Συνήθως αναφέρομαι σε άλμπουμ που καταφέρνουν να με εντυπωσιάσουν ή έστω να τραβήξουν αρκετά το ενδιαφέρον μου, ενώ σπάνια θα γράψω αρνητικά για κάποια δουλειά μόνο για να υπάρχει κάτι. Φυσικά υπάρχουν και εξαιρέσεις που αφορούν αγαπημένες μπάντες που οι νέες τους δισκογραφικές προσπάθειες, με απογοήτευσαν ή απλά δεν μου είπαν και πολλά πράγματα. Στην παραπάνω κατηγορία, ανήκει ο νέος δίσκος των Arcade Fire. Το συγκρότημα από τον Καναδά κατάφερε με τους δυο πρώτους δίσκους του να θεωρείται ένα από τα κορυφαία indie rock σχήματα των 00s, ενώ με το εξαιρετικό "The Suburbs" κατάφεραν να διευρύνουν ακόμα το κοινό τους, γνωρίζοντας εμπορική και καλλιτεχνική καταξίωση. Με αυτές τις δουλειές κέρδισαν κοινό και κριτικούς, αλλά και αρκετούς μουσικούς με πιο τρανταχτό παράδειγμα τον David Bowie. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο που ο τελευταίος δέχτηκε να συμμετέχει στο ομώνυμο κομμάτι του τέταρτου άλμπουμ τους με τίτλο "Reflektor".

Το "Reflektor" μπορεί να αποτέλεσε μια αρκετά αξιόλογη συλλογή κομματιών, αλλά η πιο ηλεκτρονική προσέγγισή του δίχασε (ένα μικρό έστω) μέρος του κοινού τους. Οπότε ήμουν αρκετά περίεργος να δω, αν θα ακολουθούσαν αυτή την κατεύθυνση, και πως θα την αποδώσουν, ή θα γύριζαν σε πιο γνώριμα εδάφη. Τελικά αποφάσισαν να ακολουθήσουν την πρώτη επιλογή, όμως το αποτέλεσμα δεν τους δικαιώνει. Όντας πλέον ένα αρκετά mainstream σχήμα, δεν μπόρεσα να αποφύγω κάποιες αναφορές στο νέο τους άλμπουμ. Διάβασα κάποια πολύ θετικά σχόλια, αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις υπήρξε αρκετό θάψιμο. Για μένα το "Everything Now" αποτελεί πολύ πιο ανησυχητική περίπτωση, μιας και στο μεγαλύτερο μέρος του, μου φάνηκε πολύ, μα πάρα πολύ, μέτριο και αυτό είναι κάτι που το θεωρώ πολύ χειρότερο.

Το σίγουρο είναι ότι αν οι παραγωγοί του δεύτερου μέρους του Mamma Mia ξεμείνουν από κομμάτια, θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τουλάχιστον τα "Everything Now" και "Put Your Money On Me" που ακούγονται ως συμπαθητικές ABBA διασκευές. Αλλά συνολικά ο δίσκος έχει πιο disco λογική, όπως φανερώνεται και στο αδιάφορο single "Electric Blue" με την Régine Chassange στα φωνητικά. Οι καλύτερες στιγμές του "Everything Now" συνοψίζονται στο synth pop του "Creature Comfort", στο πανκίζον "Infinite Content" και στο "We Don’t Deserve Love" με την πολύ όμορφη κλιμάκωση. Φυσικά περιλαμβάνονται και τα δυο χειρότερα κομμάτια της καριέρας των Arcade Fire. Αυτά είναι το "Signs Of Life", στο οποίο μάλλον ο Win Butler ήθελε να αποδείξει ότι μπορεί να ραπάρει (όχι δεν μπορεί) και το reggae "Chemistry", που νομίζω ότι θα προσπαθεί να το ξεχάσει κάθε φίλος της μπάντας. Στιχουργικά οι Arcade Fire τα "βάζουν" με τον καταναλωτισμό, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τη μουσική βιομηχανία, με έναν αρκετά πρόχειρο τρόπο που δεν μπορεί να υποστηριχτεί από το μουσικό αποτέλεσμα. Μπορεί να υπάρχουν στο άλμπουμ σκόρπιες καλές ιδέες, αλλά δυστυχώς το "Everything Now" είναι ένα άλμπουμ χωρίς ψυχή και γι' αυτό θα ξεχαστεί αρκετά σύντομα.

Βαθμολογία: 5 / 10

Ήμουν αρκετά περίεργος για το πως θα επανέλθουν οι Kasabian μετά το "48:13", ένα άλμπουμ που δεν νομίζω ότι θα βρεθούν πολλοί να διαφωνήσουν ότι ήταν η πιο αδύναμη στιγμή της καριέρας τους. Μπορεί εμπορικά να πέτυχε τους στόχους του, τουλάχιστον στην Αγγλία, αλλά μάλλον το κατάλαβαν και οι ίδιοι και γι' αυτό σκέφτηκαν να αφήσουν στην άκρη τα πολλά μπιμπλίκια, για χάρη ενός πιο γνώριμου ήχου που τους ταιριάζει καλύτερα. 

Η αλήθεια είναι ότι το πρώτο κομμάτι που έγινε γνωστό από το "For Crying Out Loud", το "You’re In Love With A Psycho", δεν με ενθουσίασε. Θεωρώ ότι ήταν μια αρκετά άστοχη επιλογή για πρώτο single, αφού είναι ένα απλά χαρούμενο και αρκετά αδιάφορο ποπ κομματάκι που θα ξεχαστεί γρήγορα. Η στιγμή όμως που κατάλαβα ότι το συγκρότημα από το Λέστερ επέστρεψε δυναμικά, είναι το "Ill Ray (The King)". Το κομμάτι που ανοίγει τον δίσκο, πέρα από το ότι αποτελεί άνετα την κορυφαία στιγμή του, είναι και ένα από τα καλύτερα της καριέρας τους, που σίγουρα θα αποτελέσει μόνιμο μέλος στο setlist των μελλοντικών ζωντανών εμφανίσεων των Kasabian. Σε αντίθεση με το "You’re In Love With A Psycho", στο επίσης γλυκανάλατο "Bless This Acid House" φαίνεται ότι βρίσκουν τη σωστή χημεία με μια πιο 70s glam αισθητική. Τα "Twentyfourseven" και "Comeback Kid" κινούνται στο γνώριμο ροκίζον ύφος της μπάντας και αδιαμφισβήτητα αποτελούν δυο από τα highlights του "For Crying Out Loud", το "Wasted" φανερώνει τη χαλαρή πλευρά του σχήματος, ενώ το "Are You Looking for Action?" αποτελεί μια αρκετά επιτυχημένη disco rock προσπάθεια.

Κάπως έτσι συνοψίζεται ότι θετικό άκουσα στο "For Crying Out Loud", το οποίο μπορεί να μην φτάνει στα επίπεδα του "West Ryder Pauper Lunatic Asylum" του 2009 ή ακόμα και του "Velociraptor!" του 2011, αλλά αποτελεί σημαντική βελτίωση από την προηγούμενη δουλειά τους. Το σίγουρο είναι ότι τα κομμάτια του νέου άλμπουμ ακούγονται ακόμα καλύτερα ζωντανά, όπως είχαμε την ευκαιρία να διαπιστώσουμε από κοντά στην πρόσφατη επίσκεψη των Kasabian για λογαριασμό του Ejekt Festival 2017.

Βαθμολογία: 7 / 10

Οι Arcade Fire ανακοίνωσαν στις αρχές του μήνα το νέο τους άλμπουμ, το οποίο ονομάζεται "Everything Now" και θα κυκλοφορήσει στις 28 Ιουλίου, ενώ έκαναν γνωστό και το πρώτο κομμάτι από αυτό. Η χορευτική διάθεση του πρώτου single συνεχίζεται και στο δεύτερο, με το synth-pop του "Creature Comfort" να είναι το αποτέλεσμα της συνεργασίας των Καναδών με τον Geoff Barrow των Portishead. Οι Arcade Fire γύρισαν και ένα αρκετά ταιριαστό βίντεο για το κομμάτι, το οποίο μπορείτε να δείτε παρακάτω:

Τέσσερα χρόνια μετά από το πολύ αξιόλογο "Reflektor", οι Arcade Fire ανακοίνωσαν τον νέο τους δίσκο. Αυτός θα ονομάζεται "Everything Now" και θα κυκλοφορήσει στις 28 Ιουλίου από την Columbia Records. Την παραγωγή του άλμπουμ, που ηχογραφήθηκε σε Μόντρεαλ, Νέα Ορλεάνη και Παρίσι, ανέλαβε ο Thomas Bangalter των Daft Punk μαζί με τον Steve Mackey των Pulp και τον Markus Dravs. Επίσης οι Arcade Fire έκαναν γνωστό και το νέο τους single, που είναι το ομώνυμο κομμάτι από τον επερχόμενο δίσκο, όπως και το βίντεο από αυτό σε σκηνοθεσία του Sacred Egg. Μάλιστα το single "Everything Now" είναι διαθέσιμο προς πώληση σε πορτοκαλί 12" βινύλιο στο φεστιβάλ Primavera Sound που διεξάγεται αυτές τις μέρες (οι Καναδοί αναμένονται να εμφανιστούν το Σάββατο).

Το "Spirit" αποτελεί αισίως το δέκατο τέταρτο άλμπουμ των Depeche Mode και είναι λίγα τα πράγματα που μπορούν να γραφτούν ή να ειπωθούν ακόμα για ένα από τα σημαντικότερα και πιο επιδραστικά σχήματα των τριών τελευταίων δεκαετιών. Μέχρι και το τέλος των 90s κυκλοφορούσαν τον έναν καταπληκτικό δίσκο μετά τον άλλον. Μετά το "Exciter", που δεν μπορούσε με τίποτα να συγκριθεί με τα άλμπουμ που διαδέχτηκε, με εξέπληξε πολύ ευχάριστα το εντυπωσιακά αξιόλογο "Playing The Angel" του 2005. Ακολούθησε η χειρότερη δουλειά της καριέρας τους, το "Sounds Of The Universe" του 2009, αλλά και το αρκετά μέτριο για τα επίπεδά τους "Delta Machine" πριν από τέσσερα χρόνια (μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά τη γνώμη μου για το τελευταίο εδώ).

Μπορεί οι Depeche Mode να έχουν φανατικό κοινό αλλά, όπως είχα παρατηρήσει, το ενδιαφέρον για νέο υλικό από το σχήμα είχε ατονήσει. Αυτό το έργο είχε κυρίως να επιτελέσει το "Spirit" και το καταφέρνει σε ικανοποιητικό βαθμό. Ανεξάρτητα από το αν η επιστροφή τους σε ένα πολιτκοποιημένο άλμπουμ αποτελεί ένα διαφημιστικό κόλπο ή όχι, είναι κάτι που μπορούν να παρουσιάσουν με επιτυχία, όπως άλλωστε έχουν αποδείξει και στο παρελθόν. Το σημαντικό πάντα είναι το νόημα, το πως αυτό εκφράζεται και πως το αντιλαμβάνεται ο καθένας.

Οπότε εύλογη ήταν η επιλογή του "Where’s The Revolution" ως πρώτο single, με τον Gahan να αναρωτιέται "Where's the revolution, come on people you're letting me down". Μουσικά πάντως το κομμάτι δεν είναι από τις δυνατές στιγμές του "Spirit", μιας και μοιάζει σαν ένα έμεινε από τις ηχογραφήσεις του "Delta Machine". Σε αυτές συγκαταλέγεται το επιθετικό "Scum", το πιο χορευτικό "You Move", αλλά και το "So Much Love" που μας ταξιδεύει πίσω σε "Ultra" εποχές. Το εναρκτήριο "Going Backwards" μπορεί να αναρωτιέται για το μέλλον, αλλά σίγουρα μας γυρίζει στις καλύτερες μέρες του γκρουπ και θα αποτελέσει ιδανικό ξεκίνημα για την επικείμενη περιοδεία των Depeche Mode, η οποία ως συνήθως θα περάσει και από την Ελλάδα. Το κλείσιμο του "Spirit" έρχεται με το "No More (This Is the Last Time)", ένα τυπικό depeche και παράλληλα τόσο κολλητικό κομμάτι, και το "Fail" που αποτελεί μια υπέροχη μπαλάντα του Gore που τραγουδάει ο ίδιος. Για την ώρα το "Spirit" αρκεί αλλά ελπίζω σε τέσσερα χρόνια να επιστρέψουν με κάτι ακόμα καλύτερο.

Βαθμολογία: 7 / 10

Οι Kasabian ανακοίνωσαν ότι το νέο τους άλμπουμ θα ονομάζεται "For Crying Out Loud" και θα κυκλοφορήσει στις 28 Απριλίου από την Columbia Records. Ο δίσκος του συγκροτήματος από Λέστερ, έρχεται τρία χρόνια μετά το "48:13" και θα περιλαμβάνει δώδεκα κομμάτια με πρώτο single το "You're In Love With a Psycho". Το καλοκαίρι μάλιστα θα βρεθούν στην Ελλάδα δίπλα στους The Jesus And Mary Chain για το Ejekt Festival, οπότε θα έχουμε την ευκαιρία να ακούσουμε τα νέα κομμάτια και ζωντανά.

