Συνέντευξη των Arysithian Blade
Μιλήσαμε με τους Χρήστο Παπαδάκη και Γιάννη Ακτύπη από τους Arysithian Blade, καλπάσαμε στα φανταστικά μονοπάτια της Αρυσιθιανής Μυθολογίας, χωρίς να ρωτάμε αν υπήρξε ποτέ προορισμός, αναλύσαμε την αλληλεπίδραση ανάμεσα σε Δημιουργούς και Δέκτες, επιβεβαιώσαμε την αγάπη τους για τον Bill Tsamis αλλά και τα ελληνικά 60s/70s και απομείναμε να χαζεύουμε τη φανταστική ελαιογραφία του Αναστάσιου Καραπαπάζογλου. Ζωστείτε με τα όπλα σας και εξερευνήστε μαζί μας το μαγικό κόσμο της Iriath!
• Θα ήθελα να μας πείτε δύο λόγια για το πώς ξεκίνησαν οι Arysithian Blade. Ξέρω ότι έχετε "γράψει προϋπηρεσία" σε άλλα συγκροτήματα.
Γ:Καταρχάς καλώς βρεθήκαμε και σας ευχαριστούμε πολύ για το ενδιαφέρον και τη φιλοξενία!
Γενικά η ενασχόληση μας με τη μουσική σε επίπεδο μπαντών αρχίζει από τα 00ς χονδρικά, έχοντας συμμετάσχει και οι δυο σε αρκετά μουσικά projects / μπάντες. Τα τελευταία χρόνια εγώ ασχολούμαι με τους Protean Shield κι ο Χρήστος με τους Afterimage. Αυτές είναι οι βάσεις μας. Οι Arysithian Blade τώρα, ξεκίνησαν γύρω στο 2020 την περίοδο των εκτεταμένων καραντινών λόγω κόβιντ, οπού τόσο ο παρατεταμένος νεκρός χρόνος μας όσο και η φιλία μας με τον Χρήστο μας οδήγησε στο να παράξουμε κάτι μαζί, χωρίς σοβαρές βλέψεις αρχικά αλλά περισσότερο ως "ψυχοθεραπεία". Έτσι γράφτηκαν τα πρώτα 2-3 κομμάτια, μας άρεσε αυτό που έβγαινε και κυρίως το πώς μας έκανε να νιώθουμε το υλικό οπότε και το συνεχίσαμε. Εν τω μεταξύ ο Κώστας Αθανασόγλου της SteelGallery, έτυχε να ακούσει κάποιο από το υλικό αυτό και επέμεινε ότι πρέπει να αξιοποιηθεί με κάποια επίσημη κυκλοφορία, οπότε είπαμε να μην του χαλάσουμε χατίρι. Καθίσαμε και γράψαμε υλικό για ένα άλμπουμ, κι έτσι προέκυψε το Iriath.
• Οι επιρροές σας; Πρέπει να ακούτε πολύ Warlord στον ελεύθερό σας χρόνο.
Γ: Το "mission statement" του πρότζεκτ ήταν αυτό ακριβώς. Μουσική με σαφή αφετηρία τους Warlord και Lordian Guard, αφού, σωστά μάντεψες, ο ήχος αυτός μας είναι πολύ αγαπητός κι έχει διαμορφώσει σε μεγάλο βαθμό το "μουσικό μας χαρακτήρα" σαν άτομα. Αυτή είναι λοιπόν η βασική metal επιρροή, είναι σαφές αυτό. Από εκεί και πέρα, ασυνείδητα εννοείται πως μπήκαν μέσα κι άλλα πράγματα που αποτελούν μέρη της κοινής μας ταυτότητας, και κυρίως πράγματα από το ευρύτερο US metal περιβάλλον.
Χ: Ξέρεις το βρήκαμε κάπως πιο συναρπαστικό και ενδιαφέρον αντί να καθόμαστε μονάχα να αναλύουμε μουσικές και κομβικά ακούσματα μας, να αρχίζουμε να παίζουμε και μουσική παρέα. Η διαδικασία αυτή όχι μόνο δεν περιόρισε τις αναλύσεις, κάθε άλλο, αλλά μας χάρισε, ένα γόνιμο έδαφος δημιουργίας, το οποίο λειτουργεί σαν βάση σταθερή στους Arysithian Blade, φέρνοντας εν τέλει όλες τις επιρροές μας στο προσκήνιο.
• Πέρα από το heavy metal, έχετε επηρεαστεί και από άλλα είδη;
Γ: Φτάνουμε λοιπόν στον "ελέφαντα στο δωμάτιο", που δεν είναι άλλος από το γεγονός ότι το Iriath ακούγεται ιδιαίτερα "ελληνικό". Αυτό προφανώς δεν είναι σύμπτωση, και εξηγείται μόνο εν μέρει από το γεγονός ότι ούτως ή άλλως η μουσική του Τσάμη πάντα είχε αυτά τα στοιχεία. Το γεγονός είναι, ότι ένας από τους πόλους της φιλίας μας με τον Χρήστο, ήταν ανέκαθεν και η κοινή μας αγάπη για την Ελληνική μουσική, και κυρίως για αυτό που αποκαλούμε 60ς/70ς "έντεχνο" ή "νέο κύμα". Αρχίζοντας λοιπόν να γράφουμε υλικό, οι επιρροές αυτές ήρθαν στην επιφάνεια με τρόπο "κραυγαλέο", το οποίο φυσικά ήταν μια πολύ ευχάριστη συγκυρία την οποία και αγκαλιάσαμε χωρίς δεύτερη σκέψη.
Χ: Ο Ακτύπης είναι ο μόνος άνθρωπος που μπορεί να κατανοήσει την λατρεία μου στους Aslan αλλά και στην Νένα Βενετσάνου. Η μουσική του Τσάμη λειτουργεί σαν ένας συνδετικός κρίκος όπως ορθά αναφέρθηκε, μα είναι μονάχα μια ψηφίδα στο σύνολο, το οποίο περιέχει μουσικές που έχουν ποτίσει το DNA μας και έχουν ρίζες ακόμα και στην παιδική μας ηλικία, πολύ πριν ακούσουμε Warlord.
• Με έχει τραβήξει πολύ η μυθολογία στην οποία έχουν βασιστεί στιχουργικά τα τραγούδια. Μπορείτε να μας αναλύσετε λίγο τη θεματολογία; Στην περίπτωση του Iriath, μιλάμε για ένα concept album;
Χ: Το Iriath δεν είναι concept άλμπουμ με την έννοια ότι υπάρχει η αποτύπωση μιας ιστορίας με αρχή, μέση και τέλος.
Η θεματολογική υπόσταση του δίσκου αντλείται από την Αρυσιθιανή Μυθολογία η οποία δεν είναι τίποτα άλλο από ένα ελεύθερο πεδίο έκφρασης το οποίο έχω πλάσει από τα εφηβικά μου χρόνια και με συντροφεύει δημιουργικά μέχρι αυτή τη στιγμή που μιλάμε. Ένας κόσμος με τους δικούς του ήρωες, τους δικούς του τόπους και το δικό του μεταίχμιο χρόνου - μη χρόνου. Ένας κόσμος που όσο διάπλατα ανοίγει για τον δημιουργό, έτσι διάπλατα ανοίγει και για τον ακροατή - αναγνώστη - δέκτη:
Ο σκοπός της στιχουργικής μου δεν είναι να σου διηγηθώ μια έτοιμη ιστορία, ο σκοπός της στιχουργικής μου είναι να σε κάνω να δημιουργήσεις τις δικές σου εικόνες και να μπεις στην διαδικασία της δικής σου ερμηνείας, παίρνοντας τα δικά σου μηνύματα. Η Αρυσιθιανή Μυθολογία δεν είναι τίποτα άλλο από το κλειδί μιας εσωτερικής αναζήτησης, για Δημιουργούς και Δέκτες (τα δύο ενωμένα Δέλτα / τρίγωνα, που φτιάχνουν τη βάση του συμβόλου της Eerr).
• Έχετε καταφέρει να παντρέψετε τις επικές μελωδίες με άκρως θεατρικά φωνητικά. Ποια ήταν ακριβώς η διαδικασία της σύνθεσης και ηχογράφησης των κομματιών;
Χ: Η δημιουργία των κομματιών είναι η πεμπτουσία της επικοινωνίας με τον συνοδοιπόρο σε αυτό το μονοπάτι αγαπητό Γιάννη Ακτύπη. Η επικοινωνία που γίνεται δημιουργία, με την έννοια ότι σε αυτόν τον καμβά αφήνουμε και οι δύο από κάτι, ψηλαφίζοντας ουσιαστικά το ίδιο μας το έργο από την αρχική έμπνευση, μέχρι την δομική επεξεργασία, την ενορχήστρωση και εν τέλει την ολοκλήρωση κάθε τραγουδιού.
Έχουν υπάρξει φορές που ο Γιάννης θα μου στείλει ένα κιθαριστικό θέμα και επάνω εκεί -τις περισσότερες φορές σχεδόν αμέσως- θα αυτοσχεδιάσω μια φωνητική μελωδία. Έχουν υπάρξει φορές που θα στείλω μια φωνητική μελωδία και ο Γιάννης θα κάνει όλο το κιθαριστικό development, δίνοντας υπόσταση σε ένα συγκεκριμένο θέμα που εν τέλει θα γίνει τραγούδι. Έχουν υπάρξει φορές που θα του τραγουδήσω ακόμα και βασικά κιθαριστικά μέρη μαζί με τη φωνή για να μου επιστρέψει κάτι μαγικά ολοκληρωμένο, βάζοντας και την δική του πινελιά.
Σε όλες τις περιπτώσεις η έμπνευση και η δημιουργική διαδικασία λειτουργούν με τρόπο αμφίδρομο και συμπληρωματικό από τον έναν προς τον άλλο. Το κιθαριστικό ύφος, το ιδιαίτερο παίξιμο και η στόφα της μουσικότητας του Γιάννη είναι για μένα πηγή έμπνευσης και δημιουργικής πληρότητας. Η δημιουργία των κομματιών είναι μια εμπειρία αστείρευτης χαράς, σε ένα περιβάλλον σχεδόν απόλυτης αρμονικότητας, υπάρχει χημεία και connection.
Πολλές φορές η διαδικασία συγγραφής της μουσικής φέρνει στο προσκήνιο ακόμα και στίχους ή ακόμα και ονόματα που γίνονται σημεία αναφοράς της Μυθολογίας των δύο Φεγγαριών. Μαγεία πραγματική.
• Πέρα από τη μουσική, πολύ θετική εντύπωση προκαλεί και το artwork. Δώστε μας λίγες πληροφορίες για αυτό.
Χ: Ο Αναστάσιος Καραπαπάζογλου που δημιούργησε σε ελαιογραφία τον πίνακα "Iriath" που κοσμεί το εξώφυλλο του δίσκου είναι ένας προικισμένος άνθρωπος, με όλη τη σημασία της λέξης. Για όσους δεν το γνωρίζουν είναι ο τραγουδιστής των heavy / power metallers από την Καβάλα, Nemesis, κάτι που αναφέρω αναφέρω όχι ως συμπληρωματική πληροφορία αλλά γιατί μιλάμε για τις 3-4 κορυφαίες φωνές στο είδος σε ολόκληρη την Ελλάδα. Εδώ όμως δεν έχουμε να κάνουμε μονάχα με έναν εξαιρετικό τραγουδιστή, αλλά και με έναν χαρισματικό ζωγράφο, του οποίου οι δημιουργίες με άγγιξαν από την πρώτη στιγμή που τις είδα, το ίδιο και τον Γιάννη ο οποίος μάλιστα σχολίασε χαρακτηριστικά την "θρησκευτικότητα" που αποπνέουν οι πίνακες του.
Αποφασίσαμε να πλησιάσουμε τον Τάσο και να του προτείνουμε να αναλάβει το εξώφυλλο με κάποια άγνοια κινδύνου αν θέλεις, γιατί δεν είχαμε ιδέα αν θα του αρέσει το υλικό μας. Με θυμάμαι με τον Γιάννη να συζητάμε για το ποιο κομμάτι θα του στείλουμε πρώτο μαζί με το αντίστοιχο request συνεργασίας (αν θυμάμαι καλά είχαμε στείλε ένα rough mix του "Riders of Nimir"). Ο Τάσος άκουσε εν τέλει ολόκληρο το άλμπουμ, ενθουσιάστηκε και δέχτηκε με χαρά να δημιουργήσει τον πίνακα.
Ας σημειώσω εδώ πως το concept του πίνακα ήταν ήδη κάτι ολοκληρωμένο και συγκεκριμένο στο μυαλό μας, και μάλιστα με αρκετές λεπτομέρειες που παραπέμπουν στους στίχους του δίσκου. Ο Τάσος αποδείχτηκε πολύτιμος συνεργάτης, δίνοντας βάση σε κάθε επισήμανση που ήρθε από την πλευρά μας. Εν τέλει έδωσε ζωή στην Iriath μέσα από το συγκλονιστικό του Έργο με το οποίο μας τίμησε.
Από εκεί και πέρα η παρατήρηση του πίνακα με τους στίχους του άλμπουμ στο χέρι αποτελεί μια σπουδή στην Αρυσιθιανή Μυθολογία και σε συμβολισμούς - κομβικά σημεία ως προς την υπόσταση της.
• Είστε υπέρ της καλογυαλισμένης παραγωγής που επιλέγουν πολλά συγκροτήματα του σήμερα ή προτιμάτε την αισθητική των 80';
Γ: Συνήθως προτιμώ ιδιαίτερες παραγωγές με χαρακτήρα και "μυστηριακή" ατμοσφαίρα η οποία παίζει το ρόλο ενός έξτρα οργάνου στην ενορχήστρωση. Άρα θα πω ότι τείνω περισσότερο προς την 80ς αισθητική. Ωστόσο, σε τελική ανάλυση η ίδια η σύνθεση/ενορχήστρωση είναι που μετράει πολύ περισσότερο από την παραγωγή, και αν ο καλλιτέχνης έχει καλές ιδέες, θα με κρατήσει ακόμα κι αν έχει επιλέξει πιο μοντέρνα προσέγγιση σε αυτή.
Χ: Η ίδια η σύνθεση θα προστάξει και την ανάλογη παραγωγή. Έχοντας ξοδέψει ώρες δουλειάς για να συνθέσουμε και να ενορχηστρώσουμε το υλικό, το μοτίβο της παραγωγής έχει ήδη δημιουργηθεί. Η ίδια η μουσική προστάζει και εμείς καλούμαστε να υλοποιήσουμε.
• Πώς μπορεί μια επική ιστορία για πολεμιστές σε μαγικούς κόσμους να αγγίξει το σύγχρονο κοινό του ωμού ρεαλισμού;
Γ: Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι μπορεί να τον αγγίξει σε επίπεδο συμβολισμού, και είναι κάτι που το λέμε συχνά αυτό οι επικάδες, θέλοντας να τονίσουμε ότι όλες αυτές οι ιστορίες μεταφράζονται ως σύμβολα για τις προσωπικές μάχες που δίνουμε στην καθημερινότητα κοκ.
Η αλήθεια είναι όμως ότι το είδος δεν χρειάζεται να τον αγγίξει και δεν προκύπτει και από πουθενά η απαίτηση να τον αγγίξει απλά και μόνο για να ισχυροποιήσει τη θέση του ως "σοβαρή" μουσική με κοινωνικοπολιτικούς προβληματισμούς.
Εδώ θέλω να παραθέσω ένα από τα αγαπημένα μου αποσπάσματα από το έργο του H.P. Lovecraft που πιστεύω μας τα εξηγεί ωραία:
"When Randolph Carter was thirty he lost the key of the gate of dreams. Prior to that time he had made up for the prosiness of life by nightly excursions to strange and ancient cities beyond space, and lovely, unbelievable garden lands across ethereal seas; but as middle age hardened upon him he felt these liberties slipping away little by little, until at last he was cut off altogether. No more could his galleys sail up the river Oukranos past the gilded spires of Thran, or his elephant caravans tramp through perfumed jungles in Kled, where forgotten palaces with veined ivory columns sleep lovely and unbroken under the moon.
He had read much of things as they are, and talked with too many people. Well-meaning philosophers had taught him to look into the logical relations of things, and analyse the processes which shaped his thoughts and fancies. Wonder had gone away, and he had forgotten that all life is only a set of pictures in the brain, among which there is no difference betwixt those born of real things and those born of inward dreamings, and no cause to value the one above the other..."
Χ: Εγώ να προσθέσω πως η διαδικασία της δημιουργίας λειτουργεί εξισορροπητικά για έναν άνθρωπο που καλείται να υπάρξει μέσα σε καθημερινές καταστάσεις απόλυτου ρεαλισμού και να τις αντιμετωπίσει. Η τέχνη και η δημιουργία φέρνουν στο προσκήνιο μια κατάσταση πληρότητας, λειτουργούν σαν ελιξίριο και σαν πραγματικό Φως, ώστε η κάθε μονάδα να μπορέσει να ανταποκριθεί σε όσα φέρνει κάθε μέρα. Αν η μουσική μας, φέρει ανάλογο αποτέλεσμα και στον δέκτη / ακροατή, τότε γινόμαστε συνοδοιπόροι, πίνουμε από το ίδιο ελιξίριο και προχωράμε.
• Παρουσιάσατε ζωντανά τη δουλειά σας στο Golden R. Festival με αρκετά άλλα μέλη. Ποιες ήταν οι αντιδράσεις του κοινού; Μεταφέρθηκε πιστά η επική ατμόσφαιρα του δίσκου στη σκηνή;
Γ: Τα μέλη που πλαισίωσαν εμένα και τον Χρήστο ήταν ο Δημήτρης Μάγειρας - Κιθάρα, Ιάσονας Μανούσος - Κιθάρα, Γιώργος Γεωργουσόπουλος - Πλήκτρα, Παναγιώτης Σπανός - Μπάσο και Βαγγέλης Τσάλας - Τύμπανα.
Αν πιστέψουμε το feedback, το κοινό από κάτω (τουλάχιστον αυτοί που ήξεραν το υλικό και ήθελαν να το ακούσουν) έμεινε απόλυτα ευχαριστημένο. Προσωπικά θεωρώ ότι η "επική ατμόσφαιρα" γενικά είναι κάτι που βιώνεται καλύτερα με ακουστικά και ονειροπόληση, ενώ το λάιβ είναι μια εντελώς διαφορετική συνθήκη, εξίσου σημαντική αλλά διαφορετική. Φυσικά αυτή είναι δική μου ιδιοτροπία και μόνο, ίσως αν ρωτήσεις κάποιον από το κοινό να σου πει "ναι, σαφώς μεταφέρθηκε".
Χ: Η εμφάνιση των Arysithian Blade ήταν ίσως η εντονότερη συναυλιακή μου εμπειρία. Έβλεπα τον κόσμο να τραγουδάει κάθε κομμάτι στίχο τον στίχο και πραγματικά η συγκίνηση μου ήταν μεγάλη.
Ήταν πραγματική πρόκληση να παρουσιάσουμε όλο αυτό το υλικό ζωντανά, ειδικά αν σκεφτούμε πως οι Blade δεν ξεκίνησαν να υφίστανται σαν "μπάντα" με την στενή έννοια του όρου.
Θέλω να ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου τους συνοδοιπόρους μου στους Afterimage διότι χωρίς την πολύτιμη συνεισφορά τους, η εμφάνιση αυτή θα έμενε στα χαρτιά. Είναι ευλογία για μένα να έχω στο μονοπάτι μου αυτούς τους μουσικούς, τους οποίους και θεωρώ οικογένεια μου και οι οποίοι βγαίνουν μπροστά σε κάθε νέα πρόκληση.
Τώρα, για το αν μεταδόθηκε πιστά η επική ατμόσφαιρα του Iriath, πρέπει να ρωτήσεις τον κόσμο.
• Θα σας ξαναδούμε μελλοντικά σε κάποιο φεστιβάλ ή σε κάποιον κλειστό συναυλιακό χώρο;
Γ: Θέλουμε σίγουρα να κάνουμε μια εμφάνιση ακόμα στην Αθήνα μέσα στο 2027. Υπάρχουν ήδη κάποιες σκέψεις γι' αυτό, και μάλλον θα γίνει σε κλειστό χώρο, απλά δεν μπορούμε να δώσουμε περισσότερες λεπτομέρειες αυτή τη στιγμή.
• Σε επίπεδο δισκογραφίας, ποια είναι τα επόμενα βήματα του συγκροτήματος; Να αναμένουμε το διάδοχο του Iriath σύντομα;
Γ: Αυτή τη στιγμή που μιλάμε, υπάρχουν ήδη έξι κομμάτια περίπου έτοιμα και αρκετές σκόρπιες ιδέες ακόμα προς αξιοποίηση. Αν όλα πάνε καλά, θα υπάρξει δεύτερη κυκλοφορία στο μέλλον. Το πόσο σύντομα δεν μπορούμε να το πούμε ακόμα, μιας και ο χρόνος είναι περιορισμένος και τρέχουν παράλληλα και τα υπόλοιπα μουσικά μας projects. Το μόνο σίγουρο είναι ότι το καινούριο υλικό ακούγεται ακόμα πιο "ελληνικό" ενώ σε μερικά σημεία φλερτάρει και με το progressive rock, το οποίο είναι ένα ακόμα είδος που αγαπάμε από κοινού με τον Χρήστο.
Χ: Μην το ρωτάς το μονοπάτι αν ο προορισμός υπήρξε ποτέ. Μονάχα διάβαινε. Οι καιροί του Σμαραγδιού θα φέρουν το μήνυμα.
