POEt'S SOUND

Η συναυλία των Lord Of The Lost στην Αθήνα ήταν μια από τις συναυλίες που περίμενα με μεγάλο ενθουσιασμό. Αυτό δεν οφείλεται μόνο στη συμπάθεια που έχω στην μπάντα, αλλά και στις πολύ καλές εντυπώσεις που άφησε ως το support σχήμα στην επίσκεψη των Iron Maiden στο OAKA το 2022 (μπορείτε να διαβάσετε την ανταπόκριση από εκείνη την ημέρα εδώ). Η επιλογή του Gagarin205 μου προκάλεσε το ενδιαφέρον για το αν θα καταφέρουν να το γεμίσουν. Τελικά το κάτω μέρος μάζεψε αρκετό κόσμο με τον εξώστη να παραμένει κλειστός.

Την αρχή έκαναν οι Ad Infinitum οι οποίοι βγήκαν ακριβώς σύμφωνα με το πρόγραμμα και για αυτό δεν πρόλαβα να τους παρακολουθήσω από το ξεκίνημά τους δεδομένου της "ευκολίας" στάθμευσης στη γύρω περιοχή. Για όσο όμως τους είδα, οι Ελβετοί παρουσιάστηκαν γεμάτοι ενέργεια και βασιζόμενοι στην δυναμική παρουσία της frontwoman Melissa Bonny, το συγκρότημα δικαιολόγησε τον τίτλο ενός εκ των πλέον υποσχόμενων ονομάτων του σύγχρονου συμφωνικού metal. Το αποκορύφωμα της εμφάνισή τους ήρθε με το κομμάτι "Regicide" με το οποίο ζέσταναν πολύ καλά το κοινό για αυτό που θα ερχόταν.

Στις 21:45, η σκηνή ανήκε ολοκληρωτικά στους Lord of the Lost. Η έναρξη με τα "Kill the Lights" και "My Funeral" έδωσαν το στίγμα του επερχόμενου άλμπουμ τους με τίτλο "OPVS NOIR Vol. 3" (που κυκλοφορεί 10 Απριλίου), προμηνύοντας το κλείσιμο της μεγαλεπήβολης τριλογίας τους. Το ότι ο Chris Harms έχει φανταστική φωνή το καταλαβαίνεις εύκολα αν ακούσεις τις δουλειές του, το ότι είναι όμως ένας χαρισματικός frontman με αστείρευτη επικοινωνιακή δεινότητα, δεν είναι κάτι που ίσως περιμένεις. Όπως και ότι έχει ωραία αίσθηση του χιούμορ κάτι που φάνηκε με την προτροπή του για one-person circle pit (μια εφεύρεση που δύσκολα θα πιάσει) στο κομμάτι "Blood for Blood" (μια από τις λιγότερες αγαπημένες μου συνθέσεις της μπάντας). 

Το σετ ήταν χορταστικό μιας και αποτελούνταν από 22 κομμάτια και πολύ φυσιολογικά  περισσότερο βάρος έπεσε στη τριλογία του "OPVS NOIR". Εντύπωση μου έκανε όμως ότι από το πρώτο μέρος έπαιξαν τέσσερα κομμάτια (με κορυφαίο - πριν το τέλος τουλάχιστον - το "I Will Die In It"), από το τρίτο μέρος (που όπως έγραψα δεν είχε κυκλοφορήσει ακόμα τη μέρα της συναυλίας) τρία κομμάτια, ενώ από το δεύτερο "OPVS NOIR", που κατά τη γνώμη μου είναι και το καλύτερο της τριλογίας, μόλις ένα και τη power μπαλάντα του "Winter’s Dying Heart". Με χαρά υποδέχτηκα τα δυο κομμάτια από το "Antagony", τα "Epiphany" και "Prison", όπως και το "On This Rock I Will Build My Church" από το "Thornstar". Όμως εκεί που ενθουσιάστηκα περισσότερο ήταν με τα δυο κομμάτια από το "Judas", ίσως τον καλύτερο δίσκο της καριέρας τους που δυστυχώς έπεσε μέσα στην πανδημία και θεωρώ ότι δεν προωθήθηκε όσο έπρεπε. Το "Priest" (αν όχι το κορυφαίο τους κομμάτι, μέσα στα τρία καλύτερά τους άνετα) και το "In the Field of Blood", από τον προαναφερθέν δίσκο, μαζί με το "Prison" αποτέλεσαν και τις κορυφαίες στιγμές του λάιβ των Lord Of The Lost. 

Λίγο πριν το τέλος το σχήμα μπήκε σε Eurovision mode ερμηνεύοντας το "Blood & Glitter", το κομμάτι δηλαδή με το οποίο συμμετείχαν στον διαγωνισμό του 2023, αλλά και το "Cha cha cha" που ήταν το αντίστοιχο κομμάτι του Käärijä που εκπροσωπούσε τη Φινλανδία την ίδια χρονιά. Έκλεισαν με το φανταστικό ντουέτο με την Sharon den Adel, των Within Temptation, στο "Light Can Only Shine In The Darkness" από το πρώτο "OPVS NOIR", που εδώ όμως ο Chris Harms το είπε μόνος του. Ένα από τα πράγματα που εκτίμησα περισσότερο από την εμφάνιση του συγκροτήματος ήταν ότι δεν είχαν (αυτό το υποκριτικό) encore, απλώς βγήκαν είπαν τα κομμάτια τους και έφυγαν. Επίσης ένα από τα πράγματα που παραδέχονται όλοι για το σχήμα είναι, ότι ανεξάρτητα από το πόσο αρέσει το υλικό του, ζωντανά μιλάμε για άλλο "κτήνος". Αυτό ήταν κάτι που είχε την ευκαιρία να διαπιστώσει και το ευχάριστα ετερόκλητο (όσον αφορά ηλικίες αλλά και μουσικά ακούσματα βάσει των t-shirt που είδα) κοινό που βρέθηκε στο Gagarin. Οι Lord Of The Lost εμφανίστηκαν επιβλητικοί, θεατρικοί, ατμοσφαιρικοί, χορευτικοί μα κυρίως απολαυστικοί. Και όπως λέει και το "Credo"...

Πολλά είναι τα νέα για τους φίλους των Γερμανών Lord Of The Lost. Στις 8 Αυγούστου κυκλοφόρησαν το πρώτο μέρος της δισκογραφικής τριλογίας τους με τίτλο "OPVS NOIR". Επίσης το σχήμα ανακοίνωσε την ευρωπαϊκή του περιοδεία για την προώθηση της νέας του δουλειάς, η οποία περιλαμβάνει και την Ελλάδα. Έτσι τέσσερα χρόνια μετά την εμφάνισή τους ως support των Iron Maiden, οι Lord Of The Lost επιστρέφουν στην Αθήνα για μια headline συναυλία την Παρασκευή 27 Μαρτίου στο Gagarin. Το δεύτερο μέρος του "OPVS NOIR" αναμένεται να κυκλοφορήσει στις 12 Δεκεμβρίου και το πρώτο single που έκαναν γνωστό είναι το κομμάτι "Raveyard", στο οποίο συμμετέχει ο Käärijä(ναι ο Cha Cha Cha από την Eurovision).

Με το πρώτο τρίτο της χρονιάς να φτάνει σταδιακά στο τέλος του, το 2025 αποδεικνύεται ήδη μια ιδιαίτερα δυναμική και πλούσια σε μουσικές εξελίξεις χρονιά. Πολλές από τις κυκλοφορίες που είδαμε μέχρι στιγμής κατάφεραν να ξεχωρίσουν, είτε για την καλλιτεχνική τους τόλμη είτε για την απήχηση στο κοινό, πυροδοτώντας συζητήσεις γύρω από τις μουσικές κατευθύνσεις που επιλέγουν οι δημιουργοί. Ωστόσο, όσο κι αν οι μέχρι τώρα κυκλοφορίες έχουν δημιουργήσει υψηλές προσδοκίες, το ενδιαφέρον στρέφεται πλέον στις επερχόμενες δουλειές που αναμένονται μέσα στους επόμενους μήνες. Το POEt'S SOUND συγκέντρωσε τις δέκα πιο αναμενόμενες κυκλοφορίες, με βάση τις επίσημες ημερομηνίες που έχουν ήδη ανακοινωθεί. Ακολουθεί η λίστα με τις δέκα κυκλοφορίες που αναμένεται να βρεθούν στη μουσική επικαιρότητα (τουλάχιστον αυτού του blog) του επόμενου διαστήματος (πατώντας στα λινκ μπορείτε να διαβάσετε περισσότερες πληροφορίες και να ακούσετε νέο υλικό):

01. Ghost - Skeleta (25 Απριλίου)

02. Machine Head - UNATØNED (25 Απριλίου)

03. Arcade Fire - Pink Elephant (9 Μαΐου)

04. Sleep Token - Even In Arcadia (9 Μαΐου)

05. Peter Murphy - Silver Shade (9 Μαΐου)

06. New Candys - The Uncanny Extravaganza (30 Μαΐου)

07. Pulp - More (6 Ιουνίου)

08. Katatonia - Nightmares as Extensions of the Waking State (6 Ιουνίου)

09. Bush - I Beat Loneliness (18 Ιουλίου)

10. Lord Of The Lost - OPVS NOIR Vol.1 (8 Αυγούστου)

Η επιστροφή των Iron Maiden στην χώρα μας, τέσσερα χρόνια μετά τη τελευταία τους εμφάνιση, ήταν ίσως η πιο διαφημισμένη συναυλία του καλοκαιριού. Την ιστορική metal μπάντα την είχα παρακολουθήσει δυο φορές στο παρελθόν, με τη δεύτερη όμως να είναι το μακρινό 2000 με την επιστροφή του Bruce Dickinson στο σχήμα. Οπότε είχα λίγο μεγαλύτερο ενδιαφέρον να δω πως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα για το γκρουπ, έχοντας παράλληλα ακούσει και διθυραμβικά σχόλια για την προηγούμενη επίσκεψή τους.

Την αρχή έκαναν οι Lord Of The Lost, οι οποίοι αποτέλεσαν προσωπική επιλογή του Steve Harris για την συγκεκριμένη περιοδεία του "Τέρατος". Παρόλο που ο τελευταίος δίσκος τους ήταν από τις καλύτερες δουλειές τους και ένα από τα κορυφαία άλμπουμ του 2021 για αυτό το blog, δεν είχα υψηλές προσδοκίες για το live κρίνοντας και από άλλα συγκροτήματα του είδους. Οι Lord Of The Lost όμως ήταν απολαυστικοί με σύμμαχο έναν ιδιαίτερα καλό ήχο και φυσικά έναν πολύ καλό frontman. O Chris Harms είχε εξαιρετική απόδοση και στο μισάωρο που διήρκησε η εμφάνισή τους προσπαθούσε να ξεσηκώσει και να αλληλεπιδράσει με τον κόσμο. Μπορεί ο ήχος του γκρουπ να μην περιορίζεται στα κλασσικά gothic metal πλαίσια (μιας και ενσωματώνει πολλά άλλα στοιχεία από pop μέχρι industrial rock), αλλά θα ήταν πολύ δύσκολο να κερδίσει το συγκεκριμένο κοινό. Μάλλον έξυπνη κρίνεται και η επιλογή τους να μην βασίσουν το σετ τόσο στο νέο τους δίσκο, αλλά στο λίγο πιο βαρύ "Thornstar" (αν και ένα "Priest" έλειψε πολύ). Σειρά είχαν οι Airbourne, ένα συγκρότημα που στην αρχή της καριέρας τους, στα τέλη των 00s, είχαν γνωρίσει μια κάποια επιτυχία. Για τους συγκεκριμένους δεν μπορώ να πω πολλά μιας και ποτέ δεν μου άρεσαν. Πάντα μου φαίνονταν σαν μια φτωχή - κακή κόπια των AC/DC, αλλά ζωντανά τα πράγματα ήταν ακόμα χειρότερα μιας και αποτέλεσαν ένα από τα πιο βαρετά - αδιάφορα συγκροτήματα που έχω παρακολουθήσει. Σκιπ...

Ακριβώς σύμφωνα με το πρόγραμμα, γύρω στις 9 ακούστηκε το "Doctor Doctor" των UFO που σηματοδοτεί και την είσοδο των Iron Maiden στη σκηνή. Το σχήμα βγήκε με τρία κομμάτια από το νέο του άλμπουμ, από τα οποία το "The Writing On The Wall" κέρδισε περισσότερο τις εντυπώσεις. To "Revelations" μας έβαλε καλύτερα στο κλίμα μιας Maiden συναυλίας, για να ακολουθήσει το "Blood Brothers" που αποτελεί μια αρκετά καλή στιγμή από την πιο πρόσφατη ιστορία του γκρουπ. Το "Sign Of The Cross" είναι ένα από τα αγαπημένα μου Maiden κομμάτια και ένα από αυτά που δεν είχα ακούσει ποτέ ζωντανά. Όταν αυτό το τραγουδάει ο Dickinson εννοείται το πάει σε άλλη διάσταση και αποτέλεσε μια από τις κορυφαίες στιγμές της εμφάνισης του συγκροτήματος. Οι άλλες για εμένα ήταν το "Flight Of Icarus", το μνημειώδες "Hallowed Be Thy Name" και το "The Clansman" (ξέρω δυο κομμάτια από τα τέσσερα που στον δίσκο τραγουδάει ο Bayley αλλά είπαμε με τον Dickinson πηγαίνουν σε άλλο επίπεδο). Προφανώς όλοι περίμεναν κλασσικά κομμάτια όπως τα "Fear Of The Dark", "The Trooper" και "Run To The Hills" στα οποία χτυπήθηκαν και περισσότερο. 

Η στιγμή όμως που συζητήθηκε περισσότερο εντοπίζεται στο "The Number Of The Beast" όταν κάποιος οπαδός άναψε κάποιο καπνογόνο μπροστά στον Dickinson, με αποτέλεσμα τον τελευταίο να αποχωρεί από τη σκηνή. Όταν αποφάσισε να επιστρέψει ήταν εντελώς εκτός ρυθμού και συγχρονισμού με την υπόλοιπη μπάντα, κάτι που ξαναβρήκε προς το τέλος του κομματιού. Δυστυχώς τέτοια θέματα καλό είναι να αντιμετωπίζονται από τη διοργανώτρια εταιρία, η οποία ήταν ελλιπής σε πάρα πολλά θέματα. Όσο αφορά το θέμα με τα καπνογόνα θεωρώ ότι μπορεί να αντιμετωπιστεί από την οποιαδήποτε εταιρεία και καλό θα ήταν να μην υπάρχουν δικαιολογίες του τύπου ότι πρόκειται για metal συναυλία για να καλύψουν ανεύθυνες συμπεριφορές. Φυσικά όσο δίκιο και να είχε ο Bruce, που είχε, θα μπορούσε να είχε καλύτερη αντιμετώπιση, αλλά νομίζω ότι τα αίτια και τα νεύρα έχουν βαθύτερες ρίζες που μπορεί να μην οφείλεται στο συγκεκριμένο οπαδό αλλά προς τη διοργάνωση. Και μιας και αναφέρθηκα στη διοργάνωση, εντύπωση μου έκανε ότι ο χώρος που αντιστοιχούσε στις θέσεις Standing A έφταναν μέχρι τη μέση του γηπέδου αναγκάζοντας ακόμα και όσους βρίσκονταν κάγκελο στο χώρο Standing B να βλέπουν τα συγκροτήματα σαν μυγάκια. Επίσης πάλι καλά δεν είχαμε κάποιο δυσάρεστο απρόοπτο γιατί με την μια έξοδο που υπήρχε για όλο αυτό το χώρο θα μπορούσαμε να θρηνήσουμε θύματα. Ευτυχώς το γεγονός με το καπνογόνο έδειξε να ξεπερνιέται με το σχήμα να συνεχίζει δυναμικά με το "Iron Maiden". Με δυο encore και το "Aces High" μας άφησαν αποδίδοντας για άλλη μια φορά σε πολύ υψηλά επίπεδα, αντίστοιχα της ιστορία τους. Σε σχέση με τις προηγούμενες εμπειρίες μου, θα έλεγα ότι οι Maiden πλέον δίνουν λίγο μεγαλύτερη βάση στο σόου τους, μιας και το όνομα τους με τα χρόνια έχει γιγαντωθεί ακόμα περισσότερο, το οποίο είναι κατά γενική ομολογία αρκετά εντυπωσιακό. Πέρα από το σόου όμως, μια συναυλία των Iron Maiden είναι κυρίως μια γιορτή στην οποία δύσκολα δεν θα περάσει κάποιος καλά, κάτι που επαληθεύτηκε, παρά τα όποια παρατράγουδα, με εμφαντικό τρόπο για άλλη μια φορά.