Μετά τη διάλυση των Wild Beasts το 2017, όλα τα φώτα έπεσαν στον Hayden Thorpe και στον φετινό προσωπικό του δίσκο. Όμως ήταν ένα άλλο μέλος των Wild Beasts που έκανε την έκπληξη. Ο Tom Fleming με το προσωπικό του σχήμα, τους One True Pairing, κυκλοφόρησε φέτος το ομώνυμο ντεμπούτο του και είναι απλά απολαυστικό. Το άλμπουμ φέρει περήφανα τις 80s electro pop/ new wave επιρροές του και διακρίνεται για τις εθιστικές μελωδίες του και τα εξαιρετικά φωνητικά του Fleming.

Ακούστε: "I'm Not Afraid"

No.15: Have A Nice Life - Sea Of Worry (The Flenser)

No.16: The Murder Capital - When I Have Fears (Human Season Records)

No.17: Kontravoid - Too Deep (Fleisch Records)

No.18: Parzival - The Golden Bough (Moondrop Records)

No.19: Diät - Positive Disintegration (Iron Lung Records)

No.20: Monkey 3 – Sphere (Napalm Records)

Το EP των Wild Beasts με τίτλο "Punk Drunk And Trembling", που θα είναι διαθέσιμο στις 17 Νοεμβρίου από την Domino Records, θα αποτελέσει τη τελευταία κυκλοφορία του σχήματος, αφού στα τέλη του προηγούμενου μήνα ανακοίνωσαν τη διάλυσή τους. Μετά από το ομότιτλο κομμάτι του EP, τώρα μπορείτε να ακούσετε άλλο ένα κομμάτι από αυτό, με τίτλο "Maze".

Μετά τους The Maccabees, άλλο ένα βρετανικό indie συγκρότημα των 00s ανακοίνωσε την διάλυσή του. Το τέλος για τους Wild Beasts ήρθε μετά από δεκαπέντε χρόνια με μια λιτή ανακοίνωση, που μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Το σχήμα από το Κένταλ πρόλαβε να κυκλοφορήσει πέντε άλμπουμ, αλλά ήταν με τα δύο τελευταία, το "Present Tense" του 2014 και κυρίως το περσινό "Boy King", που γνώρισαν μεγαλύτερη επιτυχία. Οι Wild Beasts μας αποχαιρετούν με μια τελευταία κυκλοφορία, το νέο EP "Punk Drunk And Trembling", από το οποίο μπορείτε να ακούσετε το ομότιτλο κομμάτι:

Η φετινή ψηφοφορία για το κορυφαίο άλμπουμ της χρονιάς που πέρασε, ήταν στην ουσία ένας "αγώνας" τεσσάρων δισκογραφικών δουλειών, οι οποίες συμπεριλήφθηκαν και στις περισσότερες λίστες με τα καλύτερα του 2016, και τελικά το αποτέλεσμα κρίθηκε από λίγους ψήφους. Το απολαυστικό "Skeleton Tree" των Nick Cave And The Bad Seeds είναι το άλμπουμ που αναδείξατε ως το καλύτερο για το 2016, το οποίο βρέθηκε στην πρώτη θέση με 28 ψήφους, σε σύνολο 106, και ποσοστό 26.42%. Τη δεύτερη θέση κατέλαβε το "Post Pop Depression" του Iggy Pop με 24 ψήφους και ποσοστό 22.64%, ενώ μια μόλις λιγότερη ψήφο πήρε το "A Moon Shaped Pool" των Radiohead (21.70%). Το μόνο που πλησίασε στα τρία προαναφερθέντα άλμπουμ, ήταν το "Blackstar" του David Bowie με 20 ψήφους και ποσοστό 18.87%. Από την άλλη, τις λιγότερες ψήφους από τις υπάρχουσες επιλογές πήρε το "Strange Little Birds" των Garbage με 2, ενώ από τα εκτός λίστας άλμπουμ δυο ψήφους συγκέντρωσε το ντεμπούτο των Lost Under Heaven και μία προτίμηση βρήκαν οι δίσκοι των Metallica, Danny Brown και The Coral. Αναλυτικά όμως τα δέκα κορυφαία άλμπουμ του 2016 όπως τα ψηφίσατε εσείς είναι:

Οι Wild Beasts κυκλοφόρησαν πριν από λίγους μήνες την νέα τους δισκογραφική δουλειά, η οποία βρέθηκε μέσα στις δέκα κορυφαίες του 2016 για το blog αυτό. Το album review του "Boy King" μπορείτε να το διαβάσετε αναλυτικά εδώ. Το "Alpha Female" αποτελεί το τρίτο κομμάτι από το τελευταίο τους άλμπουμ που συνοδεύουν με επίσημο βίντεο, μετά τα "Get My Bang" και "Big Cat", το οποίο ακολουθεί την skater Atita Verghese και την ομάδα της, Holystoked Skate Crew, στο Μπανγκαλόρ της Ινδίας. Επίσης παρακάτω μπορείτε να δείτε και την εμφάνιση των Wild Beasts μαζί με την εξαιρετική Anna Calvi, για το ίδιο κομμάτι, σε εκπομπή του BBC 6 Music στο Maida Vale.

Το 2016 θα μείνει στην ιστορία ως η χρονιά των μεγάλων απωλειών. Ο θάνατος του David Bowie αναπόφευκτα χαρακτήρισε όσο τίποτε άλλο τη χρονιά που μας πέρασε, δίνοντας παράλληλα και άλλη υπόσταση στο τελευταίο δισκογραφικό του έργο. Πέρα από τον Bowie όμως, είχαμε και τον χαμό των Leonard Cohen και Prince και πολλών ακόμα αξιόλογων καλλιτεχνών. Δισκογραφικά την περσινή χρονιά άκουσα εξαιρετικά πολλές ενδιαφέρουσες κυκλοφορίες, αλλά ήταν η παρακάτω πρώτη εξάδα δίσκων που συνδέθηκα και ξεχώρισα περισσότερο.

No.10 DIIV - Is The Is Are (Captured Tracks): Μπορεί να μην υπάρχει κάποια σημαντική ηχητική αλλαγή από το γνωστό shoegaze/ dream pop ύφος των DIIV, αλλά τα κομμάτια του "Is The Is Are" ξεδιπλώνονται πιο φυσικά σαν να έχουν περισσότερο χώρο να "αναπνεύσουν", δημιουργώντας ένα πιο άμεσο αποτέλεσμα. Μάλιστα αν ο δίσκος είχε μικρότερη διάρκεια, γιατί δεν κρατάει το ίδιο επίπεδο σε όλη τη διάρκειά του, θα μιλούσα για μια εξαιρετική κυκλοφορία. Μπορείτε να διαβάσετε το album review του "Is The Is Are" εδώ αλλά και για την ζωντανή εμφάνιση των DIIV στο φετινό Release Festival εδώ.

Ακούστε: "Mire (Grant's Song)", "Bent (Roi’s Song)"

No.09 Minor Victories - Minor Victories (Fat Possum): Τα μέλη των Minor Victories δείχνουν με το πρώτο τους άλμπουμ ότι βρήκαν εξαιρετική χημεία μεταξύ τους, έστω και από απόσταση, προσφέροντας μερικές μαγικές στιγμές. Ελπίζω να ξαναεπισκεφτούν το project αυτό και να ακούσουμε ακόμα περισσότερα πράγματα από το σχήμα στο μέλλον. Μπορείτε να διαβάσετε το album review του "Minor Victories" εδώ.

Ακούστε: "Scattered Ashes (Song For Richard)", "Breaking My Light"

No.08 Wild Beasts - Boy King (Domino): Ο νέος δίσκος των Wild Beasts συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε το "Present Tense" του 2014 ακολουθώντας πιο χορευτικά μονοπάτια με εντυπωσιακή αυτοπεποίθηση. Θεωρώ ότι το "Boy King" είναι ότι καλύτερο έχει προσφέρει το συγκρότημα μέχρι σήμερα και δύσκολα θα αφήσει κάποιον ασυγκίνητο. Μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά την γνώμη μου για το φετινό άλμπουμ των Wild Beasts εδώ.

Ακούστε: "Celestial Creatures", "Get My Bang"

No.07 Creative Adult - Fear of Life (Run For Cover Records): Με ήχο κάπου ανάμεσα σε Autobahn και DIIV και επιρροές από Spaceman 3 μέχρι The Cure και Joy Division, οι Creative Adult κυκλοφόρησαν τον φετινό Ιούλιο τον δεύτερο δίσκο τους με τίτλο "Fear of Life". Εκεί που το πιο "ωμό" ντεμπούτο τους - το "Psychic Mess" του 2014 - φανέρωνε τις hardcore ρίζες του σχήματος, το "Fear of Life" αποτελείται από εννιά εξαιρετικά φαζαριστά post-punk κομμάτια. Μπορεί οι Creative Adult να φέρουν τις αναφορές τους με περηφάνια, αλλά ταυτόχρονα η φρέσκια οπτική τους καταφέρνει να αποζημιώνει τον ακροατή σε κάθε νέα του "επίσκεψη".

Ακούστε: "Heal", "I Can Love"

No.06 Nick Cave & The Bad Seeds - Skeleton Tree (Bad Seed Ltd): Μπορεί το "Skeleton Tree" να συνοδεύτηκε από το τραγικό γεγονός του θανάτου του υιού του Cave και συνεπώς να εκθειάστηκε ακόμα περισσότερο, όμως παρόλο που δεν πρόκειται για αριστούργημα αποτελεί άλλο έναν πολύ αξιόλογο δίσκο που τιμάει το όνομα και την ιστορία του καλλιτέχνη. Άλλωστε ο Nick Cave σπάνια μας έχει απογοητεύσει και δεν το κάνει ούτε τώρα. Μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά την γνώμη μου για το "Skeleton Tree" εδώ.

Ακούστε: "Jesus Alone", "Girl In Amber"

No.05 Wovenhand - Star Treatment (Glitterhouse Records): Ο νέος δίσκος των Wovenhand με τίτλο "Star Treatment" έρχεται δυο χρόνια μετά το εξαιρετικό "Refractory Obdurate", δουλειά που αποτέλεσε μια από τις κορυφαίες του 2014, και όσοι ενθουσιάστηκαν με την πιο σκληρή - σκοτεινή πλευρά του σχήματος θα μείνουν απόλυτα ικανοποιημένοι με το νέο τους πόνημα. Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το album review του "Star Treatment" εδώ.

Ακούστε: "Go Ye Light", "The Hired Hand"

No.04 Wild Nothing - Life Of Pause (Captured Tracks): Όπως το "Nocturne" ήταν αρκετά πιο φωτεινό σε σχέση με το "Gemini", το "Life Of Pause" συνεχίζει αυτή την πορεία και αποδεικνύεται το πιο χαρούμενο, με την μεγαλύτερη ποικιλία, δισκογραφικό αποτέλεσμα του Jack Tatum. Και όπως και οι προηγούμενες κυκλοφορίες των Wild Nothing έτσι και το νέο άλμπουμ αναμένεται να μας συντροφεύει για πολύ καιρό ακόμα. Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το album review του "Life Of Pause" εδώ.

Ακούστε: "Lady Blue", "TV Queen"

No.03 Holy Esque - At Hope’s Ravine (Beyond The Frequency): Μετά το κορυφαίο EP για το 2015, οι Holy Esque αποδεικνύουν ότι άξιζαν τα πέντε χρόνια αναμονής για το ντεμπούτο τους, αφού με το "At Hope’s Ravine" δεν παραδίδουν μόνο μια εξαιρετική indie rock δισκογραφική δουλειά αλλά και ένα από τα κορυφαία άλμπουμ της χρονιάς. Μπορείτε να διαβάσετε το album review του "At Hope’s Ravine" εδώ.

Ακούστε: "Hexx", "Silences"

No.02 Bestial Mouths - Heartless (Cleopatra Records): Πολλοί περιγράφουν την μουσική των Bestial Mouths ως μια industrial εκδοχή της Siouxsie και της Diamanda Galas. Εννοείται ότι αυτό που ξεχωρίζει είναι τα φωνητικά της Lynette Cerezo, με μια μεγάλη διαφορά σε σχέση με τις προηγούμενες κυκλοφορίες τους. Με το "Heartless", που περιλαμβάνει νέο υλικό αλλά και κάποιο ξαναδουλεμένο παλαιότερο, οι Bestial Mouths εξελίσσουν τον ήχο τους, κάνοντάς τον πιο προσιτό για μεγαλύτερο κοινό χωρίς όμως να χάνει στο ελάχιστο την δυναμική του, αλλά και τη συνθετική τους ικανότητα, παραδίδοντας μια δουλειά που δεν πρέπει να χάσει κανένας φίλος της goth, post-punk, industrial, dark electro σκηνής και όχι μόνο. Απλά απαραίτητο!

Ακούστε: "Heartless", "Faceless"

No.01 LUH - Spiritual Songs For Lovers To Sing (Mute): Το "Spiritual Songs For Lovers To Sing" κατάφερε από την πρώτη ακρόαση να δικαιολογήσει και να επιβεβαιώσει το κόλλημα μου με το έργο του Ellery James Roberts. Το στοιχείο της γλυκιάς "κακοφωνίας" των Wu Lyf είναι φανερό και εδώ, ηχητικά όμως το αποτέλεσμα είναι πιο εξελιγμένο με περισσότερο βάθος και ποικιλία. Ελπίζω το νέο του project να ήρθε για να μείνει γιατί δείχνει ότι έχει μέλλον, ενώ και η ρομαντική του προσέγγιση είναι αναγκαία. Μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά την γνώμη μου για τον δίσκο της χρονιάς εδώ.

Ακούστε: "Beneath the Concrete", "I & I"

Τα καλύτερα άλμπουμ του 2016 No.11 - 20

Τα καλύτερα άλμπουμ του 2016 No.21 - 30

Τα καλύτερα άλμπουμ του 2016 No.31 - 40

Διαβάστε επίσης:

Τα καλύτερα ελληνικά άλμπουμ του 2016

Ο νέος δίσκος των Wild Beasts συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε το "Present Tense" του 2014 ακολουθώντας πιο χορευτικά μονοπάτια με εντυπωσιακή αυτοπεποίθηση. Θεωρώ ότι το "Boy King" είναι ότι καλύτερο έχει προσφέρει το συγκρότημα μέχρι σήμερα και δύσκολα θα αφήσει κάποιον ασυγκίνητο. Μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά την γνώμη μου για το φετινό άλμπουμ των Wild Beasts εδώ.

Key Tracks: "Celestial Creatures", "Get My Bang"

The story so far:

No.09 : Minor Victories - Minor Victories (Fat Possum)

No.10 : DIIV – Is The Is Are (Captured Tracks)

No.11 : Savages - Adore Life (Matador)

No.12 : Iggy Pop - Post Pop Depression (Loma Vista Recordings)

No.13 : White Lies - Friends (BMG)

No.14 : Soft Kill - Choke (Profound Lore Records)

No.15 : Adult Books - Running From The Blows (Lolipop Records)

No.16 : FEWS - Means (PIAS Recordings)

No.17 : Dead - Voices (Manic Depression)

No.18 : Anohni - Hopelessness (Rough Trade)

No.19 : Ritual Howls - Into Τhe Water (Felte)

No.20 : David Bowie - ★ (Columbia)

Ένα από τα πράγματα που σίγουρα δεν μπορεί κανείς να κατηγορήσει τους Wild Beasts, είναι ότι μένουν στάσιμοι ηχητικά. To βρετανικό συγκρότημα από το indie/ art pop του ντεμπούτο του, με τίτλο "Limbo, Panto" το 2008, μέχρι το ηλεκτρονικό "Present Tense" έχει επιδείξει περιπετειώδες χαρακτήρα και σημαντική συνθετική εξέλιξη. Επίσης η μπάντα φημίζεται για τις εξαιρετικές ζωντανές εμφανίσεις της, κάτι που είχα την ευκαιρία να διαπιστώσω στο Plisskën Festival πριν δυο χρόνια και πράγματι οι Wild Beasts είναι μια διαφορετική οντότητα ζωντανά.

Ο νέος τους δίσκος συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε το "Present Tense", μια από τις καλύτερες δουλειές του 2014, ακολουθώντας πιο χορευτικά μονοπάτια με εντυπωσιακή αυτοπεποίθηση. Ο μπασίστας των Wild Beasts, Tom Fleming, έδωσε την εξής περιγραφή για το "Boy King": "The last record was made up of love songs, this one is all fuck songs". Όντως και στα σαράντα λεπτά που διαρκεί το άλμπουμ είναι φανερή μια τέτοια δυναμική.

Το σχήμα ενσωματώνει industrial, funk, electronica και r&b στοιχεία στον μοναδικό ηλεκτρονικό ποπ ήχο του με θεαματικά αποτελέσματα όπως φαίνεται άλλωστε σε κομμάτια όπως τα "Big Cat", "Tough Guy" και "Get My Bang". Το "Celestial Creatures" αποτελεί το φετινό "Mecca", το "Alpha Female" ένα απίστευτα εθιστικό electro-pop κομμάτι, ενώ το "He the Colossus" είναι η αγαπημένη μου στιγμή του άλμπουμ. Εκεί που νόμιζες ότι τα highlights του δίσκου σταματούν στο απολαυστικό "Eat Your Heart out Adonis", έρχεται η ονειρική electronica του "Dreamliner" για να κλείσει μαγικά το "Boy King".

Προσωπικά θεωρώ το "Boy King" ότι καλύτερο έχει προσφέρει το συγκρότημα μέχρι σήμερα. Πολλοί δυσκολεύονται να ξεπεράσουν το "Smother", που κυκλοφόρησε το 2011, αλλά ανεξάρτητα αν κάποιος εκτιμάει περισσότερο την πιο ευαίσθητη, θεατρική πλευρά των Wild Beasts ή την πιο ηλεκτρονική, το πέμπτο άλμπουμ τους δύσκολα θα αφήσει πολλούς ασυγκίνητους.

Βαθμολογία: 8 / 10

Λίγες ημέρες απομένουν ακόμα για την κυκλοφορία του πέμπτου δίσκου των Wild Beasts (5 Αυγούστου). Τα νέα κομμάτια δείχνουν ότι το συγκρότημα κινείται σε ακόμα πιο ηλεκτρονικά μονοπάτια σε σχέση με το "Present Tense". Το "Celestial Creatures" αποτελεί το τρίτο δείγμα από το "Boy King", και μάλλον το καλύτερο, μετά τα "Get My Bang" και "Big Cat". Παρακάτω μπορείτε να δείτε το βίντεο από το τελευταίο, αλλά και να ακούσετε το νέο "Celestial Creatures":

Παραδοσιακά στους καλοκαιρινούς μήνες επικρατεί μια πιο ήσυχη δισκογραφική δραστηριότητα, ιδίως αν μιλάμε για τις "μεγάλες" κυκλοφορίες (εκτός αν μιλάμε για πιο χορευτικά ακούσματα). Εννοείται υπάρχουν εξαιρέσεις που πολλές φορές ευνοούνται από αυτό το γεγονός, μιας και "παίζουν" μόνες τους, αλλά και πιο μικρές κυκλοφορίες που ούτως ή άλλως δεν απευθύνονται σε μαζικά ακροατήρια. Από αυτές οι δουλειές που ξεχώρισα και θα γίνουν διαθέσιμες μέσα στο καλοκαίρι είναι:

10. The Kills - Ash & Ice (3 Ιουνίου, Domino)

09. Minor Victories - Minor Victories (3 Ιουνίου, Fat Possum)

08. Mourn - Ha, Ha, He. (3 Ιουνίου, Captured Tracks)

07. Garbage - Strange Little Birds (10 Ιουνίου, Stunvolume)

06. Male Gaze - King Leer (17 Ιουνίου, Castle Face Records)

05. All Your Sisters - Uncomfortable Skin (8 Ιουλίου, The Flenser)

04. The Cult Of Dom Keller - Goodbye To The Light (Ιούλιος, Fuzz Club)

03. Wild Beasts - Boy King (5 Αυγούστου, Domino)

02. Ritual Howls - tba (Καλοκαίρι 2016, Felte)

01. Nick Cave & The Bad Seeds - Skeleton Tree (9 Σεπτεμβρίου)

Στις 5 Αυγούστου θα κυκλοφορήσει ο νέος δίσκος των Wild Beasts, ο οποίος θα ονομάζεται "Boy King" και θα είναι διαθέσιμος από την Domino Records. Παράλληλα το συγκρότημα έκανε γνωστό και το πρώτο κομμάτι με τίτλο "Get My Bang" από την νέα του δουλειά, το οποίο βασίζεται σε ένα βρώμικο electro/ disco ρυθμό, με τα φωνητικά του Hayden Thorpe εννοείται να ξεχωρίζουν, και μπορείτε να το ακούσετε αλλά και να δείτε το επίσημο βίντεο στο τέλος της ανάρτησης. Να θυμίσω ότι οι Wild Beasts είχαν κυκλοφορήσει πριν δυο χρόνια το πολύ καλό "Present Tense", άλμπουμ που βρέθηκε στη λίστα μου με τα καλύτερα του 2014. Τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς είχαν βρεθεί και στην χώρα μας για μια εμφάνιση στα πλαίσια του Plisskën Festival.

No.20 Nothing - Guilty Οf Everything (Relapse Records): Μετά από πολλές μίνι κυκλοφορίες οι Nothing παρουσίασαν στις 4 Μαρτίου το ντεμπούτο άλμπουμ τους, το οποίο καλύπτει ένα μεγάλο φάσμα επιρροών, από Μy Bloody Valentine και Medicine μέχρι Smashing Pumpkins, και αποτελεί μια από τις πιο αξιόλογες shoegaze φετινές δισκογραφικές δουλειές.

Ακούστε: "Dig", "Bent Nail"

No.19 We Are Scientists - TV en Français (Dine Alone): Το νέο άλμπουμ των We Are Scientists έρχεται να επιβεβαιώσει ότι παραμένουν μια από τις πιο αξιόλογες σύγχρονες alternative pop/ rock μπάντες, βασιζόμενο σε μερικές από τις πιο ξεχωριστές συνθέσεις που έχουν παρουσιάσει στην καριέρα τους. Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το album review του "TV en Français" εδώ.

Ακούστε: "Make It Easy", "Sprinkles"

No.18 Craft Spells - Nausea (Captured Tracks): Το "Nausea" είναι ένα αρκετά πιο προσωπικό, εσωστρεφές άλμπουμ από το ντεμπούτο των Craft Spells, όπως αυτό αντανακλάται και από τους στίχους του, με γλυκιές μελωδίες που απαρτίζουν τον καλύτερο φετινό δίσκο της Captured Tracks. Μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά την άποψη μου για τον δεύτερο δίσκο τους εδώ, αλλά και για την εμφάνισή τους στην Αθήνα τον Νοέμβριο που μας πέρασε εδώ.

Ακούστε: "Breaking the Angle Against the Tide", "Komorebi"

No.17 The War On Drugs - Lost in the Dream (Secretly Canadian): Το "Lost in the Dream" είναι ένα από τα πιο πολυσυζητημένα άλμπουμ της φετινής χρονιάς, το οποίο δίκαια βρέθηκε στις περισσότερες λίστες με τα καλύτερα του 2014, μιας και πρόκειται για άλλη μία πάρα πολύ καλή δουλειά από τον Adam Granduciel.

Ακούστε: "Under Τhe Pressure", "An Ocean In Between The Waves"

No.16 Singapore Sling - The Tower of Foronicity (Fuzz Club Records): Η shoegaze μπάντα, που έχει πάρει το όνομα της από την ομώνυμη ταινία του Νίκου Νικολαΐδη, μετράει ήδη 14 χρόνια παρουσίας στο χώρο, με τις ψυχεδελικές garage αναζητήσεις της σε post-punk τοπία να συνεχίζονται και στον έβδομο δίσκο της, δουλειά που κυκλοφόρησε στις 15 Νοεμβρίου από την Fuzz Club Records.

Ακούστε: "You Drive Me Insane", "My Obsessive Love"

No.15 Cult Of Youth - Final Days (Sacred Bones): Μετά το "Love Will Prevail" του 2012, οι Cult Of Youth επιστρέφουν ως κανονική μπάντα και όχι σαν το προσωπικό σχήμα του frontman Sean Ragon, πιο επιθετικοί από ποτέ, χωρίς να λείπουν, εννοείται, τα γνώριμα στοιχεία τους όπως οι ακουστικές κιθάρες που πλαισιώνουν το goth/ punk τους.

Ακούστε: "Empty Faction", "Roses"

No.14 Ariel Pink - Pom Pom (4AD Records): Τα 17 νέα κομμάτια του Ariel Marcus Rosenberg, συνδυάζουν synthpop, glam, psych, lo-fi, darkwave, pop σε ένα επιτυχημένο αποτέλεσμα, που καταφέρνει να μην βγει μπερδεμένο, ενώ σε ανταμείβει με κάθε ακρόαση.

Ακούστε: "Not Enough Violence", "Black Ballerina"

No.13 Have A Nice Life – The Unnatural World (The Flenser): Goth, lo-fi και shoegaze είναι τα κυρίαρχα σημεία της μουσικής των Dan Barrett και Tim Macuga, με επιρροές που ποικίλουν από Bauhaus μέχρι My Bloody Valentine και Sunn O))), με απίστευτη ατμόσφαιρα και ένταση που θα λατρέψουν οι φίλοι των The Soft Moon.

