POEt'S SOUND

Η τελευταία ημέρα του φετινού Release Athens Festival μας επιφύλασσε ένα από τα πιο δυνατά line-up. Αρχικά όμως θα ήθελα να αναφερθώ στην διοργάνωση που μετά από όσα συνέβησαν στη μέρα των Bauhaus, πρότεινε τη μισή τιμή εισιτηρίου για την συναυλία του Iggy Pop και Liam Gallagher, μια κίνηση που για οποιουσδήποτε λόγους και να έγινε αξίζει συγχαρητήρια. Κάτι τέτοιο δείχνει ότι σέβεται τους πελάτες της αλλά και η ίδια θα βγει κερδισμένη από το σύνολο των επιπρόσθετων εισιτηρίων και όλα τα υπόλοιπα που τα συνοδεύουν. Για το προηγούμενο Σάββατο λοιπόν, δεν πρόλαβα τους Vended, με τους γιους των Corey Taylor και Shawn "Clown" Crahan, αλλά από τα σχόλια που μου μετέφεραν είναι μπάντα που αξίζει κάποιος να τσεκάρει.

Οι Jinjer έχουν ακουστεί αρκετά τελευταία και αυτό οφείλεται σε δυο λόγους. Πρώτον για το πολύ αξιόλογο περσινό τους άλμπουμ με τίτλο "Wallflower" και φυσικά για την Tatiana Shmailyuk. Η τελευταία είναι εξαιρετική performer ενώ οι εναλλαγές των πιο βαριών και καθαρών φωνητικών ήταν εξαιρετικές. Άλλωστε δεν πρόκειται για ένα καινούριο σχήμα μιας και δισκογραφεί από το 2014 και θεωρώ ότι δεν έχει έρθει ακόμα η καλύτερη στιγμή τους. Αυτό φαίνεται και από το setlist τους, που μπορεί το "Call Me A Symbol", "Pisces" και "Vortex" να ξεσηκώνουν το κοινό, αλλά δεν έχουν ακόμα τα κομμάτια για να κρατήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον σε μιας ώρας συναυλία. Συνολικά όμως ήταν πολύ καλοί και είναι σίγουρο ότι θα τους τσεκάρω και στο μέλλον. Δεν έλειψαν φυσικά και τα μηνύματα κατά του πολέμου μιας και το συγκρότημα κατάγεται από την Ουκρανία.

Σειρά είχαν οι Sepultura και ξέρω ότι ένα μεγάλο μέρος του κοινού περίμενε να τους δει όσο και τους Slipknot. Δεν θα μπω στη λογική αν χωρίς τα αδέρφια Cavalera είναι tribute μπάντα, αλλά σίγουρα είναι περίεργο που εμφανίζονται με ένα μόλις μέλος από την κλασσική τους σύνθεση. Φυσικά, ο τραγουδιστής Derrick Green είναι νομίζω περισσότερα χρόνια πλέον από τον Max Cavalera, ενώ ο Andreas Kisser έλειπε λόγω του χαμού της συζύγου του. Η απόδοσή τους ήταν όμως φανταστική και αντάξια του ονόματος που κουβαλούν ως ένα από τα κορυφαία metal σχήματα και αν και γινόταν χαμός σε όλη τη διάρκεια του σετ τους, το κλείσιμο με τέσσερα κλασσικά κομμάτια δυναμίτες στη σειρά, "Refuse/Resist", "Arise", "Ratamahatta" και "Roots Bloody Roots" κέρδισε τις εντυπώσεις.

