POEt'S SOUND

Η συναυλιακή ημέρα της 7ης Ιουλίου 2026 στο πλαίσιο του Release Athens Festival στην Πλατεία Νερού ήταν αφιερωμένη κυρίως στον αμερικανικό punk rock/ pop punk ήχο. Η προσέλευση του κοινού υπήρξε μαζική από νωρίς, με τις καιρικές συνθήκες να μην εμποδίζουν τη ροή του προγράμματος και μιλάω κυρίως για την πρώτη μπάντα που βγήκε στη σκηνή της Πλατείας Νερού κάτω από αφόρητη ζέστη. 

Η εμφάνιση των High Vis ξεκίνησε ακριβώς στις 19:00, με το βρετανικό σχήμα να παρουσιάζει έναν δυναμικό post-punk ήχο. Παρά την πρώιμη ώρα και τις επικρατούσες θερμοκρασίες, η μπάντα απέδωσε το υλικό της με υψηλή ενέργεια και εκτελεστική ακρίβεια, μοιράζοντας τα κομμάτια του σετ τους και στους τρεις δίσκους που έχουν. Στο πρόσωπο του Graham Sayle, το σχήμα έχει βρει έναν εξαιρετικό frontman. Ο ήχος τους διατηρήθηκε καθαρός και συμπαγής, γεγονός που βοήθησε στην άμεση ενεργοποίηση των πρώτων παρευρισκόμενων στην αρένα, οι οποίοι ανταποκρίθηκαν θετικά στον ρυθμό και τη σκηνική παρουσία του συγκροτήματος, προσφέροντας το κατάλληλο εισαγωγικό έναυσμα για τη συνέχεια της ημέρας.

Η αλήθεια είναι το απόγευμα της Τρίτης 7 Ιουλίου βρέθηκα στην Πλατεία Νερού για τους Bad Religion, οι οποίοι ανέβηκαν στη σκηνή προσφέροντας ένα εξαιρετικό setlist, το οποίο κάλυψε ένα μεγάλο μέρος της εκτενούς δισκογραφίας τους, αλλά βασίστηκε σε κομμάτια από πολλά - πιο παλιά - ιστορικά άλμπουμ τους. Το συγκρότημα επέδειξε υψηλή εκτελεστική ακρίβεια, με τα χαρακτηριστικά μελωδικά φωνητικά της μπάντας σε πρώτο πλάνο. Βασικά η φωνή του Greg Graffin ακουγόταν να είναι σε πάρα πολύ καλή κατάσταση, απλώς προσωπικά μου έλειψε λίγο μεγαλύτερη ένταση. Η εμφάνισή τους περιέλαβε εμβληματικές συνθέσεις του σχήματος, όπως τα "21st Century (Digital Boy)", "Infected", "Punk Rock Song", "A Walk" και "I Want to Conquer the World", διατηρώντας την ένταση σταθερή καθ' όλη τη διάρκεια της παρουσίας τους.

Η ανταπόκριση του κοινού στην αρένα κατά την εμφάνιση των Bad Religion υπήρξε κάτι παραπάνω από θερμή. Στο μπροστινό μέρος της σκηνής δημιουργήθηκαν mosh pits, ενώ καταγράφηκε έντονη συμμετοχή των παρευρισκόμενων στα ρεφρέν των περισσότερων τραγουδιών. Η μπάντα διατήρησε ελάχιστες παύσεις ανάμεσα στα κομμάτια, επιλέγοντας να δώσει έμφαση στη συνεχή ροή της μουσικής, γεγονός που συνέβαλε στη διατήρηση του ρυθμού στην Πλατεία Νερού μέχρι και την ολοκλήρωση του προγράμματός τους. Η εμφάνισή τους υπήρξε αντάξια του ονόματός τους, αλλά προσωπικά μόνο και μόνο που έπαιξαν το αγαπημένο μου "Anesthesia" με άφησαν απόλυτα ευχαριστημένο. Μας αποχαιρέτησαν με το "American Jesus" ολοκληρώνοντας μια ιστορική συναυλία.

Το κυρίως μέρος της βραδιάς ανήκε στους The Offspring, οι οποίοι κατάφεραν να γεμίσουν την Πλατεία Νερού σε μεγάλο βαθμό. Το setlist τους ήταν δομημένο γύρω από τις μεγαλύτερες εμπορικές επιτυχίες της καριέρας τους, ξεκινώντας δυναμικά και περιλαμβάνοντας κομμάτια-σταθμούς όπως τα "Come Out and Play", "All I Want", "Want You Bad" και "Staring at the Sun" (το αγαπημένο μου από το "Americana"). Τα μάτια όλων ήταν επικεντρωμένα στον Noodles και στον Dexter Holland οι οποίοι εμφανίστηκαν με μεγάλη ενέργεια, ευχάριστοι και αρκετά ομιλητικοί. 

