Live Review: Death Disco MiniFest 2k19 @ Σάββατο 23 Φεβρουαρίου 2019
Το φεστιβάλ του Death Disco επέστρεψε φέτος με ένα ακόμα πιο δυνατό line-up και σε ένα μεγαλύτερο χώρο για να μπορέσει να χωρέσει τις αυξημένες προσδοκίες για αυτή τη διοργάνωση. Μπορεί το φετινό Death Disco MiniFest να περιελάμβανε μερικά πολύ αγαπημένα συγκρότημα από τον electro / darkwave χώρο, το σχήμα που ήθελα να παρακολουθήσω περισσότερο, ήταν το νέο post-punk γκρουπ των Whispering Sons.
Όπως έχω πει και αρκετές φορές στο παρελθόν, τους Βέλγους τους θεωρώ ένα από τα πιο ενδιαφέροντα συγκροτήματα που έχω ακούσει στο χώρο τα τελευταία χρόνια. Μάλιστα πέρσι κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο τους με τίτλο "Image", άλμπουμ που αποτέλεσε ένα από τα κορυφαία του 2018. Το σχήμα εμφανίστηκε στη σκηνή του Fuzz Club, σύμφωνα με το πρόγραμμα, κατά τις 19:30 και για περίπου μια ώρα μας παρουσίασαν ένα σετ που πολύ φυσιολογικά βασίστηκε πάνω στον νέο δίσκο. Φυσικά κυριάρχησε η παρουσία της τραγουδίστριας Fenne Kuppens, η οποία πέρα από φωνάρα, έβγαλε και απίστευτη ενέργεια την οποία την πέρασε και στο λιγοστό κόσμο που βρίσκονταν εκείνη τη στιγμή στο χώρο. Εννοείται δεν έλειψαν κομμάτια όπως το "Alone", το κορυφαίο τους κατά την γνώμη μου, το "White Noise", το "Hollow", ενώ έκλεισαν με μια καταπληκτική εκτέλεση του "Waste".
Οι The Frozen Autumn είναι ένα αρκετά γνωστό συγκρότημα στον electro goth χώρο, αν και πιστεύω ότι αυτό οφείλεται περισσότερο ότι υπάρχουν εδώ και 25 περίπου χρόνια. Ο Clan Of Xymox ήχος τους είναι αρκετά γνώριμος, ο οποίος καθιστά την εμφάνισή τους τουλάχιστον ευχάριστη. Η επιτυχημένη εναλλαγή των αντρικών - γυναικείων φωνητικών από κομμάτι σε κομμάτι, σίγουρα συνέβαλε στο να κυλήσει το σετ τους πολύ πιο διασκεδαστικά.
Οι In The Nursery από την άλλη αποτελούν μια σαφώς πιο ενδιαφέρουσα πρόταση. Το neoclassical σχήμα πραγματοποίησε μια απολαυστική εμφάνιση για όσο βρέθηκε στη σκηνή του Fuzz. Με μια τεράστια δισκογραφία, μιας και μετράνε πάνω από 35 χρόνια παρουσίας στον χώρο, παρουσίασαν ένα σετ με μεγάλη ποικιλία σε ήχους, δημιουργώντας παράλληλα μια εξαιρετική ατμόσφαιρα. Η επιλογή παλιών και νέων κομματιών ήταν ιδανική, συμβάλλοντας σε μια ξεχωριστή εμπειρία.
Για τους VNV Nation τα πράγματα είναι λίγο πολύ, απλά. Αυτή είναι η τρίτη φορά που θα τους παρακολουθούσασα και πάντα κινούνται σε υψηλά συναυλιακά στάνταρ. Από τη τελευταία όμως φορά που τους είχα δει, έχουν μεσολαβήσει πολλά χρόνια και αρκετά άλμπουμ, τα περισσότερα από τα οποία με άφησαν αδιάφορο. Ζωντανά όμως αποτελούν εγγύηση ότι κομμάτια και να διαλέξουν να παρουσιάσουν. To σετ πολύ φυσιολογικά βασίστηκε σε υλικό της τελευταίας δεκαετίας, αν και θα ήθελα να ακούσω περισσότερα κομμάτια από κλασσικούς δίσκους το "Praise the Fallen" και το "Empires". Ο Ronan Harris εννοείται ότι κερδίζει τις εντυπώσεις τόσο με τη μοναδική φωνή του, που δεν γερνάει με τίποτα, όσο και με τη τόσο ενεργητική σκηνική του παρουσία. Πρόκειται για έναν γεννημένο performer που δείχνει ότι τον ενδιαφέρει να περάσει καλά μέχρι και ο τελευταίος άνθρωπος μέσα σε έναν συναυλιακό χώρο.
Συνολικά ήταν μια διοργάνωση που στέφθηκε με μεγάλη επιτυχία. Το κοινό ανταποκρίθηκε και αυτό ελπίζω να δώσει την απαραίτητη ώθηση στο συγκεκριμένο μίνι φεστιβάλ του Death Disco να μεγαλώσει και να γίνει θεσμός.
Οι In The Nursery από την άλλη αποτελούν μια σαφώς πιο ενδιαφέρουσα πρόταση. Το neoclassical σχήμα πραγματοποίησε μια απολαυστική εμφάνιση για όσο βρέθηκε στη σκηνή του Fuzz. Με μια τεράστια δισκογραφία, μιας και μετράνε πάνω από 35 χρόνια παρουσίας στον χώρο, παρουσίασαν ένα σετ με μεγάλη ποικιλία σε ήχους, δημιουργώντας παράλληλα μια εξαιρετική ατμόσφαιρα. Η επιλογή παλιών και νέων κομματιών ήταν ιδανική, συμβάλλοντας σε μια ξεχωριστή εμπειρία.
Για τους VNV Nation τα πράγματα είναι λίγο πολύ, απλά. Αυτή είναι η τρίτη φορά που θα τους παρακολουθούσασα και πάντα κινούνται σε υψηλά συναυλιακά στάνταρ. Από τη τελευταία όμως φορά που τους είχα δει, έχουν μεσολαβήσει πολλά χρόνια και αρκετά άλμπουμ, τα περισσότερα από τα οποία με άφησαν αδιάφορο. Ζωντανά όμως αποτελούν εγγύηση ότι κομμάτια και να διαλέξουν να παρουσιάσουν. To σετ πολύ φυσιολογικά βασίστηκε σε υλικό της τελευταίας δεκαετίας, αν και θα ήθελα να ακούσω περισσότερα κομμάτια από κλασσικούς δίσκους το "Praise the Fallen" και το "Empires". Ο Ronan Harris εννοείται ότι κερδίζει τις εντυπώσεις τόσο με τη μοναδική φωνή του, που δεν γερνάει με τίποτα, όσο και με τη τόσο ενεργητική σκηνική του παρουσία. Πρόκειται για έναν γεννημένο performer που δείχνει ότι τον ενδιαφέρει να περάσει καλά μέχρι και ο τελευταίος άνθρωπος μέσα σε έναν συναυλιακό χώρο.
Συνολικά ήταν μια διοργάνωση που στέφθηκε με μεγάλη επιτυχία. Το κοινό ανταποκρίθηκε και αυτό ελπίζω να δώσει την απαραίτητη ώθηση στο συγκεκριμένο μίνι φεστιβάλ του Death Disco να μεγαλώσει και να γίνει θεσμός.
