Ο αγαπημένος μας Nορβηγός επιστρέφει για ακόμη μία φορά στην Αθήνα και στο πιστό κοινό του. 'Οπως έχει πεί και παλιότερα έχει μια ιδιαίτερη σύνδεση με τους έλληνες ακροατές και αυτό φαίνεται αν θυμηθούμε πως αυτή η 'σύνδεση' κρατάει εδώ και 26 χρονια περίπου, με την πρώτη του εμφάνιση ως Madrugada στο μαγαζί Ρόδον στην Αθήνα, συνεχίζοντας την παράδοση σε διάφορα μέρη σε όλη την Ελλάδα ανα τα χρόνια. Αρκετά πίσω πήγαμε όμως και ας έρθουμε σιγά σιγά στο σήμερα, με την πολυαναμενόμενη συναυλία του να πλησιάζει σε λιγότερο απο ένα μήνα, στις 19 Σεπτεμβρίου, όπου και θα γίνει στο δημοτικό θέατρο του Λυκαβηττού, μια βραδιά που θα γεμίσει με την χαρακτηριστική του φωνή, δημιουργώντας μια νοσταλγική ατμόσφαιρα με τραγούδια παλιά και νέα από όλη σχεδόν την δισκογραφία του και ως μέλος των Madrugada.

    Μιας και είπα δισκογραφία λοιπόν, να θυμίσω πως φέτος κυκλοφόρησε τα 'best of' του περιλαμβάνοντας 12 κομμάτια από τα πιό γνωστά του solo άλμπουμ σε όλη αυτή την μουσική εικοσαετία που διανύει ενεργά έως τώρα και θυμίζοντας μας παλιά γνώριμα κομμάτια (Give it a whirl, Moon landing, Sleepwalking Man etc.) και μερικά νέα αγαπημένα από το σχετικά πρόσφατο άλμπουμ ' Dancing Headlights' του 2025, όπως το 'Hollow' το οποίο μέσα από το αργό ρυθμό του και τους νοσταλγικούς στοίχους και ήχους σε βάζει στο κατάλληλο κλίμα για τα υπόλοιπα κομμάτια που ακολουθούν.

        Τι να πρωτο θυμηθούμε πάντως από δισκογραφία (;) το ' Lioness' , το ' Moon landing' η' το 'Long slow distance' και τι από τις υπέροχες λάιβ συναυλίες του όλα αυτά τα χρόνια (;)με την αξέχαστη εμφανισή του στην Ακρόπολη, στο Ηρώδειο θέατρο, τραγουδώντας όλα τα hit του αλλά και τις δύο πιο γνωστές εκτελέσεις των τραγουδιών 'Majesty' και 'Honey Bee' που ακόμη συζητιούνται μέχρι σήμερα και έχουν γίνει οι αγαπημένες εκδοχές από τις αρχικές εκτελέσεις ,γιατί κακά τα ψέματα στα λάιβ πάντα υπάρχει χώρος για αυτοσχεδιασμό και σε εκείνο το λάιβ πραγματικά το έκανε πράξη σε κάθε τραγούδι. 

       Αν και δεν βρισκόμουν σε εκείνη την συναυλία παρα μόνο στο Καλλιμάρμαρο το μακρινό 2022 όπου και τον απόλαυσα να τραγουδάει μαζί με τους Madrugada , ανυπομονώ να τον ακούσω ξανά και φέτος και όσες φορές έρθει ακόμη στην χώρα μας, γιατί θεωρώ πως είναι από τους λίγους καλλιτέχνες που αξίζει τόσο από την δισκογραφια του όσο και από τις ζωντανές εμφανίσεις τουόλα αυτά τα χρόνια, χάρη στο 'καθαρό' και αδιαπέραστο φωνητικό του ταλέντο και στην άμεση σύνδεση που αποκτά με το κοινό κατά την διάρκεια της συναυλίας, μεταδίδοντας έτσι όλα αυτά τα συναιθήματα που σε κρατούν προσηλωμένο/η και μαγεμένο/η μέχρι το τέλος. Μπορεί και να υπερβάλλω, αλλά νομίζω πως μια βόλτα από τον Λυκαβηττό στις 19 Σεπτεμβρίου θα σας πείσει..  

