Έχουν συμπληρωθεί δυο χρόνια από το τελευταίο άλμπουμ των I Like Trains με τίτλο "KOMPROMAT". Το τελευταίο αποτέλεσε μια δυναμική επιστροφή για το συγκρότημα μετά από οκτώ χρόνια και αποτέλεσε ένα από τους κορυφαίους δίσκους του 2020 για αυτό το blog. Τώρα το σχήμα έκανε διαθέσιμο ένα νέο single "Spectacle", το οποίο ηχητικά συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε η τελευταία τους προσπάθεια και συνοδεύεται από ένα επίσημο βίντεο που μπορείτε να παρακολουθήσετε στη συνέχεια.
Η συγκεκριμένη ανάρτηση έρχεται αρκετά καθυστερημένα, αλλά δεν θα μπορούσε να λείπει για μια χρονιά σαν την περσινή. Είναι κάποιες χρονιές που είναι τόσο συνυφασμένες με κάποια τραγούδια που της χαρακτηρίζουν απόλυτα, όπως ήταν για παράδειγμα το 2013 με το "Get Lucky" των Daft Punk (οι οποίοι πρόσφατα ανακοίνωσαν το τέλος του μουσικού τους ταξιδιού). Ανεξάρτητα προσωπικών προτιμήσεων, το κομμάτι που συνδέθηκε με το 2020 δεν είναι άλλο από το "Blinding Lights" του The Weeknd. Το τελευταίο ακούστηκε όσο λίγα την προηγούμενη χρονιά, ενώ το διασκεύασαν αναρίθμητα συγκροτήματα, από οποιοδήποτε είδος μουσικής, με μια από τις πιο πρόσφατες διασκευές να ανήκει και στους The Howl & The Hum. Πέρα από αυτό όμως, προσπάθησα να συγκεντρώσω τα άλλα 20 κομμάτια που άκουσα περισσότερο το 2020, τα οποία βρίσκονται στην παρακάτω λίστα.
20. The Ninth Wave - I’m Only Going To Hurt You (Happy Days EP, Distiller Records)
19. Carpenter Brut (feat. David Eugene Edwards) - Fab Tool (digital single)
18. I Like Trains - The Truth (KOMPROMAT, Atlantic Curve)
17. Deftones - Ohms (Ohms, Reprise Records)
16. Machine Head - My Hands Are Empty (My Hands Are Empty single, Nuclear Blast)
15. Woodkid - Goliath (S16, Caroline)
14. Lost Under Heaven - Alpha Omega (digital single)
13. The Love Coffin - Stripped Down (Second Skin, Bad Afro Records)
12. DROVES - Cannibals (digital single)
11. Seeming - Go Small (The Birdwatcher's Guide to Atrocity, Artoffact Records)
10. Agnes Obel - Broken Sleep (Myopia, Strange Harvest)
09. Clan of Xymox - Lovers (Spider On The Wall, Metropolis Records)
08. Crying Vessel - The Third Covenant (Pleasures For The Wicked, Cleopatra Records)
06. The Smashing Pumpkins - Ramona (Cyr, Sumerian Records)
05. Pearl Jam - Dance of the Clairvoyants (Gigaton, Monkeywrench)
04. Morrissey - Bobby, Don't You Think They Know? (I Am Not A Dog On A Chain, BMG)
03. Paradise Lost - Darker Thoughts (Obsidian, Nuclear Blacst)
02. Undertheskin - End This Summer (End This Summer EP, s/r)
01. The Howl & The Hum - Until I Found A Rose (Human Contact, AWAL Recordings Ltd)
Όπως είχα γράψει και στη τελευταία ανάρτηση, την εικοσάδα με τα καλύτερα της χρονιάς για τις θέσεις 21 με 40 την χώρισα περίπου ανά είδος. Έτσι μετά τη δεκάδα που προηγήθηκε με τις πιο dark κυκλοφορίες, ακολουθεί αυτή με δουλειές από τον ευρύτερο indie pop/ rock και post-punk χώρο. Μπορεί άλμπουμ όπως το περσινό των IDLES ή των Fontaines D.C. να μην μπορούν να χαρακτηριστούν εύκολα ή εμπορικά, αλλά απευθύνονται σε μεγαλύτερα ακροατήρια και χαίρουν προσοχής από τα περισσότερα μουσικά μέσα. Ας τα δούμε όμως πιο αναλυτικά...