Τι να πρωτογράψω για την εμφάνιση των Slipknot; Αρχικά, να δηλώσω ότι ήταν η πρώτη φορά που είχα την ευκαιρία να τους παρακολουθήσω οπότε δεν είχα μέτρο σύγκρισης με προηγούμενες εμφανίσεις τους. Πρώτο συμπέρασμα είναι ότι πρόκειται όμως για μια από τις κορυφαίες μπάντες που έχω δει ζωντανά. Η ενέργεια που μεταδίδουν είναι ασύλληπτη, κάτι που παρασύρει το κοινό με έναν μοναδικό τρόπο. Λίγο μετά τις 11 όταν και κατέβηκε το πανό των Slipknot για να μπουν με το "Disasterpiece" καταλάβαινες ότι έβλεπες κάτι ξεχωριστό. Τέτοια σύνδεση μεταξύ κοινού και συγκροτήματος είναι σπάνια. Τα σκηνικά ήταν πολύ εντυπωσιακά αλλά λειτουργούν καθαρά συμπληρωματικά και θεωρώ ότι ακόμα και να έλειπαν η γνώμη μου για το συγκεκριμένο live θα ήταν η ίδια. Τόσο μεγαλοπρεπής ήταν η εμφάνιση των Slipknot που δεν άφηνε περιθώρια γιατί θεωρούνται ένα από τα καλύτερα γκρουπ του πλανήτη (τουλάχιστον ζωντανά). Το σετ τους δεν νομίζω ότι μπορούσε να αφήσει κανέναν παραπονεμένο, αν και μου φάνηκε λίγο κουτσουρεμένο σε σχέση με αντίστοιχα σε άλλα φεστιβάλ του εξωτερικού, ενώ έπαιξαν και το καινούριο "The Chapeltown Rag". Δε θα μπορούσα να ξεχωρίσω κάποια κορυφαία στιγμή μιας και σε όλο το σετ δεν υπήρξε ούτε υπόνοια κοιλιάς. Προσωπικά όμως χάρηκα λίγο περισσότερο με τα "Wait And Bleed", "Before I Forget", "Unsainted", "The Heretic Anthem" και "Duality" ενώ το κλείσιμο με το "Surfacing" ήταν ιδανικό. Με λίγα λόγια απλά ασύλληπτοι.

Νομίζω ότι δεν έχω δει περισσότερο κόσμο στην Πλατεία Νερού, με εξαίρεση ίσως το live των The Cure. Το επίσης ευχάριστο είναι ότι ο κόσμος αποτελούνταν από άτομα διάφορων ηλικιών, με τις μικρότερες ηλικίες να διεκδικούν τη μερίδα του λέοντος. Αυτό είναι ιδιαίτερα θετικό μιας και δείχνει ότι οι Slipknot παραμένουν σχετικοί 23 χρόνια μετά το μοναδικό ντεμπούτο τους και από την άλλη αναμενόμενο μιας και αποτελούν μια τεράστια μπάντα. Μαζί με τον Nick Cave αποτέλεσαν τις καλύτερες συναυλίες του καλοκαιριού. 

Η επιστροφή των Iron Maiden στην χώρα μας, τέσσερα χρόνια μετά τη τελευταία τους εμφάνιση, ήταν ίσως η πιο διαφημισμένη συναυλία του καλοκαιριού. Την ιστορική metal μπάντα την είχα παρακολουθήσει δυο φορές στο παρελθόν, με τη δεύτερη όμως να είναι το μακρινό 2000 με την επιστροφή του Bruce Dickinson στο σχήμα. Οπότε είχα λίγο μεγαλύτερο ενδιαφέρον να δω πως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα για το γκρουπ, έχοντας παράλληλα ακούσει και διθυραμβικά σχόλια για την προηγούμενη επίσκεψή τους.

Την αρχή έκαναν οι Lord Of The Lost, οι οποίοι αποτέλεσαν προσωπική επιλογή του Steve Harris για την συγκεκριμένη περιοδεία του "Τέρατος". Παρόλο που ο τελευταίος δίσκος τους ήταν από τις καλύτερες δουλειές τους και ένα από τα κορυφαία άλμπουμ του 2021 για αυτό το blog, δεν είχα υψηλές προσδοκίες για το live κρίνοντας και από άλλα συγκροτήματα του είδους. Οι Lord Of The Lost όμως ήταν απολαυστικοί με σύμμαχο έναν ιδιαίτερα καλό ήχο και φυσικά έναν πολύ καλό frontman. O Chris Harms είχε εξαιρετική απόδοση και στο μισάωρο που διήρκησε η εμφάνισή τους προσπαθούσε να ξεσηκώσει και να αλληλεπιδράσει με τον κόσμο. Μπορεί ο ήχος του γκρουπ να μην περιορίζεται στα κλασσικά gothic metal πλαίσια (μιας και ενσωματώνει πολλά άλλα στοιχεία από pop μέχρι industrial rock), αλλά θα ήταν πολύ δύσκολο να κερδίσει το συγκεκριμένο κοινό. Μάλλον έξυπνη κρίνεται και η επιλογή τους να μην βασίσουν το σετ τόσο στο νέο τους δίσκο, αλλά στο λίγο πιο βαρύ "Thornstar" (αν και ένα "Priest" έλειψε πολύ). Σειρά είχαν οι Airbourne, ένα συγκρότημα που στην αρχή της καριέρας τους, στα τέλη των 00s, είχαν γνωρίσει μια κάποια επιτυχία. Για τους συγκεκριμένους δεν μπορώ να πω πολλά μιας και ποτέ δεν μου άρεσαν. Πάντα μου φαίνονταν σαν μια φτωχή - κακή κόπια των AC/DC, αλλά ζωντανά τα πράγματα ήταν ακόμα χειρότερα μιας και αποτέλεσαν ένα από τα πιο βαρετά - αδιάφορα συγκροτήματα που έχω παρακολουθήσει. Σκιπ...

Ακριβώς σύμφωνα με το πρόγραμμα, γύρω στις 9 ακούστηκε το "Doctor Doctor" των UFO που σηματοδοτεί και την είσοδο των Iron Maiden στη σκηνή. Το σχήμα βγήκε με τρία κομμάτια από το νέο του άλμπουμ, από τα οποία το "The Writing On The Wall" κέρδισε περισσότερο τις εντυπώσεις. To "Revelations" μας έβαλε καλύτερα στο κλίμα μιας Maiden συναυλίας, για να ακολουθήσει το "Blood Brothers" που αποτελεί μια αρκετά καλή στιγμή από την πιο πρόσφατη ιστορία του γκρουπ. Το "Sign Of The Cross" είναι ένα από τα αγαπημένα μου Maiden κομμάτια και ένα από αυτά που δεν είχα ακούσει ποτέ ζωντανά. Όταν αυτό το τραγουδάει ο Dickinson εννοείται το πάει σε άλλη διάσταση και αποτέλεσε μια από τις κορυφαίες στιγμές της εμφάνισης του συγκροτήματος. Οι άλλες για εμένα ήταν το "Flight Of Icarus", το μνημειώδες "Hallowed Be Thy Name" και το "The Clansman" (ξέρω δυο κομμάτια από τα τέσσερα που στον δίσκο τραγουδάει ο Bayley αλλά είπαμε με τον Dickinson πηγαίνουν σε άλλο επίπεδο). Προφανώς όλοι περίμεναν κλασσικά κομμάτια όπως τα "Fear Of The Dark", "The Trooper" και "Run To The Hills" στα οποία χτυπήθηκαν και περισσότερο. 

Η στιγμή όμως που συζητήθηκε περισσότερο εντοπίζεται στο "The Number Of The Beast" όταν κάποιος οπαδός άναψε κάποιο καπνογόνο μπροστά στον Dickinson, με αποτέλεσμα τον τελευταίο να αποχωρεί από τη σκηνή. Όταν αποφάσισε να επιστρέψει ήταν εντελώς εκτός ρυθμού και συγχρονισμού με την υπόλοιπη μπάντα, κάτι που ξαναβρήκε προς το τέλος του κομματιού. Δυστυχώς τέτοια θέματα καλό είναι να αντιμετωπίζονται από τη διοργανώτρια εταιρία, η οποία ήταν ελλιπής σε πάρα πολλά θέματα. Όσο αφορά το θέμα με τα καπνογόνα θεωρώ ότι μπορεί να αντιμετωπιστεί από την οποιαδήποτε εταιρεία και καλό θα ήταν να μην υπάρχουν δικαιολογίες του τύπου ότι πρόκειται για metal συναυλία για να καλύψουν ανεύθυνες συμπεριφορές. Φυσικά όσο δίκιο και να είχε ο Bruce, που είχε, θα μπορούσε να είχε καλύτερη αντιμετώπιση, αλλά νομίζω ότι τα αίτια και τα νεύρα έχουν βαθύτερες ρίζες που μπορεί να μην οφείλεται στο συγκεκριμένο οπαδό αλλά προς τη διοργάνωση. Και μιας και αναφέρθηκα στη διοργάνωση, εντύπωση μου έκανε ότι ο χώρος που αντιστοιχούσε στις θέσεις Standing A έφταναν μέχρι τη μέση του γηπέδου αναγκάζοντας ακόμα και όσους βρίσκονταν κάγκελο στο χώρο Standing B να βλέπουν τα συγκροτήματα σαν μυγάκια. Επίσης πάλι καλά δεν είχαμε κάποιο δυσάρεστο απρόοπτο γιατί με την μια έξοδο που υπήρχε για όλο αυτό το χώρο θα μπορούσαμε να θρηνήσουμε θύματα. Ευτυχώς το γεγονός με το καπνογόνο έδειξε να ξεπερνιέται με το σχήμα να συνεχίζει δυναμικά με το "Iron Maiden". Με δυο encore και το "Aces High" μας άφησαν αποδίδοντας για άλλη μια φορά σε πολύ υψηλά επίπεδα, αντίστοιχα της ιστορία τους. Σε σχέση με τις προηγούμενες εμπειρίες μου, θα έλεγα ότι οι Maiden πλέον δίνουν λίγο μεγαλύτερη βάση στο σόου τους, μιας και το όνομα τους με τα χρόνια έχει γιγαντωθεί ακόμα περισσότερο, το οποίο είναι κατά γενική ομολογία αρκετά εντυπωσιακό. Πέρα από το σόου όμως, μια συναυλία των Iron Maiden είναι κυρίως μια γιορτή στην οποία δύσκολα δεν θα περάσει κάποιος καλά, κάτι που επαληθεύτηκε, παρά τα όποια παρατράγουδα, με εμφαντικό τρόπο για άλλη μια φορά.

Λίγες ημέρες πριν την εμφάνισή τους στην χώρα μας, οι Slipknot ανακοίνωσαν το καινούριο τους άλμπουμ. Αυτό τιτλοφορείται "The End, So Far" και θα είναι διαθέσιμο στις 30 Σεπτεμβρίου. Ο τίτλος δεν υποδηλώνει κάτι για το μέλλον της μπάντας, αλλά το τέλος της συνεργασίας τους με τη δισκογραφική εταιρία Roadrunner Records. Επίσης αποκάλυψαν και το νέο κομμάτι "The Dying Song (Time To Sing)", όπως και το αντίστοιχο βίντεο για αυτό. Το νέο single αποτελεί το δεύτερο δείγμα από τον έβδομο δίσκο των Slipknot, αφού προς το τέλος της προηγούμενης χρονιάς είχαν παρουσιάσει και το κομμάτι "The Chapeltown Rag". Να θυμίσω ότι το "The End, So Far" έρχεται τρία χρόνια μετά το εξαιρετικό "We Are Not Your Kind", ένα άλμπουμ που αποτέλεσε ένα από τα κορυφαία του 2019 για το POEt'S SOUND.

Πριν από λίγο καιρό ο Luis Vasquez τον νέο δίσκο των The Soft Moon. Το πρώτο κομμάτι που ακούσαμε από την επερχόμενη δουλειά του ήταν το "Him", το οποίο ήταν λίγο αδιάφορο ή καλύτερα συνηθισμένο για τα δεδομένα του σχήματος. Τώρα επέστρεψε με νέο κομμάτι με τίτλο "Become The Lies", το οποίο μπορείτε να το ακούσετε παρακάτω. Το "Exister" θα κυκλοφορήσει στις 23 Σεπτεμβρίου από την Sacred Bones Records.