Για όσους δεν έφτασε η παραμόρφωση από την πρόσφατη συναυλία των A Place To Bury Strangers (που ήταν λίγο πιο ήρεμη από την αντίστοιχη των ίδιων πέρσι), η συναυλία των Weekend κάλυψε επάξια το όποιο κενό. Το live που ξεκίνησε με αρκετή καθυστέρηση, μιας και στην επίσημη ώρα έναρξης δεν είχε φτάσει η πτήση των δυο μελών της μπάντας, άνοιξαν οι Chickn που με το psych rock τους κράτησαν για περίπου σαράντα λεπτά το ενδιαφέρον του κοινού, αν σκεφτεί κανείς ότι ήταν και το πρώτο live τους. Με όλα τα μέλη των Αμερικανών πλέον παρόντα, και ένα σύντομο soundcheck, η συναυλία ξεκίνησε κατά τις 12:00. Για μια ώρα περίπου οι Weekend έβγαλαν περίσσεια ενέργεια, ξεπερνώντας τα όποια ηχητικά προβλήματα που τους παρουσιάστηκαν με μαεστρία, παραδίδοντας ένα από τα πιο μεστά σετ ουσιώδη θορύβου. Σίγουρα το ντεμπούτο τους, "Sports" του 2010, ήταν αρκετά φασαριόζικο, αλλά το φετινό εξαιρετικό δεύτερο άλμπουμ τους "Jinx" κινήθηκε σε λίγο πιο pop μονοπάτια. Οπότε μου προκάλεσε έκπληξη που live τα νέα κομμάτια ήταν αρκετά πάνω σε ένταση και παραμόρφωση, όμως σίγουρα ιδιαίτερα ευχάριστη μιας και είναι πολύ όμορφο όταν ακούς μια επιτυχημένη διαφοροποίηση. Το σημαντικό όμως ήταν ότι δεν υπήρξε θόρυβος για τον θόρυβο, αλλά χτίσιμο πάνω στις δομές και τις ανάγκες του κάθε κομματιού. Πέρα από την κλασικά πλέον για τις περισσότερες συναυλίες μικρή διάρκεια της εμφάνισής τους, παίξανε τα περισσότερα highlights από τις δυο κυκλοφορίες τους, με κορυφαία τα "Oubliete" και "End Times", ενώ ένα τεχνικό πρόβλημα μας στέρησε και το "Celebration, FL". Μας αποχαιρέτησαν κατά τις 01:00 πετώντας κιθάρες, αφού πρώτα είχαν κάνει μια βόλτα ανάμεσα στον κόσμο, αφήνοντας μας για συντροφιά το χαρακτηριστικό βουητό στα αυτιά. Σε συζήτηση μετά το live με τον Shaun Durkan, ο frontman των Weekend μίλησε για την σημασία που δίνουν στο διαχωρισμό των στούντιο και των ζωντανών εκδοχών των τραγουδιών, ενώ φανέρωσε ότι έχει ήδη νέα κομμάτια με την επιθυμία της μπάντας από το Σαν Φρανσίσκο να είναι ο διάδοχος του "Jinx" να κυκλοφορήσει μέσα στο 2014.
Έπρεπε να περάσουν 26 χρόνια για να κυκλοφορήσει ο Johnny Marr ένα τόσο καλό προσωπικό δίσκο, μετά την διάλυση των The Smiths. Όχι ότι δεν ήταν θεμιτές και αξιόλογες οι συνεργασίες του, αλλά εδώ βρίσκεται ακριβώς στο (μουσικό) στοιχείο του, όπως φαίνεται και στα κομμάτια "The Messenger", "New Town Velocity" και "European Me", ενώ δεν τα πάει καθόλου άσχημα και στο ρόλο του frontman. Διαβάστε το album review μου εδώ.
No.19 : Blouse - Imperium (Captured Tracks)
No.20 : Sigur Ros – Kveikur (XL Recordings)
Οι Holograms κυκλοφόρησαν φέτος τον Σεπτέμβριο το δεύτερο δίσκο τους σε δυο χρόνια, με τίτλο "Forever" και μετά το περσινό πολύ δυνατό ομώνυμο ντεμπούτο τους. Μετά το πρώτο single "Flesh and Bone", το "Luminous" αποτελεί το δεύτερο βίντεο, μετά το "Meditations", από το νέο τους άλμπουμ. Δείτε το παρακάτω:
Με τα πλήκτρα ή τις κιθάρες σε πρώτο πλάνο, οι Blouse παραδίδουν άλλον έναν αξιόλογο δίσκο ονειρικής shoegaze pop. Το "Imperium" είναι επηρεασμένο τόσο από την νεο-ρομαντική σκηνή των 80s, όσο και από την indie pop/ rock των 90s. Μάλιστα το συγκρότημα από το Portland θα βρεθεί στην Αθήνα για μια ζωντανή εμφάνιση στις 16 Δεκεμβρίου.
No.20 : Sigur Ros – Kveikur (XL Recordings)
Δεν ξέρω αν είναι ο καλύτερος δίσκος τους, μιας και πάντα οι Sigur Ros έγραφαν πολύ όμορφη μουσική, με παλιότερα άλμπουμ τους -όπως το "Ágætis byrjun" του 1999 ή το "( )" του 2002- να γνωρίζουν μεγάλη αποδοχή από κοινό και κριτικούς, αλλά το "Kveikur" είναι το άλμπουμ των Ισλανδών που άκουσα περισσότερο. Τα "Brennisteinn" , "Ísjaki" και "Stormur" αποτέλεσαν ιδανική επιλογή για singles μιας και αποτελούν τα προφανή highlights της έβδομης δουλειάς των Sigur Ros.
Οι Sleater-Kinney υπήρξαν ένα από τα πιο ιδιαίτερα γυναικεία αμερικάνικα rock συγκροτήματα των 90s, με το άλμπουμ τους "Dig Me Out" του 1997 να ξεχωρίζει. Στην τελευταία συναυλία των Pearl Jam στο Πόρτλαντ πριν λίγες ημέρες, οι Corin Tucker, Carrie Brownstein και Janet Weiss εμφανίστηκαν μαζί τους στη σκηνή, για την διασκευή "Rockin’ in the Free World" του Neil Young (κάτι ανάλογο είχε συμβεί και το 2003 και το 2005). Από το 2006 που η μπάντα μπήκε στον πάγο, οι κοπέλες συμμετείχαν σε διάφορα σχήματα, με πιο πετυχημένο για μένα, αυτό των Brownstein και Weiss με τίτλο Wild Flag και το ομώνυμο ντεμπούτο τους το 2011. Με την Brownstein να υπονοεί το 2010 ότι η επανένωση είναι μέσα στα σχέδια τους, το μόνο που απομένει πλέον είναι η επισημοποίηση της επαναδραστηριοποίησης των Sleater-Kinney. Δείτε την πρόσφατη εμφάνισή τους με τους Pearl Jam:
Live Review: Weekend @ Six D.o.g.s, Αθήνα, Παρασκευή 29 Νοεμβρίου 2013



