POEt'S SOUND

Το Death Above Life των Σουηδών Orbit Culture κυκλοφόρησε το 2025 και το artwork του είναι από εκείνες τις περιπτώσεις που σε κερδίζουν με την πρώτη ματιά. Τη δημιουργία του ανέλαβε ο Miroslav Pecho, με τον Niklas Karlsson να συμβάλλει επίσης στο εικαστικό κομμάτι. Το συγκρότημα ήθελε κάτι ασπρόμαυρο, σκοτεινό και με μια σχεδόν απόκοσμη αισθητική, και όταν ανακάλυψαν τη δουλειά του Pecho, ένιωσαν πως είχαν βρει ακριβώς αυτό που έψαχναν. Μάλιστα, αντί να δημιουργηθεί το artwork πάνω σε έτοιμα τραγούδια, οι Orbit Culture συνηθίζουν να βρίσκουν πρώτα μια εικόνα που τους εμπνέει και στη συνέχεια να γράφουν τη μουσική γύρω από αυτήν. Το αποτέλεσμα ταιριάζει απόλυτα με τον βαρύ, μηχανικό ήχο της μπάντας, θυμίζοντας κάτι ανάμεσα σε εφιάλτη και εικόνα από κάποιο δυστοπικό sci-fi σύμπαν. Προσωπικά, λατρεύω αυτή την αισθητική, ειδικά όταν συνδυάζει το οργανικό με το απόκοσμο, χωρίς να χρειάζεται να καταφύγει σε έντονα χρώματα ή υπερβολικές λεπτομέρειες για να δημιουργήσει ατμόσφαιρα.

Αν υπάρχει ένας δίσκος που συνδυάζει δύο από τις μεγάλες μου αγάπες, το death metal και το Warhammer 40K, αυτός δεν είναι άλλος από το Realm of Chaos των Bolt Thrower. Κυκλοφόρησε το 1989 και είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με τον κόσμο του Warhammer 40,000, τόσο μουσικά όσο και εικαστικά. Το αρχικό εξώφυλλο, ζωγραφισμένο από τον John Sibbick για λογαριασμό της Games Workshop, προέρχεται από την εποχή του πρώτου Warhammer 40K και αποτυπώνει ακριβώς εκείνη την παλιά, βρώμικη και χαοτική αισθητική που έχω λατρέψει σε αυτό το σύμπαν.

Το εξώφυλλο του Lateralus των Tool είναι από εκείνες τις περιπτώσεις που το artwork δεν λειτουργεί απλώς ως συνοδευτικό του δίσκου, αλλά αποτελεί κομμάτι της ίδιας της εμπειρίας του.

    Κυκλοφόρησε το 2001 και δημιουργήθηκε από τον Alex Grey, με καλλιτεχνική διεύθυνση του Adam Jones, ο οποίος είχε ζητήσει μια ανατομική απεικόνιση του ανθρώπινου σώματος μέσα από διαφορετικά επίπεδα Η ιδιαιτερότητα της αρχικής έκδοσης του CD ήταν πως περιλάμβανε διαφανή, πολυεπίπεδα φύλλα, τα οποία μπορούσες να ξεφυλλίσεις αποκαλύπτοντας σταδιακά το εσωτερικό του ανθρώπινου σώματος. Από τους μύες και τα όργανα μέχρι το νευρικό σύστημα και τις πιο αφηρημένες, πνευματικές απεικονίσεις, το artwork σε οδηγούσε από την εξωτερική εμφάνιση προς κάτι βαθύτερο. Στο κέντρο αυτής της εικαστικής προσέγγισης βρίσκεται το χαρακτηριστικό μάτι, ένα σύμβολο που ο Grey συνδέει με τη διευρυμένη συνείδηση και την πνευματική αφύπνιση. Άλλωστε, μεγάλο μέρος της δουλειάς του κινείται ακριβώς σε αυτή τη συνάντηση ανατομίας, συνείδησης και πνευματικότητας.

    Και κάπου εδώ το εξώφυλλο αρχίζει να δένει ιδανικά με τη θεματολογία του Lateralus, έναν δίσκο που καταπιάνεται με την αυτογνωσία, την προσωπική εξέλιξη και την προσπάθεια να ξεπεράσουμε τα όρια της αντίληψής μας. Δεν είναι τυχαίο πως ακόμη και το ομώνυμο κομμάτι παίζει στιχουργικά με την ακολουθία Fibonacci, ενισχύοντας αυτή την αίσθηση μιας διαρκούς εξέλιξης και αναζήτησης. Προσωπικά, αυτό που βρίσκω ιδιαίτερα ενδιαφέρον στο artwork είναι πως όσο προχωράς προς τα μέσα, τόσο περισσότερο απομακρύνεσαι από την απλή ανατομική απεικόνιση και πλησιάζεις σε μια πιο συμβολική προσέγγιση του ανθρώπου. Σαν να σου υπενθυμίζει πως αυτό που βλέπουμε στην επιφάνεια είναι μόνο ένα μικρό μέρος αυτού που πραγματικά είμαστε....

Αν υπάρχει ένα πράγμα που ταιριάζει απόλυτα στους Anaal Nathrakh, αυτό είναι η εικόνα της απόλυτης κόλασης. Και δύσκολα θα μπορούσαν να βρουν καλύτερο artwork για το “The Whole of the Law” από αυτό που τελικά επέλεξαν. Το εξώφυλλο αποτελεί ένα κομμάτι από έναν πολύ μεγαλύτερο πίνακα του Γάλλου ζωγράφου William-Adolphe Bouguereau, με τίτλο “Dante and Virgil in Hell”, που δημιουργήθηκε το 1850. Ο πίνακας είναι εμπνευσμένος από την “Κόλαση” του Dante και απεικονίζει τον Dante και τον Virgil να παρακολουθούν δύο καταραμένες ψυχές, τον Capocchio και τον Gianni Schicchi, να μονομαχούν. Η σκηνή στο κέντρο είναι ιδιαίτερα βίαιη, με τον Schicchi να δαγκώνει τον Capocchio στον λαιμό.

   Και αυτό είναι που κάνει τον πίνακα τόσο ιδιαίτερο. Παραμορφωμένα σώματα, έντονη μυϊκή ανατομία, δυνατές αντιθέσεις φωτός και σκιάς και μια σκηνή που αποτυπώνει με ωμή ένταση την αγριότητα της Κόλασης. Το έργο αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα του σκοτεινού ρομαντισμού και της γοητείας που ασκούσαν η Κόλαση, ο θάνατος και το μακάβριο στους καλλιτέχνες της εποχής. 

    Και κάπως έτσι φτάνουμε στους Anaal Nathrakh. Πάνω από έναν αιώνα αργότερα, η μπάντα παίρνει ένα κομμάτι αυτού του τεράστιου πίνακα και το κάνει εξώφυλλο για έναν δίσκο που κινείται σε παρόμοια θεματολογία: βία, καταστροφή, ανθρώπινη κτηνωδία και τη σκοτεινή πλευρά της ανθρωπότητας. Ένα artwork που είχε ήδη τη δική του δύναμη από το 1850 και βρήκε, τόσα χρόνια αργότερα, ένα απρόσμενα ταιριαστό ταίρι στους Anaal Nathrakh. Η Κόλαση του Dante συναντά την Κόλαση των Anaal Nathrakh.....