POEt'S SOUND

Οι Scorpion Milk είναι το νέο project του Mat McNerney, του ηγέτη δηλαδή των Beastmilk και των Grave Pleasures. Το apocalyptic post-punk των Scorpion Milk είναι πιο κοντά μουσικά στον ήχο των Beastmilk. Στο σχήμα έχει μαζί του επίσης τον Tor Sjödén (των Viagra Boys) στα ντραμς και τον Nate Newton (των Converge, Cave In) στο μπάσο. Το ντεμπούτο τους με τίτλο "Slime Of The Times" κυκλοφόρησε στις 26 Σεπτεμβρίου από την Peaceville Records. Το δεύτερο single του συγκροτήματος ήταν το "She-Wolf Of London", στο οποίο συμμετέχει ο Will Ghould των Creeper. Για τον Ghould ο McNerney δήλωσε: "Είμαι θαυμαστής της φωνής του Will και της δουλειάς του με τους Creeper. Το "She-Wolf of London" χρειαζόταν εκείνη την γοτθική αυτοπεποίθηση και μία δόση της αγγλικής βρωμιάς που ο Von Ghould χειρίζεται άριστα. Αυτό το τραγούδι είναι ένα παραμορφωμένο ερωτικό γράμμα στις καταραμένες γενεαλογίες του βρετανικού τρόμου, στους στοιχειωμένους δρόμους της νεότητας μου, και στη λυκανθρωπική αποπλάνηση". Για το βίντεο του κομματιού που ακολουθεί, οι  Scorpion Milk δανείστηκαν αποσπάσματα από τις ταινίες "She-Wolf of London" (1946), "Werewolf of London" (1935), και "Dementia "(1955). 

Όπως είχα αναφέρει και στην πρόσφατη blogovision, για πολλούς μήνες στο νούμερο 1 μου ήταν καρφωμένο το άλμπουμ "ΙΧ" των Host, του σχήματος δηλαδή των Nick Holmes και Gregor Mackintosh των Paradise Lost. Αυτό άλλαξε στις 13 Οκτωβρίου όταν και κυκλοφόρησε ο νέος δίσκος των Creeper. Γνωρίζοντας τη μπάντα και έχοντας ακούσει τα δυο πρώτα άλμπουμ της, δεν περίμενα με τίποτα κάτι σαν το "Sanguivore". Ακόμα πιο περίεργο είναι ότι ακούγοντας τις επιρροές - αναφορές του δίσκου (οι οποίες εντοπίζονται από το πρώτο άκουσμα), αυτή η κυκλοφορία δεν θα έπρεπε να μου αρέσει αλλά αντιθέτως "κόλλησα" άσχημα. Είναι τόσο ωραίο όταν μια χρονιά συνδέεται τόσο πολύ με μια δουλειά (και αυτό είχε να συμβεί πολλά χρόνια), χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το 2023 δεν είχαμε πολλές ακόμα εξαιρετικές κυκλοφορίες. Από τότε που άρχισα να σκέφτομαι τη συγκεκριμένη λίστα, οι δυο προαναφερθέντες δισκογραφικές προσπάθειες αλλά και αυτές των Sleep Token, Grave Pleasures και Liv Kristine είχαν "κλειδώσει" για την πρώτη πεντάδα. Από εκεί και πέρα και μέχρι τη θέση 20 έγινε "μάχη" και η τελική δεκάδα διαμορφώνεται ως εξής: 

No.10 The 69 Eyes - Death Of Darkness (Atomic Fire): Οι The 69 Eyes είναι μια από τις αγαπημένες μου feelgood μπάντες. Στον δέκατο τρίτο τους δίσκο παραμένουν απόλυτα διασκεδαστικοί, φέρνοντας όλα τα γνωστά gothic rock, metal, pop, glam στοιχεία, ενώ περιέχει και την gothic μπαλάντα "This Murder Takes Two" με την Kat Von D, που τους ταιριάζει απόλυτα και αποτελεί ένα από τα καλύτερα κομμάτια της καριέρας τους. Μετά από κάποιες δισκογραφικές αστοχίες επέστρεψαν με έναν δίσκο που μπορεί να πλησιάσει στα "Blessed Be" και "Paris Kills". Μετά από 21 χρόνια οι The 69 Eyes ξαναμπαίνουν στο τοπ10 μου με το "Death Of Darkness".

Ακούστε: "This Murder Takes Two", "Death Of Darkness"

No.09 Currents - The Death We Seek (SharpTone Records): Στις κλασσικές πλέον μουσικές ανασκοπήσεις του spotify, το τρίτο είδος μουσικής που άκουσα περισσότερο ήταν η metalcore και  αυτό οφείλεται στο μεγαλύτερο ποσοστό στους Currents. Μετά το καταπληκτικό "The Way It Ends" του 2020, το νέο τους άλμπουμ τους τοποθετεί σε μια από τις κορυφαίες μπάντες του είδους. Το "The Death We Seek" είναι ο πιο άμεσος δίσκος τους, μπορεί  να μην είναι ο καλύτερος τους (ο χρόνος θα το δείξει), όμως σίγουρα θα τους φέρει περισσότερο κοινό.

Ακούστε: "Remember Me"

No.08 Cerulean Veins - Black (Cold Transmission Music): Το "Black" αποτελεί το τέταρτο άλμπουμ των Cerulean Veins μέσα σε επτά χρόνια και το καλύτερο τους μέχρι στιγμής. Η post-punk πρόταση του σχήματος των Dustin Frelich και Amanda Toombs έχει pop ψυχή και ακούγεται σας μια μίξη Interpοl με The Killers του πρώτου άλμπουμ. Μπορεί το αποτέλεσμα να μην είναι και το πιο πρωτότυπο που θα ακούσετε φέτος, αλλά το δίδυμο ξέρει να γράφει κομμάτια που σου κολλάνε για πολύ καιρό στο μυαλό.

Ακούστε: "Love Won't Save Us Now"

No.07 IST IST - Protagonists (Kind Violence Records): O post-punk ήχος είναι συνυφασμένος  σε μεγάλο βαθμό με το Μάντσεστερ και τους Joy Division. Οι IST IST είναι μια μπάντα που φέρει περηφάνια τόσο για την πόλη τους, όσο και για τις Joy Division επιρροές τους και πολύ καλά κάνουν. Το ντεμπούτο τους του 2020 με τίτλο "Architecture" με εντυπωσίασε, η δισκογραφική του συνέχεια όχι τόσο, αλλά τώρα επέστρεψαν με ένα άλμπουμ, το "Protagonists", που περιέχει μερικές από τις καλύτερες συνθέσεις τους. 

Ακούστε: "Emily"

No.06 Årabrot - Of Darkness & Light (Pelagic Records): Οι Årabrot έχουν αρκετή ιστορία πίσω τους, μιας και φέτος έφτασαν στον δέκατο δίσκο της καριέρας τους. Το "Of Darkness & Light" είναι ίσως ο καλύτερος του διδύμου των Kjetil Nernes και Karin Park (αν και το προηγούμενο "Norwegian Gothic" είναι πολύ κοντά), αφού αποτελείται από κομμάτια που θα μπορούσαν να γίνουν όλα "χιτάκια". Το ιδιόμορφο rock, post-punk, psych, heavy, synth, noise στυλ τους, με τα ιδιαίτερα φωνητικά του Nernes, μας χαρίζει έναν από τους πιο περίεργους και αξιομνημόνευτους δίσκους για το 2023.

Ακούστε: "We Want Blood"

No.05 Liv Kristine - River Of Diamonds (Metalville Records): Όλοι έχουν μάθει την Liv Kristine από τους καταπληκτικούς δίσκους που μας πρόσφερε με τους Theatre Of Tragedy. Στην προσωπική της καριέρα έχει όμως ακολουθήσει πολύ πιο ποπ δρόμους. Τι αποτέλεσμα έχουμε όταν συνδυαστεί μια από τις κορυφαίες metal γυναικείες φωνές με τον gothic rock guru Tommy Olson (γνωστό πέρα από το το "Aégis" των Theatre of Tragedy και για τους Elusive, The River Knows, Long Night); Μα φυσικά ένα gothic pop κομψοτέχνημα όπως το άλμπουμ "River Of Diamonds". Αν σας έπεισαν τα παραπάνω ονόματα πρόκειται για μια κυκλοφορία που δεν πρέπει να χάσετε.

Ακούστε: "River Of Diamonds"

No.04 Grave Pleasures - Plagueboys (Century Media): Είναι δύσκολο να γράψεις για τους Grave Pleasures και να μην αναφερθείς στους Beastmilk και στον καταπληκτικό δίσκο τους, μιας και είναι δύσκολο να αποτινάξουν τη σκιά του από πάνω τους. Την καλύτερη προσπάθειά τους όμως έκαναν φέτος με τον τρίτο δίσκο τους, ο οποίος σε μεγάλο μέρος του χρωστάει τα μέγιστα σε μπάντες όπως οι Interpol. Το "Plagueboys" ακούγεται ακόμα καλύτερα ζωντανά, όπως είχαμε την χαρά να διαπιστώσουμε στην Αθήνα τον Οκτώβριο που μας πέρασε.

Ακούστε: "Society Of Spectres"

No.03 Sleep Token - Take Me Back To Eden (Spinefarm): Η δισκογραφική αρχή για τους Sleep Token έγινε το 2019 για να ακολουθήσει δυο χρόνια το φανταστικό "This Place Will Become Your Tomb". Για κάποιο λόγο όμως (timing, marketing;), φέτος τους έμαθαν οι πάντες με το "Take Me Back To Eden", έναν εξίσου καταπληκτικό δίσκο που συνεχίζει το μουσικό τους ταξίδι με όλα τα γνωστά στοιχεία του σχήματος που το καθιστούν δύσκολο να το κατηγοριοποιήσεις. Για όποιο λόγο πάντως και αν έγινε αυτό το αξίζουν και δικαίως θεωρούνται ένα από τα πιο "καυτά" ονόματα παγκοσμίως. Worship

Ακούστε: "DYWTYLM"

No.02 Host – IX (Nuclear Blast Records): Η αρχή έγινε το 1999 με το άλμπουμ "Host" των Paradise Lost. Φέτος οι Nick Holmes και Gregor Mackintosh επανήλθαν ως Host, που αυτή τη φορά είναι το όνομα του project τους. To "IX" ακούγεται από τη μια, σαν συνέχεια του παλιού δίσκου των Lost αλλά την ίδια ώρα έχει και μια πιο σύγχρονη προσέγγιση. Το σίγουρο όμως είναι ότι είναι γεμάτο από synth pop διαμαντάκια, που λίγοι σαν τον Mackintosh ξέρουν να συνθέτουν, ενώ για άλλη μια φορά η φωνή του Holmes μαγεύει και δείχνει πόσο του πάει το συγκεκριμένο μουσικό στυλ.

Η αλήθεια είναι ότι πλησιάζοντας στο τέλος της φετινής χρονιάς δεν περίμενα ότι θα έγραφα μια κριτική για τον νέο δίσκο των Creeper. To συγκρότημα από το Σαουθάμπτον είναι μια αρκετά περίεργη περίπτωση θα έλεγα. Κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο τους με τίτλο "Eternity In Your Arms" το 2017, το οποίο θα το χαρακτήριζα μια αξιόλογη pop punk, emo κυκλοφορία που τους έφερνε πιο κοντά σε συγκροτήματα όπως οι AFI (ιδίως στο τρόπο που τραγουδάει ο Will Gould) και τους My Chemical Romance. Ο δεύτερος δίσκος τους, πέρα από 2-3 κομμάτια, δεν είχε και μεγάλη σχέση με τον προηγούμενο. Στο "Sex, Death & the Infinite Void" του 2020 το σχήμα εμπνέεται σε μεγάλο βαθμό από την 90s britpop περίοδο αλλά και τα πιο σύγχρονα βρετανικά συγκροτήματα όπως οι Arctic Monkeys. Οι Creeper φαίνεται ότι επαναπροσδιορίζονται με κάθε κυκλοφορία τους, αλλά με τίποτα δεν περίμενα να ακούσω κάτι σαν το "Sanguivore".

Δε λέω ότι δεν υπάρχουν κάποια κοινά στοιχεία μεταξύ των δουλειών τους. Σίγουρα ένα από αυτά είναι η dark αισθητική αλλά κυρίως η θεατρικότητα που εμπνέεται από τις δουλειές του Jim Steinman, που όπως έχουν δηλώσει οι ίδιοι πάρα πολλές φορές είναι μεγάλοι θαυμαστές του. Ο Steinman είναι υπεύθυνος, πέρα από πολλά musicals και soundtracks, για την πιο επιτυχημένη δουλειά του Meat Loaf, το "Total Eclipse of the Heart" της Bonnie Tyler αλλά και για τα "This Corrosion" και "More" των θεών The Sisters of Mercy. Όλα αυτά δεν τα αναφέρω τυχαία, μιας και όλα τα παραπάνω φαίνεται να έχουν επηρεάσει αρκετά το νέο πόνημα των Creeper. Αλλά το "Sanguivore" είναι αυτά και ακόμα περισσότερα. Στην ουσία πρόκειται για μια ροκ όπερα η οποία διηγείται την ιστορία δυο βαμπίρ (Spook και Mercy) και η οποία χρησιμοποιεί τα όποια goth, punk, pop στοιχεία της προς χάριν της αφήγησης της ιστορίας που θέλει να πει.

Το εναρκτήριο "Further Than Forever" είναι ένα εννιάλεπτο επικό - δραματικό κομμάτι που συνδυάζει το "Welcome To The Black Parade" των My Chemical Romance με τις καλύτερες στιγμές του Meat Loaf, αλλά είναι καλύτερο και από τα δυο. Κυλάει τόσο γρήγορα σαν να πρόκειται για κάποιο δίλεπτο πανκ κομμάτι, έχει εκπληκτικές αλλαγές, είναι εντελώς θεατρικό, ενώ ο, σχεδόν μεϊντενικός, "καλπασμός" του στο τέλος το απογειώνει. Το "Cry For Heaven" που ακολουθεί έχει 80s arena rock στοιχεία, στα πρότυπα όμως του Billy Idol ή του "Cry For Love" του Iggy Pop. Το "Saced Blasphemy" θα μπορούσε να είναι ένας φόρος τιμής στο "Dig Up Her Bones" των Misfits με μια πιο σύγχρονη goth προσέγγιση. Η μπαλάντα "The Ballad of Spook & Mercy" ηρεμεί λίγο τα πράγματα, για να ταιριάζει με τη ροή της ιστορίας, είναι εξαιρετική αλλά όχι η πιο εντυπωσιακή μέσα στο "Sanguivore". Το "Lovers Led Astray" είναι άλλο ένα απίστευτα εθιστικό κομμάτι με τις ρίζες του στα 80s και στους The Cult και Sisters Of Mercy του "Vision Thing". Στη συνέχεια το "Teenage Sacrifice" συνδυάζει τις καλύτερες στιγμές των πρώιμων HIM με αυτές των Ghost, ενώ το πιο πάνκικο "Chapel Gates" είναι ίσως το μόνο που μας ταξιδεύει στο πρώτο άλμπουμ των Creeper.

Μετά από το ορχηστρικό "The Abyss", το "Sanguivore" τελειώνει με δύο ακόμα κορυφαία κομμάτια (όπως άλλωστε ξεκίνησε και το "έργο" τους). Οι Sisters Of Mercy αναφορές υπάρχουν διάσπαρτες μέσα στον δίσκο, αλλά η μεγαλύτερη ωδή στους τελευταίους αποτελεί το κομμάτι "Black Heaven", που ακόμα και το επίσημο βίντεο του κομματιού φέρνει στο μυαλό το "Black Planet" των Sisters. Ένα επίσης από τα πράγματα που δεν περίμενα ήταν αυτή η φωνητική απόδοση του Will Gould, ή Will Von Gould για χάρη του concept του δίσκου, ο οποίος εναλλάσσεται από το ένα είδος στο άλλο με παραδειγματική ευκολία. Η ερμηνεία του σε όλα τα κομμάτια είναι φανταστική και ενισχύει το στοιχείο της θεατρικότητας που απαιτούσε το τρίτο άλμπουμ των Creeper, αλλά είναι στο κομμάτι που κλείνει τον δίσκο, το "Love You More Than Death", που είναι πραγματικά συγκινητικός - σπαρακτικός. Απλά υποκλίνομαι. 

Άνετα θα μπορούσα να φανταστώ το "Sanguivore" να εξελίσσεται σε κάποιο έργο που να ανεβαίνει στα θέατρα της Νέας Υόρκης ή του Λονδίνου και θα ήταν πραγματικά κρίμα αν δεν είχε την ανάλογη παραγωγή για κάτι παρόμοιο έστω για τις ζωντανές εμφανίσεις των Creeper. Άλλωστε αν έπρεπε να χαρακτηρίσω το άλμπουμ, θα το έλεγα broadway goth. Είναι η πιο φιλόδοξη, μεγαλεπήβολη και πολυδιάστατη δουλειά τους που απευθύνεται σε όλους ανεξαρτήτων μουσικών προτιμήσεων. Είναι σκοτεινό, είναι pop, είναι rock, είναι punk, είναι συναισθηματικό, είναι δυνατό, είναι θεατρικό και είναι άψογο. Και είναι και ο δίσκος της χρονιάς για το 2023... Εύγε!

Στις 13 Οκτωβρίου οι Creeper παρουσίασαν το τρίτο δίσκο της καριέρας τους με τίτλο "Sanguivore". Τα βήματα εξέλιξης που έχει κάνει το συγκρότημα, τόσο από πλευράς ήχου αλλά και από μεριάς συνθέσεων, είναι μεγάλα και αυτό φαίνεται κατευθείαν και από το εναρκτήριο κομμάτι του νέου τους άλμπουμ. Το "Further Than Forever" είναι ένα επικό, θεατρικό κομμάτι που κυλάει πιο γρήγορα και απολαυστικά από τα πρώιμα τρίλεπτα κομμάτια τους. Μάλιστα σκέφτηκαν να γυρίσουν και ένα βίντεο για το "Further Than Forever", με τη βοήθεια των Billy H Price και Jacek Zmarz, το οποίο μπορείτε να το παρακολουθήσετε παρακάτω.