No.30 Fontaines D.C. - A Hero's Death (Partisan Records): Μπορεί να είμαι από τους λίγους που δεν ξετρελάθηκαν με το ντεμπούτο τους, όμως η δεύτερη προσπάθειά τους είναι σαφώς ανώτερη, εμφανίζοντας παράλληλα και μια πιο κλασσική post-punk προσέγγιση σε σχέση με την πιο επιθετική της πρώτης.
Ακούστε: "I Don't Belong", "Televised Mind"
No.29 I Like Trains - KOMPROMAT (Atlantic Curve): Τα οκτώ χρόνια που μεσολάβησαν από την προηγούμενη δουλειά τους, τελικά άξιζαν την αναμονή. Ένα άλμπουμ που αντικατοπτρίζει απόλυτα τις μαύρες μέρες που ζούμε, αποτελώντας μια ιδανική επιστροφή για τους I Like Trains και παράλληλα την πιο πειραματική προσπάθειά τους.
No.28 Wolf Parade - Thin Mind (Sub Pop): Χωρίς κάποιον αδιάφορο δίσκο στο ενεργητικό τους, οι Wolf Parade αποδεικνύονται μια από τις πιο συνεπείς μουσικές "μηχανές" παραγωγής αξιόλογων indie rock δίσκων. Μετά το απολαυστικό "Cry Cry Cry" του 2017, επέστρεψαν στις αρχές της προηγούμενης χρονιάς με ένα ακόμα άλμπουμ που αποδεικνύει ότι το σχήμα βρίσκεται σε πολύ καλή συνθετική φόρμα.
Ακούστε: "Against The Day", "Forest Green"
No.27 Nation of Language - Introduction, Presence (Self-released): Επηρεασμένο από την synth σκηνή των 80s, το ντεμπούτο των Νεοϋορκέζων κατάφερε να αποσπάσει πολύ καλές κριτικές από τα περισσότερα μεγάλα μουσικά μέσα. Με μερικά από τα καλύτερα new wave κομμάτια της χρονιάς, θεωρώ ότι τα καλύτερα έρχονται για το σχήμα.
Ακούστε: "September Again"
No.26 IDLES - Ultra Mono (Partisan Records): Ο τρίτος δίσκος των IDLES μπορεί να μην μου έκανε την ίδια εντύπωση με τους δυο πρώτους, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι ένα επιθετικό, πολιτικό, έντονο άλμπουμ που ταιριάζει απόλυτα στην εποχή μας.
No.25 HMLTD - West of Eden (Lucky Number Music): Ένα από τα πιο πολυσυζητημένα βρετανικά συγκροτήματα του 2017 κυκλοφόρησε, έστω και λίγο καθυστερημένα, το ντεμπούτο του, με το οποίο δικαιολογεί σε ένα αρκετά καλό βαθμό τον θόρυβο γύρω από το όνομα των HMLTD. Μπορείτε να διαβάσετε τη δισκοκριτική του "West of Eden" εδώ.
Ακούστε: "The West Is Dead"
No.24 Outsider - Karma of Youth (OK! Good Records): Μπορεί οι Outsider, ή αλλιώς το προσωπικό σχήμα του Ιρλανδού Seán Ó Corcoráin, να κέρδισαν αρκετή αναγνώριση από τη συμμετοχή του κομματιού "Míol Mór Mara" στο FIFA 18, το "Karma of Youth" όμως είναι ένα δυνατό indie pop/ new wave ντεμπούτο που μας κάνει να περιμένουμε ακόμα καλύτερα πράγματα για το μέλλον.
Ακούστε: "Young Gods of Na Sionna"
No.23 Jerskin Fendrix – Winterreise (Untitled Recs Limited): O κλασσικά εκπαιδευμένος πιανίστας και βιολιστής, απόφοιτος του Κέιμπριτζ, Fendrix μας παρέδωσε ένα ποπ δίσκο με τόση ποικιλία που μοιάζει σαν συλλογή από διάφορες μπάντες, αλλά κατά ένα περίεργο τρόπο καταφέρνει να λειτουργεί και ως σύνολο. Αναμφίβολα μια από τις ευχάριστες εκπλήξεις της χρονιάς.
Ακούστε: "Black Hair"
No.22 The Killers – Imploding the Mirage (Island): Μετά το απογοητευτικό "Wonderful Wonderful" η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα πολλά πράγματα. Το "Imploding the Mirage" όμως περιέχει μερικά κομμάτια που στέκονται ισάξια με τις καλύτερες στιγμές των The Killers και ίσως αποτελεί το καλύτερο άλμπουμ τους μετά το "Sam's Town".
Ακούστε: "My God (feat. Weyes Blood)", "My Own Soul's Warning"
No.21 The Howl & The Hum – Human Contact (AWAL Recordings Ltd): Αυτό το νεαρό βρετανικό σχήμα καταφέρνει να κινείται μεταξύ μελαγχολίας και χαράς με μαεστρική ευκολία, παραδίδοντας τον κορυφαίο ποπ δίσκο της χρονιάς. Το "Human Contact" αποτελεί άλλο ένα εντυπωσιακό ντεμπούτο από το 2020 και μου αφήνει πολύ μεγάλες προσδοκίες για τους The Howl & The Hum.
Ακούστε: "Until I Found A Rose", "Human Contact"
Στις αρχές του προηγούμενου μήνα οι I Like Trains ανακοίνωσαν το νέο τους δίσκο, με τίτλο "KOMPROMAT", ο οποίος έρχεται οκτώ χρόνια μετά το "Beacons". Παράλληλα έκαναν γνωστό και το κομμάτι "The Truth". Τώρα επιστρέφουν με άλλο ένα εξαιρετικό νέο κομμάτι το οποίο ονομάζεται "Dig In" και μπορείτε να το ακούσετε στο επίσημο βίντεο που ακολουθεί. Η νέα δουλειά των I Like Trains αναμένεται στις 21 Αυγούστου από την Atlantic Curve.
Έχουν περάσει οχτώ χρόνια από τότε που ακούσαμε κάποιο δισκογραφικό νέο από τους I Like Trains. Το "The Shallows" ήταν μάλλον η κορυφαία τους δουλειά και μια από τις καλύτερες που άκουσα το 2012. Τώρα το συγκρότημα ανακοίνωσε ότι το νέο του άλμπουμ θα ονομάζεται "KOMPROMAT" και θα κυκλοφορήσει στις 21 Αυγούστου από την Atlantic Curve. Παράλληλα έκαναν γνωστό και το πρώτο single με τίτλο "The Truth", το οποίο όπως δήλωσαν ήταν από τα τελευταία κομμάτια που έγραψαν για τον νέο τους δίσκο.
KOMPROMAT tracklist:
1. A Steady Hand
2. Desire Is A Mess
3. Dig In
4. PRISM
5. Patience Is A Virtue
6. Man of Conviction
7. New Geography
8. The Truth
9. Eyes to the Left (ft. Anika)
Το "A Divorce Before Marriage" είναι μια ταινία που παρακολουθεί τη ζωή των I Like Trains, που ενώ το 2006 ήταν ένα αρκετά υποσχόμενο γκρουπ, έφτασαν το 2011 να μείνουν χωρίς δισκογραφική εταιρία και όχι μόνο. Εστιάζει όμως και στη καθημερινότητα των μελών του, δείχνοντας τις δυσκολίες τους μέσα στη μπάντα αλλά και ως Βρετανοί πολίτες. Το ντοκιμαντέρ είναι το αποτέλεσμα των Matt Hopkins και Ben Lankester, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί ξανά με το σχήμα σε βίντεο, όπως το "Sea of Regrets". Μπορείτε να δείτε ένα trailer του project, που χρηματοδοτείται μέσω μια Kickstarter καμπάνιας, παρακάτω. Να θυμίσω ότι οι I Like Trains κυκλοφόρησαν πριν δυο χρόνια το πολύ καλό "The Shallows", ενώ τον Δεκέμβριο του 2012 μας επισκέφτηκαν για δυο εμφανίσεις (διαβάστε για το τι έγινε στο live τους στην Αθήνα εδώ).
Οι περισσότερες κυκλοφορίες που μου τράβηξαν την προσοχή μέσα στο 2012 προέρχονταν από μια δισκογραφική εταιρία, την Captured Tracks. Οπότε είναι φυσικό ότι η συγκεκριμένη εταιρία σημάδεψε την περσινή χρονιά για μένα ίσως περισσότερο από οποιοδήποτε συγκρότημα, μιας και δεν ήταν μόνο ο δίσκος των The Soft Moon αλλά και οι δουλειές των DIIV, Holograms, Mac DeMarco, Thieves Like Us, Craft Spells (αξίζει να ακούσετε το "Gallery" ένα από τα καλύτερα φετινά ΕΡ), Wild Nothing, αλλά και αυτή των Naomi Punk που περιλαμβάνεται στην συγκεκριμένη λίστα(και είναι η είσοδος που την διαφοποιεί από την αντίστοιχη δεκάδα για την blogovision). Πιο αναλυτικά όμως:
11. John Cale - Shifty Adventures In Nookie Wood : Ο John Cale έχει πατήσει τα 70 πια, αλλά εξακολουθεί να κυκλοφορεί αξιόλογους δίσκους. Έτσι μετά το πολύ καλό "HoboSapiens" του 2003 (και το "blackAcetate" του 2005), επιστρέφει φέτος με το "Shifty Adventures In Nookie Wood", μια δουλειά που σίγουρα δεν περιμένεις από κάποιον με 50 χρόνια στο χώρο. Αν μάλιστα το δεύτερο μέρος του δίσκου ήταν στα ίδια επίπεδα με το πρώτο μισό, ίσως το "Shifty Adventures In Nookie Wood" να ήταν ακόμα πιο ψηλά στην λίστα.
12. Ariel Pink's Haunted Graffiti – Mature Themes : Ο Ariel Pink κυκλοφορεί αξιόλογα άλμπουμ εδώ και πολλά χρόνια, αλλά ιδίως μετά το προηγούμενο του άλμπουμ "Before Today", που απέσπασε ιδιαίτερα καλές κριτικές και γνώρισε μεγάλη αποδοχή, η συνέχεια έμοιαζε πιο δύσκολη. Το "Mature Themes" διαθέτει έξυπνες ιδέες, ενδιαφέροντες ήχους ενώ είναι γεμάτο από lo-fi / dream pop "διαμαντάκια". Τι άλλο μπορούμε να περιμένουμε από τον κ. Rosenberg;
13. I Like Trains - The Shallows : Το νέο άλμπουμ των iLiKETRAiNS, The Shallows, τους βρίσκει να εγκαταλείπουν τις όποιες ατμοσφαιρικές post-rock αναφορές τους με τα πλούσια μουσικά στρώματα, για χάρη πιο άμεσων post-punk δρόμων με τα synth στοιχεία να γίνονται πιο εμφανή. Για μένα ο τρίτος δίσκος της μπάντας από το Leeds, είναι με διαφορά ο καλύτερός της.Διαβάστε για την ζωντανή εμφάνιση των I Like Trains στην Αθήνα εδώ.
14. 2:54 - 2:54 : Η μπάντα των αδερφών Hannah και Colette Thurlow, 2:54 (όνομα εμπνευσμένο από κομμάτι των Melvins), μετράει περίπου ενάμιση χρόνο ζωής και φέτος κυκλοφόρησε το πρώτο της ομότιτλο άλμπουμ. Οι επιρροές τους πολλές, από PJ Harvey μέχρι Siouxsie and the Banshees και Echo And The Bunnymen, ο συνδυασμός ιδανικός ενώ το αποτέλεσμα καταφέρνει να ακούγεται αρκετά "φρέσκο".
15. Naomi Punk - The Feeling : Ο δίσκος αρχικά ήταν διαθέσιμος από την Couple Skate Records σε περιορισμένα αντίτυπα, πριν τραβήξει το ενδιαφέρον της Captured Tracks, από την οποία εδώ και ενάμιση μηνά κυκλοφορεί κανονικά. Το minimal punk της μπάντας από την Ουάσινγκτον δανείζεται στοιχεία από τον, πολύ της μόδας, dream pop ήχο, όπως επίσης από την lo-fi αλλά και grunge σκηνή.
16. Chairlift - Something : Ο αριθμός των indie ηλεκτρονικών συγκροτημάτων με γυναικεία φωνητικά όλο και αυξάνονται τα τελευταία χρόνια. Ο δεύτερος δίσκος των Chairlift, "Something", είναι μια από τις πιο αξιόλογες synthgaze δουλειές που δεν ακολουθεί απλώς την 80s revival φάση, χωρίς αδύναμα σημεία, με κάποια από τα πιο κολλητικά pop κομμάτια που άκουσα φέτος.
17. Twin Shadow - Confess : Turn on the neon lights. Το "Confess" είναι η καλύτερη στιγμή της καριέρας του George Lewis Jr (aka Twin Shadow). Το εναρκτήριο κομμάτι του άλμπουμ, "Golden Light", ακούγεται σαν μια σύγχρονη εκδοχή του "Cry Little Sister" από το soundtrack του Lost Boys, αλλά γενικότερα ο δίσκος είναι ριζωμένος στην new wave και pop σκηνή των 80s, με καλύτερες στιγμές τα "Five Seconds", "Beg for the Night" και "The One".
18. Exitmusic - Passage : Από τους πολλούς αξιόλογους πρώτους δίσκους νέων συγκροτημάτων που κυκλοφόρησαν φέτος, ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε η δουλειά των Exitmusic, σίγουρα επηρεασμένος από το εξαιρετικό περσινό ΕΡ τους, "From Silence". Το Νεοϋορκέζικο δίδυμο, των Aleksa Palladino και Devon Church, παρουσίασε ένα dream-pop άλμπουμ που λοξοκοιτάει προς Zola Jesus, με highlights σχεδόν όλο το δίσκο (εντάξει για το "The Modern Age" έχω ήδη αναφερθεί αρκετές φορές). Διαβάστε το album review του "Passage" εδώ.
19. The Maccabees - Given To The Wild : Το "Given To The Wild" είναι το τρίτο άλμπουμ των Maccabees, το οποίο ήταν και υποψήφιο για το φετινό Mercury Prize (που κέρδισαν τελικά οι Alt-J). Οι Βρετανοί εξέλιξαν τον ήχο τους, ενσωματώνοντας στοιχεία από Coldplay μέχρι Arcade Fire, ενώ προσπάθησαν να κάνουν ένα βήμα αντίστοιχο με αυτό των The Horrors, ίσως με όχι την ίδια επιτυχία, αλλά αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι ο κάθε δίσκος τους είναι καλύτερος από τον προηγούμενο (μπορείτε να διαβάσετε το ολόκληρο το album review του "Given To The Wild" εδώ).
20. Jack White - Blunderbuss : Ο Jack White έχει καταφέρει να κυκλοφορήσει αρκετά αξιόλογες δουλειές μετά τους White Stripes, τόσο με τους The Raconteurs όσο και με τους The Dead Weather. Μετά την τελευταία δουλειά των δεύτερων, ο White παρουσίασε φέτος την πρώτη του προσωπική δουλειά, με τίτλο "Blunderbuss", που είναι η πιο άμεση και ίσως η πιο ολοκληρωμένη του κυκλοφορία μετά τους Stripes. Πρόκειται για ένα άλμπουμ χωρίς γεμίσματα, που τόσους μήνες μου ακούγεται το ίδιο ευχάριστα, και με το οποίο ο White ξεφεύγει ακόμα περισσότερο από την σκιά της προηγούμενης μπάντας του.
Τους I Like Trains τους είχα ξαναδεί, αλλά λίγο ο πολύ αξιόλογος τελευταίος τους δίσκος, με τίτλο "The Shallows", λίγο τα εκτεταμένα ηλεκτρονικά σε αυτόν, μου κίνησαν το ενδιαφέρον ώστε να παραστώ άλλη μια φορά σε live της μπάντας από το Leeds. Σίγουρα και η παρουσία των Wonky Doll and the Echo ήταν στα συν της βραδιάς, και αυτό οι Αθηναίοι το απέδειξαν έμπρακτα επί σκηνής. Οι Έλληνες μας παρουσίασαν το ντεμπούτο τους "Pleasant Thoughts", φανερώνοντας την αγάπη τους για τις πιο σκοτεινές μουσικές πτυχές των 80s δοσμένα όμως με φρέσκιες ιδέες, και το σημαντικότερο καλά κομμάτια. Πολύ καλή εμφάνιση, και μακάρι να διαρκούσε και περισσότερο.
Οι I Like Trains βγήκαν στη σκηνή με το "Beacons", ίσως την πιο αμήχανη στιγμή της παρουσίας τους, μιας και το ηχητικό αποτέλεσμα δεν ήταν το αναμενόμενο. Από το δεύτερο όμως κομμάτι, το "Sirens", η μπάντα βρήκε τον ρυθμό και τον ήχο της, και μας καθοδήγησαν στα γνωστά post-rock μουσικά τοπία τους. Άλλοτε ονειρικοί και άλλοτε ηλεκτρικοί, ως και "χορευτικούς" θα μπορούσες να τους πεις σε αυτά τα σημεία, μας ταξίδεψαν με highlights τα "Mnemosyne"(το καλύτερο κομμάτι του φετινού lp για μένα), που live πήρε ακόμα καλύτερη μορφή, αλλά και τα κλασσικά τους "Terra Nova", "A Father’s Son" και "Sea of Regrets". Με το τελευταίο, το οποίο ήρθε μετά από περίπου μιάμισης ώρας παρουσίας στη σκηνή, μας άφησαν οι I Like Trains ανανεώνοντας την εμπιστοσύνη και την προτίμηση που τους έδειξε το ελληνικό κοινό.
I Like Trains - Beacons (live @ Κύτταρο):
I Like Trains - Mnemosyne(live @ Κύτταρο):
Το Σάββατο 15 Δεκεμβρίου οι I Like Trains θα εμφανιστούν στο Κύτταρο Live Club για να μας παρουσιάσουν την ολοκαίνουργια δουλειά τους "The Shallows". Ένας δίσκος που ενσωματώνει ιδανικά στοιχεία από τα post είδη, rock και punk, με λίγο πιο ηλεκτρονική διάθεση αυτήν τη φορά για την μπάντα από το Leeds, ο οποίος και βρέθηκε άνετα στην λίστα μου για τη φετινή blogovision. Την συναυλία θα ανοίξουν οι Wonky Doll and the Echo, μια μπάντα στην οποία είχα αναφερθεί πριν λίγο καιρό. To συγκρότημα κυκλοφόρησε το Σεπτέμβριο το "Pleasant Τhoughts", μια από τις πιο αξιόλογες εγχώριες δουλειές. Μια μέρα νωρίτερα, οι I Like Trains θα εμφανιστούν στην Θεσσαλονίκη, με support τους Psychedelic Trips To Death.
Το νέο άλμπουμ των iLiKETRAiNS, The Shallows, τους βρίσκει να εγκαταλείπουν τις όποιες ατμοσφαιρικές post-rock αναφορές τους με τα πλούσια μουσικά στρώματα, για χάρη πιο άμεσων post-punk δρόμων με τα synth στοιχεία να γίνονται πιο εμφανή. Για μένα ο τρίτος δίσκος της μπάντας από το Leeds, είναι με διαφορά ο καλύτερός της. Μάλιστα σε λίγες μέρες, και πιο συγκεκριμένα στις 15 Δεκεμβρίου, θα μας επισκεφτούν στα πλαίσια της προώθησης του νέου τους δίσκου.