 

Τι χρονιά και αυτή το 2002; Δεν θυμάμαι να με έχει δυσκολέψει τόσο πολύ καμία άλλη χρονιά στη κατάρτισης της αντίστοιχης λίστας με τα καλύτερα της χρονιάς και πραγματικά σκέφτηκα να φτιάξω δυο λίστες. Εν μέρει αυτό οφείλεται στην προτίμησή μου στον gothic ήχο και πιο συγκεκριμένα για το 2002 στη gothic metal σκηνή που είχε τόσες αξιόλογες κυκλοφορίες που γέμιζαν εικοσάδα. 

Αυτή που ξεχωρίζει είναι αυτή των Paradise Lost που έχοντας παρεισφρήσει σε ακόμα πιο gothic μονοπάτια κυκλοφορούν έναν τέλειο δίσκο από την αρχή ως και το τέλος (με τη διασκευή στο "Smalltown Boy"), ενώ αυτή που θα ξεχώριζα περισσότερο από αυτές που λείπουν από τη παρακάτω λίστα είναι αυτή των Tiamat. Μπορεί το "Judas Christ" να αποτελεί το άλμπουμ με τον πιο εμπορικό ήχο από αυτά που έχουν κυκλόφορήσει (γνωρίζοντας μικρή αποδοχή από τους φίλους τους), όμως οι συνθέσεις (οι περισσότερες τουλάχιστον) κινούνται σε υψηλά επίπεδα. Επίσης θα πρέπει να αναφέρω πέρα από τις δουλειές των Sentenced, Lacuna Coil, The 69 Eyes και τις πολύ αξιόλογες δουλειές των The Birthday Massacre και Babylon Whores, ενώ από τον ευρύτερα σκοτεινό χώρο άξιοι λόγου είναι οι δίσκοι των Peter Murphy ("Dust") και VNV Nation ("Futureperfect"). 

Μένοντας σε metal χωράφια όμως συμφωνικού power προσανατολισμού, οι Nightwish κυκλοφορούν το απολαυστικό "Century Child", ενώ οι ντεθάδες In Flames το "γυρίζουν" στο nu metal με το "Reroute To Remain" ( ένα άλμπουμ που άκουσα απίστευτα πολλές φορές με το κομμάτι "Cloud Connected" να γίνεται must στις playlists πολλών ροκομαγαζιών).

Και μιας και αναφέρθηκα στο nu metal, έχει καταγραφεί πολλές φορές (και από αυτό το blog) ότι το συγκεκριμένο ιδίωμα είχε αρχίσει να φθίνει από τα προηγούμενα χρόνια. Η μόδα του δεν κράτησε πολύ και αυτό πλέον είναι ιδιαίτερα εμφανές και στις κυκλοφορίες μεγάλων - εμπορικών συγκροτημάτων του είδους όπως οι Papa Roach, Disturbed, Korn, με τους μόνους που καταφέρνουν να ξεφύγουν από όλο αυτό να είναι οι  System Of A Down με το άλμπουμ "Steal This Album!". Αντίθετα στη punk όχθη είχαμε κάποιες ενδιαφέρουσες κυκλοφορίες με σημαντικότερες αυτές των Bad Religion, The Used, No Use For A Name, New Found Glory, My Chemical Romance. Γενικότερα όμως η αμερικάνικη alternative rock σκηνή εκπροσωπήθηκε επάξια από τα άλμπουμ των Audioslave, Weezer, Red Hot Chili Peppers, Silverchair, Sonic Youth, Beck, Foo Fighters, Chevelle, Saliva, Wilco και ...And You Will Know Us By The Trail Of Dead. Αυτά όμως των Pearl Jam και κυρίως των Queens Of The Stone Age αποτελούν αυτά που σέρνουν το χορό. Το 2002 σηματοδοτεί τη χρονιά που ο David Eugene Edwards μετά τους 16 Horsepower ξεκινά το νέο του ταξίδι με τους Wovenhand με θαυμαστά αποτελέσματα. Τέλος το φαινόμενο Eminem συνεχίζει ακάθεκτο όπως και ο χαμός με το "The Eminem Show" που έπεται του υπερεπιτυχημένου "The Marshall Mathers LP".