For Crying Out Loud Tracklist:

01. Ill Ray (The King)

02. You’re In Love With A Psycho

03. TwentyFourSeven

04. Good Fight

05. Wasted

06. Come Back Kid

07. The Party Never Ends

08. Are You Looking For Action

09. All Through The Night

10. Sixteen Blocks

11. Bless This Acid House

12. Put Your Life On It

Η μανία που επικρατεί με οτιδήποτε έχει σχέση με τον David Bowie καλά κρατεί και είναι και πολύ φυσιολογικό αν αναλογιστεί κανείς την αξία αλλά και το έργο του. Άλλωστε έχει περάσει μόλις λίγο παραπάνω από ένα μήνα από τον θάνατο του Bowie. Το "Blackstar", το δισκογραφικό κύκνειο άσμα του Dame, κυκλοφόρησε τρεις μέρες πριν τη θλιβερή είδηση. Λόγω της συγκυρίας αυτής θα ήταν πολύ εύκολο να αποθεωθεί μια δουλειά, ανεξάρτητα από το περιεχόμενο όπως έχει γίνει και άλλες φορές στο παρελθόν σε αντίστοιχες περιπτώσεις. Εδώ όμως κάτι τέτοιο δεν ισχύει, μιας από τότε που έγινε γνωστό το πρώτο single, video αλλά και τις πρώτες ημέρες από την κυκλοφορία του δίσκου, η ανταπόκριση ήταν κάτι παραπάνω από θετική.

Με χαρά διαπίστωσα ότι το "Blackstar" ανταποκρίνεται πλήρως στις αυξημένες προσδοκίες και μπορεί να σηκώσει το βάρος που φέρει μια τέτοια δουλειά. Για τις ηχογραφήσεις του νέου του άλμπουμ ο Bowie άλλαξε την μπάντα που είχε μέχρι εκείνη τη στιγμή, επιλέγοντας jazz μουσικούς. Θεωρώ όμως ότι το αν ο εικοστός πέμπτος δίσκος του Thin White Duke χαρακτηριστεί περισσότερο από τα jazz, art-pop/ rock στοιχεία ή αν δανείζεται αρκετά από την βερολινέζικη τριλογία, είναι κάτι που δεν είναι τόσο μεγάλης σημασίας μιας και πάντα μας έχει συνηθίσει να μας παρουσιάζει κάτι διαφορετικό, ανακατεύοντας στοιχεία, ρυθμούς και γενικότερα μουσικές, αλλά πάντα προσφέρει κάτι αποκλειστικά δικό του. Σίγουρα, το εξαιρετικό προηγούμενο άλμπουμ με τίτλο "The Next Day", που αποτέλεσε μια από τις καλύτερες δουλειές του 2013, φαντάζει πλέον αρκετά πιο συμβατικό σε σχέση με το "Blackstar" που βγάζει τον πιο πειραματικό χαρακτήρα του Βρετανού.

Τo "Sue (Or In A Season Of Crime)", που αποκτά μια νέα πνοή φέρνοντας στο μυαλό τις 90s - Earthling μέρες του Bowie, και το "Tis A Pity She’s A Whore" έγιναν γνωστά πριν από περίπου ένα χρόνο, αφού είχαν κυκλοφορήσει ως διπλό single για την Black Friday της Record Store Day, ενώ συμπεριλαμβάνονταν και στη συλλογή "Nothing Has Changed". Το ομώνυμο κομμάτι αποτελεί το πρώτο τραγούδι που έγινε γνωστό μετά την ανακοίνωση του δίσκου και ιδανικό ξεκίνημα για το "Blackstar". Είναι ένα δεκάλεπτο τραγούδι με κινηματογραφική διάθεση, με μια προσέγγιση που μου έφερε στο μυαλό τη συνεργασία του με τον Eno στο άλμπουμ "Outside" και πιο συγκεκριμένα το "I'm Deranged", κομμάτι που συμπεριλήφθηκε και στο soundtrack του Lost Highway. Το εκπληκτικό "Lazarus" που ακολούθησε, με το πολύ όμορφο - για πολλούς προφητικό - βίντεο, όπως και τα "Dollar Days", "Girl Loves Me" συνδυάζουν τις καλύτερες 70s μελωδίες του με τον πειραματικό jazzy χαρακτήρα του σήμερα. Θεωρώ ότι οι περισσότεροι έχουν τσεκάρει το "Blackstar", για τους υπόλοιπους όμως η πρόταση μου είναι να μην προσπεράσουν το τελευταίο δισκογραφικό μνημείο του David Bowie.

Βαθμολογία: 7 / 10

Η δεύτερη δισκογραφική δουλειά των Chairlift με τίτλο "Something" ήταν αναμφίβολα ένα από τα άλμπουμ που ξεχώρισαν το 2012. Το σχήμα έκανε γνωστό ότι ο νέος του δίσκος θα ονομάζεται "Moth" και θα κυκλοφορήσει τον Ιανουάριο του 2016 από την Columbia Records. Οι Chairlift παρουσίασαν και το "Ch-Ching", το πρώτο κομμάτι από το επερχόμενο άλμπουμ τους, το οποίο φανερώνει την νέα τους ηχητική κατεύθυνση και συνοδεύεται και από επίσημο βίντεο που μπορείτε να δείτε παρακάτω: