Η δεύτερη ημέρα του Plisskën Festival συγκέντρωσε ακόμα περισσότερο κόσμο, όπως ήταν λογικό, λόγω φαντάζομαι Σαββάτου και ίσως και λόγω ονομάτων. Η δράση για μένα περιορίστηκε σχεδόν αποκλειστικά στηn κεντρική σκηνή, οπότε την αρχή έκανα κατά τις 18:00, με καθυστέρηση περίπου μιας ώρας λόγω βροχής, με τους Nightmare Air, τους οποίους δεν τους γνώριζα πριν το φεστιβάλ. Η μπάντα από το Λος Άντζελες με μεγάλη διάθεση και το shoegaze-ικών διαστάσεων alternative rock τους κατάφερε να κερδίσει το λίγο κόσμο που βρισκόταν εκείνη την ώρα στο χώρο (με τη μπασίστρια να συγκεντρώνει τα περισσότερα βλέμματα). Με τον κόσμο να αυξάνεται εμφανίστηκαν οι Dirty Beaches, ή αλλιώς το προσωπικό σχήμα του Ταϊβανέζου Alex Zhang Hungtai. Παρόλο που δισκογραφικά μου έχει τραβήξει το ενδιαφέρον, έχοντας κυκλοφορήσει πέντε άλμπουμ με τελευταίο το περσινό "Drifters/ Love Is The Devil", ζωντανά δεν μου πρόσφερε κάτι παραπάνω αν και παρουσιάστηκε αρκετά πιο θορυβώδης.



Οι Crocodiles που ακολούθησαν δεν κρύβουν τις επιρροές τους αλλά τις επιδεικνύουν περίτρανα. Γουστάρουν αυτό που κάνουν και αυτό περνάει και στο κοινό που τους παρακολουθεί. Πάντως η shoegaze/ post-punk μπάντα από την Καλιφόρνια αποτελεί από εκείνες περιπτώσεις συγκροτημάτων που ενώ έχουν τέσσερα άλμπουμ στο ενεργητικό τους και αρκετά αξιόλογα κομμάτια δεν έχουν παρουσιάσει ένα αντίστοιχο δισκογραφικό σύνολο, με την τελευταία τους δουλειά, το "Crimes of Passion" του 2013, να ξεχωρίζει. Όπως φάνηκε όμως, το γκρουπ προσφέρεται για live, κλείνοντας με το "I Wanna Kill", που είναι το πιο γνωστό και ίσως καλύτερο κομμάτι τους (από το "Summer of Hate" του 2009 που παρεπιπτόντως είναι και ο χειρότερος δίσκος τους).



Κατά τις 22:00 εμφανίστηκαν στη σκηνή οι The Soft Moon, συγκεντρώνοντας το μεγαλύτερο κοινό σε ολόκληρο το διήμερο στο main stage. Και για μια ώρα μας αποζημίωσαν αφού τα έδωσαν όλα πάνω στη σκηνή, χαρίζοντάς μας αλλη μια ιδιαίτερη ανάμνηση (με τους Crocodiles να χορεύουν στα πλάγια της σκηνής). Δυστυχώς, δεν θα μπορούσα να συγκρίνω αυτή τους την εμφάνιση με την περσινή στο Gagarin, μιας και δεν μου έβγαλε την ίδια αίσθηση κυρίως λόγω της ακουστικής, με τα φωνητικά να είναι ανεξήγητα και αταίριαστα με τη μουσική της μπάντας μπροστά. Το σετ τους μοιράστηκε σχεδόν υποδειγματικά μεταξύ του ομώνυμου, του "Total Decay" EP και του "Zeros", αλλά προσωπικά μου έλειψε και το πολύ καλό φετινό single "Feel". Σε κουβέντα με τον Louis Vasquez την πρώτη μέρα του φεστιβάλ, ο τελευταίος αποκάλυψε ότι το νέο του άλμπουμ, που αρχικά προορίζονταν για φέτος, θα καθυστερήσει, με πιθανότερη ημερομηνία κυκλοφορίας τον Ιανουάριο του 2015, ενώ δεν είναι σίγουρο ακόμα αν θα το κυκλοφορήσει μόνος του ή κάτω από τη δισκογραφική στέγη της Captured Tracks.



Μετά το ιδιαίτερα κουραστικό για μένα διάλειμμα με τους Wooden Shjips, οι οποίοι πάντως με το ψυχεδελικό rock τους φάνηκε ότι ταξίδεψαν τους φίλους τους, ήρθε η σειρά, του πιο μεγάλου ή τουλάχιστον πιο εμπορικού ονόματος, των The Black Lips. Με αστείρευτη ενέργεια και ένα πολύ καλό νέο δίσκο στις αποσκευές τους παρέσυραν με το ξεσηκωτικό indie/ garage rock τους σχεδόν όσους βρίσκονταν στο χώρο. Φυσικά δεν έλειψαν τα παλιότερα κλασσικά χιτάκια, όπως τα Ο Katrina!, Βad Κids, συμβάλλοντας στην καλύτερη εμφάνιση της δεύτερης ημέρας του φεστιβάλ.



Αυτή ήταν και και η τελευταία μπάντα που παρακολούθησα στο Plisskën και παρά την καλοπροαίρετη φαντάζομαι πάντα, γκρίνια για τον χώρο, τον ήχο ή την κακόγουστη, αλλά αναγκαία, παρέλαση χορηγών, θεωρώ ότι είναι το μόνο φεστιβάλ που μεγαλώνοντας συνεχίζει να προσπαθεί να δώσει κάτι "φρέσκο", τιμώντας πλήρως την ιδιότητά του.

Διαβάστε για την πρώτη ημέρα του Plisskën Festival (Παρασκευή 6 Ιουνίου 2014) εδώ.