POEt'S SOUND: Rammstein

Οι 5 καλύτερες συναυλίες του 2024

Best Of 2024 Ιανουαρίου 13, 2025

Share |

Live Review: Rammstein w/ Abelard, OAKA Athens, 30.05.2024

Live Reviews Ιουνίου 06, 2024

Η συναυλία των Rammstein ήταν μια που περίμενα όσο λίγες για τη φετινή χρονιά. Δεν είναι ότι το συγκρότημα δεν έχει ξαναέρθει στην Ελλάδα, αν και τα 14 χρόνια από την εμφάνισή τους στην Μαλακάσα είναι πολλά, αλλά είναι γενικά αποδεκτό ότι συναυλιακά είναι στην καλύτερη φάση τους. Δεν μπορεί να ισχυριστεί κάποιος ότι αν τους είχε δει παλιότερα, τότε ήταν προετοιμασμένος και ήξερε τι να περιμένει μιας και όλα ήταν διαφορετικά. Τα πάντα σε μια τέτοια εμφάνιση είναι στον υπερθετικό βαθμό. Τι να πρωτοσκεφτεί κανείς: τις φωτιές, τα πυροτεχνήματα ή γενικότερα όλο το σκηνικό, το οποίο χτίζονταν τέσσερις μέρες;

Τη συναυλία άνοιξε το σχήμα των Abelard, σε ένα υπερυψωμένο πύργο στα αριστερά, της αρένας, ένα δίδυμο με πιάνο που παρουσίασε διασκευές σε κομμάτια των Rammstein. Ένα ενδιαφέρον το είχε, αλλά δεν πρόσθεσε και πολλά στη συναυλιακή εμπειρία μιας και νομίζω ότι αν έλειπαν δεν θα το πρόσεχε και κανείς. Οι Γαλλίδες με τις πιανιστικές διασκευές εμφανίστηκαν για 45 λεπτά, αλλά δεν θα ήταν η μοναδική φορά που θα τις βλέπαμε.

Γενικά διάβασα πολλά διθυραμβικά σχόλια για τη συναυλία των Rammstein. Μπορεί κάποια να ήταν λίγο υπερβολικά αλλά ήταν απολύτως δικαιολογημένα, μιας και εδώ μιλάμε για μια από τις περιπτώσεις που ό,τι και να πεις είναι λίγο! Σαν κάποιος που είχε αυτή την εμπειρία το 2010 μπορώ να πω ότι όλο το σόου τους ήταν μεγαλύτερο, εντυπωσιακότερο και ίσως ένα από τα κορυφαία που είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε στη χώρα μας (και λέω ίσως γιατί δεν έχω παρεβρεθεί σε όλα αλλά από αυτά που έχω παρεβρεθεί είναι με διαφορά το πρώτο). Τα σκηνικά ήταν καλύτερα, ο ήχος ήταν καλύτερος ακόμα και η απόδοση της μπάντας μου φάνηκε καλύτερη. Βασικά όχι απλώς καλύτερα αλλά τέλεια. Ειδικότερα για τον ήχο μπορώ να πω ότι ήταν ο κορυφαίος που έχω ακούσει στην Ελλάδα τουλάχιστον σε εξωτερικό χώρο.

Με μια μικρή καθυστέρηση και υπό τους ήχους του “Music for the Royal Fireworks” οι Rammstein κατέβηκαν από τον πύργο που είχαν χτίσει με ένα ανοιχτό ασανσέρ, για να αρχίσουν το σφυροκόπημα με το Ramm 4. Η συνέχεια έρχεται με τα φανταστικά ”Links 2-3-4” και “Keine Lust”, με τα οποία γίνεται εύκολα κατανοητό ότι βλέπουμε κάτι ιδιαίτερο σε περίπτωση που κάποιος δεν είχε μπει στο κλίμα από το πρώτο δευτερόλεπτο. Για το σετλιστ σίγουρα ο καθένας μπορεί να έχει την άποψή του ή την προτίμησή του για το τι θα ήθελε να ακούσει. Φυσικά έχουν τόσο πλούσιο κατάλογο που και το διπλάσιο να έπαιζαν πάλι θα υπήρχαν και κάποιοι ανικανοποίητοι. Αν έπρεπε να αναφερθώ σε κάτι κάπως αρνητικό ήταν ότι η συνεργασία με τις Abélard στο “Engel” δεν μου πρόσφερε και εννοείται θα προτιμούσα να είχα ακούσει κανονικά το κομμάτι, ενώ θα προτιμούσα να λείπει και το Pussy και να έπαιζαν οποιοδήποτε άλλο.Τα κομμάτια από τα δυο τελευταία τους άλμπουμ ακούγονται φανταστικά ζωντανά, με αποκορύφωμα το Deutschland και τη χορευτική εισαγωγή του με το σκηνικό να φέρνει λίγο σε Kraftwerk.

Η κορυφαία μου στιγμή του live ήρθε με το Sonne που έκλεισε το βασικό σετ τους, όμως η πιο θεαματική στιγμή της συναυλίας ήρθε στο πιο γνωστό τους κομμάτι, το “Du Hast” με το σόου να πηγαίνει σε άλλα επίπεδα. Βασικά όλη η συναυλία τους ήταν μελετημένη μέχρι και την παραμικρή λεπτομέρεια. Μετά από δύο encore, μας αποχαιρέτησαν με το “Adieu”, με το οποίο συνήθως κλείνουν τις συναυλίες τους τα τελευταία χρόνια. Ανά συναυλία διάβαζω πλέον τη φράση «Πω τι ζήσαμε πάλι;» αλλά αν δεν μπορείς να το πεις για μια τέτοια συναυλία των Rammstein τότε πότε μπορείς να το πεις; Απλά επική εμφάνιση…Ich will ξανά τους Rammstein στην Ελλάδα!

Share |

Οι Rammstein στην Ελλάδα!!!

Concert Οκτωβρίου 11, 2023

Share |

Οι The 69 Eyes διασκευάζουν Rammstein

Covers Σεπτεμβρίου 06, 2023

Share |

Τα καλύτερα άλμπουμ του 2022 No.31-40

Baby Strange Ιανουαρίου 26, 2023

Το ότι θα κυκλοφορούσαν δισκογραφικές δουλειές αγαπημένα μου συγκροτήματα όπως οι Interpol, οι The Smashing Pumpkis, οι Yeah Yeah Yeahs, οι Rammstein, οι Slipknot, οι Wovenhand ή και ακόμα περισσότερο οι The Soft Moon και θα βρίσκονταν σε αυτή τη δεκάδα δεν είναι κάτι που θα φανταζόμουν. Παρόλο που δεν είμαι αντικειμενικός με αυτές τις μπάντες δεν μπορούσα παρά να απογοητευτώ μερικώς με τις κυκλοφορίες τους. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρόκειται για μια δεκάδα απογοητεύσεων, απλώς ότι τα άλμπουμ των συγκροτημάτων αυτών δεν έφτασαν στα προηγούμενα ποιοτικά δεδομένα τους (μόνο τους Editors και White Lies κατάφερα να χωρέσω στο τέλος της πρώτης δεκάδας, γιατί μου "μίλησαν" περισσότερο αλλά σίγουρα και εκεί μιλάει ο οπαδός μέσα μου) αλλά παραμένουν κάτι παραπάνω από αξιόλογα. Οριακά εκτός λίστας έμειναν οι Muse, γιατί παρόλο που το "Will Of The People" είχε μερικές καλές στιγμές δεν με έπεισε να ξαναασχοληθώ μαζί του.

No.40 Interpol - The Other Side of Make-Believe (Matador): Νομίζω ο νέος δίσκος των Interpol έβαλε τέλος στη συζήτηση αν το ομώνυμο είναι το χειρότερό τους άλμπουμ και πλέον κερδίζει δικαιωματικά αυτό το τίτλο. Το "The Other Side of Make-Believe" απλώς καλύπτει την ανάγκη για νέο υλικό, που χαρακτηρίζεται από έναν πιο φρέσκο ήχο, αλλά σαν συνθέσεις απευθύνεται αποκλειστικά στο πιο φανατικό κοινό τους (στο οποίο και ανήκω).

Ακούστε: "Toni", "Fables"

No.39 The Smashing Pumpkins - ATUM - Act I (Martha's Music): To έχω πει και θα το ξαναπώ. Οι δίσκοι που κυκλοφόρησε ο Corgan (σχεδόν μόνος του) πριν την επανένωση ήταν πολύ καλύτεροι και σοβαρά υποτιμημένοι. Εδώ έχουμε άλλη μια δουλειά στα επίπεδα των δυο προηγούμενων, με κάποιες πολύ αξιόλογες στιγμές και κάποιες που σκέφτεσαι "Billy τι σκεφτόσουν;", όπως στο "Hooray!". Ελπίζω τα επόμενα δυο μέρη του "ATUM" να είναι πολύ, μα πολύ, καλύτερα.

Ακούστε: "Butterfly Suite"

No.38 Yeah Yeah Yeahs - Cool It Down (Secretly Canadian): Μετά από εννιά χρόνια δισκογραφικής απουσίας οι Νεοϋορκέζοι επιστρέφουν ανανεωμένοι ηχητικά και με την Karen O να κερδίζει τις εντυπώσεις για άλλη μια φορά, αλλά σε σημεία νοιώθεις σαν κάτι να λείπει ώστε να σε κερδίσει ολοκληρωτικά.

Ακούστε: "Spitting Off the Edge of the World", "Wolf"

No.37 Baby Strange - World Below (Icons Creating Evil Art): To συγκρότημα από την Γλασκόβη επαναπροσδιορίζεται με τον δεύτερο δίσκο του. Το "World Below" είναι το πιο σκοτεινό, προσωπικό και παράλληλα πιο πιασάρικο άλμπουμ τους που αφήνει πολλές υποσχέσεις ώστε οι Baby Strange να ξεχωρίσουν από τα υπόλοιπα indie/ post-punk σχήματα στο μέλλον.

Ακούστε: "Only Feel It When I'm With You"

No.36 Wovenhand - Silver Sash (Glitterhouse): Μετά από δυο πολύ δυνατές κυκλοφορίες του David Eugene Edwards με τους Wovenhand, ο τελευταίος ρίχνει λίγο τους ρυθμούς με το "Silver Sash" εμφανίζοντας πιο ψυχεδελικές διαθέσεις. Σε σημεία μας μαγεύει όπως μόνο αυτός ξέρει αλλά υπάρχουν και κάποια που θα μπορούσες να τα πεις έως και βαρετά που προσπερνάς σε κάθε ακρόαση.

Ακούστε: "Dead Dead Beat"

No.35 Rammstein - Zeit (Universal): To "Zeit" σε καμία περίπτωση δεν θα θεωρηθεί ως ένα από τα κορυφαία άλμπουμ των Rammstein , αλλά είναι σίγουρο ότι θα αποδοθεί εξαιρετικά στις ζωντανές εμφανίσεις του σχήματος, ενώ περιλαμβάνει και μερικές φρέσκιες ιδέες που θα συναντιούνται σε άλλες κυκλοφορίες τους.

Ακούστε: "Zeit"

No.34 Slipknot - The End, So Far (Roadrunner): Ο τίτλος του άλμπουμ μπορεί να αναφέρεται στη τελευταία επαγγελματική υποχρέωση του σχήματος προς την Roadrunner αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι διεκπεραιωτικός. Πέρα από μια δυο γνώριμες ηχητικά στιγμές, οι Slipknot αφήνουν στην άκρη τον χαρακτηριστικό τους θόρυβο και πειραματίζονται αρκετά. Ο χρόνος μόνο θα δείξει που θα σταθεί η συγκεκριμένη δουλειά στη δισκογραφία τους.

Ακούστε: "Yen"

No.33 Russian Circles - Gnosis (Sargent House): Μπορεί το όγδοο άλμπουμ των Russian Circles να κινείται σε γνώριμα ηχητικά για τη μπάντα μονοπάτια, αλλά εδραιώνει ακόμα περισσότερο το σχήμα ως ένα από τα κορυφαία του post-metal ήχου. Είμαι σίγουρος όμως ότι και τα κομμάτια του "Gnosis" θα ακούγονται ακόμα καλύτερα ζωντανά, σύμφωνα με όσα παρακολουθήσαμε στην πρόσφατη φανταστική συναυλία των Russian Circles στην Αθήνα.

Ακούστε: "Conduit"

No.32 Preoccupations - Arrangements (Flemish Eye): Τέσσερα χρόνια μετά το "New Material", οι Preoccupations επέστρεψαν πέρσι με το "Arrangements", το οποίο προσθέτει περισσότερα shoegaze στοιχεία στον post-punk ήχο τους και σε κάνει να περιμένεις για άλλη μια φορά την κορυφαία στιγμή τους που ακόμα να έρθει. Ελπίζω να είναι η επόμενη.

Ακούστε: "Ricochet"

No.31 The Soft Moon - Exister (Sacred Bones): Με μερικές από τις κορυφαίες κυκλοφορίες (για τον darkwave ήχο και όχι μόνο) της προηγούμενης δεκαετίας στο ενεργητικό του, ο Luis Vasquez έμοιαζε σαν να έχει βαλτώσει με τους The Soft Moon. Στο "Exister" προσπαθεί να πειραματιστεί περισσότερο και δοκιμάζει νέες ιδέες και όταν αυτές του βγαίνουν είναι εξαιρετικές, όταν όμως όχι σε κάνει και αναρωτιέσαι αν έχει δώσει ότι μπορούσε με αυτό το σχήμα.

Ακούστε: "Unforgiven", "Monster"

Share |

Οι Rammstein στην Ελλάδα το 2023

Concert Μαΐου 03, 2022

Share |

Στις 29 Απριλίου το νέο άλμπουμ των Rammstein

News Μαρτίου 22, 2022

Share |

Top10: Τα καλύτερα άλμπουμ του 2001

Best Of 2001 Νοεμβρίου 08, 2021

Η αρχή της δεκαετίας των 00s βρήκε τις δισκογραφικές να έχουν απομυζήσει και εκμεταλλευτεί με οποιοδήποτε τρόπο οτιδήποτε έχει σχέση με τον grunge / alternative rock ήχο των 90ς. Δουλειές όπως αυτές των Creed, Puddle Of Mudd, The Calling, Staind, Alien Ant Farm βρίσκουν ανταπόκριση σε αναπάντεχα μεγάλο κοινό. Ο πάτος ή η εμπορική κορυφή, όπως το βλέπει κανείς, του τελευταίου φαινομένου ήταν η κυκλοφορία των Nickelback, με το κομμάτι "How You Remind Me" να γίνεται μια από τις μεγαλύτερες σούπες όλων των εποχών και να φτάνει ακόμα και στα μέρη μας και να αποκτά διασκευή από την Πρωτοψάλτη (αν και αυτό έγινε λίγα χρόνια μετά)!

Σε αυτό ήρθε να προστεθεί και το nu-metal που συνεχίζει με τεράστια εμπορική δυναμική. Όπως συχνά λέγονταν και γράφονταν εκείνη την εποχή, κάθε nu metal μπάντα που σέβονταν τον εαυτό της έπρεπε να έχει ένα καραφλό μέλος και ένα με ράστα (και εννοείται όλοι με αλυσίδες στο πορτοφόλι). Αυτό ήταν ένα χιουμοριστικό σχόλιο για να δείξει πόσο τυποποιημένο είχε γίνει το είδος. Φυσικά υπήρχαν γενικά εκπρόσωποι του ήχου, όπως οι Korn, με αξιόλογες κυκλοφορίες, ενώ για κάθε POD, hed PE, Limp Bizkit υπήρχαν οι System Of A Down (το 2001 με το κορυφαίο άλμπουμ της καριέρας τους), Deftones, Slipknot που παρουσίασαν δουλειές που άντεξαν στο χρόνο και ξέφυγαν από περιοριστικές ταμπέλες. Πιο συγκεκριμένα οι Slipknot με το "Iowa" κατάφεραν να αποτινάξουν μια και καλή τη nu metal ρετσινιά και να ανοίξουν τις πόρτες σε πολύ πιο metal ακροατήρια. Αν και καμία σχέση με το nu metal, στο ίδιο κοινό πραγματοποίησαν ακόμα μεγαλύτερο άνοιγμα και οι Tool με το "Lateralus". Αλλά και η punk-pop/rock μόδα καλά κρατεί με κυκλοφορίες όπως αυτές των Blink-182, Jimmy Eat World, Weezer, Sum 41, Thursday, No Doubt, Alkaline Trio και Rise Against να λαμβάνουν αρκετή προσοχή.

Πλέον όμως το όλο σκηνικό είχε γίνει τόσο mainstream, που όπως έγινε και με το grunge ή το punk παλιότερα, ήταν αναγκαία μια μουσική αντίδραση. Αυτή μας ήρθε από την Νέα Υόρκη με βασικούς εκφραστές τους The Strokes. To "Is This It" αποτέλεσε παγκόσμια επιτυχία και κατέφερε να στρέψει τη προσοχή του κοινού πάνω τους και από τη μια στιγμή στην άλλη να τους μετατρέψει σε μουσικά αλλά ακόμα και σε στυλιστικά είδωλα. Οι The Strokes φυσικά ήρθαν να προστεθούν στην αναβίωση του garage rock ήχου που είχε ξεκινήσει πριν από λίγα χρόνια από το Ντιτρόιτ με τους The White Stripes, οι οποίοι το 2001 κυκλοφορούν το φανταστικό "White Blood Cells". Την ίδια χρονιά στην Νέα Υόρκη εμφανίζονται και οι Yeah Yeah Yeahs με την μοναδική Karen O, στο Οχάιο οι The National (λίγο πριν ξεκινήσει η αναβιωτική post-punk τρέλα με τους Interpol) και στο Σαν Φρανσίσκο οι Black Rebel Motorcycle Club που στηριζόμενοι σε έναν garage ήχο όμως με Jesus and Mary Chain και Sonic Youth βάσεις, κυκλοφορούν ένα καταπληκτικό ντεμπούτο, το οποίο δεν αναγνωρίστηκε τότε όσο περίμενα.

Όσο όμως αυτά συμβαίνουν στην Αμερική, η Αγγλία παρακολουθεί από απόσταση. Μπορεί να μην έχει να προτείνει ακόμα κάποια αντίστοιχη σκηνή με τη brit-pop των 90s, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είχαμε πολλές και αξιόλογες δουλειές από διαφορετικά είδη με πιο εξέχουσες αυτές των Muse (στη κορυφαία τους στιγμή), Depeche Mode, James, Radiohead, Gorillaz, Super Furry Animals, Mogwai, Manic Street Preachers, Pulp, The Charlatans, Electrelane, Ladytron, The Cult, The Chameleons, και Echo & The Bunnymen. Μπορεί οι καλύτερες μέρες τους να θεωρούνται ότι ήταν στα 80s, αλλά το "Get Ready" είναι μια από τις αγαπημένες μου δουλειές των New Order και αναμφίβολα ο τελευταίος μεγάλος δίσκος τους. Πάντως το "Crystal" ήταν το κομμάτι της χρονιάς (από το βίντεο του οποίου πήραν το όνομά τους οι The Killers). Λίγο πιο κάτω γεωγραφικά, οι Daft Punk, το γαλλικό δίδυμο των Guy-Manuel de Homem-Christo και Thomas Bangalter, με το άλμπουμ "Discovery" εδραιώνουν τη θέση τους ως ένα από τα πιο επιδραστικά σχήματα της σύγχρονης χορευτικής μουσικής.

Τέλος τα αγαπημένα μου πιο σκοτεινά μονοπάτια εκπροσωπήθηκαν με εξαιρετικές κυκλοφορίες από τον ατμοσφαιρικό metal χώρο με πιο χαρακτηριστικές αυτές των Katatonia, Lacrimosa, Lacuna Coil, Anathema, My Dying Bride, After Forever, Tristania, ενώ οι Rammstein με το "Mutter" προσφέρουν την κορυφαία στιγμή της καριέρας τους μέχρι και σήμερα.

10. Stabbing Westward - Stabbing Westward (Koch Records)

09. System Of A Down - Toxicity (American Recordings)

08. Nick Cave & The Bad Seeds - No More Shall We Part (Mute)

07. The White Stripes - White Blood Cells (V2)

06. Muse - Origin Of Symmetry (Taste Media)

05. Tool - Lateralus (Volcano Entertainment)

04. New Order - Get Ready (London Recordings)

03. The Strokes - Is This It (Rough Trade)

02. Black Rebel Motorcycle Club - B.R.M.C. (Virgin Records)

01. Rammstein - Mutter (Motor Music)

Share |

Οι Rammstein επιστρέφουν μετά από 10 χρόνια

News Μαρτίου 29, 2019

Share |

Top10: Τα καλύτερα άλμπουμ του 1997

Best Of 1997 Ιουλίου 17, 2017

Ο περισσότερος κόσμος έχει συνδέσει μουσικά το 1997 με την κυκλοφορία του "Ok Computer" από τους Radiohead. Στις μέρες μας έχω διαβάσει λίστες που το κατατάσσουν ακόμα και ως το καλύτερο άλμπουμ όλων των εποχών, αλλά είναι φυσιολογικές και κάποιες υπερβολές, μιας και η μπάντα απέκτησε, κυρίως από εκείνον τον δίσκο και μετά, ένα ευρύ και πολύ φανατικό κοινό. Αν και αδιαμφισβήτητα πρόκειται για μια πάρα πολύ καλή δουλειά, πρέπει να ανήκω στην πολύ μικρή μερίδα ανθρώπων (αν υπάρχει καν), που θεωρεί το "The Bends" ανώτερο. Συνολικά όμως ήταν μια πολύ περίεργη εποχή για την δεκαετία του 90, με τα κυρίαρχα μουσικά είδη μέχρι τότε, britpop και grunge, να έχουν "πεθάνει", ενώ προετοιμαζόταν η νέα μόδα του nu metal.

Από την παρακάτω λίστα λείπουν αρκετά αξιόλογα άλμπουμ εκείνης της χρονιάς, όπως αυτά των Morrissey, Dinosaur Jr., Foo Fighters, The Tea Party, Faith No More, Mogwai, Silverchair, Primal Scream, The Offspring, Deftones, Sleater-Kinney, Monaco (το προσωπικό project του Peter Hook των Joy Division/ New Order που περιείχε το αγαπημένο μου "What Do You Want From Me?") και πολλά ακόμα.

Αν έπρεπε να σταθώ όμως σε κάποιες δουλειές, θα ξεχώριζα αυτή του David Bowie, με το υπερβολικά υποτιμημένο "Earthling" στο οποίο συνεργάζεται με τον Trent Reznor των Nine Inch Nails, το "Ultra" των Depeche Mode, που περιείχε μόνο επιτυχίες, το σπαρακτικό "The Boatman's Call" του Nick Cave και φυσικά το έκτο άλμπουμ των Paradise Lost. Οι Βρετανοί gothic metallers ακολουθούν μια πιο Sisters Of Mercy προσέγγιση και παραδίδουν το καταπληκτικό "One Second" (το οποίο επανακυκλοφορεί στις 14 Ιουλίου). Θα ακολουθήσουν αρκετοί αξιόλογοι δίσκοι μέχρι και σήμερα, αλλά ίσως αυτό να ήταν ο τελευταίος πραγματικός μεγάλος δίσκος της καριέρας τους.

10. Blur - Blur (Food Records)

09. The Verve - Urban Hymns (Hut Records)

08. Oasis - Be Here Now (Creation Records)

07. Rammstein - Sehnsucht (Slash Records)

06. Dreadful Shadows - Buried Again (Nuclear Blast)

05. David Bowie - Earthling (BMG)

04. Radiohead - Ok Computer (Parlophone/ Capitol)

03. Depeche Mode - Ultra (Mute)

02. Nick Cave & The Bad Seeds - The Boatman's Call (Mute)

01. Paradise Lost - One Second (Music For Nations)

Διαβάστε επίσης:

Τα καλύτερα άλμπουμ του 1996

Τα καλύτερα άλμπουμ του 1995

Τα καλύτερα άλμπουμ του 1994

Share |

Top 10: Καλύτερα άλμπουμ του 1995

Alice In Chains Αυγούστου 26, 2015

Μετά από μια χρονιά που χαρακτηρίστηκε από τον θάνατο του Kurt Cobain, και τον χαμό που ακολούθησε από τα μέσα, το αμερικάνικο alternative rock είχε εισχωρήσει για τα καλά στα mainstream χωράφια. Όπως ήταν φυσικό άπειρες μπάντες ξεπετάχτηκαν που προσπάθησαν να κερδίσουν τα 15 λεπτά δημοσιότητας που τους αναλογούσαν, κάνοντας στην καλύτερη κάποια πρόσκαιρη επιτυχία με ένα κομμάτι πριν χαθούν οριστικά. Από την άλλη οι The Smashing Pumpkins αποφάσισαν να κυκλοφορήσουν ένα διπλό δίσκο, μια παράτολμη κίνηση που αρχικά θεωρήθηκε ως σίγουρη εμπορική αυτoκτονία. Τελικά το "Mellon Collie And The Infinite Sadness" γνώρισε απίστευτη αποδοχή, καθιστώντας το, ένα από τα πιο πετυχημένα διπλά άλμπουμ όλων των εποχών. Ανάλογη επιτυχία γνώριζαν και οι Oasis που με το δεύτερο άλμπουμ τους έκαναν τα σχόλια του τύπου "νέοι Beatles" μια καθημερινότητα, τουλάχιστον στην Αγγλία. Μπορεί η παρακάτω λίστα να είναι κάπως ανομοιόμορφη, αλλά δεν θα μπορούσα να παραλείψω δίσκους όπως το "Draconian Times" των Paradise Lost, που θεωρείται από πολλούς ο κορυφαίος τους, ή το εξαιρετικό ντεμπούτο των Rammstein.

10. Rammstein - Herzeleid (Motor Music)

09. PJ Harvey - To Bring You My Love (Island)

08. Garbage - Garbage (Almo Sounds)

07. Alice In Chains - Alice In Chains (Columbia)

06. Pulp - Different Class (Island)

05. Neil Young - Mirror Ball (Epic)

04. Radiohead - The Bends (Parlophone)

03. Oasis - (What's The Story) Morning Glory? (Creation)

02. Paradise Lost - Draconian Times (Music for Nations)

01. The Smashing Pumpkins - Mellon Collie & The Infinite Sadness (Virgin)

Διαβάστε επίσης:

Top 10: Καλύτερα άλμπουμ του 1985

Share |

Rammstein Live In Athens : The greatest show on earth

Combichrist Ιουλίου 01, 2010

Μπορεί ο τίτλος να φαίνεται λίγο υπερβολικός αλλά δεν νομίζω να απέχει πολύ από την συναυλιακή πραγματικότητα τουλάχιστον για τα ελληνικά δεδομένα. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Κατά τις 20:00 βγήκαν στην σκηνή, ένα από τα πιο γνωστά και αναγνωρισμένα συγκροτήματα στην electro industrial σκηνή, οι Combichrist. Στο 30λεπτο set τους ήταν εντυπωσιακοί η μεγάλη σκηνή του Terra Vibe δεν τους πτόησε καθόλου και κατάφεραν να ξεσηκώσουν δυστυχώς μια σχετικά μικρή μερίδα του κόσμου. Οι υπόλοιποι μάλλον είχαν καλύτερα πράγματα να κάνουν από το να απολαύσουν ένα από τα καλύτερα συγκροτήματα του χώρου. Σε αυτό πιστεύω ότι έπαιξε ρόλο και ότι ένα μεγάλο μέρος του κοινού ήταν άσχετος με την συγκεκριμένη μουσική σκηνή και δεν εννοώ μόνο για τους Combichrist (αν και εκεί ήταν πιο εμφανές) αλλά ακόμα και για τους Rammstein που πέρα από τα πιο γνωστά κομμάτια όπως το Du Hast ή το πιο πρόσφατο Pussy δεν έγινε ο αντίστοιχος χαμός που περίμενα σε μια συναυλία Rammstein. Αλλά δεν θα γκρινιάξω για μια άλλη μία φορά για το ελληνικό συναυλιακό κοινό το οποίο ήταν ολίγον ψόφιο. Δέκα παρά είναι η ώρα που βγαίνουν οι headliners στη σκηνή με το "Rammlied". Τα πύρινα εφέ είναι εντυπωσιακά όπως άλλωστε σε κάθε live των Γερμανών εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Το να αριθμήσω τις φωτιές, τις εκρήξεις και τα πυροτεχνήματα δεν έχει νόημα. Αξέχαστες οπτικές στιγμές τα "Du Hast", "Feuer Frei", "Benzin" και "Pussy" με το κανόνι-πέος αν και κατά την γνώμη μου κορυφαία στιγμή ήταν το "Du Riechst So Gut". Tο setlist περιλάμβανε πολλά κομμάτια από το πρόσφατο Liebe Ist Fur Alle Da όπου και ζωντανά απέδειξαν ότι υστερούν σε σχέση με τα παλαιότερα. Στο "Heifisch" ο κιμπορντίστας Christian "Flake" Lorenz πήρε την φουσκωτή βάρκα του και έκανε βόλτα με θάλασσα τα χέρια του κοινού. Μας άφησαν μετά από λίγο παραπάνω από μιάμιση ώρα, διάρκεια ικανοποιητική αν και όσο και να έπαιζαν όλοι θα ήθελαν παραπάνω, με το "Ich Will". Συμπέρασμα: με καλό ήχο, εντυπωσιακή εμφάνιση και ασύλληπτη παραγωγή τι άλλο να ζητήσει κανείς; Παρακολουθείστε τα παρακάτω βιντεάκια για να πάρετε μια (ελαφρώς κουνημένη - ζητώ συγνώμη προκαταβολικά) γεύση για το τι έγινε στο Terra Vibe.

Setlist:

Rammlied

Buckstabu

Waidmanns Heil

Keine Lust

Feuer Frei

Wiener Blut

Frühling In Paris

Ich Tu Dir Weh

Du Riechst So Gut

Benzin

Links 2 3 4

Du Hast

Pussy

Encore:

Sonne

Heifisch

Ich Will

Combichrist "Get Your Body Beat" live in Terra Vibe:

Rammstein Entrance in in Terra Vibe (το χέρι που φαίνεται του παιδιού μπροστά μου είναι μια "ευγενική" αντίδραση στις πολιτικές διαφορές μας με την Γερμανία):