POEt'S SOUND

Η εναρκτήρια ημέρα του Release Athens Festival για το 2026 πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα 15 Ιουνίου στην Πλατεία Νερού, σηματοδοτώντας παράλληλα και την πρώτη επίσκεψη των Limp Bizkit στην Ελλάδα. Η προσέλευση του κοινού υπήρξε μαζική, με τις εκτιμήσεις να κάνουν λόγο για περίπου 20.000 παρευρισκόμενους. Το πρόγραμμα της ημέρας συμπλήρωσαν το σουηδικό post-punk σχήμα των Viagra Boys και η Αυστραλή Ecca Vandal, προσφέροντας ένα πολυσυλλεκτικό line-up που κάλυψε ένα ευρύ φάσμα από τον εναλλακτικό, τον punk και τον nu-metal ήχο, με τη ροή των εμφανίσεων να τηρείται με ακρίβεια βάσει του χρονοδιαγράμματος.

Το φεστιβάλ άνοιξε με την Ecca Vandal, η οποία εμφανίστηκε μπροστά σε ένα ήδη πυκνό κοινό παρά την πρώιμη ώρα. Η καλλιτέχνης, πλαισιωμένη από την μπάντα της, παρουσίασε ένα δυναμικό κράμα από nu metal. punk, hip-hop και electro στοιχεία. Η εμφάνισή της βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στην πρόσφατη δισκογραφική της δουλειά με τίτλο "Looking for People to Unfollow". Η απόδοση του σχήματος χαρακτηρίστηκε από σταθερότητα και υψηλή κινητικότητα επί σκηνής, με τον ήχο να διατηρείται καθαρός, γεγονός που προκάλεσε την άμεση και θετική ανταπόκριση του κοινού και μπορώ να πω ότι με εντυπωσίασε. Θα την έχω στο νου μου...

Στη συνέχεια, τη σκυτάλη παρέλαβαν οι Viagra Boys, οι οποίοι επιβεβαίωσαν τη σταθερή απήχηση που απολαμβάνουν τα τελευταία χρόνια στο εγχώριο κοινό. Η εξαμελής μπάντα από τη Στοκχόλμη παρουσίασε ένα set βασισμένο στο ιδιότυπο, σατιρικό post-punk ύφος της, με τον τραγουδιστή Sebastian Murphy να ηγείται της σκηνικής παρουσίας. Το συγκρότημα εκτέλεσε δημοφιλείς συνθέσεις όπως τα "Sports", "Punk Rock Loser", "Ain't No Thief" και "Troglodyte", ενώ το setlist περιέλαβε και κομμάτια από το περσινό τους άλμπουμ, κλείνοντας την εμφάνισή τους με το "Research Chemicals". Η απόδοσή τους συνοδεύτηκε από έναν συμπαγή και δυνατό ήχο, με το σαξόφωνο του Oskar Carls και τα πλήκτρα του Elias Jungqvist να ξεχωρίζουν, προετοιμάζοντας το έδαφος για το κυρίως μέρος της βραδιάς μέσα σε ένα έντονα ρυθμικό κλίμα στην αρένα. Συνολικά μια εξαιρετική εμφάνιση που στηρίζει τη φήμη που έχει η μπάντα σχετικά με τα λάιβ της, αλλά προσωπικά την προηγούμενη φορά που τους είχα δει, στο Release Athens το 2023, μου είχαν φανεί ακόμα καλύτεροι.

Η εμφάνιση των Limp Bizkit ξεκίνησε με ένα προγραμματισμένο οπτικό παιχνίδι στις γιγαντοοθόνες, όπου μια αντίστροφη μέτρηση μαζί με κάποια memes, προκάλεσαν τις αντιδράσεις του πλήθους πριν την είσοδο του συγκροτήματος. Η έναρξη έγινε με τα "Just Like This" και "9 Teen 90 Nine", ενώ πολύ νωρίς στο πρόγραμμα τοποθετήθηκε το "Break Stuff", προκαλώντας άμεση κινητικότητα και τη δημιουργία των πρώτων μεγάλων mosh pits στην αρένα. Η σκηνική παρουσία του Fred Durst χαρακτηρίστηκε από την τυπική του άνεση, επικοινωνία και τις χαρακτηριστικές κινήσεις - πόζες του, ενώ ο κιθαρίστας Wes Borland, με την παραδοσιακά εκκεντρική ενδυμασία του, καθοδήγησε το ηχητικό μέρος με βαριά riffs, ενσωματώνοντας μάλιστα το εισαγωγικό θέμα του "Master of Puppets" των Metallica πριν από το κομμάτι "Hot Dog". Σε αντίθεση με αυτά που διαβάζαμε στα 90s και στα 00s, ο Durst εμφανίστηκε ευγενέστατος, χαμογελαστός και φυσικά άψογα επαγγελματικός.

Το setlist των Αμερικανών nu-metalάδων κινήθηκε γύρω από το "Chocolate Starfish and the Hot Dog Flavored Water", τις μεγαλύτερες εμπορικές τους επιτυχίες δηλαδή, διατηρώντας την ενέργεια σε υψηλά επίπεδα. Ακούστηκαν μεταξύ άλλων τα "My Generation", "Boiler", "Rollin'" και "My Way". Κατά τη διάρκεια του "Full Nelson", το συγκρότημα ανέβασε δύο γυναίκες από το κοινό στη σκηνή για να συμμετάσχουν στα φωνητικά. Ήταν απόλυτα εμφανές ότι το μεγαλύτερο ποσοστό είχε έρθει να ακούσει τα 2,3 χιτάκια από αυτό τον δίσκο και εντύπωση μου έκανε η χλιαρή ανταπόκριση, τουλάχιστον γύρω μου, που είχε ακόμα και το "Nookie" σε σχέση με τα προαναφερθέντα κομμάτια. Το μεγαλύτερο αρνητικό όμως της εμφάνισης των Limp Bizkit ήταν το γεγονός ότι στα ενδιάμεσα των κομματιών, ο DJ Lethal αναλάμβανε τη ροή, παίζοντας γνωστά κομμάτια δίνοντας ανάσες στο συγκρότημα κόβοντας εντελώς όμως τον ρυθμό της συναυλίας.

Προς το κλείσιμο της βραδιάς, το συγκρότημα παρουσίασε το "Bring It Back" και τη γνωστή διασκευή στο "Behind Blue Eyes" των The Who, η οποία οδήγησε σε καθολική συμμετοχή του κοινού στα φωνητικά. Η εμφάνιση ολοκληρώθηκε με το "Take a Look Around" και με  το "Break Stuff", σε μια ασυνήθιστη κίνηση που έφερε το γκρουπ να παίζει το κομμάτι για δεύτερη φορά, γεγονός που οδήγησε στην κορύφωση των αντιδράσεων του κόσμου. Παρά τις επιμέρους παρατηρήσεις μερίδας των παρευρισκόμενων για την ανάγκη υψηλότερης έντασης στον ήχο ή για την προσθήκη περισσότερων κομματιών αντί των ενδιάμεσων dj μουσικών διαλειμμάτων, η ανταπόκριση του κοινού παρέμεινε θερμή καθ' όλη τη διάρκεια, με mosh pits να εμφανίζονται σε όλη την Πλατεία Νερού.