Άλλο ένα φαινόμενο, κυρίως για την Ευρώπη, ήταν οι Ρωσίδες t.A.T.u. με τα "All the Things She Said" και "Not Gonna Get Us" να ακούστηκαν όσο λίγα άλλα κομμάτια. Μπορεί οι Αυστραλοί The Vines να πλασάρονται από τα μέσα ως οι νέοι Nirvana, όμως το "Highly Evolved" (αν και πρόκειται για ένα αξιοπρεπές άλμπουμ με αρκετά garage rock στοιχεία) δεν μπορεί να δικαιολογήσει κάτι τέτοιο. Από τον Καναδά έχουμε τα αξιόλογα έργα των Broken Social Scene και Godspeed You! Black Emperor, ενώ από την Ισλανδία το post-rock κομψοτέχνημα "()" των Sigur Rós. Οι Σουηδοί The Hellacopters παρουσιάζουν τον πιο εμπορικό (και καλύτερο για μένα) άλμπουμ τους, Άφησα για το τέλος την Μεγάλη Βρετανία γιατί δεν ξεχώρισα κάποια δουλειά από την εναλλακτική σκηνή του Νησιού, πέρα από το "The Remote Part" των Σκωτσέζων Idlewild, οπότε θα αναφέρω απλώς τα άλμπουμ των Oasis, Ladytron, Doves, Death In Vegas, The Chemical Brothers, The Coral, The Music, Primal Scream, Belle And Sebastian και των Ιρλανδών God Is An Astronaut. Δεν θα μπορούσα να παραλείψω το "Heathen" του David Bowie που περιείχε μερικά εξαιρετικά κομμάτια. Ο μεγαλύτερος όμως ντόρος στην Αγγλία γίνεται με δυο συγκροτήματα. Η Coldplay τρέλα συνεχίζεται με το "A Rush Of Blood To The Head", ενώ το ντεμπούτο των The Libertines τους βρίσκει να φιγουράρουν σχεδόν κάθε εβδομάδα στο εξώφυλλο της ΝΜΕ και άλλων βρετανικών περιοδικών.

Στην αρχή της συγκεκριμένης ανάρτησης έγραφα για τη σκέψη ύπαρξης για δυο λίστες ώστε να μπορούσα να συμπεριλάβω όσα άλμπουμ ήθελα. Όσες λίστες όμως και να υπήρχαν η κορυφή ανήκει αποκλειστικά σε ένα άλμπουμ και σχήμα. Δεν λέω ότι στα 90s δεν υπήρξαν post-punk σχήματα αλλά ότι μετά τη δεκαετία του 80 δεν κατάφερε κανένα να ξεχωρίσει. Όλα αυτά φυσικά μέχρι τους Interpol και το αριστουργηματικό ντεμπούτο του "Turn On The Bright Lights" που παίρνει τη μαγεία των Joy Division και τη μετασχηματίζουν σε κάτι σύγχρονο και εντελώς δικό τους. Μια κυκλοφορία σταθμός που τοποθετεί το συγκρότημα μέσα στα κορυφαία της περιόδου αυτής, αν όχι το κορυφαίο.

