POEt'S SOUND

Άλλη μια δισκογραφική χρονιά ολοκληρώθηκε (τουλάχιστον όσο αφορά την blogovision) και η αλήθεια είναι ότι φέτος δεν περίμενα να προβληματιστώ τόσο για τη κατάρτιση της σχετικής λίστας. Με την πανδημία να είναι και φέτος στο επίκεντρο, πολλές μπάντες επίλεξαν να καθυστερήσουν από λίγο έως πολύ τις κυκλοφορίες τους. Άλλες που κυκλοφόρησαν υλικό φέτος ή και πέρσι είναι στη διαδικασία σύνθεσης νέου υλικού για να κρατήσουν το ενδιαφέρον των φίλων τους αμείωτο. Καλώς ή κακώς πολλά εξαρτώνται από τις συναυλίες. Με την ελπίδα ότι το 2022 θα επιστρέψουμε σε κάποια συναυλιακή κανονικότητα, όλα και περισσότερα συγκροτήματα κυκλοφόρησαν δουλειές, κυρίως από τα μέσα της χρονιάς και μετά. Όταν κάθισα φέτος να μαζέψω τις δικές μου κατάλαβα ότι ήταν αρκετές και δεν χωρούσαν μέσα σε είκοσι θέσεις αλλά θα τις παρουσιάσω όπως κάθε χρόνο στη κλασσική σαραντάδα μου τον επόμενο μήνα. Η φετινή μου λίστα για την blogovision όμως, είναι:

Μπορεί το ντεμπούτο τους να έλειψε από τις αντίστοιχες λίστες του 2018 (κυκλοφόρησε στο τέλος εκείνης της χρονιάς), αλλά οι Creux Lies από τότε μπήκαν στο ραντάρ μου μιας και το "The Hearth" είχε αφήσει πολλές υποσχέσεις. Θα μπορούσαμε να τους κατατάσσαμε κάτω από τη γενική "χορευτική" post-punk ταμπέλα, αλλά για όσους δεν αναζητούν την ξαναανακάλυψη του τροχού το "Goodbye Divine" θα τους αποζημιώσει. Το τεράστιο όπλο του είναι οι ίδιες οι συνθέσεις, μερικές φορές με περισσότερες από μία απλές αλλά τόσο εξαιρετικές ιδέες ανά κομμάτι, τις οποίες θα ζήλευαν τα περισσότερα σχήματα του είδους, ενώ και τα φωνητικά του Ean Elliot Clevenger καταφέρνουν να χρωματίζουν διαφορετικά κάθε πτυχή της μουσικής των Creux Lies και είναι αρκούντως χαρακτηριστικά για να ξεχωρίσουν από τα χιλιάδες αντίστοιχα. Εδώ μιλάμε για έρωτα από την πρώτη ακρόαση...

Ακούστε: "Jungle", "Misunderstanding"

Πολλοί έγραψαν για το νέο άλμπουμ των Kill Shelter & Antipole, ότι έτσι μπορεί να ακούγονταν οι Sisters αν έβγαζαν κάτι νέο. Οι Sisters αναφορές σε σημεία είναι αρκετά εμφανείς, αλλά το παραπάνω σχόλιο τους αδικεί.  Η αγγλονορβηγική σύμπραξη συγκέντρωσε στο "A Haunted Place" τα καλύτερα στοιχεία του goth και coldwave ήχου από τα 80s μέχρι και σήμερα και μας χάρισε μερικά κομμάτια που είναι σίγουρο ότι θα ακούμε στα "σκοτεινά" μέρη για πολλά χρόνια ακόμα.

Ακούστε: "Raise the Skies"

Μπορεί οι Pink Turns Blue να μην κυκλοφορούν πλέον τόσο συχνά δίσκους, αλλά όταν το κάνουν αυτοί είναι πάντα ιδιαίτεροι. Το νέο άλμπουμ κινείται στο σύνολό του σε αργούς με μέσους ρυθμούς, χωρίς εξάρσεις, είναι βουτηγμένο στο σκοτάδι, δίνοντας ελάχιστες στιγμές ελπίδας, και είναι βαθιά συναισθηματικό. Μετά το εξαιρετικό "The AERDT – Untold Stories"του 2017, το "Tainted" είναι σίγουρο ότι θα μας κρατήσει τη καλύτερη συντροφιά μέχρι την επόμενη κυκλοφορία τους.

Ακούστε: "You Still Mean So Much To Me", "Not Even Trying"

To φετινό ντεμπούτο των DARK στην ουσία αποτελείται από το φανταστικό περσινό EP τους με τον ίδιο τίτλο, με την προσθήκη κάποιων νέων κομματιών που βρίσκονται στο ίδιο υψηλό επίπεδο. Στα οκτώ κομμάτια της κυκλοφορίας το σχήμα από το Αμβούργο καλύπτει αρκετά μεγάλο φάσμα του σύγχρονου σκοτεινού ήχου και για αυτό δύσκολα δεν θα ικανοποιήσει οποιονδήποτε φίλο της σκηνής αυτής.

Ακούστε: "Lovers In The Dark"

Το πολύ ενδιαφέρον μουσικό αποτέλεσμα που παρουσίασαν οι Sleep Token με το ντεμπούτο τους, επαναλαμβάνεται και στον δεύτερο δίσκο τους. Όλα τα χαρακτηριστικά electro, nu metal, industrial και pop στοιχεία τους είναι παρόντα, αλλά η μεγαλύτερη διαφορά έγκειται στις ίδιες τις συνθέσεις που ακούγονται πιο πλούσιες και αναμφίβολα πιο αξιομνημόνευτες. Η μοναδικότητα και το μυστήριο γύρω από τους Sleep Token καλά κρατεί και το "This Place Will Become Your Tomb" θα τους πάει ένα σκαλί πιο ψηλά.

Ακούστε: "Alkaline", "The Love You Want"

Η Νέα Υόρκη μας έχει χαρίσει πολλά αξιόλογα post-punk συγκροτήματα. Η Partisan Records κατάφερε να αρπάξει μετά τους IDLES και Fontaines DC και τους Geese, οι οποίοι στο ντεμπούτο τους ανακατεύουν τον ήχο των δυο προαναφερθέντων συγκροτημάτων με αυτόν των The Strokes, Interpol και των LCD Soundsystem και δίκαια κερδίζουν μια θέση στην επικείμενη περιοδεία των IDLES.

Ακούστε: " Disco"

Τέσσερα χρόνια μετά το "No Pop" οι Odonis Odonis επέστρεψαν φέτος με το πέμπτο άλμπουμ της καριέρας τους. Το "Spectrums" έχει όλες τις industrial/ noise rock ρίζες του σχήματος, με αναφορές από Nitzer Ebb και Nine Inch Nails μέχρι και The Soft Moon, αλλά είναι οι 80s darkwave στιγμές του και κομμάτια όπως τα "Impossible", "Slow Drip" και κυρίως το φανταστικό "More" που κάνουν τη διαφορά.

Ακούστε: "More"

Η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα να ενθουσιαστώ τόσο με την πέμπτη δισκογραφική δουλειά των Small Black όχι γιατί οι προηγούμενες κυκλοφορίες τους δεν ήταν αξιόλογες ή τόσο διαφορετικές ηχητικά απλώς στα δικά μου αυτιά ήταν απλώς αρκούντως ευχάριστες. Δεν ξέρω αν το "Cheap Dreams" εντάσσεται στον chillwave ή στον dream pop ήχο, το σίγουρο όμως είναι ότι είναι γεμάτο από πολύ όμορφες ονειρικές συνθέσεις που σου μένουν. Επίσης περιέχει και ένα από τα κορυφαία κομμάτια της χρονιάς ("Duplex").

Ακούστε: "Duplex", "The Bridge"

Στον νέο του δίσκο ο James Kent, ή αλλιώς Perturbator όπως είναι γνωστός, πειραματίζεται και διαφοροποιείται από την κατεύθυνση των πολύ επιτυχημένων προηγούμενων δίσκων του. Δεν είναι ότι το "Lustful Sacraments" ξεφεύγει από τα ηλεκτρονικά στεγανά που μας έχει συνηθίσει ο κ. Kent, όμως είναι γεμάτο από 80s goth και post-punk ήχους, καθιστώντας το, το άλμπουμ με την μεγαλύτερη ποικιλομορφία και μάλλον το καλύτερο του Perturbator.

Ακούστε: "Death of the Soul"

Ένα χρόνο μόλις μετά το αρκετά καλό, αν και όχι το καλύτερό τους, "Ultra Mono" οι IDLES επέστρεψαν φέτος με νέα δουλειά. Το "Crawler" είναι σαφώς ανώτερο από το προκάτοχό του άλμπουμ. Σε αυτό εντοπίζονται όλα τα γνωστά στοιχεία του γκρουπ, αλλά εκεί που ξεχωρίζει περισσότερο είναι οι στιγμές που το συγκρότημα πειραματίζεται και βγαίνει λίγο από την ασφαλή ηχητική ζώνη ασφαλείας του. Ελπίζω να το συνεχίσουν ακόμα περισσότερο στον επόμενο δίσκο τους.

Ακούστε: "The Beachland Ballroom"

Πριν από ένα χρόνο έγραφα για τους Nation Of Language, ότι με το ντεμπούτο τους αφήνουν πολλές υποσχέσεις για το μέλλον για κάτι πολύ καλύτερο. Το "A Way Forward" εντυπωσιάζει με κομμάτια όπως τα "Wounds of Love", "The Grey Commute" και "A Word & A Wave", αλλά ακόμα θεωρώ ότι το synth-pop συγκρότημα δεν μας έχει παραδώσει την καλύτερη δουλειά του.

Ακούστε: "A Word & A Wave"

Πρέπει να ομολογήσω ότι δεν είμαι ο μεγαλύτερος φαν του Steven Wilson , αλλά είναι δύσκολο να αντισταθείς σε έναν δίσκο σαν το "The Future Bites". Με πολύ καλοστημένες συνθέσεις, μια ηλεκτρονική στροφή που του ταιριάζει ιδανικά, κομμάτια σαν τα "Personal Shopper", "Self" και "King Ghost", αλλά και έξυπνο μάρκετινγκ είναι αναμφίβολα μια από τις ενδιαφέρουσες δουλειές που έχω ακούσει από τον κύριο Wilson.

Ακούστε; "Personal Shopper"