Κάθε φορά που πιάνουμε κουβέντα για τα εξώφυλλα των Iron Maiden, είναι δύσκολο να μη σταθούμε στον Derek Riggs, τον άνθρωπο που έδωσε στον Eddie την εικαστική ταυτότητα που όλοι έχουμε συνδέσει με τη μπάντα. Στο Somewhere in Time, όμως, ο Riggs πήγε τα πράγματα ένα βήμα παραπέρα. 

Ο δίσκος κυκλοφόρησε το 1986 και αποτέλεσε την έκτη στούντιο δουλειά τους. Το εξώφυλλο μοιάζει να βγήκε κατευθείαν από μια δυστοπική εκδοχή του μέλλοντος, με έντονες αναφορές στην αισθητική της cyberpunk επιστημονικής φαντασίας. Στο κέντρο δεσπόζει ο Eddie σε μια cyborg μορφή, μέσα σε μια πόλη γεμάτη νέον, διαφημίσεις, καταστήματα και σκοτεινά σοκάκια. Το πραγματικά εντυπωσιακό, όμως, είναι ότι ο Riggs δεν δημιούργησε απλώς ένα φουτουριστικό σκηνικό· γέμισε ολόκληρο το artwork, μπροστά και πίσω, με δεκάδες αναφορές στην ιστορία της μπάντας, στους δίσκους της, στα τραγούδια της αλλά και σε προσωπικά στοιχεία των μελών της. 

Ας ξεκινήσουμε από την μπροστινή πλευρά. Η πινακίδα «Acacia» παραπέμπει στο «22 Acacia Avenue», ενώ λίγο πιο κάτω βλέπουμε μια αφίσα του Eddie από το πρώτο άλμπουμ, με το σύνθημα «Eddie lives» γραμμένο από πάνω. Κοντά του υπάρχει το Μάτι του Ώρου, μια αναφορά στο Powerslave, ενώ ο κάδος απορριμμάτων που κρέμεται από έναν στύλο θυμίζει εκείνον που εμφανίζεται στο εξώφυλλο του Iron Maiden. Αν κοιτάξεις χαμηλά, θα εντοπίσεις και τη μαύρη γάτα με το φωτοστέφανο από το Live After Death. Ακόμη και το ίδιο το στήθος του cyborg Eddie κρύβει την υπογραφή-σύμβολο του Riggs. Και επειδή μιλάμε για Maiden, φυσικά δεν λείπει και το χιούμορ: πίσω από το πόδι του Eddie, σε μια αντανάκλαση στο κτίριο Bradbury Towers, υπάρχει η φράση «This is a very boring painting». Ένα μικρό αυτοσαρκαστικό σχόλιο του καλλιτέχνη, ο οποίος είχε αφιερώσει μήνες στη δημιουργία αυτού του εξαιρετικά λεπτομερούς έργου. Στην ίδια περιοχή υπάρχει και μια ακόμη πιο παράξενη λεπτομέρεια, μια πινακίδα με μήνυμα στα ρωσικά, ενώ το σήμα βιολογικού κινδύνου στη βουβωνική χώρα του Eddie είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα του χοντροκομμένου χιούμορ του Riggs. 

