Η δισκογραφική εταιρεία Artoffact Records ανακοίνωσε τη διάθεση του νέου στούντιο άλμπουμ του ηλεκτρονικού project Kontravoid, ή αλλιώς το προσωπικό σχήμα του Cameron Findlay, με τίτλο "Sound of the Void", το οποίο πρόκειται να κυκλοφορήσει στις 2 Οκτωβρίου 2026. Ο δίσκος διαδέχεται την προηγούμενη δουλειά του "Detachment", μια κυκλοφορία που ήταν μέσα στις κορυφαίες του 2024 για το POEt'S SOUND, περιλαμβάνοντας 10 συνθέσεις που κινούνται στους χώρους της darkwave, της EBM και της industrial μουσικής. Για την προώθηση της επερχόμενης κυκλοφορίας δημοσιοποιήθηκαν τα δύο πρώτα singles, "Mortal" και "Without", τα οποία συνοδεύονται από τα αντίστοιχα βίντεο.
Τι χρόνος για τη μουσική ήταν το 2024! Η παρακάτω λίστα καλύπτει τόσο θρύλους που έκαναν πολυαναμενόμενα comeback ή εκπλήσσουν με νέες, ανατρεπτικές πορείες, όσο και ανερχόμενους καλλιτέχνες που έκαναν αίσθηση, αν και σε πολύ μικρότερο βαθμό σε σχέση με τις προηγούμενες χρονιές. Περιλαμβάνει indie alternative rock, post-punk, pop, punk, gothic rock/ metal και πολλές άλλες δύσκολες να κατηγοριοποιηθούν μουσικές επιλογές. Η διαδικασία περιορισμού ενός ολόκληρου έτους γεμάτου εξαιρετικούς δίσκους σε σαράντα ήταν δύσκολη, αλλά έβαλα τα δυνατά μου, φυσικά βάσει και των μουσικών μου γούστων.
No.20 Black Doldrums - In Limerence (Fuzz Club Records): Οι Black Doldrums είναι μια μπάντα που έμαθα με τον δεύτερο δίσκο της, το "Dead Awake", του 2022 που κυκλοφόρησε η πάντα αξιόπιστη Fuzz Club Records. Το φετινό όμως άλμπουμ, που κυκλοφορεί και πάλι από την ίδια εταιρεία, με τίτλο "In Limerence" είναι με διαφορά η καλύτερή τους δουλειά. Και επειδή δεν τρελάθηκα με την νέα προσπάθεια των The Jesus And Mary Chain, εδώ θα βρείτε τα καλύτερα στοιχεία των προαναφερθέντων σε μια μίξη με Joy Division αλλά και γενικότερες αναφορές στον 80s goth/post-punk ήχο.
Ακούστε: "Dying For You"
No.19 Wisborg - Wisborg (Danse Macabre Records): Το 2024 ήταν μια πολύ καλή χρόνια για όλες τις εκφάνσεις του σκοτεινού ήχου και εννοείται και για τον gothic rock/ metal χώρο, οπότε θα υπάρχουν αρκετές σχετικές τέτοιες κυκλοφορίες σε αυτή τη λίστα. Η αρχή γίνεται με τους Wisborg, που τρία χρόνια μετά το "Into The Void", επέστρεψαν με το τέταρτο δίσκο της καριέρας τους. Η ικανότητα των Γερμανών να γράφουν πιασάρικα κομμάτια είναι δεδομένη, αλλά η μεγαλύτερη διαφορά στη νέα δουλειά τους είναι ότι τραγουδούν στα γερμανικά ενώ σίγουρα έχει επηρεάσει τον ήχο τους και ο Chris Harms των Lord Of The Lost που ανέλαβε την παραγωγή.
Ακούστε: "Im freien Fall"
No.18 Bring Me The Horizon - POST HUMAN: NeX GEn (Sony Music): Μετά την αποχώρηση του Jordan Fish, λίγοι θα περίμεναν τόσο δυνατή δισκογραφική επιστροφή από τους Bring Me The Horizon. Στο "POST HUMAN: NeX GEn" δεν φοβούνται για άλλη μια φορά να πειραματιστούν και μπορεί να μην τους βγαίνει πάντα αλλά όταν λειτουργεί μας προσφέρουν μερικά από τα πιο εθιστικά φετινά κομμάτια. Μπορεί να καθυστέρησε αλλά άξιζε την αναμονή, ενώ όπως είχαμε τη τύχη να διαπιστώσουμε φέτος το καλοκαίρι στο Ejekt Festival, τα νέα κομμάτια αλλά και γενικότερα η μπάντα πάνε σε άλλο επίπεδο ζωντανά.
Ακούστε: "Kool Aid"
No.17 High Parasite - Forever We Burn (Candlelight Records): Gothic metal συνέχεια με έναν πολύ δυνατό δίσκο. Αν σας έλειψαν οι Paradise Lost, τότε ο Aaron Stainthorpe των My Dying Bride σας έχει την λύση με το νέο του σχήμα, τους High Parasite. Μάλιστα την παραγωγή του δίσκου ανέλαβε ο Greg Mackintosh των Paradise Lost. Ηχητικά δεν έχουμε εκπλήξεις αλλά είναι αυτό που φαντάζεστε, δηλαδή σαν παλιούς Lost με Stainthorpe στα φωνητικά, και μπορεί να μην συγκρίνεται με το αυθεντικό αλλά εκπληρώνει το στόχο του και με το παραπάνω. Αν έχετε κόλλημα με τους Paradise Lost μην το προσπεράσετε.
Ακούστε: "Grave Intentions"
No.16 Kontravoid - Detachment (Artoffact Records): Πέντε χρόνια μετά το απολαυστικό "Too Deep" και τρία μετά το EP "Faceless", ο Kontravoid επέστρεψε δισκογραφικά φέτος με το "Detachment". Πλέον ο Cameron Findlay αποτελεί εγγύηση στον ηλεκτρονικό ήχο, αφού γνωρίζει πως να γράψει φανταστικά synthpop χορευτικά κομμάτια αλλά και άλλα πιο σκοτεινά και βιομηχανικά. Από τη συναυλία του φέτος στο Death Disco τον έβαλα ακόμα περισσότερο στην καρδιά μου μιας και κατάφερε να απογειώσει το υλικό του.
Ακούστε: "For What It Is", "Detachment"
No.15 Modern English - 1 2 3 4 (Mesh & Lace Recordings): Η αλήθεια είναι ότι η ιστορική 4AD post-punk μπάντα των Modern English δεν κυκλοφορεί συχνά δίσκους. Οπότε δεν θα μπορούσα να πω ότι το "1 2 3 4" είναι το καλύτερό τους τα τελευταία χρόνια, αλλά σίγουρα πρόκειται για την πιο ενδιαφέρουσα δουλειά από τα 90s. Το νέο άλμπουμ περιέχει κομμάτια που θα μπορούσαν να σταθούν δίπλα στις καλύτερες στιγμές της καριέρας τους και θα αφήσουν τους φίλους, παλιούς και νέους, πλήρως ικανοποιημένους.
Ακούστε: "Long In The Tooth"
No.14 Chopper - Shock Pop - The Album (Pink Cotton Candy): Αρχικά το "Shockpop" ήταν να κυκλοφορήσει ως δίσκος, μετά παρουσίασε το νέο υλικό σε δυο μέρη με τα ισάριθμα EP και τελικά ο Jonatan K. Magnussen αποφάσισε να τα μαζέψει σε μία κυκλοφορία, δύο χρόνια μετά το ντεμπούτο του "The Wonderful and Wicked World of Chopper". Με τον Chopper ξέρεις ότι θα ακούσεις κάτι ιδιαίτερο. Δεν ξέρω αν θα το χαρακτήριζα avant pop ή κάπως αλλιώς, μια και δεν κατηγοριοποιείται εύκολα η μουσική του, αλλά πάντα καταφέρνει να με κερδίσει με τις κυκλοφορίες του.
