Αν όμως έπρεπε να αναφερθώ σε ένα κομμάτι που μου έρχεται πιο έντονα στο μυαλό από το 1990, θα έλεγα...brother, sister, give me, give me, deliverance, deliver me...

Τέσσερα χρόνια μετά την τελευταία τους επίσκεψη οι The Sisters Of Mercy επέστρεψαν για να μας θυμίσουν γιατί τα κομμάτια τους είναι τόσο διαχρονικά, όχι μόνο για τη goth κοινότητα αλλά για πολύ περισσότερο κόσμο. Άλλωστε θα παρουσίαζαν ένα best of set, όπως διαφημίζονταν, μιας και τις άλλες φορές έπαιξαν τα καινούρια κομμάτια από το πρόσφατο άλμπουμ τους. Πέρα από τη πλάκα, τα πράγματα σε μια συναυλία των Sisters είναι, λίγο έως πολύ, γνωστά. Παρόμοιο σετλιστ εδώ και τουλάχιστον είκοσι χρόνια, προηχογραφημένα μέρη και η φωνή του Eldritch να δεσπόζει. Οπότε ο κίνδυνος σε μια τέτοια ανάρτηση, είναι να μην επαναλάβω τα ίδια πράγματα με αυτά από τις προηγούμενες ανταποκρίσεις από τα live τους.

Αυτό που φυσιολογικά δεν είναι το ίδιο, είναι το support σχήμα. Η A.A. Williams έκανε μια αξιοπρεπής προσπάθεια να ζεστάνει τον κόσμο που είχε μαζευτεί στο Gazi Music Hall. Η dark folk μουσική της  με τα κιθαριστικά ξεσπάσματά της, παρουσιάζει ενδιαφέρον, ενώ μου έφερε στο μυαλό την Chelsea Wolfe και την Emma Ruth Rundle. Μπορεί ως ένα σημείο τα κομμάτια της να μου φάνηκαν λίγο επαναλαμβανόμενα, όμως το υλικό της μου φάνηκε αρκετά ελκυστικό ώστε να το ακούσω με μεγαλύτερη προσοχή μόνος μου. Άλλωστε μόλις φέτος κυκλοφόρησε το ομώνυμο ντεμπούτο EP της.

Συγκριτικά με την προηγούμενη φορά που είχα δει τους Sisters στον ίδιο χώρο, τα πράγματα ήταν περίπου στο μισό. Μισός ο κόσμος που παρευρέθηκε την Παρασκευή στο Gazi Music Hall, μισή και η ένταση του ήχου. Μάλλον η εμφάνισή τους το 2015 ήταν η καλύτερη τους από μεριάς ήχου από όσες φορές τους έχω παρακολουθήσει στην Ελλάδα. Όπως ανέφερα και στην αρχή της ανάρτησης, αν κάποιος έχει ξαναδεί το σχήμα, ξέρει τι να περιμένει. Για παράδειγμα η σπινταριστή εκδοχή του "Temple Of Love" που παρουσιάζουν εδώ και πάρα πολλά χρόνια δεν προσφέρει κ πολλά στο κομμάτι. Τους υπόλοιπους όμως κάτι τέτοιο δεν θα τους ενοχλήσει και θα χοροπηδήσουν με τα πιο κιθαριστικά κομμάτια τους, όπως τα "More" και "Vision Thing", έχοντας παράλληλα δει μια ιστορική μπάντα.


Φυσικά δεν μπορείς να μην ανατριχιάσεις όταν ακούς ύμνους όπως τα "Marian", "First And Last And Always", "Dominion/Mother Russia" ή ακόμα και τα "I Was Wrong" και "Flood II". Η φωνή του Andrew Eldritch βρίσκεται ακόμα σε πάρα πολύ καλά επίπεδα, αν και σε σημεία ξεχνούσε ή δεν έλεγε κάποιους στίχους. Μπορεί οι Sisters Of Mercy να θεωρούνται Η gothic rock μπάντα, αλλά η ατμόσφαιρα στα live τους μόνο τέτοια δεν είναι. Σε κάθε συναυλία τους ανακυκλώνουν υλικό από τη μικρή αλλά τόσο πλούσια ποιοτικά δισκογραφία τους, προσφέροντας μια πιο "γιορτινή" αίσθηση.


Το σετ τους έκλεισε ιδανικά με το "This Corrosion" και μας αποχαιρέτησαν μέσα σε κλίμα ευφορίας. Άλλωστε αυτό που σε τραβάει και δεν μπορείς να αντισταθείς σε μια εμφάνιση των Sisters, δεν είναι τόσο η απόδοσή τους ζωντανά, όσο η μοναδικότητα και η διαχρονικότητα της μουσικής τους.

Η φετινή μου αναδρομή ξεκινάει, όπως κάθε χρόνο, με ένα μουσικό ταξίδι τριάντα χρόνια πίσω. Το 1987 είχε τόσο μεγάλη και αξιόλογη δισκογραφική παραγωγή (κάτι που ισχύει σε μεγάλο ποσοστό για όλη τη δεκαετία του 80), που θα μπορούσα να παραθέσω είκοσι ή τριάντα άλμπουμ και πάλι κάποια εξαιρετικά να μείνουν έξω από την παρακάτω λίστα. Περισσότερο όμως το 1987 το έχω συνδέσει με τον δεύτερο δίσκο των The Sisters Of Mercy, με τον Andrew Eldritch να αποδεικνύει ότι μπορεί να τα καταφέρει εξίσου μοναδικά και χωρίς την βοήθεια των Wanyne Hussey και Craig Adams.
Αναμφίβολα ένα από τα συγκροτήματα που κυριαρχούν στα 80s είναι The Cure, οι οποίοι κυκλοφορούν τον έναν φανταστικό δίσκο μετά τον άλλο. Το ίδιο ισχύει και για τους The Jesus And Mary Chain και Depeche Mode. Δυστυχώς όμως ήταν η χρονιά που οι  The Smiths κυκλοφόρησαν την τελευταία τους δουλειά, αλλά τουλάχιστον μας άφησαν με άλλη μια κορυφαία δισκογραφική στιγμή.
Αξίζει επίσης να αναφερθώ σε δυο συλλογές, το "Substance" των New Order, η οποία περιελάμβανε όλα τα singles που η μπάντα αρνιόταν να συμπεριλάβει στα κανονικά άλμπουμ της, που έγινε η πιο επιτυχημένη εμπορικά κυκλοφορία τους μέχρι εκείνη τη στιγμή, αλλά και το "Through The Looking Glass", με διασκευές από Iggy Pop και Krafwerk μέχρι Billie Holiday και Dod Dylan, των Siouxsie And The Banshees. Όπως ανέφερα και στην αρχή της ανάρτησης, το 1987 παρουσιάστηκαν καταπληκτικά άλμπουμ, όπως αυτά των Anne Clark, Sad Lovers And Giants, Swans, Love And Rockets, Sonic Youth, The Psychedelic Furs, Jane's Addiction, Pulp, The Wedding Present, Wire, Primal Scream, Dinosaur Jr., Pixies, Public Image Ltd, Green River, The Sound και τόσων πολλών ακόμα, όμως τα κορυφαία μου δέκα είναι:

Η αναδρομή στις μουσικές των προηγούμενων δεκαετιών είναι κάτι που μου έχει γίνει συνήθεια τα τελευταία χρόνια. Η αρχή φέτος γίνεται από το 1986, μια χρονιά που η κυρίαρχη μουσική μόδα, το new wave, καλά κρατεί, ενώ η δεύτερη british invasion συνεχίζεται με τα βρετανικά συγκροτήματα να κυριαρχούν στα charts και στις δυο άκρες του Ατλαντικού. Δίσκοι ορόσημα κυκλοφορούν για πάρα πολλές σκηνές, από την pop μέχρι την metal. Ιδίως για τον "βαρύ" ήχο οι Iron Maiden, Metallica, Megadeth και Slayer παρουσιάζουν άλμπουμ - σταθμούς που μνημονεύονται μέχρι σήμερα. Αλλά αυτό που θα ξεχώριζα από τη συγκεκριμένη χρονιά θα ήταν το τρίτο και κορυφαίο άλμπουμ των The Smiths, που τον Ιούνιο που μας πέρασε συμπλήρωσε 30 χρόνια από την κυκλοφορία του. Το κορυφαίο όμως μουσικό νέο - "κουτσομπολιό" ανήκει, απροσδόκητα, στον Andrew Eldritch των The Sisters Of Mercy που πρόλαβε να καπαρώσει το όνομα Sisterhood για το νέο του άλμπουμ, αφήνοντας τους Wayne Hussey και Craig Adams να συνεχίσουν ως The Mission. Αξίζει επίσης να αναφέρω τα εξαιρετικά άλμπουμ των Talk Talk, REM, The Chameleons, Sonic Youth, PiL, Beastie Boys, New Model Army και των This Mortal Coil που δεν μου χώρεσαν στην παρακάτω λίστα, Τέλος το 1986 είναι η χρονιά που κυκλοφόρησε ο εθνικός μπασκετικός μας ύμνος, δηλαδή το "Final Countdown" των Europe...

10. Nick Cave & The Bad Seeds - Your Funeral… My Trial (Mute)

09. Clan of Xymox - Medusa (4AD Records)

01. The Smiths - The Queen Is Dead (Rough Trade)



Διαβάστε ακόμα:
Top 10: Τα καλύτερα άλμπουμ του 1984

Δυο ημέρες μετά τη συναυλία των Editors στο Gazi Music Hall, και οι The Sisters Of Mercy βρέθηκαν στον ίδιο χώρο για την αναβληθείσα συναυλία τους τον Οκτώβριο λόγω λαρυγγίτιδας του Eldritch. Αρχικά μου έκανε εντύπωση η εκτίμηση για την συγκεκριμένη συναυλία που αρχικά είχε προγραμματιστεί για το Fuzz, όταν στην ουσία γέμισε δυο Fuzz που ήταν και το πιο αναμενόμενο. Θα μπορούσε να έχει ίσως ακόμα και περισσότερο κόσμο αν το live δεν έπεφτε Κυριακή και δεν συνέπιπτε με μια από τις μεγαλύτερες ονομαστικές εορτές. Οι Mani Deum είναι ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ελληνικά συγκροτήματα των τελευταίων χρόνων, με το δεύτερο άλμπουμ τους "When Beauty Ends" να είναι μια από τις κορυφαίες ελληνικές δουλειές του 2014 για αυτό το blog. Το live αυτό, για όσο τους άκουσα, ήταν άλλη μια καλή ευκαιρία να υπερασπιστούν την παραπάνω άποψη. 

Τα λόγια για να περιγράψει κάποιος μια συναυλία των Sisters είναι αρκετά συγκεκριμένα, μιας και τα πράγματα είναι ως επί των πλείστων αναμενόμενα. Δεν ξέρω αν ήταν η καλύτερη εμφάνιση του σχήματος του Eldritch στην Ελλάδα όπως άκουσα πολλούς να σχολιάζουν μετά το τέλος της συναυλίας, αλλά σίγουρα ήταν αρκετά αξιοπρεπής έχοντας στο μυαλό τις άλλες φορές που τους έχω δει στο παρελθόν. Μην ξεχνάμε ότι όσο και να ενοχλούσε τον Eldritch, μιλάμε για ΤΗΝ goth μπάντα που δεν ήταν ποτέ για μαζική "κατανάλωση", οπότε το πιο συχνό άκυρο σχόλιο που ακούω για το live τους είναι "δεν ήταν και τίποτα ιδιαίτερο". Σίγουρα ένα τέτοιο live δεν συνίσταται σε όσους πάνε απλώς για να τσεκάρουν ένα συγκρότημα που έχουν ακουστά ή γνωρίζουν τα χιτάκια του ή δεν έχουν ιδέα τι παίζει (που το βλέπω όλο και πιο συχνά). Όταν το ήμισυ είναι προηχογραφημένο και οι δυο κιθαρίστες έχουν έναν ημι-διακοσμητικό ρόλο (τους γνώριμους πλέον Ben Christo και Chris Catalyst), αυτό που μένει είναι ο ‎Andrew Eldritch. Το φυσιολογικό ερώτημα φυσικά είναι αν αυτό φτάνει; Για όποιον καταλαβαίνει φτάνει και παραφτάνει! Η φωνή του παραμένει επιβλητική και η ερμηνεία του δεν έχει χάσει τίποτα από τις προηγούμενες φορές που είχα την τύχη να τον τσεκάρω και συνολικά καταφέρνει να μου προκαλεί την ίδια ανατριχίλα σαν να ήταν η πρώτη μου συναυλία σε μια από τις αγαπημένες μου μπάντες. Για κάθε "Temple Of Love", που παρακαλάω κάθε φορά να μην το παίξουν λόγω της εκτέλεσης που έχουν επιλέξει, υπάρχει ένα "Logic", "Dominion/ Mother Russia" - που είναι τα δυο κορυφαία μου Sisters κομμάτια - "First and Last and Always", "No Time To Cry", "Lucretia My Reflection" που κάνει τη συγκεκριμένη εμπειρία ανεπανάληπτη.