Στην πίσω πλευρά, η πόλη αποκαλύπτει ακόμη περισσότερα. Το ρολόι δείχνει 23:58, δηλαδή δύο λεπτά πριν από τα μεσάνυχτα, όπως ακριβώς στο «2 Minutes to Midnight». Η πινακίδα «Aces High Bar» συνοδεύεται από ένα Spitfire που πετάει από πάνω, αναφορά στο ομώνυμο τραγούδι και στο εξώφυλλο του single. Στο βάθος διακρίνονται πυραμίδες από την εποχή του Powerslave, ενώ το «Ancient Mariner Seafood Restaurant» παραπέμπει φυσικά στο «Rime of the Ancient Mariner». Θα βρεις επίσης το «Phantom Opera House», μια αναφορά στο «Phantom of the Opera», αλλά και το «Sand Dune», που συνδέεται με το «To Tame a Land» και το σύμπαν του Dune του Frank Herbert. Η ιστορία πίσω από αυτή την αναφορά είναι ιδιαίτερα διασκεδαστική: όταν οι Iron Maiden ζήτησαν άδεια να χρησιμοποιήσουν τον τίτλο Dune για το τραγούδι, ο Herbert αρνήθηκε, οπότε η μπάντα κατέληξε στο «To Tame a Land». Ο Riggs δεν άφησε την ευκαιρία να πάει χαμένη και πρόσθεσε την πινακίδα «Herbert Ails», ένα λογοπαίγνιο που σημαίνει περίπου ότι ο Herbert δεν αισθάνεται καλά. Οι αναφορές στην επιστημονική φαντασία συνεχίζονται με το «Philip K. Dick Cinema», προς τιμήν του συγγραφέα του Do Androids Dream of Electric Sheep?, του βιβλίου που ενέπνευσε το Blade Runner. Στον κινηματογράφο εμφανίζονται οι τίτλοι Blade Runner και Live After Death, ενώ πινακίδες όπως «Tyrell Corp» και «Bradbury Towers» ενισχύουν τη σύνδεση με την ταινία και το δυστοπικό της περιβάλλον. Για τους φίλους της μπάντας, υπάρχουν και αρκετές αναφορές σε πραγματικούς χώρους που σημάδεψαν την πορεία της. Το «Ruskin Arms» ήταν ένα από τα ιστορικά pubs όπου οι Maiden έπαιζαν στα πρώτα τους βήματα, ενώ το «Rainbow» και το «Marquee Club» παραπέμπουν σε γνωστούς χώρους της λονδρέζικης μουσικής σκηνής. Το «Long Beach Arena» θυμίζει τη συναυλία από την οποία προήλθε μεγάλο μέρος του Live After Death, ενώ το «L’Amours» αναφέρεται στο club του Μπρούκλιν όπου είχαν εμφανιστεί. Σε μια ταράτσα θα βρεις και το TARDIS από το Doctor Who, μια σειρά που αγαπούσε ο Bruce Dickinson. Υπάρχει ακόμη ο Icarus που πέφτει φλεγόμενος δίπλα στο Bradbury Towers, αναφορά στο «Flight of Icarus», αλλά και ένα μικρό Batman κρυμμένο μέσα στο αστικό τοπίο. Για τον Steve Harris, ο Riggs έχει αφήσει το δικό του ποδοσφαιρικό αφιέρωμα: μια ηλεκτρονική πινακίδα ανακοινώνει το σκορ «West Ham 7 – Arsenal 3», προς τιμήν της αγαπημένης του West Ham United. Κοντά της εμφανίζεται και το «Upton Park», το όνομα του παλιού γηπέδου της ομάδας. Η πινακίδα «Maggie's Revenge» είναι ένα σαρκαστικό νεύμα στη Margaret Thatcher, ενώ το «Tonight: Gypsy's Kiss» αναφέρεται στην πρώτη μπάντα του Harris. 

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, υπάρχουν κι άλλα μικρά αστεία, όπως η μπλούζα του Nicko McBrain με την επιγραφή «Iron Wha?», αλλά και το γεγονός ότι ο Bruce Dickinson κρατά έναν εγκέφαλο, σε αναφορά στο Piece of Mind. Θα μπορούσε κανείς να συνεχίσει για πολλή ώρα, καθώς το εξώφυλλο είναι γεμάτο λεπτομέρειες που εύκολα προσπερνάς με την πρώτη ματιά. Και αυτό είναι που το κάνει τόσο ξεχωριστό. Το Somewhere in Time δεν είναι απλώς ένας από τους σημαντικούς δίσκους της δισκογραφίας των Iron Maiden· είναι και ένα μικρό κυνήγι θησαυρού για κάθε fan, όπου η ιστορία της μπάντας, η αγάπη της για την επιστημονική φαντασία και το βρετανικό της χιούμορ συναντιούνται σε μια τεράστια, φουτουριστική τοιχογραφία. Προσωπικά, τέτοια εξώφυλλα είναι ο λόγος που λατρεύω να ψάχνω τις λεπτομέρειές τους. Δεν αρκεί να σου αρέσει η εικόνα· θέλεις να κάνεις zoom, να διαβάσεις κάθε πινακίδα και να ανακαλύψεις τι άλλο έχει κρύψει ο καλλιτέχνης. Και στο Somewhere in Time, ο Derek Riggs φρόντισε να έχεις δουλειά για πολλές ακροάσεις.