Ακούστε: "Touch", "Living for the Night"
No.13 Holy Esque - Lay My Head Down Slow (Beyond The Frequency): Από τότε που εμφανίστηκαν στο προσκήνιο οι Holy Esque αποτελούν μια από τις μεγάλες μουσικές αδυναμίες μου. Το "At Hope’s Ravine" του 2016 αλλά και το "Television/Sweet" του 2018 αποτελούν αγαπημένες δουλειές. Δυστυχώς φέτος ανακοίνωσαν ότι το "Lay My Head Down Slow" θα αποτελέσει το τελευταίο τους άλμπουμ. Είναι κρίμα που μια τέτοια τόσο αξιόλογη indie rock μπάντα δεν βρήκε πολύ μεγαλύτερη ανταπόκριση (που θεωρώ ότι της άξιζε), αλλά τουλάχιστον μας αποχαιρετούν με το κεφάλι ψηλά και με άλλη μια φανταστική κυκλοφορία.
Ακούστε: "Hunger", "Ask Me Twice"
No.12 The Wraith - Ghost March (Seeing Red Records): Η εξέλιξη των darkwaveάδων The Wraith, από το Λος Άντζελες, από το ντεμπούτο τους στο φετινό, δεύτερο, δίσκο είναι πολύ μεγάλη. Αυτή εντοπίζεται όχι τόσο στο ηχητικό κομμάτι αλλά κυρίως στο συνθετικό. Ηχητικά προσκυνούν σε όλους τους Μεγάλους Παλαιούς των σκοτεινών 80s, αλλά παράλληλα δείχνουν ότι αν ξεφύγουν από κάποια μοτίβα (ιδίως στιχουργικά) ίσως μας απασχολήσουν πολύ περισσότερο στο μέλλον.
Ακούστε: "No Tomorrow"
No.11 IST IST - Light A Bigger Fire (Kind Violence Records): Οι IST IST είναι μια γνώριμη μπάντα σε αυτή τη λίστα μιας και σχεδόν τα άλμπουμ τους (με εξαίρεση το δεύτερο της καριέρας τους) έχουν βρεθεί εδώ και στα καλύτερα της χρονιάς. Ένα χρόνο λοιπόν μετά το "Protagonists", κυκλοφόρησαν φέτος το "Light A Bigger Fire" που επίσης περιέχει μερικά σύγχρονα indie/post-punk διαμαντάκια. Οι φίλοι των Editors, των Interpol κτλ θα τους λατρέψουν, αν δεν το κάνουν ήδη. Ίσως αν αυτές οι δουλειές κυκλοφορούσαν πριν δέκα δεκαπέντε χρόνια θα είχαν λάβει πολύ μεγαλύτερη αναγνώριση, αλλά προσωπικά ακόμα περιμένω τον δίσκο που θα τους κάνει να ξεχωρίσουν ακόμα και τώρα.
Ακούστε: "Ghost"
Πέντε χρόνια μετά το απολαυστικό "Too Deep" και τρία μετά το EP "Faceless", ο Kontravoid επέστρεψε δισκογραφικά φέτος με το "Detachment". Πλέον ο Cameron Findlay αποτελεί εγγύηση στον ηλεκτρονικό ήχο, αφού γνωρίζει πως να γράψει φανταστικά synthpop χορευτικά κομμάτια αλλά και άλλα πιο σκοτεινά και βιομηχανικά. Από τη συναυλία τους φέτος στο Death Disco τον έβαλα ακόμα περισσότερο στην καρδιά μου μιας και κατάφερε να απογειώσει το υλικό του.
Ακούστε: "For What It Is", "Detachment"
Ακούστε: "Grave Intentions"
Πέντε χρόνια μετά το τελευταίο του άλμπουμ, το "Too Deep", ο Kontravoid επέστρεψε φέτος με νέο δίσκο. Το "Detachment" κυκλοφόρησε την 1η Μαρτίου από την Artoffact Records. Αφού παρακολουθήσαμε τα βίντεο για τα κομμάτια "Reckoning" και "For What It Is", ο Cameron Findlay κοινοποίησε και ένα καινούριο για το ομότιτλο κομμάτι από τον νέο του δίσκο και μάλιστα σε αυτό εμφανίζεται χωρίς την χαρακτηριστική του μάσκα. Να θυμίσω ότι ο Kontravoid θα βρεθεί αύριο το βράδυ στην Αθήνα για μια εμφάνιση στο Death Disco.