Τα υπόλοιπα της λίστας:
No. 14 : 2:54 - 2:54
No. 15 : Chairlift - Something
No. 16 : Twin Shadow - Confess
No. 17 : Exitmusic - Passage
No. 18 : The Maccabees - Given To The Wild
No. 19 : Jack White - Blunderbuss
No. 20 : Disappears - Pre Language

Οι I Like Trains μετά από τον πολύ καλό περσινό δίσκο, με τίτλο "He Who Saw the Deep", και λίγο πριν ξαναμπούν στο στούντιο, κυκλοφορούν το ΕΡ "This Skin Full of Bones". Το ΕΡ αυτό αποτελείται από b-sides του "He Who Saw the Deep", και τo session της μπάντας στο Left Bank του Leeds. Η κυκλοφορία επίσης, περιλαμβάνει ένα DVD με βίντεο από τις ακουστικές εκτελέσεις των "A Father’s Son", "Sirens", "Progress is a Snake" και "Hope is Not Enough" στο Left Bank. Τέλος περιέχει μια τριλογία από βίντεο, τα "He Who Saw the Deep", "A Father’s Son" και "Sirens" σε παραγωγή της The Progress Film Company καθώς και ένα εντελώς νέο, το "Sea of Regrets".

Την Παρασκευή 26 Νοεμβρίου ένα από τα σπουδαιότερα indie / post rock / dark wave συγκροτήματα που έβγαλε η Μεγάλη Βρετανία τα τελευταία χρόνια θα βρεθεί στην Αθήνα για ένα μοναδικό show στο Gagarin 205!
Για το Αθηναϊκό κοινό οι I like trains δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις. Είναι μια από τις σπάνιες περιπτώσεις που ένα group αγγαλιάστηκε τόσο θερμά από το ελληνικό κοινό που με τη κυκλοφορία του παρθενικού του άλμπουμ όχι μόνο μας επισκέφτηκε, αλλά ενθουσίασε τόσο το κοινό που τους ανάγκασε να επιστρέψουν για ένα ακόμα show μετά από λίγους μόνο μήνες.
Τώρα δύο χρόνια μετά, με το ολοκαίνουριο εξαιρετικό album “he who saw the deep” και την εμπειρία μιας πανευρωπαϊκής περιοδείας με τους gothfathers Sisters of Mercy στις αποσκευές τους, επιστρέφουν στην Αθήνα.
Οι I Like Trains έχουν ένα μοναδικό ταλέντο να κερδίζουν το κοινό τους. Η παρουσία τους στη σκηνή είναι τόσο επιβλητική και άρτια, όσο και ταυτόχρονα ειλικρινής και ανεπιτήδευτη. Η μουσική τους σκοτεινή και μελαγχολική μιλάει κατευθείαν στις καρδιές όλων, αφήνοντας τον καθένα από μας να πλάσει τις δικές του εικόνες στο μυαλό του και να βυθιστεί στην δική του προσωπική άβυσσο.
Στις 26 Νοεμβρίου οι I Like Trains θα ανέβουν στη σκηνή του Gagarin 205 για να μας αφηγηθούν τις καινούργιες και παλιές γεμάτες θλίψη και μελαγχολία ιστορίες τους και να μας ταξιδέψουν στο δικό τους κόσμο όπως πολύ καλά ξέρουν να κάνουν. Να είστε εκεί!
www.iliketrains.co.uk
Εισιτήρια προπωλούνται στο DarkCell (Θεμιστοκλέους 84), το Tickethouse (Πανεπιστημίου 42) και στο www.ticketpro.gr. Τα 300 πρώτα εισιτήρια στη προπώληση κοστίζουν 25 ευρώ ενώ τα υπόλοιπα αλλά και αυτά που θα πωλούνται στο ταμείο του Gagarin 205 τη μέρα της συναυλίας κοστίζουν 30 ευρώ.
Νέο single από τους I Like Trains

























.jpg)


