POEt'S SOUND

Σε λιγότερο από έξι ημέρες αναμένεται να κυκλοφορήσει ο νέος δίσκος των White Lies, "Big TV". Η μπάντα αποφάσισε να διαθέσει άλλο ένα νέο κομμάτι, μετά το "Getting Even" και το single "There Goes Our Love Again". Ακούστε το μελωδικό "Change" παρακάτω:

Δυο αρκετά αξιόλογα συγκροτήματα της λεγόμενης post-punk revival σκηνής, αποφάσισαν να διαλυθούν. Οι The Cinematics πρόλαβαν να μας χαρίσουν δυο πολύ καλά άλμπουμ, το "A Strange Education" του 2007 και το "Love and Terror" του 2009, με το δεύτερο να αποτελεί και προσωπικό αγαπημένο. Το τελευταίο δείγμα από τους Σκοτσέζους ήταν το προ τριετίας  ΕΡ "Silent Scream". Η μπάντα πέρα από την σχετική ανακοίνωσε που εξέδωσε στην επίσημη ιστοσελίδα της, διέθεσε και το τελευταίο κομμάτι που ηχογράφησε με τίτλο "Nausea", το οποίο προορίζονταν αρχικά για το νέο της άλμπουμ. 

Η πορεία των The Chapman Family ήταν λίγο πιο σύντομη από αυτή των The Cinematics, μιας και πρόλαβαν να κυκλοφορήσουν μόνο ένα άλμπουμ, το "Burn Your Town" του 2011. Πέρσι το ΕΡ τους "Cruel Britannia" άφησε αρκετές υποσχέσεις, ενώ φέτος κυκλοφόρησαν τα singles, "ADULT" και "This One's For Love" - το επίσημο βίντεο κλιπ του δεύτερου μπορείτε να δείτε παρακάτω. Στις 22 Ιουλίου όμως γνωστοποίησαν μέσω facebook την διάλυση της μπάντας, με την τελευταία ζωντανή τους εμφάνιση να λαμβάνει χώρα τέσσερις μέρες αργότερα (χάρη στον Youtube χρήστη odash76 μπορείτε να την παρακολουθήσετε ολόκληρη εδώ).

Το "In This Light and on This Evening", πέρα από το πιασάρικο πρώτο single "Papillon", ήταν ένα άλμπουμ που με κέρδιζε όλο και περισσότερο με την κάθε ακρόαση. Ο νέος δίσκος των Editors αποτελεί μια από τις χειρότερες προπαραγγελίες που έχω πραγματοποιήσει ποτέ. Φυσικά βιάστηκα αν και είχα όλες τις ενδείξεις για το αποτέλεσμα, ιδίως μετά και από το πρώτο τους single "A Ton of Love" που το θεωρώ το χειρότερο κομμάτι που έχει παρουσιάσει η μπάντα από το Birmingham. Δεν είναι βέβαια όλα τα κομμάτια στο ίδιο επίπεδο, απλώς έχουν θαφτεί κάτω από την soft-pop προσέγγιση και την παραγωγή, υπεύθυνος για την οποία είναι ο Jacquire King (μπορεί να επιλέχτηκε με γνώμονα την δουλειά του στους Kings of Leon), που επέλεξε το συγκρότημα για το "The Weight Of Your Love". Ο ήχος τους στο τέταρτο άλμπουμ της καριέρας τους βρίσκεται κάπου μεταξύ REM, U2 και Snow Patrol, με κάποια στοιχεία που πολύ θα ήθελαν να φέρνουν στο μυαλό τους Arcade Fire. Πέρα από το ενδιαφέρον εναρκτήριο κομμάτι, "The Weight" που μοιάζει να ξέμεινε από τον προηγούμενο δίσκο τους, υπάρχει το eurovision-άτο "What is this Thing called Love" (αν και υποτίθεται ότι γράφτηκε για διαγωνιζόμενο του βρετανικού X-Factor), το "Hyena" που προσπαθεί μάταια να επαναφέρει τις post-punk μνήμες του παρελθόντος τους, ενώ τα "Sugar", "Nothing" καθώς και τα δυο κομμάτια που κλείνουν τον δίσκο, κυλούν τόσο βασανιστικά βαρετά σαν να πρόκειται για τίποτα ατελείωτα έπη. Εξαίρεση αποτελεί το δεύτερο, πιο ξεσηκωτικό, single "Formaldehyde" και ακόμα μεγαλύτερη το "Honesty". Η καλύτερη σύνθεση του δίσκου είναι με διαφορά το φορτισμένο "Two Hearted Spider", αν και σε μια αρκετά πιο αποδομημένη εκδοχή που υπολείπεται πολύ από την αντίστοιχη live που κυκλοφορούσε στο διαδίκτυο εδώ και καιρό. Ίσως όλα αυτά απλά φανερώνουν πόσο σημαντικό ρόλο είχε, και πόσο πλήγωσε το γκρουπ η αποχώρηση του κιθαρίστα Chris Urbanowicz. Πέρα από τον ήχο, ακόμα και η επιλογή των τραγουδιών για το άλμπουμ μου φαντάζει περίεργη μιας και στο δεύτερο cd της ειδικής έκδοσης περιλαμβάνονται τα "The Sting" και "Get Low", που είναι πολύ πιο ενδιαφέροντα από οτιδήποτε μπορεί κανείς να ακούσει στο "The Weight Of Your Love" (με εξαίρεση το "Two Hearted Spider"). Ιδίως για το "The Sting", το οποίο έλαβε την αντίστοιχη ηχητική περιποίηση, έχω μιλήσει αρκετές φορές παλιότερα. Το κομμάτι απέχει τόσο πολύ από την ζωντανή εκτέλεση όσο η Ελλάδα από την ανάπτυξη. Ανεξάρτητα αν με αυτό τον δίσκο θα φτάσουν στο Coldplay-stadium rock επίπεδο που προφανώς στοχεύουν, το "The Weight Of Your Love" αποτελεί την πιο "φτωχή" τους κυκλοφορία.

Βαθμολογία: 4 / 10

Μια επανακυκλοφορία όχι από το πολύ μακρινό παρελθόν, μιας και το "The Blackout" των Tunnels κυκλοφόρησε αρχικά μόλις πριν δυο χρόνια. Η Thrill Jockey αποφάσισε να ξαναπαρουσιάσει τόσο σύντομα ένα άλμπουμ που σηματοδότησε σημαντική ηχητική αλλαγή στο ύφος του σχήματος. Οι Tunnels αποτελούν βασικά το προσωπικό έργο του Nick Bindeman (γνωστός από τους ψυχεδελικούς Jackie-O Motherfucker) με αρκετές κυκλοφορίες σε cd-r και κασέτες (βλέπε discogs). Στον συγκεκριμένο δίσκο ο Bindeman αφήνει στην άκρη τις κιθάρες, για χάρη ενός πιο goth-ίζων minimal synth ήχου με pop καρδιά. Το "The Blackout" το πρωτοάκουσα πέρσι και μου έχει κρατήσει συντροφιά πολλές φορές μέχρι σήμερα. Αν και δεν είναι πρωτότυπο ότι οι αναφορές του είναι ριζωμένες στις ηλεκτρονικές δουλειές των 70s και των 80s, αυτές ποικίλουν από την synth pop, darkwave μέχρι και την industrial σκηνή της δεκαετίας του 80. Από το εναρκτήριο "Crystal Arms" με τις Cabare Voltaire επιρροές, στο βιομηχανικό pop του "Deux", και στα σχεδόν post-punk-ικά "Without Light" και "Dead Ringers", το "The Blackout" αποτελεί ένα απολαυστικό άκουσμα, με το "Solid Space" να ακούγεται σαν να διασκευάζει David Bowie ο John Maus. Η επανακυκλοφορία αυτή απλώς έρχεται να επιβεβαιώσει την επιτυχία του ηλεκτρονικού πειράματος του Bindeman.

Δυο χρόνια έχουν περάσει από το "Feel It Break", και το κόλλημα μου με το καταπληκτικό ντεμπούτο των Austra καλά κρατεί. Η δεύτερη δισκογραφική τους δουλειά με τίτλο "Olympia", που κυκλοφόρησε στις 18 Ιουνίου, βρίσκει την Katie Stelmanis και την παρέα της να ακολουθεί, ίσως με υπερβολική ευλάβεια, τα βήματα της προηγούμενης κυκλοφορίας της. Τα στοιχεία από το πρώτο τους άλμπουμ, όπως η ιδιαίτερη φωνή της Stelmanis -με τις αναφορές σε Zola Jesus να παραμένουν αν και σε μικρότερο βαθμό-, η θεατρικότητα, οι ηλεκτρονικές επιρροές από γκρουπ όπως οι The Knife και οι Fever Ray παραμένουν, με τις goth αποχρώσεις να δίνουν συχνά την θέση τους σε πιο χορευτικές διαθέσεις όπως φαίνεται και από το εναρκτήριο κομμάτι "What We Done?". Η live ηχογράφηση του δίσκου από μια ολοκληρωμένη μπάντα στόχευε σε ένα πιο άμεσο αποτέλεσμα και σε σημεία λειτουργεί ευεργετικά για το σχήμα. Η λιγότερο απομακρισμένη και πιο φωτεινή αισθητική αποτελούν ένα βήμα εξέλιξης για τους Austra, με το αποτέλεσμα όμως να δημιουργεί την αίσθηση της συνέχειας ή της επανάληψης της δουλειάς που παρουσίασαν δυο χρόνια πριν. Παρ' όλα αυτά, αδιάφορα κομμάτια στο άλμπουμ δεν υπάρχουν, με τα "Home" -που ήταν το πρώτο single και το οποίο περιλαμβάνει ίσως τους πιο προσωπικούς στίχους που έχει γράψει η Stelmanis-, "Painful Like" και "Annie (Oh Muse, You)" να αποτελούν τις προφανείς κορυφαίες του στιγμές. Το κακό είναι ότι όλες υπολείπονται των αντίστοιχων του ντεμπούτου των Austra. Το "Olympia" αποτελεί έναν καλό δίσκο, που όμως, όπως συχνά συμβαίνει μετά από τόσο εντυπωσιακά πρώτα άλμπουμ, βρίσκεται στην σκιά του "Feel It Break".

Βαθμολογία: 7 / 10