Live Review: Disturbed w/ Bullet For My Valentine @ Release Athens Festival, 26.06.2023
Bullet For My Valentine
Ιουνίου 27, 2023
Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής το συγκεκριμένο live δεν ήταν στις πρώτες μου επιλογές, αλλά θέλοντας να παρευρεθώ στους Parkway Drive είπα να εκμεταλλευτώ την προσφορά διημέρου που πρόσφερε η διοργανώτρια εταιρεία. Άλλωστε δεν ξέρω πολλά άτομα που ακούνε, όχι απαραίτητα nu metal, αλλά γενικότερα λίγο πιο heavy πράγματα και να μην έχουν λικνίσει το κορμάκι τους με το "Down With The Sickness" των Disturbed. Φυσικά δεν θα πήγαινα σε μια συναυλία για ένα μόνο κομμάτι, αλλά οι τελευταίοι ήταν μέσα στα ακούσματά μου, κυρίως στο πρώτο μισό των 00s.
Την αρχή έκαναν όμως (τουλάχιστον για μένα και την ώρα που βρέθηκα στην Πλατεία Νερού) οι Bullet For My Valentine. To κοινό που έχουν με τους Disturbed είναι ότι τη μεγαλύτερη επιτυχία τους την γνώρισαν στον πρώτο τους δίσκο με κομμάτια όπως τα "4 Words (To Choke Upon)" και "Tears Don't Fall" από το ντεμπούτο του "The Poison" το 2005 (που είχε βρει μεγάλη ανταπόκριση και στα emo kids τότε), αλλά και γενικότερα στα 00s.
Πρέπει να ομολογήσω ότι μεγάλος φαν της μπάντας δεν είμαι, με τα δυο πρώτα άλμπουμ να είναι αυτά που είχα ακούσει περισσότερο (από εκεί και πέρα σκόρπια κομμάτια). Όμως το σχήμα φάνηκε να κερδίζει τις γενικότερες εντυπώσεις με τον πολύ καλό και δυνατό ήχο που είχε, τη γεμάτη ενέργεια εμφάνιση που παρουσίασε και την επαφή με τον κόσμο. Ο τελευταίος φάνηκε να ανταποκρίνεται πλήρως στις προσταγές του Matthew Tuck για χοροπηδητά, circle pits και singalongs. Μάλλον κατόρθωμα αποτελεί επίσης για τη μπάντα, ότι παίζει ακόμα πάνω κάτω τα ίδια πράγματα με πριν είκοσι χρόνια περίπου και το ηλικιακό target group που απευθύνεται και έχει είναι επίσης πάνω κάτω το ίδιο. Προσωπικά τα 75 λεπτά μου φάνηκαν λίγα περισσότερα από όσα θα μπορούσα να αντέξω αλλά αναμφίβολα ήταν μια παραπάνω από αξιοπρεπής εμφάνιση.
Στη προηγούμενη παράγραφο ξεκίνησα τις ομοιότητες που έχουν οι Bullet For My Valentine με τους Disturbed. Η διαφορά όμως που επίσης έχουν, είναι ότι ακόμα και να μην έχεις καμία επαφή με το υλικό τους, το live των Disturbed κυλάει πιο αβίαστα και ευχάριστα. Κομμάτια όπως τα "Stricken" (με το οποίο έκλεισαν το βασικό τους σετ), "Indestructible", "Hey You" και φυσικά το "Ten Thousand Fists" δεν μπορούν να σε κρατήσουν ακίνητο. Χάρηκα με την καρδιά μου όταν άκουσα το αγαπημένο μου "Stupify", αν και μου έλειψε υπερβολικά το "Inside The Fire" που το θεωρώ μέσα στα πέντε καλύτερα κομμάτια που έχουν γράψει.
Γενικά παρουσίασαν ένα σχετικά καλό σετ που όμως όταν δεν είναι τόσο μεγάλο, ίσως θα ήταν προτιμότερο να έλειπαν οι δυο διασκευές για χάρη δυο δικών τους κομματιών (αλλά σιγά μην έλειπε το "The Sound of Silence" να μου πεις). Είχα διαβάσει τα χειρότερα για την προηγούμενη εμφάνιση των Disturbed και ειδικότερα για τον David Draiman. Αυτή τη φορά τα πράγματα σίγουρα δεν ήταν έτσι. Χωρίς καθόλου σκηνικά (ένα video wall που να προβάλει το όνομα των Disturbed με διάφορα εφέ δεν το υπολογίζω), εμφανίστηκαν αρκετά ευδιάθετοι με τον ίδιο τον Draiman να έχει καλή απόδοση και να μας μιλάει ακόμα για τους προσωπικούς του δαίμονες. Φυσικά το κλείσιμο ήρθε με το "Down With The Sickness" και εννοείται έγινε χαμός, μιας και αποτελεί ένα διαχρονικό πλέον κομμάτι που θα "χορεύεται" όσα χρόνια και να περάσουν. Δεν θα πω ότι θυμήθηκα τα νιάτα μου (γιατί φανερώνει και την ηλικία μου), αλλά σίγουρα μπορώ να πω ότι ήταν ένα πολύ καλό live που θα πέρναγε καλά και κάποιος που δεν του αρέσει ο συγκεκριμένος ήχος τόσο πολύ και αυτό από μόνο του είναι κάτι δεν μπορούν να το περηφανευτούν πολλές μπάντες.