Η ροή του προγράμματος συνεχίστηκε με τη συμπερίληψη των δημοφιλών singles "Bad Habit" και "Gotta Get Away", καθώς και των πιο ρυθμικών "Pretty Fly (For a White Guy)", "Why Don't You Get a Job?" και "The Kids Aren't Alright", τα οποία οδήγησαν σε καθολική συμμετοχή του πλήθους στα φωνητικά μέρη και άπειρο χοροπηδητό. Οι The Offspring ενέταξαν επίσης στο setlist τους ορισμένες διασκευές σε Black Sabbath, Ozzy και Taylor Swift. Ο κόσμος ανταποκρίθηκε πολύ θετικά σε αυτές, αλλά προσωπικά θα προτιμούσα να ακούσω 2,3 δικά τους κομμάτια καλύτερα. Άλλωστε δεν μου λείπει να δω μια πανκ μπάντα να διασκευάζει συνθέσεις κλασικού rock.

Η συναυλία οδηγήθηκε στην κορύφωσή της στο encore, με την εκτέλεση των "You're Gonna Go Far, Kid" και "Self Esteem", προκαλώντας τις εντονότερες αντιδράσεις και άλματα σε όλο το χώρο, μέσα σε ένα πλαίσιο μαζικής ανταπόκρισης. Ήμουν αρκετά επιφυλακτικός μιας και όταν είχα δει το σχήμα πριν από δυο δεκαετίες περίπου (σε ένα Rockwave μαζί με την Siouxsie αν θυμάμαι καλά) μου είχε αφήσει τις χειρότερες εντυπώσεις. Ευτυχώς όμως οι The Offspring εμφανίστηκαν σε μεγάλη διάθεση χαρίζοντας μας μια από τις πιο διασκεδαστικές φετινές συναυλίες.

Το 2024 ήταν μια χρονιά γεμάτη μουσικές ανατροπές, καινοτομίες και συναισθηματικές εκρήξεις που καθόρισαν τον μουσικό χάρτη. Από τις πιο τολμηρές πειραματικές παραγωγές μέχρι τις προσωπικές εξομολογήσεις που αγγίζουν την ψυχή, τα άλμπουμ αυτής της χρονιάς καταφέρνουν να συνδυάσουν την παράδοση με το μέλλον, δημιουργώντας ήχους που παραμένουν αξέχαστοι. Σε αυτό το άρθρο, θα παρουσιάσω τα καλύτερα άλμπουμ που άκουσα μέσα στο 2024 — έργα που δεν υπήρξαν απλώς ηχητικές εμπειρίες, αλλά και πολιτισμικά φαινόμενα, που αντικατοπτρίζουν τις τάσεις και τις ανάγκες της εποχής. Από νέους καλλιτέχνες που κλέβουν την παράσταση μέχρι established μορφές που επαναπροσδιορίζουν τον ήχο τους, αυτά τα άλμπουμ θα μας απασχολούν για πολύ καιρό. Η πρώτοι παρουσιάζονται στην παρακάτω λίστα αν και δεν πρόκειται για ακριβώς νέα ονόματα, ενώ τα πιο "έμπειρα" θα έρθουν στην επόμενη δεκάδα.

Τα παρακάτω άλμπουμ μπορεί και να αδικούνται με τις θέσεις αυτές. Οι δουλειές που απαρτίζουν τη δεκάδα αυτή θα μπορούσαν να είναι τουλάχιστον μέχρι και την όγδοη θέση. Γιατί δεν είναι; Είναι απλό, γιατί απλούστατα δεν χωράνε τα πάντα. Αυτό που προσπαθώ να πω είναι ότι οι κυκλοφορίες που ακολουθούν είναι κάτι παραπάνω από αξιοπρεπείς, η αρίθμηση δεν έχει κανένα νόημα και είμαι σίγουρος ότι κάποιες από αυτές θα με κάνουν να μετανιώσω για την τωρινή τους κατάταξη. Για την ώρα όμως...

No.30 Death Bells - Between Here & Everywhere (Dais Records): Μπορεί το προηγούμενο άλμπουμ, "New Signs of Life", να μην ενθουσίασε τόσο, αλλά εδώ τα πράγματα είναι σαφώς καλύτερα. Ίσως η πιο μελωδική και αισιόδοξη δουλειά τους, αν και ακόμα περιμένω να ξεπεράσουν το ντεμπούτο τους.

