POEt'S SOUND

Οι Limbo όντας στις συστάσεις ως μπάντα στην Αθήνα ακόμα, ήρθαν σε επικοινωνία με τον Τούρκο σκηνοθέτη Hasan Kuyusu και γύρισαν κατά τη διάρκεια της άνοιξης το πρώτο video clip του συγκροτήματος με στόχο την καλύτερη προώθηση της οπτικής και ηχητικής ταυτότητας τους. Πρόκειται για ένα lowbudget κινηματογράφημα που όμως μπορεί να σταθεί άξια απέναντι σε «σοβαρές» επαγγελματικές δουλειές και να διεκδικήσει την προσοχή του καθένα.

Υποκινημένοι από τον εθισμό τους στους southern ήχους της κιθάρας, στο Burbon και στην Debby Shue, οι δημιουργοί, Anthony, G Daddie και Nais, βρέθηκαν στο δικό τους “μεταίχμιο”- ”Limbo” . Σε μια χώρα μικρή, μακριά απ’ τα όνειρα τους, κάπου στις αρχές του 2010, οι τρεις «καβαλάρηδες» αποφασίζουν και ξεκινούν την «πορεία προς τη Δύση» μαζί. Αποτυπώνουν το πρώτο υλικό του συγκροτήματος. Ένα συνονθύλευμα ήχων και ιδεών που συνδυάζει την παλιομοδίτικη garage ροκ, με την σύγχρονη ηλεκτρονική μουσική. Που διαπλέκει μέσα σε χιλιόμετρα καλωδίων την πίεση και τη ζαλάδα της αστικής ζωής, με την ασυμβίβαστη γοητεία και το πάθος της πραγματικής φύσης του ανθρώπου και εκρήγνει την αντίφαση στα μόνιτορς και τα ηχεία των ενισχυτών.

Το καλοκαίρι του 2010 ο Johnny και αργότερα ο Evan Handlet ακολουθούν την ίδια πορεία. Η πρώτη πρόκληση δεν αργεί. Η συμμετοχή στο 48hours Music Project, αποφέρει στους Limbo το Βραβείο Καλύτερης Μουσικής Σύνθεσης, για το τραγούδι “Intelligent Lovable”, και ενθαρρύνει στη συνέχεια της πορείας.

Έχοντας ήδη ολοκληρώσει την παραγωγή των πρώτων τους τραγουδιών και με ένα βίντεο-κλιπ στα χέρια, οι Limbo, είναι έτοιμοι να μεταδώσουν την ηλεκτρική τους ενέργεια επί σκηνής.

Ο ένατος προσωπικός δίσκος του Peter Murphy, με τίτλο “Ninth”, μπορεί να έρχεται 7 χρόνια μετά από το μέτριο “Unshattered” του 2004, αλλά άξιζε την αναμονή. Παρόλο που οι solo δουλειές του, με εξαίρεση 2-3 την δεκαετία του 80, με άφηναν λίγο αδιάφορο, το “Ninth” με εξέπληξε ευχάριστα. Ο “Godfather of Goth”, όπως είναι γνωστός, συνεχίζει στο άλμπουμ αυτό, με κεκτημένη ταχύτητα από το “Go Away White” των Bauhaus (διατηρώντας τις δυνατές κιθάρες) και παραδίδει έναν από τους καλύτερους δίσκους της καριέρας του. Αδύνατες στιγμές μέσα στο άλμπουμ δυσκολεύομαι να βρω, μιας και ακούγεται από την αρχή ως το τέλος δίχως να κουράσει πουθενά. Από τις πρώτες νότες του δυναμικού “Velocity Bird” (που φέρνει στο μυαλό Iggy Pop), το “See Saw Sway” που θυμίζει Bauhaus, το πιασάρικο single “I Spit Roses”, το post-punk δυναμίτη “Memory Go”, το “The Prince & Old Lady Shade” που μοιάζει σαν μίξη Bowie με Sisters, μέχρι και το τελευταίο μαγευτικό και ονειρικό “Crème de la Crème”, το “Ninth” σε καθηλώνει. Ο δίσκος αυτός εκπληρώνει τις προσδοκίες που μπορούν να έχουν οι φίλοι του goth θρύλου και τραγουδιστή των Bauhaus, Peter Murphy και ακόμα περισσότερο, φανερώνοντας διάθεση, νεύρο και φαντασία.