Σήμερα κυκλοφορεί ο δεύτερος δίσκος του post-punk συγκροτήματος των Priests από τη Sister Polygon Records. Το ντεμπούτο τους, που κυκλοφόρησε πριν από δυο χρόνια με τίτλο "Nothing Feels Natural" (τη δισκοκριτική του οποίου μπορείτε να διαβάσετε εδώ), αποτέλεσε ένα από τα κορυφαία άλμπουμ του 2017. Το κομμάτι "Jesus' Son" αποτελεί το πιο πρόσφατο single από τον νέο δίσκο "The Seduction Of Kansas", το βίντεο του οποίου αποτίει φόρο τιμής στο αντίστοιχο του "March Of The Pigs" των Nine Inch Nails.

Την συγκεκριμένη εισαγωγή θα την αρχίσω κάπως αρνητικά. Η μεγαλύτερη απογοήτευση για φέτος, τουλάχιστον για τα υψηλά στάνταρ που μας είχαν συνηθίσει, ήρθε για μένα από τη νέα δουλειά των Arcade Fire. Μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά τη γνώμη μου για το αρκετά μέτριο "Everything Now" εδώ. Ευτυχώς όμως κάποιοι άλλοι Καναδοί, οι Wolf Parade, αναπλήρωσαν και με το παραπάνω αυτό το κενό. Όμως και οι υπόλοιπες εννιά δουλειές, που παρουσιάζονται στην παρακάτω λίστα, είναι αρκετά ξεχωριστές για μένα, μιας και μου χάρισαν πάρα πολλές απολαυστικές ακροάσεις μέσα στο 2017.

No.20 Zola Jesus - Okovi (Sacred Bones Records): Μετά από μια όχι και τόσο επιτυχημένη πιο εμπορική απόπειρα, η Nika Roza Danilova επιστέφει στο δισκογραφικό της σπίτι, αλλά και στις αξιόλογες δουλειές, με ένα άλμπουμ που συνδυάζει όλα τα ηχητικά στοιχεία με τα οποία μας είχε ενθουσιάσει στο παρελθόν.

Ακούστε: "Exhumed", "Siphon"

No.19 PAWNS - The Gallows (Mass Media Records): Οι PAWNS με είχαν εντυπωσιάσει από τα πρώτα τους ηχητικά βήματα και το ντεμπούτο του σχήματος από την Νέα Υόρκη, με τις hardcore/ punk ρίζες, δεν απογοητεύει και παράλληλα αποτελεί μια από τις κορυφαίες post-punk/ death rock κυκλοφορίες της χρονιάς.

Ακούστε: "The Cross", "Damascus"

No.18 The National - Sleep Well Beast (4AD Records): Μετά από τέσσερα χρόνια, στα οποία τα μέλη των The National ασχολήθηκαν με άλλα projects, το σχήμα επανήλθε φέτος με νέο άλμπουμ, το οποίο μπορεί πολύ φυσιολογικά να πατάνε εν μέρει πάνω στην ίδια δοκιμασμένη συνταγή, αλλά πειραματίζονται περισσότερο ηχητικά παραδίδοντας ένα πιο φρέσκο αποτέλεσμα. Μπορείτε να διαβάσετε το album review εδώ.

Ακούστε: "Day I Die", "The System Only Dreams In Total Darkness"

No.17 Priests - Nothing Feels Natural (Sister Polygon): Στον νέο τους δίσκο οι Priests συνεχίζουν να μην μασούν τα λόγια τους για την κατάσταση γύρω τους και φανερώνουν ότι έχουν όλα εκείνα τα στοιχεία για να μας δώσουν κάτι ακόμα καλύτερο στο μέλλον. Μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά τη γνώμη μου για το "Nothing Feels Natural" εδώ.

Ακούστε: "No Big Bang", "Suck"

No.16 M!R!M - Iuvenis (Manic Depression Records): Δεύτερο άλμπουμ για τον Ιταλό Lacopo Bertelli, ή αλλιώς Jack Milwaukee, και σίγουρα υπάρχει πολύ μεγάλη εξέλιξη από το ντεμπούτο του, τόσο μουσικά όσο και συνθετικά. Ψιθυριστά φωνητικά, 80s synths, και κάποια από τα πιο κολλητικά riffs της χρονιάς, με κάνουν να ελπίζω σε κάτι πολύ καλύτερο στο μέλλον.

Ακούστε: "At Night", "Song For The Lonely Dreamers"

No.15 Dune Messiah - The Iron Oak (Third Coming Records): Οι Dune Messiah είναι ένα νέο neofolk/dark country σχήμα με βάση την Κοπεγχάγη, του Magnus Westergaard - κιθαρίστα των The Woken Trees, που τον Μάρτιο που μας πέρασε κυκλοφόρησε το ντεμπούτο του. Για τους φίλους του ήχου των Current 93, Wovenhand, Nick Cave αποτελεί απαραίτητο άκουσμα.

Ακούστε: "What You've Become", "This Far"

No.14 The Horrors - V (Wolftone/Caroline Records): Μπορεί το ηχητικά στάσιμο "Luminous" να μην ενθουσίασε όσο οι προηγούμενες δουλειές τους, αλλά με το πέμπτο τους άλμπουμ, που έχει σαφείς αναφορές στους Depeche Mode των 90s, οι The Horrors συνεχίζουν την επιτυχημένη πορεία τους.

Ακούστε: "Something To Remember Me By", "Machine"

No.13 Death Bells - Standing At The Edge Of The World (Funeral Party/ Burning Rose): Το "Standing At The Edge Of The World" αποτελεί ένα από τα πιο εντυπωσιακά ντεμπούτο άλμπουμ που άκουσα μέσα στο 2017. Μπορεί αρχικά οι Αυστραλοί να φαντάζουν ως άλλη μια post-punk/shoegaze μπάντα, αλλά ο δίσκος τους επιφυλάσσει στον ακροατή αρκετές ευχάριστες εκπλήξεις.

Ακούστε: "Only You", "Days"

No.12 Drab Majesty - The Demonstration (Dais Records): Το υλικό του "The Demonstration" ανήκει στη κατηγορία των δουλειών που προσφέρουν άλλη μια οπτική στη dark/ new wave σκηνή των 80s. Και ακριβώς κάτω από αυτό το πλαίσιο ο δεύτερος δίσκος των Drab Majesty λειτουργεί απόλυτα επιτυχημένα. Μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά τη γνώμη μου για τον δίσκο εδώ. Τον περασμένο Μάιο, το σχήμα του Deb Demure βρέθηκε στην Αθήνα για μια ζωντανή εμφάνιση στο Death Disco.

Ακούστε: "Cold Souls", "Too Soon to Tell"

No.11 Wolf Parade - Cry Cry Cry (Sub Pop): Το συγκρότημα από το Μόντρεαλ δείχνει αναζωογονημένο, κυκλοφορώντας έναν εκπληκτικό indie rock δίσκο που παίζει να είναι ακόμα καλύτερος και από το ντεμπούτο τους - το εξαιρετικό "Apologies to the Queen Mary" του 2005. Ποιος χρειάζεται τους Arcade Fire;

Ακούστε: "You're Dreaming", "Lazarus Online"

Διαβάστε επίσης:

Τα καλύτερα άλμπουμ του 2017 No.01 - 10

Τα καλύτερα άλμπουμ του 2017 No.21 - 30

Τα καλύτερα άλμπουμ του 2017 No.31 - 40

Τα 10 καλύτερα EPs του 2017

Οι καλύτερες συναυλίες του 2017

Το 2017 έχει συνδεθεί μέχρι τώρα με την δισκογραφική επιστροφή, μετά από πολλά χρόνια, μεγάλων ονομάτων, όπως οι The Jesus And Mary Chain, Slowdive, Ride και πολλών ακόμα. Η γενικότερη πολιτική κατάσταση, αλλά και οι πρόσφατες εκλογές σε Αγγλία και Αμερική, αρχίζει να μας χαρίζει όλο και περισσότερες μπάντες με σαφώς πιο πολιτικοποιημένο ύφος. Το μουσικό σκηνικό συνεχώς αλλάζει, με όλο και πιο πολλά "διαφορετικά" συγκροτήματα να βρίσκουν απήχηση σε μεγαλύτερα ακροατήρια. Η ηχητική ποικιλία είναι μεγάλη (να ξεφύγουμε λίγο από την ψυχεδέλεια), ενώ η Αυστραλία συνεχίζει να μας προσφέρει αξιόλογες μπάντες από οποιοδήποτε είδος. Οι δισκογραφικές δουλειές που ξεχώρισα μέσα στη φετινή χρονιά μέχρι αυτή τη στιγμή είναι πολλές, όπως αυτές των Modern English, Sonic Jesus, Algiers, Idles, Wire, Me And That Man και πολλών ακόμα συγκροτημάτων (στις οποίες θα αναφερθώ συνολικά στο τέλος της χρονιάς), όμως δέκα από τις κορυφαίες τις οποίες παρουσίασα σε αυτό το blog, είναι (κατάταξη βάση ημερομηνίας κυκλοφορίας):

01. She Pleasures Herself ‎– Fetish (4 Ιανουαρίου, Manic Depression)

02. Drab Majesty - The Demonstration (20 Ιανουαρίου, Dais Records)

03. Priests - Nothing Feels Natural (27 Ιανουαρίου, Sister Polygon)

04. Fufanu ‎- Sports (3 Φεβρουαρίου, One Little Indian)

05. POW! - Crack An Egg (10 Φεβρουαρίου, Castle Face)

06. Methyl Ethel - Everything Is Forgotten (3 Μαρτίου, 4AD)

07. Depeche Mode - Spirit (17 Μαρτίου, Columbia)

07. The Jesus & Mary Chain - Damage And Joy (24 Μαρτίου, Warner)

08. Future Islands - The Far Field (7 Απριλίου, 4AD)

10. Slowdive - Slowdive (5 Μαΐου, Dead Oceans)

Πριν από τρία χρόνια το δεκαεπτάλεπτο EP των Priests κατάφερε να ξεχωρίσει από τις punk κυκλοφορίες που μας έρχονταν από την Αμερική, με την προβολή να πέφτει στο κομμάτι "And Breeding" και τους στίχους "Barack Obama killed something in me and I’m gonna get him for it". Το "Bodies And Control And Money And Power" βασίστηκε στην επιθετικότητα που έβγαζαν και μουσικά αλλά και στιχουργικά, με το σχήμα να παρουσιάζει μια αρκετά πολιτικοποιημένη πρόταση. Το "Nothing Feels Natural", το οποίο επέλεξαν να το κυκλοφορήσουν από την δική τους Sister Polygon, συνεχίζει σε παρόμοια επίπεδα έντασης, αλλά φανερώνει και αρκετά βήματα εξέλιξης, όπως αυτή ξεδιπλώνεται τόσο συνθετικά όσο και στα φωνητικά της Katie Alice Greer. 

Ο riot girl ήχος των προηγούμενων κυκλοφοριών προσεγγίζει πλέον αυτόν σχημάτων όπως οι Savages και Protomartyr, καταφέρνοντας έτσι να τσεκάρει με επιτυχία τα περισσότερα κουτάκια του σύγχρονου επιθετικού post-punk ήχου. Το άλμπουμ ξεκινάει με το no-wavάδικο "Appropriate", το surf-pop του "JJ" μαγεύει, τα "Nicki" και "Lelia 20" φανερώνουν πιο ποπ ευαισθησίες, το ομώνυμο είναι ένα κλασσικό shoegaze pop κομμάτι, ενώ στο ξεσηκωτικό "Pink White House" καταπιάνονται με την φούσκα του αμερικανικού ονείρου. Ο θόρυβος του "No Big Bang" είναι μάλλον ότι πιο κολλητικό στο ντεμπούτο των Priests, το οποίο κλείνει με το πιο 80s new wave του "Suck". Μπορεί, παρά τις όποιες πινελιές, ηχητικά να μην ξεφεύγει εντελώς από κάποια γνωστά post-punk στεγανά, όμως τα τριαντατρία λεπτά του δίσκου κυλούν απολαυστικά. Θεματικά σίγουρα χρειαζόμαστε σχήματα σαν το γκρουπ από την Ουάσιγκτον. Στο "Nothing Feels Natural" οι Priests συνεχίζουν να μην μασούν τα λόγια τους για την κατάσταση γύρω τους και φανερώνουν ότι έχουν όλα εκείνα τα στοιχεία για να μας δώσουν κάτι ακόμα καλύτερο στο μέλλον.

Βαθμολογία: 8 / 10

Τον Σεπτέμβριο που μας πέρασε οι Merchandise κυκλοφόρησαν το νέο τους άλμπουμ με τίτλο "A Corpse Wired For Sound". Ο τραγουδιστής Carson Cox σκηνοθέτησε και το νέο βίντεο της μπάντας για το κομμάτι "Right Back To The Start", στο οποίο πρωταγωνιστούν η Katie Alice Greer των Priests και η Lindsey Jordan των Snail Mail, έχοντας έτσι οπτικοποιήσει τα πέντε από τα εννιά κομμάτια της τελευταίας κυκλοφορίας των Merchandise, μετά από αυτά για τα "End Of The Week", "Flower Of Sex", "Lonesome Sound" και "Crystal Cage".