Ακούστε: "Cropsey", "Burial Society"

No.12 Wild Beasts - Present Tense (Domino): Αναμφίβολα οι Wild Beasts κυκλοφόρησαν φέτος τον καλύτερο δίσκο της καριέρας τους, ενώ κατάφεραν με την ζωντανή τους εμφάνιση στο φετινό Plisskën να με κερδίσουν ολοκληρωτικά, μιας και αποτέλεσαν τη καλύτερη στιγμή του διήμερου φεστιβάλ.

Ακούστε: "Mecca", "A Simple Beautiful Truth"

No.11 Vaniish - Memory Work (Metropolis Records): Οι Vaniish είναι η συνέχεια των Veil Veil Vanish, τόσο νοητά όσο και ηχητικά, με σαφείς όμως επιρροές από τα γκρουπ που συνεργάστηκε ο Tecon στη συνέχεια, με το ηλεκτρονικό στοιχείο να είναι αρκετά ενισχυμένο σε σχέση με τον καθαρά post-punk/ darkwave χαρακτήρα του "Change In The Neon Light". Διαβάστε ολόκληρο το album review του "Memory Work" εδώ.

Ακούστε: "Memory Work", "Merge"

Διαβάστε επίσης:

Διεθνή Άλμπουμ No.01-10

Διεθνή Άλμπουμ No.21-30

Διεθνή Άλμπουμ No.31-40

Θεωρώ ότι τα τελευταία δυο χρόνια είχαμε μια εξαιρετική συναυλιακή δραστηριότητα στην χώρα μας με μεγάλη ποικιλία, η οποία συνεχίστηκε ως και τα καλοκαιρινά φεστιβάλ με τα Plisskën και Ejekt να παίζουν μεγάλο ρόλο σε αυτό. Φυσικά μετά το καλοκαίρι επικρατεί μια σχετική ανομβρία, που συνεχίζεται μέχρι και τη στιγμή που γράφω αυτό το κείμενο. Όπως φαίνεται μάλλον το φετινό Plissken θα σώσει την κατάσταση. Οι κορυφαίες εμφανίσεις συγκροτημάτων τις οποίες είχα την ευκαιρία να δω το 2014 είναι:

08. Black Rebel Motorcycle Club @ Acro, Τρίτη 4 Μαρτίου 2014

07. Simple Minds @ Τεχνόπολις, Παρασκευή 20 Ιουνίου 2014

06. Beastmilk @ An Club, Κυριακή 2 Νοεμβρίου 2014

05. Future Islands @ Gagarin205, Πέμπτη 9 Οκτωβρίου 2014

04. Cold Cave @ DeathDisco, Τρίτη 21 Ιανουαρίου 2014

03. Woodkid @ Terra Vibe, Σάββατο 12 Ιουλίου 2014

02. Wild Beasts @ Plisskën Festival, Παρασκευή 6 Ιουνίου 2014

01. White Lies @ Ejekt Festival, Τετάρτη 25 Ιουνίου 2014

Αν είναι ένα κομμάτι που ξεχώρισε το 2014 και ακούστηκε όσο λίγα, αυτό είναι το "Seasons" των Future Islands. Είναι το κομμάτι, και πιο συγκεκριμένα η εκτέλεσή του στην εκπομπή του David Letterman, που μετάτρεψε τους Αμερικανούς σε ένα από τα πιο καυτά ονόματα της χρονιάς. Το hype τους εννοείται έφτασε και στην Ελλάδα, που τους είδε να αλλάζουν το six d.o.g.s, χώρο στον οποίο εμφανίστηκαν την προηγούμενη φορά που μας επισκέφτηκαν, με ένα γεμάτο Gagarin. Φυσικά και δεν ήταν μόνο αυτό που ξεχώρισα, ούτε το κορυφαίο μου για το 2014, αλλά προσπάθησα να τα περιορίσω σε είκοσι χωρίς να επαναλάβω τα ίδια γκρουπ. Αναλυτικά η λίστα:

20. Singapore Sling - You Drive Me Insane

19. Dressmaker - Glass

18. Shiny Darkly - Sacred Floor

17. The Snow - Memory Loss

16. The Phantom Band - The Wind That Cried The World

15. The Raveonettes – Killer In The Streets

14. Royal Blood - Out Of The Black

13. Wild Beasts - Mecca

12. The Horrors - I See You

11. Jack White – Would You Fight For My Love?

10. Craft Spells - Breaking The Angle Against The Tide

08. The War On Drugs – An Ocean In Between The Waves

07. The Blue Angel Lounge - Winter

06. Ritual Howls - Helm

05. The Soft Moon – Feel

04. The Twilight Sad - There's A Girl In The Corner

03. The Smashing Pumpkins - Drum + Fife

02. Peter Murphy – I’m My Own Name

01. Interpol – Ancient Ways

Δεν ξέρω κατά πόσο επηρέασε το ότι οι The Black Keys θα βρεθούν τον Μάιο στην χώρα μας, αλλά το "Turn Blue" είναι το άλμπουμ που αναδείξατε, με διαφορά, ως το κορυφαίο του 2014. Πιο συγκεκριμένα, ο τελευταίος δίσκος των Αμερικανών συγκέντρωσε 43 ψήφους σε σύνολο 161 και ποσοστό 24.71% (το οποίο είναι αποτέλεσμα και της δυνατότητας πολλαπλής επιλογής). Δεύτερο με 32 ψήφους και ποσοστό 18.39% ακολούθησε το "Present Tense" των Wild Beasts, άλμπουμ που παρουσίασε το συγκρότημα ζωντανά και στο φετινό Plissken Festival, ενώ τρίτο το "Lost In The Dream" των The War On Drugs με 21 ψήφους και ποσοστό 12.07%, δουλειά που βρέθηκε στις περισσότερες λίστες ανά τον κόσμο. Από τις διαφορετικές επιλογές από την λίστα, δυο ψήφους πήρε το ομώνυμο άλμπουμ των Jungle, και από μια οι δισκογραφικές προσπάθειες των Pharmakon, Ought, Wovenhand, Planet of Ζeus, Μogwai, Royksopp, Spoon, Total Control, Creatures, BBNG3 και Taylor Swift. Αναλυτικά όμως οι ψήφοι, αλλά και τα 10 άλμπουμ που επιλέξατε ως τα καλύτερα του 2014 είναι:

10. Peter Murphy - Lion (Nettwerk)

09. TV On The Radio - Seeds (Harvest)

08. Future Islands - Singles (4AD)

07. Royal Blood - Royal Blood (Warner)

- .  Morrissey - World Peace Is None Of Your Business (Harvest)

06. Temples - Sun Structures ( Heavenly)

- .  Interpol - El Pintor (Matador)

05. Jack White - Lazaretto (Third Man)

04. Swans - To Be Kind (Mute)

03. The War On Drugs - Lost In The Dream (Secretly Canadian)

02. Wild Beasts - Present Tense (Domino)

01. The Black Keys - Turn Blue (Nonesuch/ Warner)

Αναμφίβολα οι Wild Beasts κυκλοφόρησαν φέτος τον καλύτερο δίσκο της καριέρας τους, και είναι σίγουρο ότι το "Present Tense" θα βρεθοεί στις περισσότερες λίστες με τα καλύτερα της χρονιάς. Αν και ήμουν αρκετά επιφυλακτικός με τη μπάντα, κατάφεραν με την ζωντανή τους εμφάνιση στο φετινό Plisskën να με κερδίσουν ολοκληρωτικά, μιας και αποτέλεσαν τη καλύτερη στιγμή του διήμερου φεστιβάλ.

H δισκογραφική χρονιά παρα-ξεκίνησε ήρεμα για τα γούστα μου, αλλά ακολούθησε ένα τρίμηνο σχεδόν, από αρχές Μαρτίου μέχρι αρχές Ιουνίου, που πραγματικά άκουσα ελάχιστες αξιόλογες κυκλοφορίες. Φυσικά ο Ιούνιος με αποζημίωσε κατά πολύ, έχοντας για αποκορύφωμα τους "καλοκαιρινούς" δίσκους του γερόλυκου Peter Murphy και των σχετικών νέων Total Control, αλλά και μια αρκετά μεγάλη απογοήτευση με τους, ιδιαίτερα ξεχωριστούς κατά τα άλλα, Kasabian. Σίγουρα με αρκετές επιβεβαιωμένες ημερομηνίες κυκλοφορίας, το δεύτερο μισό του 2014 δείχνει αρκετά υποσχόμενο, αλλά οι δίσκοι στους οποίους θα ήθελα να αναφερθώ και παρουσιάστηκαν μέχρι και το τέλος Ιουνίου (με σειρά αποκλειστικά με βάση την ημερομηνία κυκλοφορίας) είναι:

01. Wild Beasts - Present Tense (Domino, 24 Φεβρουαρίου 2014)

02. Eagulls - Eagulls (Partisan, 3 Μαρτίου 2014)

03. We Are Scientists - TV en Français (100%, 3 Μαρτίου 2014)

04. Trust - Joyland (Arts & Crafts, 4 Μαρτίου 2014)

05. Future Islands - Singles (4AD, 24 Μαρτίου 2014)

06. The Horrors - Luminous (XL, 5 Μαΐου 2014)

07. Craft Spells - Nausea (Captured Tracks, 10 Ιουνίου 2014)

08. Vaniish - Memory Work (Metropolis, 10 Ιουνίου 2014)

09. Peter Murphy - Lion (Nettwerk, 10 Ιουνίου 2014)

10. Total Control - Typical System (Iron Lung, 24 Ιουνίου 2014)

Η ομάδα του Plisskën Festival κατάφερε να παρουσιάσει μια από τις πιο ενδιαφέρουσες συναυλιακές προτάσεις στα μέρη μας, αποτελούμενη από "φρέσκα" και ελπιδοφόρα συγκροτήματα στη μεγαλύτερη διοργάνωση του συγκεκριμένου φεστιβάλ. Μπορεί, όπως έχω ξαναδιαπιστώσει, ο χώρος της κύριας σκηνής να μην ιδανικός για live (προσβασιμότητα, ηχητική) αλλά το γενικότερο στήσιμο του χώρου ήταν εξαιρετικό. Το απόγευμα του Σαββάτου έφτασα στο χώρο του Ελληνικού Κόσμου κάτω από τους γνώριμους ήχους των The Νoise Figures. Η πρώτη μπάντα όμως που είδα κανονικά, ήταν στην κεντρική σκηνή οι Suuns. Οι Καναδοί, που πέρσι κυκλοφόρησαν το "Images Du Futur" από την Secretly Canadian (και ένα ΕΡ με remixes), ζωντανά αποδείχτηκαν αρκετά πιο άμεσοι σε σχέση με το λίγο πιο κουραστικό ύφος του πειραματικού post-punk των δίσκων τους. Παρόλο που το προσπάθησαν πολύ, δεν τους βοήθησε περισσότερο η κακή ακουστική. 

