POEt'S SOUND: Frankie Rose

Pick Of The Month - Ιούνιος 2014: Beverly - Honey Do

Beverly Ιουνίου 30, 2014

Share |

Best Of 2013: Διεθνή Άλμπουμ No.31-40

Austra Φεβρουαρίου 12, 2014

Δεν τα πάω πολύ στο να αναλύω αν κάποια χρονιά ήταν καλή μουσικά ή όχι. Το σίγουρο είναι ότι άκουσα τόσα πολλά αξιόλογα άλμπουμ μέσα στην χρονιά, που μου έκαναν αρκετά εύκολη την διαδικασία της κατάρτισης της λίστας μου, αλλά με δυσκόλεψαν αρκετά ως προς την κατάταξη, μιας και η τελευταία άλλαζε συνεχώς στο κεφάλι μου.

No.40 Gary Numan - Splinter (Songs From A Broken Mind) (Mortal Records): Ο Numan με τον εικοστό(!) δίσκο του αποδεικνύει ότι βρίσκεται στην καλύτερη φάση της σύγχρονης δισκογραφικής ιστορίας του.

Ακούστε: "Love Hurt Bleed"

No.39 Medicine - To The Happy Few (Captured Tracks): Δεν είναι οι My Bloody Valentine η μόνη shoegaze μπάντα που είχε τόσο μεγάλη δισκογραφική αποχή, αλλά και οι Medicine, που επιστρέφουν με ένα άλμπουμ αντάξιο του ονόματός τους. Μπορείτε να διαβάσετε το album review του "To The Happy Few" εδώ.

Ακούστε: "Daylight"

No.38 Frankie Rose - Herein Wild (Fat Possum): Ένα χρόνο μετά από το πολύ καλό "Interstellar", η Frankie Rose επέστρεψε με ένα εξίσου δυνατό άλμπουμ, ενώ κατάφερε να με κερδίσει και με την ζωντανή της εμφάνιση.

Ακούστε: "Street Of Dreams"

No.37 Queens Of The Stone Age - …Like Clockwork (Matador): O δίσκος αποτελεί ένα ευχάριστο άκουσμα με μεγαλύτερη ποικιλομορφία από τις προηγούμενες δουλειές τους, ενώ ταυτόχρονα καλύπτει το κενό για νέο υλικό από την μπάντα. Διαβάστε περισσότερα...

Ακούστε: "My God Is the Sun", "Fairweather Friends"

No.36 Nine Inch Nails - Hesitation Marks (Columbia Records): To "Hesitation Marks" συνοψίζει με τον καλύτερο τρόπο όλα τα στοιχεία των δίσκων του Trent Reznor της περιόδου 2005 - 2008.

Ακούστε: "Came Back Haunted", "Copy of A"

No.35 Austra - Olympia (Paper Bag): Το "Olympia" αποτελεί έναν καλό δίσκο, που όμως, όπως συχνά συμβαίνει μετά από τόσο εντυπωσιακά πρώτα άλμπουμ, βρίσκεται στην σκιά του "Feel It Break". Μπορείτε να διαβάσετε το album review εδώ.

Ακούστε: "Home"

No.34 Pet Shop Boys - Electric (x2): Η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα ότι θα μου άρεσε τόσο, το νέο άλμπουμ των Pet Shop Boys, το οποίο και ζωντανά, όπως είχαμε την ευκαιρία να διαπιστώσουμε στο περσινό Ejekt, ακούγεται φανταστικά.

Ακούστε: "Axis", "Thursday"

No.33 Wax Idols – Discipline And Desire (Slumberland Records): Δυναμική δισκογραφική επιστροφή για το συγκρότημα των Wax Idols αποτελεί ο δεύτερος δίσκος τους, με σαφείς αναφορές στον 80s punk/ darkwave ήχο και κυρίως στην Siouxsie.

