, "The End Of the Way It's Always Been", με μεγάλη καθυστέρηση το 2002 από την Les Disques du Crépuscule.

H συγκεκριμένη αναδρομή δεν πηγαίνει πολύ μακριά, μιας και ήθελα να αναφερθώ σε έναν από τους πιο αξιόλογους καλλιτέχνες της τελευταίας δεκαετίας (δισκογραφικά τουλάχιστον). Ο John Maus γεννήθηκε στην Μινεσότα, πριν βρεθεί στην Καλιφόρνια για να σπουδάσει μουσική, ενώ αργότερα πήγε στην Ελβετία για το διδακτορικό του στις πολιτικές επιστήμες. Η μουσική αρχή του έγινε με το πέρασμά του από την μπάντα του Ariel Pink, που επίσης ξεκινούσε στις αρχές των 00s. Ο πρώτος δίσκος που κυκλοφόρησε ήταν το 2006 από την Upset the Rhythm, εταιρία με την οποία συνεργάστηκε και για τις επόμενες δουλειές του. Η μουσική του έχει 80s synth pop - minimal wave ήχο με post-punk καρδιά σε ένα lo-fi πλαίσιο, αλλά ήταν οι ξεχωριστές μελωδίες και κυρίως οι μοναδικές, παθιασμένες και τόσο ιδιαίτερες φωνητικές του επιδόσεις που τον έκαναν να ξεχωρίσει. Αυτό άλλωστε είναι το δυνατό χαρτί του Maus και στις ζωντανές του εμφανίσεις, χωρίς να λείπουν αυτοί που αποδίδουν στα live του μια karaoke band αίσθηση λόγω των προηχογραφημένων μερών. Με τον μουσικό τύπο δεν τα πάει και αρκετά καλά, μιας και οι συνεντεύξεις που δίνει είναι ελάχιστες, ενώ με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης η σχέση του είναι ακόμα χειρότερη. Μετά από το τελευταίο άλμπουμ και τις συναυλίες που ακολούθησαν παραμένει για σχεδόν 2 χρόνια "άφαντος", και όλοι ελπίζουμε να ετοιμάζει κάποια καινούρια δουλειά γιατί λείπει πολύ...

(Songs, 2006)

To "Songs" αποτελεί το εντυπωσιακό ντεμπούτο του Maus, με τα κομμάτια να έχουν γραφτεί την πενταετία 99-04. Μπορείς να το βάλεις μουσικά κάτω από όλες τις ταμπέλες που έγραψα στην εισαγωγή, αλλά ταυτόχρονα και κάτω από καμία, μιας και είναι δύσκολο να κατηγοριοποιήσεις τη μοναδικότητα του αποτελέσματος Δεν θα αποφύγει τις συγκρίσεις με τη μουσική του Ariel Pink, ο οποίος συμμετέχει άλλωστε στο άλμπουμ σε δυο κομμάτια, αλλά καταφέρνει να ξεχωρίσει στιχουργικά και λόγω του στοιχειωτικά επιθετικού στυλ του.

Ακούστε: "Just Wait Til Next Year", "Maniac"

(Love Is Real, 2007)

H επαφή μου με τον κόσμο του John Maus ήρθε μετά την κυκλοφορία του "Love Is Real". Οι νέες σπιτικές ηχογραφήσεις του περιέχουν μερικά διαμάντια που μου καρφώθηκαν κατευθείαν στο μυαλό. και αναπόφευκτα ο καλλιτέχνης μπαίνει για τα καλά στο μουσικό μου χάρτη. Ο δεύτερος δίσκος του δεν αποδεικνύεται και ιδιαίτερα δύσκολος - άλλωστε απέχει και είναι αδιάφορο από οποιαδήποτε μαρκετινίστικα κλισέ και κόλπα - πατάει πάνω στη μαγεία του ντεμπούτο του και μας προετοιμάζει για το επόμενο του βήμα.

Ακούστε: "Do Your Best", "My Whole World's Coming Apart"

 (We Must Become The Pitiless Censors Of Ourselves, 2011)

Μπορεί να του πήρε τέσσερα χρόνια για να κυκλοφορήσει την επόμενη δουλειά του, αλλά με το "We Must Become The Pitiless Censors Of Ourselves" ο Maus κυκλοφορεί ένα δίσκο που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί modern classic. Οι επιρροές του εμφανείς αλλά η φρεσκάδα που αποπνέει είναι εκπληκτική. Αποτελεί από τις λίγες περιπτώσεις άλμπουμ, που το hype που έλαβε δικαιολογείται στο έπακρο. Για μένα δεν ήταν μόνο η κορυφαία κυκλοφορία του 2011, αλλά και μια από τις καλύτερες που άκουσα τα τελευταία χρόνια. Καθαρό δεκάρι!

Ακούστε: Όλο το άλμπουμ

(A Collection Οf Rarities And Previously Unreleased Material, 2012) 

Ένα χρόνο μετά το "WMBTPCOO" η Ribbon Music κυκλοφορεί μια συλλογή από σπάνια και ακυκλοφόρητα κομμάτια του John Maus. Μπορεί μια τέτοια κίνηση να μην συμβαδίζει με την μέχρι τότε νοοτροπία του Αμερικανού, αλλά αν ξεχάσει κανείς ότι μιλάμε για ένα άλμπουμ με b-sides, πρόκειται για ένα φανταστικό άκουσμα, με μερικές από τις καλύτερες στιγμές του Maus.

Ακούστε: "Bennington", "Mental Breakdown"

Οι Eleven Pond, μια new wave μπάντα από την Νέα Υόρκη, κυκλοφόρησαν το 1986 τον ένα και μοναδικό δίσκο τους με τίτλο "Bas Relief", από την δικιά τους Game Hen Records, πριν διαλυθούν ένα χρόνο μετά. Το άλμπουμ που μπαίνει άνετα στην κατηγορία χαμένο διαμάντι, έμεινε "ξεχασμένο" μέχρι και πριν λίγα χρόνια, με τα αρχικά 500 αντίτυπα να φτάνουν τρελές τιμές σε ebay και discogs, όταν το 2010 επανακυκλοφόρησε από την Dark Entries Records. Το 2012 η Angular Recording Corporation κυκλοφόρησε σε 12" το "Watching Trees", την κορυφαία στιγμή από το ντεμπούτο των Eleven Pond, αφού πρώτα γκρουπ και κομμάτι είχαν γίνει ευρύτερα γνωστά από τη συλλογή της ίδιας εταιρίας, "Cold Waves & Minimal Electronics Vol.Ι" (2010), που "έπαιξε" αρκετά. Το σχήμα κατάφερε να συνδυάσει ιδανικά το synth-pop, darkwave και minimal wave χαρίζοντάς μας ένα δίσκο που πέρα από το "Watching Trees" περιείχε αρκετές κορυφαίες στιγμές, όπως το "Changing Face" που μου φέρνει στο μυαλό ακόμα και Sisters, το Cur-άδικο "Days Hance" ή τα "Portugal" και "Tightrope" με τις απλές ηλεκτρονικές δομές τους. Μπορείτε να ακούσετε ένα μεγάλο δείγμα από ολόκληρο το άλμπουμ στη soundcloud σελίδα της Dark Entries. Το 2011 ο Jeff Gallea, συνιδρυτής της μπάντας, επανασχηματίζει τους Eleven Pond, έστω και σαν δίδυμο, και πέρσι τον Ιούνιο παρουσιάζει τέσσερα νέα κομμάτια στο ΕΡ "Love & Madness".

Όταν κάποιος σκέφτεται για τα 90s και την Αγγλία, μια λέξη του έρχεται στο μυαλό - britpop. Μπορεί οι Oasis, Blur, Pulp, Suede αλλά και οι αναρίθμητες κόπιες που τους ακολούθησαν να γνώρισαν μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία, αλλά οι The Auteurs κυκλοφόρησαν κάποιους από τους καλύτερος βρετανικούς δίσκους της δεκαετίας. Και μπορεί η britpop ταμπέλα να τους αδικεί, μιας και με γνωστά υλικά και συγκεντρώνοντας τα καλύτερα στοιχεία από την 60s rock, την 70s glam και την 80s post-punk/indie pop σκηνή, παρουσίασαν κάτι ιδιαίτερο, που ακόμα και σήμερα μου ακούγεται φρέσκο. Αλλά αν έπρεπε να αναφερθώ αρχικά σε ένα στοιχείο της μπάντας από το Λονδίνο, είναι η καταπληκτική φωνή του πολυτάλαντου (συνθέτης, τραγουδιστής, πιάνο, συν-παραγωγός) Luke Haines. Μετά από το πολύ καλό ντεμπούτο του 1993 "New Wave", το οποίο προτάθηκε και για το Mercury Prize της χρονιάς, ακολούθησε ένα χρόνο μετά το ακόμα καλύτερο "Now I'm A Cowboy". 

Ο δίσκος κυριαρχείται από mid-tempo συνθέσεις, με μεγαλύτερη εξαίρεση το εναρκτήριο και ορμητικό "Lenny Valentino", μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του γκρουπ. Το αμέσως επόμενο κομμάτι, η glam μπαλάντα "Brainchild", δίνει τον τόνο του άλμπουμ. Τα "The Upper Classes", "Chinese Bakery" και "Underground Movies" συνδυάζουν κάποιες από τις πιο ονειρικές μελωδίες του άλμπουμ, με κάποιους από τους πιο εύστοχους στίχους που μόνο με αντίστοιχους του Morrissey ή του Jarvis Cocker μπορεί να συγκριθούν. Το διαμάντι του "Now I'm A Cowboy" όμως, είναι το "New French Girlfriend" που παραμένει ένα από τα πιο όμορφα κομμάτια που έχω ακούσει.

Δυο χρόνια μετά συνεργάστηκαν με τον παραγωγό Steve Albini (Nirvana, Jon Spencer Blues Explosion, The Jesus Lizard, PJ Harvey, Pixies) για το αρκετά πιο κιθαριστικό και σκοτεινό "After Murder Park". Η δισκογραφική τους ιστορία ολοκληρώθηκε το 1999, συμπληρώνοντας μια ιδανική τετράδα άλμπουμ που το καλύτερο έγκειται καθαρά στο προσωπικό γούστο. Φυσικά ο Luke Haines συνέχισε να μας χαρίζει αξιόλογους δίσκους τόσο με τους Black Box Recorder, όσο και με τις προσωπικές του δουλειές.

Μια επανακυκλοφορία όχι από το πολύ μακρινό παρελθόν, μιας και το "The Blackout" των Tunnels κυκλοφόρησε αρχικά μόλις πριν δυο χρόνια. Η Thrill Jockey αποφάσισε να ξαναπαρουσιάσει τόσο σύντομα ένα άλμπουμ που σηματοδότησε σημαντική ηχητική αλλαγή στο ύφος του σχήματος. Οι Tunnels αποτελούν βασικά το προσωπικό έργο του Nick Bindeman (γνωστός από τους ψυχεδελικούς Jackie-O Motherfucker) με αρκετές κυκλοφορίες σε cd-r και κασέτες (βλέπε discogs). Στον συγκεκριμένο δίσκο ο Bindeman αφήνει στην άκρη τις κιθάρες, για χάρη ενός πιο goth-ίζων minimal synth ήχου με pop καρδιά. Το "The Blackout" το πρωτοάκουσα πέρσι και μου έχει κρατήσει συντροφιά πολλές φορές μέχρι σήμερα. Αν και δεν είναι πρωτότυπο ότι οι αναφορές του είναι ριζωμένες στις ηλεκτρονικές δουλειές των 70s και των 80s, αυτές ποικίλουν από την synth pop, darkwave μέχρι και την industrial σκηνή της δεκαετίας του 80. Από το εναρκτήριο "Crystal Arms" με τις Cabare Voltaire επιρροές, στο βιομηχανικό pop του "Deux", και στα σχεδόν post-punk-ικά "Without Light" και "Dead Ringers", το "The Blackout" αποτελεί ένα απολαυστικό άκουσμα, με το "Solid Space" να ακούγεται σαν να διασκευάζει David Bowie ο John Maus. Η επανακυκλοφορία αυτή απλώς έρχεται να επιβεβαιώσει την επιτυχία του ηλεκτρονικού πειράματος του Bindeman.

Όχι δεν πρόκειται για το ελληνικό συγκρότημα που άφησε το στίγμα του όντας μια από τις πρώτες punk μπάντες που εμφανίστηκαν στο μέρη μας την δεκαετία του 80, αλλά για το αγγλικό ηλεκτρονικό δίδυμο των Alan Rider (υπεύθυνο του fanzine Adventures in Reality) και Phil Clarke (υπεύθυνο του fanzine Damn Latin) που σχηματίστηκε στα τέλη του 1981. Η μπάντα κυκλοφόρησε δυο άλμπουμ σε κασέτα (τα "Help Comes Too Late" και "Restraint") από την Adventures in Reality Records, πριν από το "The Big Wheel", που ήταν η τελευταία δισκογραφική δουλειά του γκρουπ αλλά και η πρώτη που κυκλοφόρησε σε βινύλιο. Αφορμή της συγκεκριμένης ανάρτησης στάθηκε η επανακυκλοφορία του δίσκου πριν λίγο καιρό από την ρώσικη Other Voices Records. Το "The Big Wheel" χαρακτηρίζεται από post-punk ψυχή με ηλεκτρονικό περίβλημα το οποίο έφτασε στην κορυφή των ηλεκτρονικών charts του NMΕ. Αποτελείται από έξι καταπληκτικά κομμάτια που κινούνται από το new wave έως το minimal synth (στο βίντεο στο τέλος της ανάρτησης μπορείτε να ακούσετε δείγματα από όλα τα κομμάτια του LP). Παρόλο που το "Elizabeth Selwyn" είναι το τραγούδι που έγινε πιο γνωστό, το "Slaves To Beat", πέρα το ότι είναι το κομμάτι από το οποίο τους έμαθα, ήταν πάντα το πιο ξεχωριστό για μένα. Στην επανακυκλοφορία του άλμπουμ σε cd περιλαμβάνονται άλλα επτά κομμάτια που υπήρχαν σε συλλογές της περιόδου 1984 - 1991. Από αυτά ξεχωρίζω το synth pop "The Prayer Clock", που υπήρχε στη συλλογή "Life At The Top", καθώς και το πιο ευαίσθητο "Under Blue Skies". Πέρσι μάλιστα κυκλοφόρησε μια συλλογή, με κομμάτια από όλη την δισκογραφία τους, με τίτλο "Conspiracy Theory" από την αμερικάνικη Dark Entries Records. Οι Stress μπορεί πλέον να θεωρούνται μια cult μπάντα, όμως το "The Big Wheel" αποτελεί ένα πολύ αξιόλογο δίσκο χωρίς αδυναμίες, που αξίζει να συμπεριλαμβάνει ανάμεσα στους καλύτερους του είδους.

Το "Forever Breathes the Lonely Word" είναι ένα από τα καλύτερα δείγματα βρετανικής ποπ από την δεκαετία του 80 και την ίδια στιγμή ένας από τους πιο υποτιμημένους στην συγκεκριμένη σκηνή. Φυσικά αυτό δεν ήταν το πρώτο άλμπουμ των Felt αλλά το έκτο, μιας και ο Lawrence Hayward και η παρέα του ξεκίνησαν την πορεία τους το 1981. Πολύ πριν η cool britannia των 90s γίνει μόδα και το αντίπαλο trend του grunge, και ξεσπάσει η κόντρα μεταξύ των Oasis και Blur, από την ΝΜΕ και τα υπόλοιπα βρετανικά μέσα για τον "θρόνο" της brtipop, οι Felt παρουσίασαν το αριστουργηματικό "Forever Breathes the Lonely Word" το οποίο ανέδειξε και τον χαρισματικό τους frontman, Lawrence. Και όταν λέω υποτιμημένο αναφέρομαι αποκλειστικά στην προβολή και στην εμπορική ανταπόκριση που γνώρισε. Είναι τρελό αν σκεφτεί κανείς την ποιότητα του άλμπουμ αλλά και της γενικότερης δισκογραφίας των Felt συγκρινόμενη με πόσα συγκροτήματα του είδους στα 90s έκαναν επιτυχία με ένα ή και κανένα κομμάτι και πλέον δεν τα θυμάται σχεδόν κανείς. Η έκτη τους κυκλοφορία ήταν και η πρώτη τους στην ιστορική Creation Records του Alan McGee αφού στα πρώτα άλμπουμ συνεργάστηκαν με την Cherry Red. Το "Forever Breathes the Lonely Word" περιλαμβάνει ύμνους όπως τα "Rain Of Crystal Spires", "Down But Not Yet Out" και "All The People I Like And Those That Are Dead" αλλά αν και ακούγεται κοινότυπο πραγματικά κανένα από τα υπόλοιπα δεν υστερεί, σε ένα άλμπουμ που για μένα στέκεται δίπλα στους δίσκους των The Smiths και των Belle & Sebastian. Οι Felt πέτυχαν τον αρχικό τους στόχο και την ίδια στιγμή κάτι ιστορικό. Κυκλοφόρησαν σε 10 χρόνια, 10 singles και 10 άλμπουμ. Στα τέλη εκείνης της δεκαετίας διαλύθηκαν με τον Lawrence να συνεχίζει δημιουργώντας τους Denim και αργότερα τους Go Kart Mozart (για τον οποίο έχει γυριστεί και ντοκιμαντέρ το "Lawrence of Belgravia"), και τον Martin Duffy να συνεχίζει με τους The Charlatans και τους Primal Scream. 

Το Rewind είναι η νέα στήλη του POEt'S SOUND που έρχεται με την συμπλήρωση πέντε χρόνων παρουσίας του συγκεκριμένου blog. Η στήλη αυτή θα είναι αφιερωμένη σε συγκροτήματα του μακρινού ή και πρόσφατου παρελθόντος, σημαντικές ή υποτιμημένες δισκογραφικές δουλειές, δισκογραφίες, επανακυκλοφορίες, προσωπικά top10 ή ό,τι άλλο σχετικό μου έρθει στο μυαλό (καταλάβατε το νόημα φαντάζομαι). Η πρώτη ανάρτηση της νέας αυτής στήλης είναι αφιερωμένη στα δέκα καλύτερα άλμπουμ που ξεχώρισα σε αυτή την πενταετία. Σίγουρα το 2011 ήταν η χρονιά που κυκλοφόρησαν οι περισσότερες δουλειές κοντά στα γούστα μου, με τις οποίες ακόμα να ξεκολλήσω, ενώ αντίθετα για το 2008 δυσκολεύομαι να βρω περισσότερες από μια, που θα χωρούσαν σε αυτή την λίστα. Πιο αναλυτικά όμως...

Καλύτερα άλμπουμ 2008 -2012:

1. White Lies - To Lose My Life (2009)

Απλά το καλύτερο ντεμπούτο που έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια. Δυστυχώς, ο δεύτερος δίσκος "Ritual" δεν πλησίασε στα επίπεδα του ντεμπούτο τους (διαβάστε τα live reviews από τις εμφανίσεις της μπάντας το 2009 και 2010 στην χώρα μας, εδώ και εδώ).

2. John Maus - We Must Become the Pitiless Censors of Ourselves (2011)

Ο καλύτερος δίσκος του 2011 είναι και ό,τι πιο ενδιαφέρον άκουσα αυτή την πενταετία. Στον τρίτο δίσκο του ο Maus τελειοποιεί την συνταγή, όπως την παρουσίασε στα προηγούμενα άλμπουμ του, "Songs" (2006) και  "Love Is Real" (2007). 

3. She Wants Revenge - Valleyheart (2011)

Μια από τις μεγαλύτερες μουσικές μου αδυναμίες, που με τον δίσκο αυτό, ο οποίος περιέχει το καλύτερο κομμάτι που έγραψαν "Maybe She's Right", βρίσκεται στην καλλιτεχνική της κορυφή (διαβάστε το album review εδώ).

4. The Soft Moon - Zeros (2012)

Σίγουρα μιλάει ακόμα ο ενθουσιασμός μου, μιας και το "Zeros" μετράει μόνο λίγους μήνες ζωής. Διαβάστε το album review εδώ, όπως και το άρθρο για την πρόσφατη συναυλία της μπάντας στην Αθήνα εδώ.

5. Peter Murphy - Ninth (2011)

Την τριάδα των δίσκων από το 2011 κλείνει ο Peter Murphy με το "Ninth", μια από τις καλύτερες δουλειές του frontman των Bauhaus από όλη την καριέρα του (διαβάστε το album review εδώ).

6. Interpol - Interpol (2010)

Θεωρώ ότι πρόκειται για έναν υποτιμημένο δίσκο, που μπορεί να σταθεί δίπλα στα προηγούμενα άλμπουμ της καλύτερης μπάντας των 00s (διαβάστε το album review εδώ και το review από το live του συγκροτήματος το 2011 εδώ).

7. O. Children - O. Children (2010)

Με αναφορές σε όλους τους σκοτεινούς "Μεγάλους Παλαιούς", το ομώνυμο των O. Children αποτέλεσε το καλύτερο ντεμπούτο άλμπουμ του 2010 ( η άποψή μου για την περσινή εμφάνιση του γκρουπ στο Κύτταρο εδώ).

8. Editors - In this Light and on this Evening (2009)

Οι Editors ακολουθούν πιο ηλεκτρονική κατεύθυνση και παραδίδουν τον τρίτο κατά σειρά αξιόλογο δίσκο, αν και χωρίς να είναι καλύτερος από τους προηγούμενους (ο τέταρτος δίσκος της μπάντας θα κυκλοφορήσει φέτος).

9. A Place To Bury Strangers - Exploding Head (2009)

Ο ηχητικός πόλεμος των A Place To Bury Strangers βρίσκει τις μελωδίες των "In Your Heart", "Keep Slipping Away", "Ego Death" σε ένα δίσκο ορόσημο στην νέα εκδοχή της shoegaze σκηνής. Διαβάστε για τις ζωντανές παραμορφώσεις της μπάντας στην Αθήνα εδώ.

10. Bauhaus - Go Away White (2008)

Η μοναδική κυκλοφορία από το 2008 είναι δισκογραφική επιστροφή, μετά από 25 χρόνια και το "Burning From The Inside", των Bauhaus, που αποτελεί ένα εξαιρετικό κλείσιμο για μια σπουδαία μπάντα, το οποίο όμως δεν συνίσταται για πρώτη επαφή ή και σε περιστασιακούς ακροατές του συγκροτήματος.