10. The 69 Eyes - Paris Kills (Roadrunner Records)

09. The Hellacopters - By The Grace Of God (Universal)

08. Idlewild - The Remote Part (Parlophone)

07. Madrugada - Grit (Virgin)

06. Lacuna Coil - Comalies (Century Media)

05. Sentenced - The Cold White Light (Century Media)

04. Pearl Jam- Riot Act (Epic)

03. Queens Of The Stone Age - Songs For The Deaf (Interscope)

02. Paradise Lost - Symbol Of Life (GUN)

01. Interpol - Turn On The Bright Lights (Matador Records)

Η περσινή χρονιά δεν είχε κάποιο κομμάτι που να ξεχωρίσει και να αρέσει σε όλους, όπως το προπέρσινο πλέον "Blinding Lights" του The Weeknd. Είχαμε όμως πάρα πολλές αξιόλογες δισκογραφικές δουλειές γεμάτες με καλές στιγμές. Ζούμε άλλωστε στην εποχή των κομματιών/ singles χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν είχαμε πάρα πολύ καλά άλμπουμ που θα παρουσιάσω σε μελλοντική ανάρτηση. Κάνοντας όμως την ανασκόπησή μου βρήκα πάρα πολλά κομμάτια από πολλά διαφορετικά είδη. Παρακάτω παραθέτω κάποια από τα κομμάτια που κόλλησα μέσα στο 2021, με τη κατάταξη να έχει μικρή σημασία, και φυσικά κάποιες μεγάλες αδυναμίες.

20. DARK - Lovers In The Dark

19. Actors - Cold Eyes

18. Droves - Operator

17. The Horrors - Against The Blade

16. Madrugada - Nobody Loves You Like I Do

15. The Ninth Wave - Maybe You Didn't Know

14. Nation Of Language - A Word & A Wave

13. Royal Blood - Limbo

12. Chvrches - How Not To Drown (With Robert Smith)

11. The Goon Sax - Psychic

10. Kill Shelter & Antipole - Raise the Skies

09. Pink Turns Blue - Not Even Trying

08. Creux Lies - Jungle

07. J:dead - Feeding On Me

06. Sleep Token - Atlantic

05. Lord Of The Lost - Judas

04. Billy Idol - Bitter Taste

03. Steven Wilson - Personal Shopper

02. Small Black - Duplex

01. Solar Fake - This Pretty Life

Στις 28 Ιανουαρίου οι Madrugada επιστρέφουν με το νέο τους άλμπουμ με τίτλο "Chimes At Midnight", από το οποίο έχουν κάνει ήδη γνωστά τα κομμάτια The World Could Be Falling Down", "Dreams at Midnight" και "Nobody Loves You Like I Do". Τώρα αποκάλυψαν το "Ecstasy", ένα κομμάτι που ανήκει στον Sivert Høyem και στον Άγγλο κιθαρίστα και τραγουδοποιό Rob McVey, το οποίο δεν προοριζόταν αρχικά για το άλμπουμ. Παρακάτω μπορείτε να δείτε το επίσημο βίντεο του νέου κομματιού, σε σκηνοθεσία, για άλλη μια φορά, του Eivind Holmboe. Οι Madrugada αναμένεται να μας παρουσιάσουν το νέο υλικό τους ζωντανά, το Σάββατο 24 Σεπτεμβρίου στο Παναθηναϊκό Στάδιο.

Η επανένωση των Madrugada πριν από δυο χρόνια για την επέτειο των είκοσι χρόνων του δίσκου "Industrial Silence" τους έφερε και από την Ελλάδα για δυο φανταστικές sold-out συναυλίες στο Κλειστό Παλαιού Φαλήρου (Tae Kwon Do). Η σχέση των Νορβηγών και του ελληνικού κοινού είναι ιδιαίτερη και γι' αυτό το 2022 θα βρεθούν σε έναν ακόμα μεγαλύτερο, και ιστορικό, χώρο. Πιο συγκεκριμένα οι Madrugada θα εμφανιστούν στο Παναθηναϊκό Στάδιο στην Αθήνα το Σάββατο 24 Σεπτεμβρίου του 2022. Φέτος επέστρεψαν με τρία νέα κομμάτια, τα"The World Could Be Falling Down", "Dreams at Midnight" και "Nobody Loves You Like I Do", ενώ αναμένεται και το νέο τους άλμπουμ με τίτλο "Chimes At Midnight" στις 28 Ιανουαρίου του 2022.