Με ακόμα χειρότερο ήχο, ίσως και τον χειρότερο ολόκληρου του διημέρου, ήρθαν αντιμέτωποι οι Girls Against Boys. Βασιζόμενη στον τοίχο από το διπλό μπάσο, ό,τι και αν προσπάθησε η παρέα του Scott McCloud, χάθηκε μέσα στα γενικότερα προβλήματα. Λόγω καθυστέρησης του προγράμματος του main stage, για περίπου μιάμιση ώρα, οι Girls Against Boys βρέθηκαν να παίζουν την ίδια ώρα περίπου με τους δικούς μας A Victim Of Society που εμφανίζονταν στην εξωτερική σκηνή. Όσο πρόλαβα να τους δω (για δεύτερη φορά μετά το live των Dissappears), μου φάνηκαν ιδιαίτερα καλοί δικαιολογώντας τη διαφήμιση αλλά και το ντόρο που έχει κάνει το ντεμπούτο άλμπουμ τους, "Distractions", παρά τον αρκετά γνώριμο θόρυβο που παράγουν. Στην ίδια σκηνή αμέσως μετά εμφανίστηκαν οι No Age, οι οποίοι βασίστηκαν κυρίως στην περσινή τους κυκλοφορία με τίτλο "An Object", που όπως φάνηκε προσφέρεται για live. Το γκρουπ από το Λος Άντζελες κατάφερε να κερδίσει τη μεγαλύτερη μερίδα του κόσμου που το παρακολούθησε και το αποχαιρέτησε με μια διασκευή σε Black Flag. 

Το μεγάλο όμως όνομα της πρώτης ημέρας του φεστιβάλ ήταν αναμφίβολα οι Wild Beasts. Είναι από τις λίγες περιπτώσεις που με έχει κερδίσει τόσο πολύ ζωντανά ένα συγκρότημα, μιας και ως τώρα τους παρακολουθούσα (δισκογραφικά) από κάποια απόσταση. Ο νέος τους δίσκος "Present Tense", με την πιο ηλεκτρονική προσέγγιση, στον οποίο στηρίχτηκε το σετ τους αποδόθηκε καταπληκτικά, με τα διπλά φωνητικά - και γενικότερα όλο το γκρουπ - σε πλήρη αρμονία, χαρίζοντας μια ξεχωριστή εμφάνιση που αποτέλεσε ίσως και την καλύτερη στιγμή του διημέρου. 

Την σκυτάλη πήραν οι 65daysofstatic με το "χορευτικό" post rock τους να ενδείκνυται για live αλλά και για την συγκεκριμένη ώρα. Οι Βρετανοί, με το instrumetal σετ τους, που ακούγεται σαν ένα κομμάτι, εμφανίστηκαν με γεμάτο ήχο και περίσσεια ενέργεια, καταφέρνοντας να την μεταδώσουν στο κοινό, το οποίο ανταποκρίθηκε πλήρως. To συγκρότημα το ήξερα και έχω ακούσει τις δουλειές του, αλλά με αυτή την εμφάνιση δηλώνω πλέον φανατικός φίλος τους. Τελευταία μπάντα που παρακολούθησα στο πρώτο μέρος του Plisskën ήταν οι Fuck Buttons. Δεν είμαι φαν του γκρουπ, αλλά όση ώρα τους παρακολούθησα δεν στάθηκε ικανή για να μου αλλάξει γνώμη ή να με κρατήσει περισσότερο στο φεστιβάλ.

Διαβάστε για τη δεύτερη ημέρα του Plisskën Festival (Σάββατο 7 Ιουνίου 2014) εδώ.

Μετά από την ανακοίνωση της πολύ ενδιαφέρουσας πρώτης φουρνιάς ονομάτων, οριστικοποιήθηκε πριν από λίγη ώρα το line-up του φετινού Plisskën Festival. Από τις νέες προσθήκες ξεχώρισα το όνομα των Wild Beasts, συγκρότημα που λογικά θα τραβήξει και τον περισσότερο κόσμο, αλλά και αυτά των Suuns, που πέρσι κυκλοφόρησαν το αξιόλογο, πιο πειραματικό post-punk δίσκο "Images du Futur", Mount Kimbie, που θα παρουσιάσουν το τελευταίο τους άλμπουμ "Cold Spring Fault Less Youth", όπως και των "δικών" μας Plastic Flowers, The Noise Figures και A Victim of Society. Φυσικά αυτά είναι μόνο 6 από τα 25 συγκροτήματα/ καλλιτέχνες που ανακοινώθηκαν. Δείτε το πλήρες line-up αλλά και όλες τις πληροφορίες που αφορούν το φεστιβάλ εδώ.