Ακούστε: "When It Happens"

No.28 Lust For Youth - Perfect View (Sacred Bones): Χωρίς να σηματοδοτεί κάποια σημαντική ηχητική αλλαγή από το πολύ αξιόλογο περσινό "Growing Seeds" και γενικά τις προηγούμενες δουλειές του, το "Perfect View" αποτελεί την πιο αξιόλογη συλλογή κομματιών που έχει παρουσιάσει ο Norrvide με τους Lust For Youth... Διαβάστε περισσότερα. Ακούστε: "Kirsten"

No.32 Lust For Youth - Perfect View (Sacred Bones): Χωρίς να σηματοδοτεί κάποια σημαντική ηχητική αλλαγή από το πολύ αξιόλογο περσινό "Growing Seeds" και γενικά τις προηγούμενες δουλειές του, το "Perfect View" αποτελεί την πιο αξιόλογη συλλογή κομματιών που έχει παρουσιάσει ο Norrvide με τους Lust For Youth... Διαβάστε περισσότερα.

Ακούστε: "Kirsten", "Breaking Silence"

No.31 Heavenly Beat - Prominence (Captured Tracks): To ότι John Peña ξέρει να γράφει πολύ όμορφα pop κομμάτια είναι γνωστό από το πρώτο άλμπουμ των Heavenly Beat. Τώρα έρχεται και η δεύτερη προσπάθειά του, που ακούγεται αρκετά πιο προσωπική και σκοτεινή, να το επιβεβαιώσει.

Ακούστε: "Thin", "Complete"

Πέρα από κάποιες πολύ αξιόλογες επανακυκλοφορίες (όπως αυτή των Parquet Courts), το 2013 είχαμε κάποιες πολύ ενδιαφέρουσες σχεδόν-νέες δουλειές:

Clinic - Free Reign II (Domino): Ο καλύτερος μη-καινούριος δίσκος του 2013, με το καλύτερο μη-καινούριο κομμάτι, το "See Saw II". Στην ουσία αποτελεί το άλμπουμ "Free Reign" που κυκλοφόρησαν οι Clinic το 2012, ρεμιξαρισμένο από τον Daniel Lopatin (Oneohtrix Point Never). To αποτέλεσμα είναι πολύ ανώτερο από το αρχικό προϊόν.

Ακούστε: "See Saw II"

The Hunt - The Hunt Begins (Sacred Bones): Χαμένο post-punk διαμαντάκι από την Sacred Bones και το 2009, που ενώ προορίζονταν να αποτελέσει μια από τις πρώτες κυκλοφορίες της εταιρίας, τελικά το 2013 αποτέλεσε την εκατοστή της. Μπορείτε να διαβάσετε την άποψή μου για το άλμπουμ των The Hunt εδώ.

Ακούστε: "Fifteen Minutes", "Mountains"

New Order - Lost Sirens (Rhino Entertainment): Tο "Lost Sirens" δεν προσφέρει τίποτα παραπάνω από το να θυμίζει σε σημεία γιατί αγαπάμε τους New Order, και να μας κάνει να περιμένουμε, έστω και χωρίς τραγικά υψηλές προσδοκίες, τον επόμενο δίσκο τους. Διαβάστε ολόκληρο το album review εδώ.

Ακούστε: "Hellbent", "I’ll Stay With You"

T.R.A.S.E. - T.R.A.S.E. (Finders Keepers): Οι T.R.A.S.E. (Tape Recorder And Synthesiser Ensemble) αποτελούν το μουσικό πείραμα του Andy Popplewell, με το ντεμπούτο του, που αποτελείται από πειραματικούς minimal wave ήχους, να βρίσκει δισκογραφική στέγη σχεδόν 30 χρόνια μετά την δημιουργία του.

Ακούστε: "Electronic Rock"

Best Of 2013: Διεθνή Άλμπουμ No.21 -30

Best Of 2013: Ελληνικά άλμπουμ

Best Of 2013: Τα 20 καλύτερα κομμάτια

Share |

Live Review: White Lies w/ Frankie Rose @ Roundhouse, London, 10.12.2013

Frankie Rose Δεκεμβρίου 28, 2013

Αυτή την φορά οι White Lies διάλεξαν το Roundhouse για την καθιερωμένη λονδρέζικη συναυλία τον Δεκέμβριο μετά από κυκλοφορία δίσκου, ένα χώρο αρκετά πιο ταιριαστό για το συγκρότημα από το Wembley Arena (η "Ritual" επιλογή τους). Πριν όμως από τους Λονδρέζους εμφανίστηκε η Frankie Rose, η οποία υπήρξε αρχικό μέλος των Crystal Stilts και Dum Dum Girls, και το 2013 κυκλοφόρησε το τρίτο της άλμπουμ. Την Νεοϋορκέζα την έμαθα φέτος όταν άκουσα το πολύ καλό περσινό new wave/ dark pop δίσκο της "Interstellar" (Slumberland Records), με το προ λίγων μηνών "Herein Wild" (Fat Possum) να ακολουθεί ακριβώς τα ίδια μουσικά βήματα. Η αλήθεια είναι ότι η ντροπαλή Rose, η οποία βρισκόνταν στο σκοτάδι επί σκηνής (και έφτασε στο σημείο μέχρι και να ζητήσει να της "ρίξουν" κανα φωτάκι), ήταν απρόσμενα εντυπωσιακή, μιας και ζωντανά τα κομμάτια της είχαν μια άλλη δυναμική χαρίζοντας ένα πολύ καλό συναυλιακό αποτέλεσμα και τραβώντας την προσοχή του, όχι και πολύ κόσμου, για κάτι παραπάνω από τριάντα λεπτά.

Είναι εκπληκτικό το πώς μέσα σε πολύ λίγα λεπτά ένας ούτε καν μισοάδειος χώρος γέμισε ασφυκτικά, μιας και η συναυλία ήταν sold-out. Μπορεί οι White Lies να κυκλοφόρησαν φέτος το απολαυστικό "Big TV", αλλά πάντα είμαι επιφυλακτικός ως προς τις live επιδόσεις τους. Στο καινούριο υλικό φανερώνουν ότι θέλουν ακόμα δουλειά, αφού σε κομμάτια όπως το "First Time Caller" δεν καταφέρνουν να εκμεταλλευτούν τις αλλαγές των δυναμικών, με αποτέλεσμα η ζωντανή εκδοχή να υπολείπεται αρκετά της στούντιο. Επιπρόσθετα το συγκρότημα που σε σημεία λοξοκοιτάζει προς The Killers μεριά, έχει ένα τραγουδιστή, που παρόλο που μπορεί να είναι φωνάρα, δεν μπορεί να παίξει τον ρόλο ενός αντίστοιχου frontman όσο και να προσπαθεί, αλλά δεν του ταιριάζει κιόλας.

Φυσικά με τους White Lies να παίζουν εντός έδρας, το κοινό μόνο αυτά δεν έδειχνε να σκέφτεται, μιας και δεν σταμάτησε να χορεύει ή να συμμετέχει σε όλη τη διάρκεια της συναυλίας. Στα κομμάτια από τους δυο πρώτους τους δίσκους, "To Lose My Life" και "Ritual", δημιούργησαν μια καταπληκτική ατμόσφαιρα, με αποκορύφωμα τον χαμό στο "Unfinished Business", με τα "A Place To Hide", "Streetlights", "E.S.T." και "Death" να ακολουθούν, ενώ στο "The Power & Τhe Glory" αισθανόσουν ότι βρίσκεσαι σε κάποιο disco/80s pop party. Στο τελευταίο βοήθησε και η διασκευή τους στο "I Would Die 4 U" του Prince, τραγούδι που συμπεριλήφθηκε στο τελευταίο τους EP "Small TV".

Από το "Big TV" ξεχώρισα live τα "Mother Tongue" και "Goldmine", με το πρώτο να είναι το μόνο από τα νέα κομμάτια που φάνηκε να ανεβαίνει επίπεδο ζωντανά. Για το τέλος φύλαξαν το ομώνυμο τραγούδι του φετινού τους δίσκου, το οποίο βρήκε μεγάλη ανταπόκριση, ενώ τα μπαλόνια που έπεφταν από την οροφή στο "Bigger Than Us" δημιούργησαν ένα εντυπωσιακό κλείσιμο.

Setlist: