POEt'S SOUND

Χθες, 27 Ιανουαρίου, επανακυκλοφόρησε το "In Requiem" των Paradise Lost από την ελληνική δισκογραφική εταιρία The Circle Music. Η νέα περιορισμένη έκδοση αυτή, 111 αντιτύπων, έρχεται σε πολυτελές μαύρο δερμάτινο κουτί με ανάγλυφο σχέδιο σε χρυσό και περιλαμβάνει splatter βινύλιο με σε τριπλό gatefold, slipmat από φελλό, αφίσα με το εξώφυλλο του άλμπουμ, κάρτα με το εξώφυλλο του άλμπουμ και αυτοκόλλητο με τον αριθμό σειράς. Το "In Requiem" κυκλοφόρησε αρχικά στις 21 Μαΐου του 2007 και σηματοδότησε την επιστροφή της μπάντας σε πιο "σκληρά" ηχητικά μονοπάτια και πάλι. Επίσης θεωρώ ότι έτσι έκλεισε ένας κύκλος για τη μπάντα, που ξεκίνησε με το "One Second" και κατέληξε στο ομώνυμο του 2005. Με το "In Requiem" κέρδισαν ξανά τους πιο μέταλ οπαδούς τους που μπορεί να τους είχε "χαλάσει" η πιο πρόσφατη πορεία τους. Άλλωστε και αυτός ο δίσκος (μιας και οι Βρετανοί δεν έχουν κυκλοφορήσει κακό δίσκο) είναι γεμάτος κομματάρες όπως τα "The Enemy" και "Praise Lamented Shade" που θεωρούνται κλασσικά. Για περισσότερες πληροφορίες για αυτή την επανακυκλοφορία κατευθυνθείτε στην ιστοσελίδα της The Circle Music, πατώντας εδώ.

Να θυμίσω ότι ο τελευταίος δίσκος των Paradise Lost ήταν το φανταστικό "Obsidian" του 2020.

Η αλήθεια είναι ότι τη συγκεκριμένη ανταπόκριση την άργησα αρκετά, αλλά δεν ήθελα να πέσει πάνω στις απανωτές αναρτήσεις του αγαπημένου μπλογκοθεσμού της Blogovision. Οι Paradise Lost είναι η μπάντα που έχω δει τις περισσότερες φορές στην ζωή μου, αλλά πιστεύω ότι γενικότερα ένα μεγάλο ποσοστό των φίλων του gothic, ατμοσφαιρικού και γενικότερα metal ήχου τους έχει δει έστω μια φορά. Είναι όμως κάποιες περιστάσεις που δεν χάνονται. Φυσικά πάντα συνηθίζω να χαρακτηρίζω τέτοιες κινήσεις όπως είναι οι επετειακές συναυλίες, επανακυκλοφορίες κτλ ως αρπαχτές (και αυτό πιστεύω ότι είναι) που παίζουν με το πάθος και την αγάπη του κάθε οπαδού για την ενίοτε μπάντα. Μια τέτοια περίπτωση είχαμε και την Κυριακή 10 Δεκεμβρίου. Οι Paradise Lost ήρθαν στην Αθήνα (και την Θεσσαλονίκη) για να μας παρουσιάσουν ολόκληρο το άλμπουμ τους "Icon" το οποίο συμπλήρωσε τριάντα χρόνια από την κυκλοφορία του. Μιλάμε για έναν από τους πιο ιστορικούς δίσκους του συγκροτήματος, οπότε αυτή η συναυλία ήταν μια αρπαχτή που δεν χάνονταν (τουλάχιστον για εμένα). Κάπως έτσι μάλλον σκέφτηκαν και οι Έλληνες φίλοι της μπάντας και έκαναν και τις δυο εμφανίσεις των Lost στην χώρα μας sold out (όπως άλλωστε ήταν όλη η περιοδεία τους για το "Icon").

Δεν έχει νόημα να σχολιάσω το setlist μιας και έπαιξαν ολόκληρο τον ιστορικό δίσκο. Τα "Embers Fire" και "True Belief" είναι κομμάτια που ακούμε σχεδόν σε κάθε συναυλία τους (ή ακόμα και το "Widow" που πολλές φορές τρυπώνει στα σετ τους), οπότε πολύ περισσότερο ενδιαφέρον είχαν τα υπόλοιπα κομμάτια του δίσκου. Το συγκρότημα περνάει μια πολύ καλή περίοδο και αυτό φάνηκε και σε αυτό το live. Οι εκτελέσεις των κομματιών ήταν υποδειγματικές, ο ήχος ήταν καλός και ο Holmes ήταν ευδιάθετος και ομιλητικός, αστειευόμενος χαρακτηριστικά με το σπασμένο snare, προσφωνίζοντας ακόμα και το "Joys Of The Emptiness" ως  "Joys Of The Snaredrum". Δεν θα μπορούσα να ξεχωρίσω κάποιο κόμματι από τη συγκεκριμένη εμφάνιση, πέρα από τα προσωπικά αγαπημένα "Rememberance", "Colossal Rains" και "Christendom" που μου χάρισαν στιγμές συγκίνησης. 

Έχοντας παρακολουθήσει τη μπάντα τρεις φορές μέσα σε ενάμιση χρόνο (και όγδοη συνολικά) μπορώ να πω ότι η εμφάνισή τους το 2022 ήταν πιο πορωτική (με πρόσφατο τότε το καταπληκτικό "Obsidian"), στα Χανιά το σχήμα ήταν ίσως στα μεγαλύτερα κέφια που το έχω δει ποτέ και η φετινή στο Fuzz η πιο εξαιρετική εκτελεστικά από τις τρεις. Μεγάλο ενδιαφέρον όμως είχε και το encore με το οποίο έκλεισαν τη συναυλία, αποτελούμενο από τα "Sweetness", "Pity The Sadness", "No Hope In Sight" και "Ghosts". Ιδίως τα δυο πρώτα ήταν όλα τα λεφτά. Το "Sweetness" είναι ένα τόσο κορυφαίο και διαχρονικό κομμάτι που θα έπρεπε να σκεφτούν να το έχουν πιο συχνά στα σετ τους. Όπως μου είχε πει ο Greg Mackintosh κατά τη συνομιλία μας μετά την εμφάνισή τους στα Χανιά, μεγάλο μέρος του νέου δίσκου των Paradise Lost είναι ήδη έτοιμο και αναμένεται να κυκλοφορήσει μέσα στην επόμενη χρονιά, οπότε μάλλον θα ξαναδούμε τους αγαπημένους μας Βρετανούς πολύ σύντομα.

Για τον περισσότερο κόσμο το ντεμπούτο των Pearl Jam, το "Ten", είναι αξεπέραστο και το κορυφαίο άλμπουμ τους. Αυτό είναι απόλυτα λογικό μιας και μιλάμε για μια πραγματικά τέλεια δουλειά από το πρώτο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο και δίσκο σταθμό που άνετα θα μπορούσε να αποτελέσει και best of . Θεωρώ ότι τουλάχιστον τα τρία πρώτα άλμπουμ των Pearl Jam είναι καθαρά δεκάρια, αλλά το "Vs." θα έχει πάντα μια ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου. Είναι τόσες οι προσωπικές συνδέσεις και μνήμες που έχω συνυφασμένες με τον δεύτερο άλμπουμ των θρύλων από το Σιάτλ, που πάντα θα το επιλέγω έναντι των υπολοίπων. 

Τι δισκογραφική χρονιά όμως που ήταν το 1993; Η παρακάτω δεκάδα θα μπορούσε να ονομάζεται λίστα με δέκα Νο.1 (ή τουλάχιστον 7). Είναι η χρονιά που οι Smashing Pumpkins κυκλοφορούν το κορυφαίο τους δίσκο με το "Siamese Dream", αν και το "Mellon Collie and the Infinite Sadness" μπορεί να φέρει σαφείς αντιρρήσεις στο τελευταίο. Οι Nirvana κυκλοφορούν τον τρίτο και τελευταίο δίσκο τους, με τον οποίο προσπαθούν να ξεφύγουν από τον εμπορικό ήχο του "Nevermind" και τα καταφέρνουν με καταπληκτικά αποτελέσματα. Πέρα όμως από την φανταστική πρώτη ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά των Tool, στην Αμερική είχαμε ακόμα πολύ αξιόλογες κυκλοφορίες από μπάντες όπως οι Monster Magnet, Melvins, Dinosaur Jr., The Afghan Whigs, Candlebox, The Breeders και Bad Religion (με το "American Jesus" που περιλαμβάνονταν στο άλμπουμ "Recipe For Hate" να γίνεται ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα κομμάτια τους).

Στην Αγγλία πάλι οι Depeche Mode εξακολουθούν να κατακτούν απάτητες κορυφές και να κυκλοφορούν άλλον ένα δίσκο που θα δημιουργήσει δική του σχολή, το "Songs Of Faith And Devotion". Οι Radiohead συνεχίζουν στη δική τους βρετανική εκδοχή του grunge, οι New Order εξακολουθούν να παρουσιάζουν καλούς δίσκους, χωρίς να φτάνουν τα επίπεδα τους στα 80s, και οι Slowdive κυκλοφορούν το "Souvlaki" ένα άλμπουμ - σημείο αναφοράς στην shoegaze σκηνή. Το britpop κύμα είναι έτοιμο να σαρώσει τα πάντα και αυτό φαίνεται από τις δουλειές των Blur, Suede, Manic Street Preachers, James και The Verve. Εξαιρετικές επίσης δουλειές με προέλευση από το Νησί, ήταν αυτές των PJ Harvey, New Model Army, The Levellers, Swervedriver και Cranes.

Σε πιο γκοθομεταλικά μονοπάτια οι θεοί Type O Negative κυκλοφορούν το ανυπέρβλητο "Bloody Kisses", ένα άλμπουμ που θα μνημονεύεται για πάντα, και οι Paradise Lost το πραγματικά τέλειο "Icon", το οποίο ρίχνει ακόμα περισσότερο φως στον νέο σκοτεινό δρόμο που ακολουθούν και μας προετοιμάζει για το μέλλον. Καλή χρονιά όμως και για το death doom metal με τις κυκλοφορίες των Anathema, Cathedral και My Dying Bride. Από την υπόλοιπη metal σκηνή μάλλον θα ξεχώριζα το "Chaos A.D." των Sepultura. Υπάρχουν επίσης τρεις δίσκοι από την Γερμανία, αυτοί των Einstürzende Neubauten, Deine Lakaien και KMFDM, που σε άλλη χρονιά θα ήταν πολύ πιθανό να βρίσκονταν στην κορυφαία δεκάδα. Τέλος δεν μπορούσα να μην αναφερθώ στην κορυφαία συλλογή του 1993, το "A Slight Case Of Overbombing: Greatest Hits Vol.1" των μοναδικών The Sisters Of Mercy.

10. New Order - Republic (London Recordings)

09. Slowdive - Souvlaki (Creation)

08. Radiohead - Pablo Honey (Parlophone)

07. Tool - Undertow (Zoo)

06. Depeche Mode - Songs Of Faith And Devotion (Mute)

05. Nirvana - In Utero (DGC Records)

04. Paradise Lost - Icon (Music for Nations)

03. Type O Negative - Bloody Kisses (Roadrunner)

02. The Smashing Pumpkins - Siamese Dream (Virgin)

01. Pearl Jam - Vs. (Epic)

Τι και αν οι Paradise Lost έρχονται στην Αθήνα τον Δεκέμβριο για να παρουσιάσουν ολόκληρο το "Icon"; Η ευκαιρία να παρακολουθήσω ένα από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα αλλά και να συνδυάσω καλοκαιρινές διακοπές στη μαγευτική πόλη των Χανίων δεν χανόταν. Πρώτη φορά λοιπόν στο Chania Rock Festival και οι εντυπώσεις που αποκόμισα είναι κάτι παραπάνω από θετικές. Το Θέατρο Ανατολικής Τάφρου αποτελεί μια εξαιρετική επιλογή χώρου, ο ήχος ήταν εξαιρετικός και συνολικά η οργάνωση ήταν υποδειγματική και η ανυπομονησία μου ήταν μεγάλη για αυτό που θα ακολουθούσε...

Σύμφωνα με το πρόγραμμα οι Paradise Lost εμφανίστηκαν στη σκηνή του Chania Rock Festival 2023 λίγο μετά τις 22:00. Όπως είχαν δηλώσει, στα Χανιά θα παρουσίαζαν ένα best-of σετ και κράτησαν την υπόσχεσή τους. Μπορεί να έλειπαν "χιτάκια" όπως το "Erased" ή ακόμα και το "Mouth" από ένα best-of σετ, αλλά έχουν έναν τόσο μεγάλο κατάλογο γεμάτο από αγαπημένα κομμάτια που σίγουρα δεν μπορούν να τα παίξουν όλα, ακόμα και αν μιλάμε μόνο για τις μεγαλύτερες επιτυχίες τους. Το λάιβ τους άνοιξε με το "The Enemy" και έκλεισε με το "Ghosts" από το πιο πρόσφατο "Obsidian". Ενδιάμεσα ακούσαμε τρία κομμάτια από το "Draconian Times", δυο από το "Icon" όπως επίσης και "Gothic", "As I Die" και πολλά ακόμα, οπότε τι να σχολιάσει κανείς από ένα τέτοιο setlist; Απλά κορυφαία στιγμή το κάθε κομμάτι.

Εντύπωση μου έκανε αρχικά ότι μεγάλο μέρος του κοινού στο θέατρο ήταν καθήμενο, αλλά η απόδοση του ιστορικού συγκροτήματος ήταν τέτοια που λεπτό με το λεπτό παρακίνησε όλο και περισσότερο κόσμο να έρθει μπροστά. Ακόμα μεγαλύτερη εντύπωση μου έκανε ο Nick Holmes. Τους Lost τους έχω δει αρκετές φορές, αλλά πρώτη φορά έβλεπα τον Holmes σε τέτοια κέφια. Μιλούσε συνεχώς με το κοινό, έκανε χιούμορ με τον κόσμο στα μπαλκόνια, άνοιξε διάλογο με όσους παρακολουθούσαν τη συναυλία έξω από τον χώρο, ήταν αρκετά κινητικός για τα δεδομένα του, ενώ και εκτελεστικά ήταν άψογος. Φυσικά όλο το σχήμα φαινόταν καλοδιάθετο και με σύμμαχο τον πολύ καλό ήχο, όπως ανέφερα και στην αρχή, μας χάρισε μια αξέχαστη εμφάνιση που την συγκαταλέγω στις κορυφαίες μου για τους Paradise Lost. Το τέλος της συναυλίας με βρήκε να κατευθύνομαι στο Barfly για μπύρες και καλές μουσικές. Η πόλη είναι τυχερή που έχει τέτοιο μαγαζί, τους Βασίλη και Θανάση που το "τρέχουν" με πραγματικά πολλή αγάπη τους έβαλα στην καρδιά μου και προτείνω σε όσους βρεθούν στα Χανιά να το επισκεφτούν. 

Αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στο Chania Rock Festival για την όλη διοργάνωση και αποτελεί αναμφίβολα μεγάλη επιτυχία η εμφάνιση των Paradise Lost ξανά στο φεστιβάλ μετά από δεκαπέντε χρόνια. Ελπίζω να συνεχίσουν έτσι για πολλά χρόνια ακόμα και του χρόνου να είμαι πάλι εκεί. Αναμένω ήδη τις ανακοινώσεις. 

Οι Paradise Lost θα βρεθούν το Σάββατο 29 Ιουλίου στα Χανιά, ως headliners στο Chania Rock Festival. Επειδή όμως μια επίσκεψη στην Ελλάδα το χρόνο δεν είναι αρκετή, ανακοίνωσαν δυο ακόμα ημερομηνίες για φέτος. Πιο συγκεκριμένα οι Paradise Lost θα εμφανιστούν το Σάββατο 9 Δεκεμβρίου 2023  στο Principal Club Theater και την Κυριακή 10 Δεκεμβρίου 2023 στο Fuzz Live Music Club. Οι συναυλίες αυτές είναι στα πλαίσια της Embers of Europe Tour 2023 για τον εορτασμό των τριάντα χρόνων από την κυκλοφορία του "Icon", το οποίο και επαναηχογράφησαν εκ νέου. Να θυμίσω ότι φέτος οι Nick Holmes και Gregor Mackintosh, κάτω από το project με τίτλο Host, κυκλοφόρησαν το "IX", ενώ το τελευταίο επίσημο άλμπουμ των Paradise Lost ήταν το εκπληκτικό "Obsidian" του 2020.