Ο Kontravoid, το solo project του Cameron Findlay, ανακοίνωσε το νέο του άλμπουμ με τίτλο "Detachment". Αυτό θα είναι διαθέσιμο την 1η Μαρτίου από την Artoffact Records και έρχεται πέντε χρόνια μετά το τελευταίο του άλμπουμ, το "Too Deep". Είχε μεσολαβήσει το 2021 το εξαιρετικό EP με τίτλο "Faceless". Μέχρι στιγμής ο Findlay έχει αποκαλύψει δυο νέα κομμάτια από την επερχόμενη δουλειά του, τα "Reckoning" και "For What It Is", τα οποία μπορείτε να τα ακούσετε στα επίσημα βίντεο που ακολουθούν. Μάλιστα τα νέα δεν σταματούν εκεί. Το σχήμα θα βρεθεί στην Αθήνα για μια εμφάνιση στο Death Disco την Παρασκευή 26 Απριλίου.
Πέρσι ο Kontravoid παρουσίασε το ΕΡ με τίτλο "Faceless" που αποτέλεσε και ένα από τα κορυφαία ΕΡ του 2021 για το POEt'S SOUND. Πριν από λίγες μέρες δημοσιοποίησε ένα νέο remix στο κομμάτι "Judgment" (από το περσινό ΕΡ) που επιμελήθηκε ο Αυστραλός Kris Baha και το οποίο μπορείτε να το ακούσετε στο βίντεο που ακολουθεί.
Πολύ θα ήθελα να ξεκινήσω τη σειρά αναρτήσεων με τα καλύτερα του 2021 με τις συναυλίες που παρακολούθησα, αλλά για άλλη μια χρονιά σχεδόν τα πάντα ακυρώθηκαν λόγω της πανδημίας. Φυσικά η εξαιρετική εμφάνιση του Woodkid στο Ηρώδειο ή το φεστιβάλ Together We Fight The Fire στη Τεχνόπολη, στις οποίες κατάφερα να παρευρεθώ, δεν μπόρεσαν να καλύψουν αυτό το μεγάλο κενό. Ευτυχώς όμως είχαμε για άλλη μια χρονιά πολύ ενδιαφέρουσες κυκλοφορίες και μερικές ακόμα καλύτερες μίνι κυκλοφορίες.
Το 2021 σηματοδότησε και την επιστροφή των αγαπημένων Cold Cave με μια κυκλοφορία που βρίσκεται μεταξύ κανονικού άλμπουμ και EP, αλλά οι ίδιοι το παρουσίασαν ως EP και γι' αυτό βρίσκεται σε αυτή τη λίστα και μάλιστα στην κορυφή της. Αλλά στην κατηγορία αυτή είχαμε και άλλες σημαντικές δουλειές, μιας αρκετά αναγνωρισμένα σχήματα όπως οι A Place To Bury Strangers, Clan Of Xymox και ο Billy Idol παρακαλώ, παρουσίασαν εξαιρετικά EPs. Αλλά είναι πολλές ακόμα που δεν συμπεριλαμβάνονται στην παρακάτω λίστα, όπως αυτές των Cabaret Voltaire, Johnny Marr, 65daysofstatic, Emma Ruth Rundle & Thou, Automotion, Minuit Machine, A.A. Williams, Sivert Høyem και Lingua Ignota, που είναι κάτι παραπάνω από άξιες αναφοράς.
10. Information_Age - Information_Age (Laramidia Records)
09. Do Nothing - Glueland (Exact Truth)
08. We Are Monroe - Movements (s/r)
07. Billy Idol - Roadside (Dark Horse Records)
06. Clan Of Xymox - Brave New World (Metropolis Records)
05. Traitrs - The Sick, Tired and Ill (Freakwave)
04. A Place To Bury Strangers - Hologram (Dedstrange)
03. Kontravoid – Faceless (s/r)
02. Rope Sect - Proskynesis (Iron Bonehead Productions)
01. Cold Cave - Fate In Seven Lessons (Heartworm Press)
Τους Kontravoid εξακολουθώ να τους θεωρώ ένα από τα πολύ καλά κρυμμένα μυστικά της coldwave/ dark pop σκηνής. Το σχήμα του Καναδού Cameron Findlay επέστρεψε δυο χρόνια μετά το άλμπουμ "Too Deep" - ένας από τους κορυφαίους δίσκους του 2019 για το POEt'S SOUND - με ένα νέο EP με τίτλο "Faceless" που κυκλοφόρησε την Παρασκευή που μας πέρασε. Στην νέα κυκλοφορία των Kontravoid περιλαμβάνεται και το κομμάτι "Maskerade" (με τη συμμετοχή της S.L.U.T. ή αλλιώς Alessandra Genovese), για το οποίο δημοσιοποίησαν ένα βίντεο που επιμελήθηκε ο Jae Matthews των Boy Harsher.
Φυσικά και το 2019 ήταν μια χρονιά που υπήρξαν αρκετές "μεγάλες" κυκλοφορίες, όπως αυτές των Nick Cave, Fontaines D.C., Tool, Thom Yorke, Billie Eilish και Sharon Van Etten που βρέθηκαν στις περισσότερες λίστες με τα καλύτερα της χρονιάς. Η παρακάτω λίστα περιλαμβάνει άλμπουμ που δεν απασχόλησαν τόσο τον μουσικό τύπο/ κοινό (αν εξαιρέσω το άλμπουμ των , αλλά αξίζουν όμως να ακουστούν εξίσου.
No.20 Monkey 3 – Sphere (Napalm Records): Σε μια χρονιά που κυκλοφόρησαν πάρα πολλές αξιόλογες δουλειές στον instrumental rock χώρο, η νέα δουλειά των Monkey3 ήταν από αυτές που ξεχώρισα και άκουσα περισσότερο. Οι Ελβετοί ανακατεύουν synth, space rock και stoner ήχους, αλλά κυρίως πατάνε σε πολύ καλές ιδέες και συναρπαστικές μελωδίες, παραδίδοντας τον καλύτερο δίσκο της καριέρας τους.
Ακούστε: "Mass"
No.19 Diät - Positive Disintegration (Iron Lung Records): Με τον δεύτερο δίσκο τους οι Diät συνεχίζουν από εκεί που σταμάτησαν με το εξαιρετικό ντεμπούτο "Positive Energy" του 2015. Το "Positive Disintegration" είναι πιο synth και ίσως λίγο περισσότερο άμεσο, αλλά την ίδια στιγμή και αρκετά πιο σκοτεινό. Μπορεί οι 80s post-punk αναφορές να είναι ακόμα εδώ, αλλά οι Αυστραλοί έχουν τον δικό τους ήχο με τους στίχους τους να είναι όσο πιο επίκαιροι γίνεται.
Ακούστε: "Foreign Policy"
No.18 Parzival - The Golden Bough (Moondrop Records): To "The Golden Bough" αποτελεί το δέκατο άλμπουμ των Parzival σε 20 χρόνια δισκογραφικής παρουσίας. Οι Δανοί ανακατεύουν gothic rock, doom metal, neoclassical και dark ambient στοιχεία σε ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ακούσματα της χρονιάς. Το άλμπουμ είναι σαφώς επηρεασμένο από το ομότιτλο βιβλίο του Σκωτσέζου ανθρωπολόγου Sir James George Frazer.
Ακούστε: "The Grinder Of God"
No.17 Kontravoid - Too Deep (Fleisch Records): Δέκα χρόνια μετά το ντεμπούτο του ο Cameron Findlay, ή αλλιώς Kontravoid, επιστρέφει με το δεύτερο άλμπουμ του. Μπορεί το "Too Deep" να βγάζει ένα πιο EBM, industrial χαρακτήρα, αλλά είναι στις πιο κλασσικές του, πιο μελωδικές, synth στιγμές που λάμπει πραγματικά αυτό το άλμπουμ. Άξιζε η αναμονή!
Ακούστε: "Too Deep", "Cost of Life"
No.16 The Murder Capital - When I Have Fears (Human Season Records): Μπορεί να έχει γίνει τεράστιος ντόρος γύρω από τους Fontaines D.C. αλλά θεωρώ ότι το κορυφαίο άλμπουμ από την Ιρλανδία μας ήρθε από τους The Murder Capital. Σε αντίθεση με το punk των Fontaines, οι The Murder Capital είναι αρκετά πιο post-punk, ενώ στιχουργικά η παρουσίασή τους της σύγχρονης ιρλανδικής πραγματικότητας είναι μοναδική. Περισσότερο όμως το "When I Have Fears" είναι ένα άλμπουμ που φανερώνει ένα σχήμα με πολλές προοπτικές για το μέλλον.
Ακούστε: "More Is Less"
No.15 Have A Nice Life - Sea Of Worry (The Flenser): Πέντε χρόνια μετά το δεύτερο άλμπουμ τους, το "The Unnatural World", οι Have A Nice Life επιστρέφουν με έναν δίσκο πολύ πιο άμεσο σε σχέση με το παρελθόν τους. Σίγουρα δεν πρόκειται για ένα δεύτερο "Deathconsciousness", αλλά ένα αρκετά ευθύ post-punk άλμπουμ με κλασσικές αναφορές σε The Cure και Bauhaus. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρόκειται για έναν πολύ καλό δίσκο και αναμφίβολα μια σημαντική κυκλοφορία.
Ακούστε: "Science Beat", "Lords of Tresserhorn"
No.14 One True Pairing - One True Pairing (Domino Recording): Μετά τη διάλυση των Wild Beasts το 2017, όλα τα φώτα έπεσαν στον Hayden Thorpe και στον φετινό προσωπικό του δίσκο. Όμως ήταν ένα άλλο μέλος των Wild Beasts που έκανε την έκπληξη. Ο Tom Fleming με το προσωπικό του σχήμα, τους One True Pairing, κυκλοφόρησε φέτος το ομώνυμο ντεμπούτο του και είναι απλά απολαυστικό. Το άλμπουμ φέρει περήφανα τις 80s electro pop/ new wave επιρροές του και διακρίνεται για τις εθιστικές μελωδίες του και τα εξαιρετικά φωνητικά του Fleming.
Ακούστε: "I'm Not Afraid"
No.13 Drab Majesty - Modern Mirror (Dais Records): Δυο χρόνια μετά το εξαιρετικό "The Demonstration", οι Drab Majesty επέστρεψαν με το νέο τους άλμπουμ με τίτλο "Modern Mirror", το οποίο συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε το προηγούμενο. Όλα τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τον ήχο του συγκροτήματος του Deb Demure είναι εδώ, με μεγαλύτερη διαφορά μια ποπ προσέγγιση σε ορισμένα σημεία. Το σημαντικότερο όμως είναι δεν υπάρχουν κομμάτια που απλώς συμπληρώνουν τον δίσκο, αλλά ακούγεται το ίδιο ευχάριστα από την αρχή έως το τέλος.
Ακούστε: "Long Division", "Out of Sequence"
No.12 Crows - Silver Tongues (Balley Records): Το "Silver Tongues" είναι ένα δυνατό άλμπουμ με πολλά επίπεδα και ανταποκρίνεται στις προσδοκίες όσων περίμεναν με μεγάλη ανυπομονησία το ντεμπούτο των Crows και τους τοποθετεί στη λίστα με τις κορυφαίες ανερχόμενες βρετανικές μπάντες, ενώ παράλληλα αποτελεί ίσως το βήμα για κάτι πολύ μεγαλύτερο. Διαβάστε αναλυτικά τη δισκοκριτική του "Silver Tongues", εδώ.
Ακούστε: "Wednesdays Child", "Silver Tongues"
No.11 Wisborg - From The Cradle To The Coffin (Danse Macabre Records): Σε μια σκηνή που έχει βαλτώσει εδώ και πάρα πολλά χρόνια, σπάνια βρίσκω έναν gothic rock δίσκο να μου τραβήξει έστω και λίγο την προσοχή μου. Αλλά πρέπει να ομολογήσω ότι το νέο άλμπουμ των Wisborg, με τίτλο "From The Cradle To The Coffin", το έχω λιώσει. Με κλασσικές αναφορές σε Sisters Of Mercy, Elusive ή και Type O Negative το σχήμα μας χαρίζει τον goth δίσκο της χρονιάς (η αλήθεια είναι ότι δεν είχαν και μεγάλο ανταγωνισμό, ίσως με εξαίρεση τους Sonsombre).
Ακούστε: "Spirits That I Called"
Διαβάστε επίσης:
Δέκα χρόνια μετά το ντεμπούτο του ο Cameron Findlay, ή αλλιώς Kontravoid, επιστρέφει με το δεύτερο άλμπουμ του. Μπορεί το "Too Deep" να βγάζει ένα πιο EBM, industrial χαρακτήρα, αλλά είναι στις πιο κλασσικές του, πιο μελωδικές, synth στιγμές που λάμπει πραγματικά αυτό το άλμπουμ. Άξιζε η αναμονή!
Ακούστε: "Too Deep", "Cost of Life"
Στις 19 Σεπτεμβρίου οι Kontravoid κυκλοφόρησαν τον νέο τους δίσκο με τίτλο "Too Deep" από την Fleisch Records. Επίσης είχαν δημοσιοποιήσει και το βίντεο για το ομώνυμο κομμάτι του άλμπουμ. Τώρα ο Cameron Findlay επέστρεψε με ένα νέο βίντεο για ένα από τα καλύτερα κομμάτια της νέας του δουλειάς, το "Cost of Life". Δείτε το παρακάτω:
Ο Cameron Findlay, ή αλλιώς γνωστός και ως Kontravoid, ξεκίνησε τη δισκογραφική του πορεία με αυτό το σχήμα, μιας και υπήρξε και μέλος των Parallels, το 2012 με το εξαιρετικό ομώνυμο ντεμπούτο του. Η συνέχειά του έμελλε να αργήσει αρκετά. Το 2017 παρουσίασε το single "So It Seems", ενώ πέρσι μας προετοίμασε με το "Undone" EP. Επτά χρόνια μετά το ντεμπούτο τους, οι Kontravoid επανήλθαν στις 19 Σεπτεμβρίου με το άλμπουμ "Too Deep". Ο δίσκος είναι ήδη διαθέσιμος από τη δισκογραφική εταιρία του Findlay, Fleisch Records. Μάλιστα ο ίδιος σκηνοθέτησε και το τελευταίο του βίντεο για το ομότιτλο κομμάτι της νέας του δουλειάς.
Έχουν περάσει αρκετά χρόνια από τότε που ακούσαμε κάποιο νέο από το electro/ industrial σχήμα του Cameron Findlay, τους Kontravoid. Μετά το εξαιρετικό "Native State" EP του 2011, το πρώτο και μοναδικό ομώνυμο άλμπουμ τους κυκλοφόρησε πριν από πέντε χρόνια από την Tarantula X Records, ενώ το single "Impurities" ακολούθησε ένα χρόνο μετά. Οι Kontravoid έκαναν γνωστό πριν λίγες ημέρες το νέο τους κομμάτι, το οποίο ονομάζεται "So It Seems' και συνοδεύεται από ένα remix του Joel Eel.
Οι Kontravoid είναι το προσωπικό σχήμα του Cameron Findlay, ο οποίος ήταν ιδρυτικό μέλος του electropop σχήματος των Parallels, ενώ έχει διατελέσει ντράμερ των Crystal Castles αλλά και των Trust. O ήχος του χωρίς να διαφοροποιείται υπερβολικά σε σχέση με τις προηγούμενες προσπάθειες του, είναι αρκετά πιο σκοτεινός με εμφανή coldwave, minimal μέχρι και industrial στοιχεία. Με τη μουσική του Καναδού μασκοφόρου ήρθα σε επαφή πριν από ένα χρόνο με το single "Impurities", αλλιώς το ομώνυμο ντεμπούτο του 2012 θα ήταν σίγουρα μέσα στις αγαπημένες μου δουλειές της συγκεκριμένης χρονιάς.
Έρχεται νέος δίσκος από τον Kontravoid