Ακούστε: "Lifespring"

No.29 Vandal Moon - Queen Of The Night (Starfield Music): To goth/ electro pop δίδυμο που έφτασε αισίως τα πέντε άλμπουμ, παρέδωσε με το "Queen Of The Night" τη κορυφαία στιγμή του. Μπορεί οι αναφορές τους να είναι κάτι παραπάνω από προφανείς, αλλά τέτοιο απολαυστικό αποτέλεσμα θα ζήλευαν πολλοί της συγκεκριμένης σκηνής.

Ακούστε: "Sweet Disaster"

No.28 Silent Runners - Statues & Ornaments (Cold Transimission): Όπως είχε δηλώσει και η ίδια η μπάντα, το νέο άλμπουμ δίνει μεγαλύτερη έμφαση στα post-punk στοιχεία της χωρίς να λείπουν τα χαρακτηριστικά synth τους. Το αποτέλεσμα τους δικαιώνει και θεωρώ ότι αξίζουν αρκετά μεγαλύτερη προσοχή μιας και θα αφήσουν απόλυτα ικανοποιημένους τους φίλους του είδους.

Ακούστε: "Nothing Stays the Same", "My Truth"

No.27 High Vis - Blending (Dais Records): H δεύτερη δουλειά των High Vis είναι ένας ξεσηκωτικός post-punk/ shoegaze δίσκος και οι δυνάμεις του εμφανίζονται και στην πιο άγρια πλευρά αλλά και στην πιο ευαίσθητή του. Αναμφίβολα προσέγγισαν μεγαλύτερα ακροατήρια με αυτό το άλμπουμ αλλά πιστεύω ότι τα καλύτερα έρχονται.

Ακούστε: "0151"

No.26 October Burns Black - Two Worlds Collide (Outland Media): Σε ένα είδος που δεν βρίσκεται στα καλύτερά του εδώ και πολλά (μα πάρα πολλά) χρόνια, είναι λίγες οι αξιοπρεπείς κυκλοφορίες και ακόμα λιγότερες αυτές που ξεχωρίζουν. Το ντεμπούτο των October Burns Black είναι όχι μόνο το καλύτερο gothic rock άλμπουμ της χρονιάς αλλά και ένα από τα καλύτερα των τελευταίων χρόνων.

Ακούστε: "Regress"

No.25 The Serfs - Primal Matter (Dream): Μπορεί το προ τριετίας ντεμπούτο των The Serfs να μου είχε ξεφύγει, πλέον όμως το συγκρότημα από το Οχάιο μπήκε για τα καλά στο ραντάρ μου με τον δεύτερο δίσκο του. Με post-punk, synth και minimal wave βάσεις και επιρροές που ποικίλουν από πιο σύγχρονες (βλέπε Diät και Sextile) μέχρι πιο κλασσικές, όπως Cabaret Voltaire και Joy Division, αποτελούν μια πιο πολύ σοβαρή νέα πρόταση.

Ακούστε: "The Willows"

No.24 Ditz - The Great Regression (Alcopop!): Οι Ditz αποτελούν μια από τις πιο ενδιαφέρουσες νέες προτάσεις από την Αγγλία. Το να χαρακτηρίσει κανείς το "The Great Regression" ως άλλο ένα post-punk ντεμπούτο θα ήταν πολύ απλοποιημένη άποψη, μιας και ενσωματώνουν πολλά περισσότερα στοιχεία, από indie μέχρι metal και hardcore, και ταυτόχρονα δείχνουν να ξέρουν πολύ καλά γιατί είναι τόσο θυμωμένοι.

Ακούστε: "Summer Of The Shark"

No.23 Birds In Row - Gris Klein (Red Creek): Μάλλον τελευταίος μπήκα στο χορό μιας και τους έμαθα πέρσι. Οι Γάλλοι υπάρχουν δισκογραφικά από το 2012 και το "Gris Klein" είναι το τρίτο άλμπουμ τους. Οι ευφάνταστες κιθαριστικές μελωδίες και τα εξαιρετικά φωνητικά συνθέτουν έναν απολαυστικό post-hardcore δίσκο.

Ακούστε: "Water Wings"

No.21 Carpenter Brut - Leather Terror (No Quarter Prod): Αυτό είναι σίγουρα το άλμπουμ που στενοχωρήθηκα περισσότερο που άφησα έξω από τις επόμενες δεκάδες. Ο Franck Hueso επιστρέφει με το ίδιο εθιστικές μελωδίες, το ίδιο χορευτικός, με πολλές συνεργασίες αλλά πολύ πιο ποπ, με ένα δίσκο που τον εδραιώνει στην κορυφή του synthwave ιδιώματος.

Ακούστε: "The Widow Maker"

Διαβάστε επίσης: