Ο Τάσος Πετρόπουλος ολοκληρώνει το αφιέρωμα του στους Swans, με την πρόσφατη δισκογραφία πορεία του σχήματος από το 2010 μέχρι σήμερα...

ΜY FATHER WILL GUIDE ME UP A ROPE TO THE SKY (2010): Το 2010 κυκλοφορεί  μια φωτογραφία με τον Gira να κρατάει ένα σημείωμα που να γράφει ‘I AM NOT INSANE,I AM REACTIVATING SWANS’  και σε συνέντευξη λέει ότι δεν είναι reunion, αλλά πρόκειται για μια νέα πορεία με καινούριο υλικό και νέες ιδέες. Το album ξεκινάει με το "No Words,No Thoughts", το οποίο είναι από τα καλύτερα τραγούδια του δίσκου και με αυτό άνοιγαν τις συναυλίες τους τότε. Τσεκάρετε την εκτέλεση αυτού του τραγουδιού στο live album τους "We Rose From Your Bed With The Sun In Our Head" για να καταλάβετε πόση ένταση υπάρχει στα live τους που φλερτάρει με τη παράνοια. Πλέον οι Swans ακούγονται σαν τους Melvins με στεροειδή. Η μουσική είναι περισσότερο groovy και έχουν περισσότερα στοιχεία blues. Κάποια άλλα τραγούδια που ξεχωρίζουν είναι το "Jim", το "You Fucking People Make Me Sick", το επικό "Eden Prison" και το "Inside Madeline" με το φανταστικό break στη μέση του τραγουδιού που ο Gira να αρχίζει να λέει αργά και βαριά τους στίχους σαν άλλος Tom Waits. Δε θα έλεγα ότι το album αυτό είναι μια αποκάλυψη αλλά μοιάζει σαν μια επίδειξη δύναμης από το group για το πόσο δυνατό είναι μετά από μια δεκαετία και ότι μπορούν ακόμη να γράφουν σπουδαία μουσική χαράζοντας όμως μια διαφορετική πορεία.

THE SEER (2012): Το "The Seer" είναι το πιο κακοτράχαλο album που έχω ακούσει ποτέ. Απαιτεί τεράστια αντοχή από τον ακροατή για να καταφέρει να ακούσει συνθέσεις όπως το ομώνυμο ή το "93 Ave B.Blues" ή το "The Apostate". Το ομώνυμο πχ, είναι  32 λεπτά τραγούδι που τη περισσότερη ώρα είναι ένα ατελείωτο groove από 2 νότες, το "93 Ave.B.Blues" είναι διάφοροι τρομακτικοί ήχοι που κορυφώνονται σε ένα noise-no wave θόρυβο, ενώ στο "The Apostate" που έχει διάρκεια 23 λεπτά ο ακροατής κακοποιείται περίπου για 13 λεπτά μέχρι το break και τη συγκλονιστική συνέχειά του. Το συγκεκριμένο τραγούδι είναι η πιο δαιμονισμένη επική σύνθεση που έχω ακούσει ποτέ, με τον Gira να ουρλιάζει "We are on a ladder to God,blessed,fuck,bliss,fuck,bliss!". Το χορωδιακό "Lunacy" που ανοίγει το δίσκο σε βάζει στο κλίμα με τους  στίχους να λένε "In the mind of no one,forming sun,forming love,break the chain,hide within,innocence,not innocent,innocent in no sense….lunacy lunacy". Ένα άλλο τραγούδι που ξεχωρίζει είναι το "Avatar", ένα post rock τραγούδι με καταπληκτικό κρεσέντο και οργασμική κορύφωση. Υπάρχουν και οι ήπιες στιγμές εδώ όπως το τραγούδι "The daughter brings the water" και το φωτεινό "Song for a warrior" που το ερμηνεύει η Karen O των Yeah Yeah Yeahs. Εξαιρετικό τραγούδι επίσης είναι και το post rock "Piece of the Sky" και το τρομαχτικό bluesy "The Seer Returns" με το σκληρό groove. Θεωρώ αυτό το album το καλύτερο τους, όχι τόσο γιατί έχει καλά τραγούδια αλλά γιατί δε φοβήθηκαν να ξεπεράσουν τα όρια δημιουργώντας τόσο σκληρές και απαιτητικές συνθέσεις που ενώ εξουθενώνουν τον ακροατή καταφέρνουν μετά να τον οδηγήσουν στο παράδεισο ή στη κόλαση. Έτσι πρέπει να είναι η τέχνη, δεν πρέπει να υπάρχουν εκπτώσεις και όρια. Ευτυχώς που υπάρχουν καλλιτέχνες σαν και αυτούς.

TO BE KIND (2014): Αν το "The Seer" ήταν μια μαύρη τρύπα που ρούφαγε τα πάντα,το "To Be Kind" είναι ένας groovy δυναμίτης που δίνει ενέργεια. Εδώ ίσως να υπάρχουν καλύτερα τραγούδια από αυτά του "The Seer" με το group να ροκάρει περισσότερο. Το "Screenshot" που ανοίγει το album με τον υποχθόνιο ρυθμό του είναι από τα πιο εθιστικά τραγούδια τους, όπως επίσης και το βαλτώδες αλλά και sexy "Just a little boy" με την ζόρικη κορύφωση του και τον Gira να παρακαλάει "I need love!". Το 34λεπτο έπος "Bring The Sun-Tussaint L’Ouverture" όταν το ακούς νομίζεις ότι ζεις την επανάσταση της Αιτής διότι γι’αυτό μιλάει.Το "She Loves Us" το είχα ακούσει live πριν κυκλοφορήσει και θυμάμαι ότι θα μπορούσα να ακούω για ώρες το groove που έχει το δεύτερο μισό του τραγουδιού. Το "Oxygene" είναι ένα ηφαίστειο ενέργειας με έναν τρελό ρυθμό που σε κλοτσάει στο στομάχι και το ομώνυμο είναι ένα σκοτεινό ατμοσφαιρικό τραγούδι που τελειώνει μέσα σε ένα βίαιο ηχητικό χάος. Το "To Be Kind" είναι ένας καταπληκτικός δίσκος και ένας από τους καλύτερους του group. Έχει καταπληκτική παραγωγή, ενέργεια και δεν υπάρχει ούτε ένα μέτριο τραγούδι εδώ μέσα.

THE GLOWING MAN (2016): Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα ποτέ ασχοληθεί αρκετά με αυτό το album για διάφορους λόγους. Μάλλον δεν ήταν αρκετά πιασάρικο σε σχέση με το προηγούμενο album πλην κάποιων τραγουδιών. Τώρα που το ξανά άκουσα όμως, νομίζω ότι κακώς δε του είχα δώσει την ανάλογη προσοχή γιατί μπορεί να είναι λιγότερο groovy αλλά είναι περισσότερο πνευματικό και ψυχεδελικό. Η πρώτη πλευρά του είναι η πιο πειραματική, ενώ στη δεύτερη υπάρχουν οι πιο δυνατές groovy συνθέσεις. Το πρώτο τραγούδι είναι το "Cloud Of Forgetting" που διαρκεί περίπου 13 λεπτά και είναι ένα αργόσυρτο post-rock τραγούδι με μια θρησκευτική ατμόσφαιρα και τον Gira να απευθύνεται στο Θεό "God,God,leaving now,take us,take us!". Σου δίνει το συναίσθημα ότι ο χρόνος έχει σταματήσει και αιωρείσαι. Το "Cloud of Unknowing" που ακολουθεί με το αργό  groove είναι πιο έντονο και έχει μεγαλύτερη ένταση. Βασίζεται στη πλατωνική φιλοσοφία που προσπαθεί να ανακαλύψει το Θεό, όχι μέσω της γνώσης αλλά μέσω της καρδιάς. Εντυπωσιακός ο κύριος Gira, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία. Το επόμενο, το "The World Looks Red,The World Looks Black" έχει στοιχεία από το προηγούμενο album και βασίζεται σε ένα μεθυστικό ρυθμό που στα μέσα του γίνεται έντονος. Στίχοι αυτού του τραγουδιού υπάρχουν στο "World Looks Red" των  Sonic Youth, τους οποίους είχε γράψει ο Gira. Το "People Like Us" είναι ένα μικρό gospel, που θυμίζει λίγο Tom Waits. Η δεύτερη πλευρά του album ξεκινάει με το "Frankie M", το οποίο έχει μια μεγάλη έντονη εισαγωγή και στη μέση των 21 λεπτών που διαρκεί, ξεκινά ένα εθιστικό groove με ένα κρεσέντο που στο τέλος κορυφώνεται μοναδικά. Στο "When will I return?" τραγουδάει η σύζυγος του Gira, Jennifer, και είναι ένα αγχωτικό τραγούδι με καταπληκτικά πλήκτρα και μαγευτικό ρυθμό. Από ότι φαίνεται μιλάει για το βιασμό που κατηγορήθηκε ο Gira πριν μερικά χρόνια. Το ομώνυμο είναι  ένα 29λεπτο κομμάτι στο οποίο οι Swans οργιάζουν.Η ένταση και η δύναμη αυτού του τέρατος είναι άνευ προηγουμένου καθώς νοιώθεις τις λάμπες των ενισχυτών να φλέγονται με τον Gira να ακούγεται στα όρια της παράνoιας. Εδώ ο "Glowing Man" είναι ο Joseph, αυτός που θα σε σαγηνεύσει, θα σε μαγέψει και τελικά θα σε πάρει σπίτι του και θα σε κόψει κομμάτια. Ο Joseph είναι ο Gira. Το album κλείνει με μια ζωηρή μελωδία και μια μικρή χορωδία να λέει "All creation is hollow,and a picture is a shadow,just a symptom of love with a lack of a cause". Να γράψω αν μου άρεσε το album; Μάλλον καταλάβατε...

Διαβάστε επίσης:

Αφιέρωμα στη δισκογραφία των Swans - Μέρος 1ο

Αφιέρωμα στη δισκογραφία των Swans - Μέρος 2ο

Ο Τάσος Πετρόπουλος συνεχίζει το ταξίδι του στον δισκογραφικό κόσμο των Swans κατά τη δεκαετία του 1990...

WHITE LIGHT FROM THE MOUTH OF INFINITY (1991): Οι Swans με αυτό το άλμπουμ επαναφέρουν την ένταση που έλειπε από την προηγούμενη δουλειά τους και το κυκλοφορούν υπό τη προσωπική δισκογραφική εταιρία του Gira, τη Young God Records. Χαρακτηριστική είναι η παραγωγή του δίσκου, που εκτός από πολύ δυνατή είναι και πολύ φωτεινή.Τα τραγούδια δεν είναι folk αλλά ούτε έχει τους πειραματισμούς του "Children of God", αλλά έχουν πλέον απλό rοck-goth ύφος. Το επίπεδο των συνθέσεων είναι πολύ υψηλό αλλά θα σταθώ σε μερικά τραγούδια τα οποία τα οποία τα ακούω ξανά και ξανά. Πρώτα είναι το ‘Better Than You’ που ανοίγει το album,δυνατό rock τραγούδι με τα keyboards και τα drums να διαλύουν τα πάντα ,το "Song For The Sun", το επικό "Love will save You" και το "Miracle of Love" που αποτελεί μια καταπληκτική μπαλάντα. Υπάρχει ένα τραγούδι όμως  που ξεχωρίζει απ΄τα υπόλοιπα. Το "Failure" μιλάει για τη δυστυχία της σύγχρονης ζωής με στίχους που μόνο ο Leonard Cohen θα μπορούσε να γράψει και το ερμηνεύει με τόσο βαρύ τρόπο που μόνο ο Johnny Cash θα μπορούσε να το κάνει.

LOVE OF LIFE (1992): Το συγκεκριμένο album συνεχίζει στο ύφος του "White Light From The Mouth Of Infinity" με τη διαφορά  ότι έχει μικρά ιντερλούδια  μεταξύ των τραγουδιών και δημιουργεί ένα καινούριο ενδιαφέρον. Ο ήχος όπως και στο προηγούμενο album είναι καθαρός και δυνατός και τα τραγούδια θυμίζουν τους The Cure  της εποχής του "Desintegration" αλλά δεν είναι τόσο ενδιαφέροντα όπως αυτά του "White Light From….". Το ομώνυμο είναι ένα εξαιρετικό alt-rock τραγούδι, το "Amnesia" έχει ένα δυνατό industrial ύφος, ενώ ξεχωρίζει επίσης το "In the eyes of Nature" και η πολύ όμορφη μπαλάντα "Her".Το album κλείνει με μια άλλη ιδιαίτερη μπαλάντα, το "No Cure For The Lonely". Oι υπόλοιπες συνθέσεις είναι σχετικά μέτριες, όχι στα standards που μας έχουν συνηθίσει οι Swans. 

ΤHE GREAT ANNIHILATOR (1995): Το "The Great Annihilator" είναι ένα σκληρό alternative rock album δίχως τους πειραματισμούς του παρελθόντος. Το group επαναφέρει την ωμή δύναμη που έλλειπε από το προηγούμενο album και δημιουργεί απλές αλλά "catchy" συνθέσεις. Τίποτα δε περισσεύει σ’αυτό το album που είναι θηριώδες, ψυχρό και εμπνευσμένο από τη πρώτη νότα έως τη τελευταία. Ο δίσκος ξεκινάει με το "In", μια μικρή εισαγωγή και συνεχίζει με το "I’m the Sun", στο οποίο νομίζεις ότι βρίσκεσαι σε μια καταιγίδα, με τα drums να λυσσάνε και τον Gira να καταπίνει πλανήτες με την ερμηνεία του. Υπάρχουν καταπληκτικά τραγούδια όπως το "She Lives!", το βαθιά πνευματικό "Blood Promise", το industrial "Alcohol The Seed" και το υπέροχο "Killing for Company" με την υπέροχη μελωδία στα keybords. Η Jarboe είναι για άλλη μια φορά απίθανη στις ερμηνείες της και ειδικότερα στο μαγευτικό "Mother’s Milk". Στο "Celebrity Lifestyle" μπορείτε να ακούσετε ένα απ΄τα καλύτερα post-punk τραγούδια που έχουν γραφτεί και να εθιστείτε και εσείς σε αυτό το αριστουργηματικό album.

SOUNDTRACKS FOR THE BLIND (1996): Πρώτον, αυτό το album θεωρείται το καλύτερο album των Swans και δεύτερον δε μοιάζει με κανένα άλλο album τους. Είναι το πιο πειραματικό album που έχουν φτιάξει ποτέ. Είναι γεμάτο samples με περίεργες ομιλίες που δεν καταλαβαίνεις το νόημά τους, διακρίνεις όμως μια θλίψη και μια παράνοια στους διαλόγους. Έχει drone μουσική, έχει beats, έχει ambient, έχει και παλαιότερα τραγούδια τους που είναι διαφοροποιημένα, ενώ βασίζεται σε κάποιες συνθέσεις πολύ μεγάλης διάρκειας. Πρόκειται για ένα διπλό άλμπουμ, με τον πρώτο δίσκο να ονομάζεται "Silver" και τον δεύτερο "Copper" και είναι η μεγαλύτερη σε διάρκεια δουλειά των Swans διάρκειας 141 λεπτών. Το πως κατάφερε ο Gira να ενώσει  όλα αυτά τα στοιχεία και να δημιουργήσει τραγούδια όπως τα "The Sound", "The Final Sacrifice" και "Helpless Child" δείχνει την ευφυΐα του μουσικού, τη δημιουργικότητα και το όραμα του. Η ακρόαση του δίνει την αίσθηση ότι κάποιος ακούει το soundtrack μιας ταινίας και βασίζεται στα κρεσέντο των τραγουδιών. Ξεκινάει με μια μελωδία και σιγά σιγά δυναμώνει ο ρυθμός, προστίθενται όλο και περισσότερα μουσικά όργανα και ενώ περιμένεις τη κορύφωση, αυτή δεν έρχεται ποτέ. Δεν θέλω να αναλύσω άλλο το album γιατί θεωρώ ότι πρέπει κάποιος να το ακούσει για να το ζήσει με το δικό του τρόπο. Σίγουρα αποτελεί ένα τεράστιο κατόρθωμα του Gira.

SWANS ARE DEAD (1998): Αν και είπα στον πρόλογο ότι θα μιλήσω για τα studio albums των Swans και όχι για τα live τους, θεωρώ αυτή τη κυκλοφορία μια πολύ σπουδαία στιγμή στη δισκογραφία τους. Είναι μια συλλογή τραγουδιών από τις τελευταίες περιοδείες τους, πριν ο Gira διαλύσει το group το 1997. Το album είναι διπλό, περιέχει 16 τραγούδια όπου τα περισσότερα είναι από τα δύο  τελευταία studio album τους, ένα παλαιότερο, το "I Crawled" που είναι από το "Young God" EP, και τα υπόλοιπα προέρχονται από τις προσωπικές δουλειές του Gira και της Jarboe. Η διάρκειά του είναι σχεδόν 143 λεπτά. Το ξεχωριστό εδώ είναι ότι έχει τόσο καλό ήχο που ακούγεται σαν studio album και οι εκτελέσεις των τραγουδιών είναι καλύτερες από τις επίσημες εκτελέσεις. Ξεκινάει με ένα καινούριο τραγούδι, το "Feel Happiness", ένα 17λεπτο έπος που ακολουθεί τη δομή των τραγουδιών μεγάλης διάρκειας που συναντήσαμε στο "Soundtracks For The Blind". Το επόμενο είναι το "Low Life Form", ένα βίαιο τραγούδι με έναν θυμωμένο Gira να τραγουδάει στίχους όπως "When they crucify your body on the white wall above your bed,the words your body bleeds down will describe my happiness…". Το "Not Alone" είναι από τα καλύτερα τραγούδια του δίσκου με το αρχικό του groove να μετατρέπεται σε ένα ονειρικό κρεσέντο, όπως και το "I’m the Sun" στην καλύτερη εκτέλεσή του. Η ερμηνεία της Jarboe στο "I Crawled" είναι τόσο βιωματική που προκαλεί εφιάλτες. Δίκαια θεωρείται από τα καλύτερα live albums που έχουν κυκλοφορήσει ποτέ. Ο Gira ήθελε να κλείσει τη πορεία του group με κάτι μοναδικό.

Διαβάστε επίσης:

Αφιέρωμα στη δισκογραφία των Swans - Μέρος 1ο

Ο Τάσος Πετρόπουλος μας ταξιδεύει στον μαγικό κόσμο των Swans, με σταθμούς όλους τους δίσκους του συγκροτήματος από το 1983 μέχρι και σήμερα. Η αρχή γίνεται από τη δεκαετία του 80 και το άλμπουμ "Filth"...

Οι Swans είναι ένα συγκρότημα που αγαπώ λίγο περισσότερο από τα υπόλοιπα. Σχεδόν άσχετος με το group, μου έγιναν γνωστοί όταν το Pitchfork και άλλα δημοφιλή μουσικά sites έκαναν τη δισκοκριτική του "Τhe Seer" γράφοντας  διθυράμβους   για  το 12ο άλμπουμ των Swans, μιλώντας με τα καλύτερα λόγια για ενός συγκροτήματος που δεν ήξερα και πολύ και με αυτό τον τρόπο πήγα και αγόρασα αυτό το διπλό άλμπουμ με αυτό το σκυλί στο εξώφυλλο. Αρκετά πιο παλιά,εξαιτίας  μιας συνέντευξη ενός metal group, αν θυμάμαι καλά πρέπει να ήταν οι Baptists όπου είχαν αναφέρει τους Swans για τις καταπληκτικές ιδέες στα φωνητικά στο album τους "The Burning World", είχα ακούσει το συγκεκριμένο album αλλά δεν το είχα βρει ενδιαφέρον, πέρα από μερικές συνθέσεις όπως το "Mona Liza", "Mother Earth" και το "God Damn The Sun", τραγούδια που τα ακούω μέχρι σήμερα.

Τη πρώτη φορά που έβαλα να ακούσω το "The Seer", δε μπόρεσα να ακούσω πάνω από 10 λεπτά. Ήταν τόσο ξερό και μονότονο που δε μπορούσα να καταλάβω τι γίνεται. Γιατί όλοι αυτοί οι διθύραμβοι; Τι δε μπορούσα να αντιληφθώ; Επειδή είμαι εγωιστής άρχισα να ακούω το album ξανά και ξανά και ξανά… 2 ώρες album, κακοτράχαλο, σκληρότερο και απαιτητικότερο από οτιδήποτε είχα ακούσει έως  τότε. Πλέον είναι ένα album ζωής και οι Swans η σημαντικότερη μουσική ανακάλυψη μου, ένα group που δεν σταμάτησα να ακούω από τότε.

Ο Michael Gira,ηγέτης των Swans είναι ο εγκέφαλος αυτού του οχήματος που έχει κάνει αυτή τη ξέφρενη πορεία απ΄το 1982 μέχρι σήμερα, με μια παύση από το 1997 μέχρι το 2010. Στη νεκρή περίοδο 97-10, ο Gira δημιούργησε τους  Angels of Light, μια πιο light εκδοχή των Swans με πιο folk στοιχεία, όπως και τους The Body Lovers/The Body Haters, ένα πειραματικό project, ενώ συνεργάστηκε και με το art rock group The Akron Family. Ένα ενδιαφέρον στοιχείο για τον Gira είναι το βιβλίο του "The Consumer" που εκδόθηκε το 1995 και αποτέλεσε μια συλλογή ακραίων ιστοριών βίας, υποταγής, σαδισμού, μαζοχισμού και υπερφυσικού τρόμου. Τι άλλο θα περίμενε κανείς από τον εγκέφαλο των Swans;

Η σύνθεση των Swans δεν ήταν πάντοτε η ίδια πλην του Michael Gira, ενώ κάποια μέλη όπως  ο Norman Westberg (κιθάρα) και η Jarboe  (φωνητικά-keyboards-πιάνο) ήταν τα πιο σταθερά στη σύνθεση του group. Oι Swans  έχουν κυκλοφορήσει  14 studio albums, 11 live albums και  9 extended plays. Σε αυτό το αφιέρωμα θα περιοριστώ και γράψω μόνο για τα studio albums.

FILTH (1983): Το ντεμπούτο τους με το γνωστό εξώφυλλο με τα δόντια, θεωρείται από τα πιο βίαια albums που ηχογραφήθηκαν ποτέ και δεν έχουν άδικο. Αν και θεωρητικά κατατάσσονται στη no-wave γενιά της Νέα Υόρκης, η έντασή και η σαδιστική δύναμη της μουσικής τους κάνει  ξεχωριστούς. Δύο ντράμερ να ηχούν τελείως βιομηχανικοί, σαν να βρίσκεσαι σε μηχανοστάσιο, ξεροί ήχοι συνοδευόμενοι από ένα μπάσο λες και έρχεται από τα έγκατα της γης, πολύ δυνατή κιθάρα και ο Gira μοιάζει  να διατάζει αντί να τραγουδάει. Η μουσική είναι σαδιστική, οι ρυθμοί επαναλαμβάνονται συνέχεια και οι στίχοι είναι βγαλμένοι από την απέχθεια  για το περιβάλλον του.  Είναι ένα άλμπουμ πολύ δύσκολο για να το ακούσεις ολόκληρο, μια σκληρή δοκιμασία για κάθε ακροατή. Δε θα πρότεινα σε κάποιον να ξεκινήσει να ακούει Swans από αυτό το άλμπουμ. Απ’την άλλη όμως,αν το δουλέψεις είναι ένα δυναμίτης που θα αναζητάς πολλές φορές.

"Κnock him down,cut off his deception,murder his influence,rape his memory,ή be strong,be hard,resist temptation,stick your hand in your eye,close your fist,resist,flex your muscles,be hard,be strong...."

COP (1984): Το "COP" είναι το πιο βίαιο άλμπουμ τους και ένα από τα πιο μηδενιστικά άλμπουμ που έχουν κυκλοφορήσει. Η συνέχεια του "Filth" έχει χαμηλώσει ταχύτητες, ενώ έχει ανεβάσει ένταση. Αν οπτικοποιούσα το "Cop" θα ήταν ο βασανισμός κάποιου μέχρι θανάτου, σε ένα απομονωμένο μπουντρούμι. Οι Swans στη συνέχεια της πορείας τους άλλαξαν αρκετές φορές ύφος αλλά από την πρώτη τους μορφή αυτό είναι το δυνατότερο album τους, μια τρομαχτική εμπειρία, ένα ακραίο φαινόμενο στην ιστορία της μουσικής το οποίο "γονατίζει" τον ακροατή. O Henry Rollins είχε πει γι’αυτό: "The Swans album Cop was one of the most crushing and intense albums not only of the '80s but of all time. Musically and lyrically, it is a dark and punishing ride."

GREED (1985): Με το "Greed" οι Swans αφήνουν πίσω τη σφοδρή δύναμη του "Filth" και "Cop" και αρχίζουν να πειραματίζονται. Προσθέτουν drum machine, grand piano και synthesizer. Η μεγάλη αλλαγή όμως είναι η ένταξη της  Jarboe στο group, η οποία σε αυτό το album κάνει μόνο τα backing vocals. Η μουσική είναι industrial και η Jarboe δίνει αυτό το αιθέριο στοιχείο με τη φωνή της αλλά το album είναι η αρχή μιας μεταβατικής περιόδου που θα λειτουργήσει καλύτερα αργότερα. Μπορεί σαν album να μην ενθουσιάζει αλλά υπάρχουν κάποια τραγούδια όπως το εναρκτήριο "Fool" και το σκοτεινό "Heaven" τα οποία σε βάζουν στο κλειστοφοβικό κόσμο των Swans που περίμενες να βρεις στο "Greed".

HOLY MONEY (1986): Αυτό είναι το album που μάλλον ήθελαν οι Swans να είναι το "Greed", αλλά δεν τα κατάφεραν τότε. Η παραγωγή είναι καλύτερη, οι κιθάρες δυνατότερες και ο Gira αποδίδει εξαιρετικά, βάναυσα και ψυχρά. Συνολικά θα έλεγα ότι είναι ένα πολύ καλό album, ίσως καλύτερο από το "Greed". Από το πρώτο λεπτό μέχρι τέλος δε χαλαρώνεις ποτέ, η ένταση είναι μεγάλη, τα samples και το πιάνο λειτουργούν σωστά και η Jarboe  με την αέρινη φωνή της αρχίζει να γίνεται ένα απ’τα δυνατά χαρτιά των Swans.  Υπάρχουν πολλά ζόρικα τραγούδια εδώ μέσα. Ένα από αυτά είναι το "Another You" με την ατμόσφαιρα νεκροτομείου και τη φρικαλέα φυσαρμόνικα στην εισαγωγή, ενώ ξεχωρίζουν και το "A Hanging", με το οποίο ξεκινάει το album, και το ‘Coward’ που κλείνει το album.

CHILDREN OF GOD (1987): Ο δίσκος αυτός θεωρείται ένα απ’ τα αριστουργήματά τους και είναι πράγματι ένα πολύ σπουδαίο album. Διαφέρει παρασάγγης απ’ τα προηγούμενα τους album, αφού άφησαν στην άκρη τα industrial στοιχεία και πλέον η μουσική είναι neo-folk και goth. Φυσικά η ένταση της μουσικής συνεχίζει να είναι πολύ μεγάλη, οι Swans συνεχίζουν να θέλουν να ταράξουν τον ακροατή αλλά υπάρχουν και τραγούδια με τα οποία του δίνουν χώρο να αναπνεύσει. Δεν υπάρχει τραγούδι σε αυτό το album που να υστερεί ή να μην έχει λόγο ύπαρξης.  Η ερμηνεία του Gira είναι εξαιρετική, ακούγοντας το "New Mind" που ανοίγει το album με το τεράστιο groove ακούγεται σαν δηλητηριασμένος ιεροεξεταστής που μοιράζει κατάρες "‘Let the light come in,damn you to hell,now save your soul,damn you to hell" ή στο τρομαχτικό  "Beautiful Child" μιλάει με θυμό για μια θυσία "I could kill the child,the beautiful child,this is my life,this is my choice,this is my damnation". Tο album κάνει πολλές αναφορές στη θρησκεία και στη δύναμη της πίστης που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και concept.

THE BURNING WORLD (1989): Θα ξεκινήσω με ένα σχόλιο του Gira που έκανε το 2011 σχετικά με αυτό το album: "Απεχθάνομαι αυτό το album, ο Bill Laswell είναι ένας πολύ καλός παραγωγός αλλά δε συνεργαστήκαμε καλά. Εκφοβίστηκα για να τραγουδήσω με αυτό το μονότονο τρόπο. Το album δε πούλησε και έτσι τη πατήσαμε". Το "The Burning world" θεωρείται το "μαύρο -πρόβατο" στη δισκογραφία των Swans και όχι άδικα. Είναι ένα εμπορικό neo-folk album με όμορφες ήπιες όμορφες μελωδίες, δίχως ένταση, πειραματισμούς και όλα τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τους Swans από την αρχή της πορείας τους. Παρόλα αυτά είναι ένα πάρα πολύ καλό folk album.Ο Gira ερμηνεύει καταπληκτικά ως βαρύτονος country τραγουδιστής,η Jarboe είναι απλά φανταστική και τα περισσότερα τραγούδια είναι υπέροχα και δύσκολα δε θα αρέσει σε κάποιον που ψάχνει ένα folk μελωδικό album. Συγχώρα με Michael, μπορεί να μην είναι τυπικό Swans album, αλλά εμένα μου άρεσε.

Συνεχίζεται στο 2ο μέρος...

Μετά από μια άκρως επιτυχημένη επταετία (2010 - 2017) και τέσσερα άλμπουμ, τα "My Father Will Guide Me up a Rope to the Sky", "The Seer", "To Be Kind" και The Glowing Man", ο Michael Gira των Swans ανακοίνωσε ότι η μπάντα διαλύεται όσο αφορά το συγκεκριμένο line-up, ενώ υπονόησε και μια διαφορετική μουσική κατεύθυνση για το σχήμα στο μέλλον. Δυο χρόνια μετά οι Swans επιστρέφουν με νέο δίσκο, ο οποίος ονομάζεται "Leaving Meaning" και θα κυκλοφορήσει στις 25 Οκτωβρίου από τη Young God Records. Σε αυτόν συμμετέχουν μια σειρά από μουσικοί όπως οι Norman Westberg, Thor Harris, Kristof Hahn, Ben Frost, The Necks, Dana Schechter, Baby Dee, Jennifer Gira και πολλοί ακόμα. Το πρώτο κομμάτι που κάνει διαθέσιμο ο Gira από το επερχόμενο άλμπουμ, είναι το "It’s Coming It’s Real", με τις Anna και Maria von Hausswolff στα δεύτερα φωνητικά.

Οι επερχόμενες συναυλίες των Swans στη χώρα μας μετατράπηκαν σε χειμερινό Plisskën Festival, που θα λάβει χώρα στις 4 και 5 Δεκεμβρίου 2014 σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη αντίστοιχα. Το βρετανικό ηλεκτρονικό δίδυμο των Simian Mobile Disco αποτελεί τη νέα προσθήκη στο line-up, αλλά μιας και μιλάμε για φεστιβάλ φαντάζομαι ότι θα ανακοινωθούν και άλλα ονόματα.

Πέρσι τον Μάιο οι Swans βρέθηκαν στη χώρας μας στα πλαίσια της περιοδείας για την προώθηση του άλμπουμ του 2012, "The Seer". Πλέον έχοντας και καινούριο δίσκο στις αποσκευές τους, το "To Be Kind" (12 Μαΐου, Young God Records), ο Michael Gira με την μπάντα του θα δώσουν δυο συναυλίες στα μέρη μας, την Παρασκευή 4 Δεκεμβρίου 2014 στην Αθήνα και την επόμενη μέρα στην Θεσσαλονίκη. Μπορείτε να διαβάσετε για τη τελευταία εμφάνιση των Swans στην Αθήνα εδώ.

Οι Swans επιστρέφουν δισκογραφικά δυο χρόνια μετά το δωδέκατο άλμπουμ τους "The Seer", μια δουλειά που γνώρισε μεγάλη αποδοχή από κοινό και κριτικούς και τους έφερε και στην Αθήνα πέρσι το Μάιο. Μέσα στο 2013 η παρέα του Michael Gira κυκλοφόρησε και ένα live album με τίτλο "Not Here/ Not Now", ώστε να χρηματοδοτήσει τον επόμενο δίσκο της. Η νέα τους προσπάθεια θα ονομάζεται "To Be Kind" και θα είναι διαθέσιμη στις 12 Μαΐου. Η μπάντα έκανε γνωστό το πρώτο κομμάτι από το επερχόμενο άλμπουμ της, με τίτλο "A Little God In My Hands", το οποίο μπορείτε να ακούσετε αλλά και να κατεβάσετε ελεύθερα παρακάτω:

Το 2013 μπορεί σίγουρα να χαρακτηριστεί ως η χρονιά των μεγάλων δισκογραφικών επιστροφών, με ονόματα όπως ο David Bowie και οι My Bloody Valentine να κυκλοφορούν δουλειές μετά από πολλά χρόνια αναμονής, αλλά και πολλά βαριά χαρτιά της μουσικής βιομηχανίας όπως οι Arcade Fire, Queens Of The Stone Age, Alice In Chains και οι Arctic Monkeys να παρουσιάζουν τους νέους τους δίσκους. Επίσης, μετά την αναβίωση του garage, post-punk, new wave, shoegaze, dream pop και δεν ξέρω τι άλλο, πέρσι ήταν η χρονιά που η ψυχεδέλεια είχε την τιμητική της (αν και έχει αρχίσει αρκετά νωρίτερα). Παρόλο που δεν είμαι πολύ φίλος του είδους, άκουσα κάποιες αξιόλογες προσπάθειες, αλλά παραλίγο να ξεχάσω τι εστί ψυχεδελικό rock μιας και οτιδήποτε λίγο πιο "φευγάτο" ή που δεν κόλλαγε ακριβώς κάτω από ένα χαρακτηρισμό, αποκτούσε και μια psych ταμπέλα. Οι δέκα κορυφαίες δουλειές που άκουσα μέσα στο 2013 είναι:

No.10 Beastmilk - Climax (Svart Records): Κάπως έτσι θα ακούγονταν οι Iceage αν διασκεύαζαν The Cramps, δανειζόμενοι στοιχεία από Type O Negative. Και με φωνητικά κάπου ανάμεσα σε Eldritch και Danzig, το ντεμπούτο των Beastmilk από την Svart Records προσφέρει κάποια από τα πιο απολαυστικά δισκογραφικά 40άλεπτα της χρονιάς.

Ακούστε: "Love in a Cold World", "Genocidal Crush"

No.09 Franz Ferdinand - Right Thoughts, Right Words, Right Action (Domino Records): Λίγοι ξέρουν να γράφουν τόσο αξιόλογους pop δίσκους όπως οι Σκωτσέζοι, και με το "Right Thoughts, Right Words, Right Action" το αποδεικνύουν περίτρανα. Διαβάστε την άποψή μου για τον φετινό δίσκο των Franz Ferdinand εδώ.

Ακούστε: "Treason! Animals", "Evil Eye"

No.08 Arcade Fire - Reflektor (Merge Records): Μπορεί κάποιοι να απογοητεύτηκαν από την τελευταία δισκογραφική προσπάθεια των Arcade Fire μιας και δεν κατάφερε να προκαλέσει τον ίδιο ενθουσιασμό με προηγούμενες δουλειές τους, αλλά το "Reflektor" (album review), με τις όποιες αδυναμίες του, είναι ένας πολύ καλός δίσκος.

Ακούστε: "Joan Of Arc", "Reflektor"

No.07 The National - Trouble Will Find Me (4AD): Μπορεί η συνταγή να είναι γνωστή και δοκιμασμένη, αλλά αυτό δεν μειώνει άλλο ένα εξαιρετικό δισκογραφικό αποτέλεσμα από τους The National με το "Trouble Will Find Me" να συνεχίζει μια σειρά, κλασσικών πλέον στο είδος, άλμπουμ. Μπορείτε να διαβάσετε το album review εδώ.

Ακούστε: "Graceless", "Sea of Love"

No.06 Nick Cave & The Bad Seeds - Push The Sky Away (Bad Seed Ltd): Το "Push The Sky Away" είναι ίσως ο,τι καλύτερο έχει κυκλοφορήσει ο Αυστραλός, τουλάχιστον εδώ και μια δεκαετία ακολουθώντας μια πιο less is more λογική, ενώ η φυγή του Mick Harvey φαίνεται να μην έχει επηρεάσει το σχήμα. Διαβάστε περισσότερα...

Ακούστε: "Jubilee Street", "Mermaids" 

No.05 Savages - Silence Yourself (Matador): Οι Savages είναι από τις λίγες μπάντες που με το ντεμπούτο τους δικαιολόγησαν πλήρως τον θόρυβο γύρω από το όνομα τους πριν από αυτό. Δεν είναι η 80s post-punk νοσταλγία, ούτε τα κομμάτια που το κάνουν να ξεχωρίζει, αλλά η απίστευτη ενέργεια που βγάζει το "Silence Yourself" (album review) από το πρώτο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. 

Ακούστε: "She Will", "Shut Up"

No.04 Weekend - Jinx (Slumberland Records): Δεν αποδείχτηκε και πολύ δύσκολος, ο δεύτερος δίσκος για τους Weekend, μιας και το "Jinx" (album review) παρέχει μεγαλύτερη ποικιλία αλλά και αποτελεί μια πιο ολοκληρωμένη μουσική πρόταση από το "Sports". Μπορείτε να διαβάσετε για την ζωντανή εμφάνιση των Weekend στην Αθήνα εδώ.

Ακούστε: "Oubliete", "It's Alright"

No.03 Pearl Jam - Lightning Bolt (Monkeywrench Records): Μπορεί το "Lightning Bolt" να αποτελεί το δέκατο άλμπουμ των Pearl Jam, αλλά βγάζει τόση ενέργεια σαν να πρόκειται για δίσκο μιας νέας μπάντας. Disco ή r&b στοιχεία δεν θα βρει κανείς εδώ και σίγουρα δεν σηματοδοτεί καμιά ηχητική αλλαγή, αλλά με τον κορυφαίο frontman των τουλάχιστον τελευταίων 20 χρόνων, το γκρουπ από το Σιάτλ μας χαρίζει άλλο ένα καταπληκτικό δίσκο (δουλειά που αναδείχτηκε ως κορυφαία για το 2013 από ψηφοφορία του blog).

Ακούστε: "Swallowed Whole", "Mind Your Manners"

No.02 White Lies - Big TV (Fiction): Μπορεί οι White Lies να θεωρούνται άλλο ένα 80s νοσταλγικό σχήμα, αλλά έχουν καθαρά αναγνωρίσιμο ήχο και ένα μοναδικό τρόπο να ενσωματώνουν στην μουσική τους γνώριμους ήχους του παρελθόντος. Με τον τρίτο τους δίσκο πλησιάζουν, όσο σχεδόν κανείς άλλος φέτος, σε μια τέλεια ποπ δουλειά. Διαβάστε την γνώμη μου για το "Big TV" εδώ αλλά για την πρόσφατη ζωντανή εμφάνισή τους στο Λονδίνο εδώ.

Ακούστε: "First Time Caller", "Mother Tongue"

No.01 Woodkid - The Golden Age (Green United Music): Ο Γάλλος Yoann Lemoine, ή αλλιώς Woodkid, σκηνοθετεί ένα ανεπανάληπτο μουσικό ταξίδι κινηματογραφικών διαστάσεων. Με επιρροές από συνθέτες scores όπως ο Clint Mansell, απευθυνόμενος όμως σε ποπ ακροατήρια, ντύνει ηχητικά ιδανικά κόσμους σαν αυτούς που θα ταίριαζαν στους αντίστοιχους ενός Neil Gaiman. 

Ακούστε: "The Golden Age", "Run Boy Run"

Διεθνή Άλμπουμ No.11 -20

Διεθνή Άλμπουμ No.21 -30

Διεθνή Άλμπουμ No.31- 40

Τα 10 καλύτερα ελληνικά άλμπουμ

Πέρα όμως από τα πολύ αξιόλογα άλμπουμ ξεχώρισα και αρκετές ενδιαφέρουσες μίνι κυκλοφορίες. Για παράδειγμα αν οι Cold Cave είχαν παρουσιάσει όλα τα περσινά EPs/ singles σε μια ολοκληρωμένη δουλειά, σίγουρα αυτή θα ήταν μέσα στις καλύτερες μου, για την περσινή χρονιά. Τα 10 κορυφαία EPs που άκουσα μέσα στο 2013 είναι: 

No.10 A Place to Bury Strangers - Strange Moon (Dead Oceans)

No.09 No Joy - Pastel and Pass Out (Mexican Summer)

No.08 Wild Nothing - Empty Estate (Captured Tracks)

No.07 Parquet Courts - Tally All the Things That You Broke (What’s Your Rupture?)

No.06 Dream Affair - From Now On (Hand Drawn Dracula)

No.05 Merchandise – Totale Nite (Night People)

No.04 Terminal Gods - Machine Beat Messiah  

No.03 Frank (Just Frank) - Freres D'Armes (Hidden Treasure Music)

No.02 Death Of Lovers - Buried Under A World Of Roses (Deathwish Inc.)

No.01 Cold Cave ‎– Oceans With No End (Deathwish Inc.)

Τα 20 καλύτερα κομμάτια του 2013

Οι 5 καλύτερες συναυλίες που παρακολούθησα μέσα στη χρονιά είναι:

No.05 Weekend - Six D.o.g.s, 29.11.13 (live review)

No.04 Pet Shop Boys - Πλατεία Νερού, 16.07.13 (live review)

No.03 Swans - Fuzz Club, 17.05.13 (live review)

No.02 Light Asylum - DeathDisco, 26.05.13 (live review)

No.01 The Soft Moon - Gagarin205, 05.04.13 (live review)

Οι 10 δίσκοι που με απογοήτευσαν περισσότερο μέσα το 2013 είναι: 

No.10 Editors - The Weight Of Your Love (PIAS): Μεγάλη υπόθεση τελικά η φυγή του Chris Urbanowicz...(album review)

No.09 Empire of The Sun - Ice on the Dune (Capitol): Αν και υπάρχουν όλα τα εντυπωσιακά ηχητικά στοιχεία του ντεμπούτου τους, λείπουν τα καλά κομμάτια.

No.08 The Strokes - Comedown Machine (RCA): Προσπαθούν να κάνουν κάτι διαφορετικό, αλλά δεν τους βγαίνει

No.07 The Fratellis - We Need Medicine (BMG): Μάλλον όποιος ακούσει τον δίσκο θα χρειαστεί φάρμακα

No.06 The Pigeon Detectives - We Met At Sea (Cooking Vinyl): Με διαφορά η χειρότερη κυκλοφορία τους

No.05 Johnny Borrell - Borrell 1 (Universal): O Borrell συνεχίζει την καθοδική πορεία των Razorlight 

No.04 Tribes - Wish To Scream (Island): Άλλη μια μεγάλη βρετανική ελπίδα που απογοητεύει

No.03 Cansei de Ser Sexy – Planta (SQE): Απλά ανέμπνευστο και ξεπερασμένο

No.02 The Airborne Toxic Event - Such Hot Blood (Island): Γνώριμοι της λίστας που χειροτερεύουν με κάθε τους προσπάθεια

No.01 Placebo - Loud Like Love (Universal): Οι Placebo αποτέλεσαν ένα από τα κολλήματα μου προς τα τέλη των 90s, με μια ιδιαίτερα αξιοπρεπή πορεία μέχρι και το "Meds" του 2006, αλλά με άλμπουμ σαν αυτό (με κομμάτια όπως το "Too Many Friends") και το "Battle for the Sun" του 2009 την έχουν καπαρωμένη τη συγκεκριμένη θέση στη λίστα μου

Οι Swans κυκλοφορούν ένα νέο live άλμπουμ με τίτλο "Not Here/ Not Now" με στόχο την χρηματοδότηση της επόμενης, άτιτλης ακόμα, δισκογραφικής δουλειάς τους. Οι ζωντανές ηχογραφήσεις προέρχονται από τις εμφανίσεις της μπάντας την περίοδο 2012-13, περιοδεία που τους έφερε και από την Ελλάδα τον Μάιο. Τον δίσκο μπορείτε να τον παραγγείλετε εδώ, ενώ με 500$ μπορείτε να έχετε τον Michael Gira να γράψει κομμάτι με το όνομά σας και να το τραγουδήσει αποκλειστικά για εσάς.

Ήμουν αρκετά περίεργος να δω πόσο κόσμο θα μάζευε η συναυλία των Swans, ιδίως μετά τον περσινό δίσκο "The Seer", ο οποίος αποθεώθηκε από τα διεθνή αλλά και ελληνικά sites, blogs και γενικότερα μουσικά μέσα. Πράγματι ο κόσμος ανταποκρίθηκε γεμίζοντας το Fuzz Club από πολύ νωρίς, γεγονός που είναι η καλύτερη απόδειξη για κάθε συγκρότημα. Την συναυλία άνοιξε το ένα μέλος από το ντουέτο των Moa Bones, ίσως σε ένα από τα πιο άκυρα support που έχω παρακολουθήσει. Δεν ήταν ότι το ακουστικό σετ που παρουσίασε, αποτελούμενο από δικά του κομμάτια και διασκευές, δεν ήταν συμπαθητικό, απλώς όχι ότι θα περίμενε κανείς σε μια τέτοια συναυλία. Λίγο πριν τις 11 βγήκε στη σκηνή ο Michael Gira και η παρέα του, παρουσιάζοντας για περίπου δυο ώρες μια ηχητική υπερπαραγωγή. Και κάπως έτσι το αντιμετώπισε και το κοινό, σαν να βλέπει μια κινηματογραφική παραγωγή μένοντας αποσβολωμένο, και εκτός λίγων εξαιρέσεων κάπως "αμήχανο". Φυσικά τους Swans δεν τους ένοιαξε ποτέ να γράψουν "χιτάκια" για συναυλιακά singalong, αλλά η δύσκολη μουσική τους προκαλεί τον ακροατή. Και δεν είναι μόνο το "The Seer" που γνώρισε τέτοια αποδοχή (από το οποίο προέρχονταν τα κομμάτια που παρουσίασε το γκρουπ συν κάποια ακυκλοφόρητα), για μένα όχι ο καλύτερος αλλά σίγουρα ένα από τους πιο αξιόλογους δίσκους του 2012, αλλά η μπάντα έχει στην φαρέτρα της 12 πολύ καλά άλμπουμ. 

Ο ακούραστος Gira αλώνιζε πάνω στην σκηνή σαν αλαφιασμένος μαέστρος που με κάθε κίνηση του έδινε το σύνθημα για έναν ηχητικό πανικό. Μάλλον έναν από τους πιο ξεχωριστούς πανικούς που είχα την τύχη να ακούσω live. Απίστευτη ενέργεια, tribal ρυθμοί, απροσπέλαστα μουσικά τείχη και τόσο εκκωφαντική ένταση που προκαλούσε το ηχητικό σύστημα χώρου και τα αυτιά των θεατών. Το σετ τους δεν είχε πολλές διακοπές ούτε πολλά λόγια, σαν να μην ήθελαν να ξεφύγει κανείς από το ξεχωριστό τριπάκι που μας είχαν βάλει, και χωρίς encore αποχώρησαν καταχειροκροτούμενοι με τόση ηρεμία σε τέλεια αντίθεση με ότι είχε προηγηθεί...

Πριν λίγο καιρό έγινε γνωστό ότι οι Swans θα μας επισκεφτούν τον Μάιο για δυο συναυλίες. Πλέον έχουμε περισσότερες πληροφορίες για τα εισιτήρια των επερχόμενων εμφανίσεων τους. 

Στο δεύτερο μέρος της παρουσίασης των άλμπουμ που ξεχώρισα μέσα στο 2012, υπάρχουν δουλειές που θα μπορούσαν άνετα να βρίσκονται και στο επόμενο μέρος του αφιερώματος, μιας και αν εξαιρέσω την πρώτη δεκάδα, τις υπόλοιπες κυκλοφορίες τις θεωρώ σχεδόν το ίδιο αξιόλογες. Και εδώ τα μισά από αυτά τα άλμπουμ προέρχονται από νέα συγκροτήματα, που είναι κάποιες από τις πολύ καλές ντεμπούτο κυκλοφορίες που άκουσα φέτος προερχόμενες από διάφορους μουσικούς χώρους (revivalists και μη).

21. Disappears - Pre Language : Το "Pre Language" μπορεί να μην φτάνει στα επίπεδα του ντεμπούτο τους "Lux", αλλά αποτελεί ένα αξιόλογο άλμπουμ που ξεχειλίζει από ενέργεια. Μάλιστα, τον Ιούλιο μας επισκέφτηκαν και μας χάρισαν ένα πολύ δυνατό live (διαβάστε για την συναυλία των Disappears εδώ). Αυτό είναι το μόνο άλμπουμ που έμεινε έξω από την εικοσάδα που παρουσίασα στην blogovision, εξαιτίας μιας εισόδου της "τελευταίας στιγμής".

22. Swans - The Seer : To "The Seer", πέρα από ανώτερο του "My Father Will Guide Me up a Rope to the Sky" του 2010, είναι ένα δύσκολο άλμπουμ που ακούγεται ιδανικά και ίσως αποκλειστικά ως σύνολο. Ο Michael Gira και η παρέα του θα βρεθούν στην Ελλάδα τον Μάιο, και θα έχουμε την ευκαιρία να δούμε, πέρα από μια σπουδαία μπάντα, και πως αποδίδονται τα νέα κομμάτια ζωντανά. 

23. Lebanon Hanover- The World is Getting Colder : Οι Άγγλοι, και κάτοικοι Βερολίνου, Lebanon Hanover κυκλοφόρησαν μια από τις καλύτερες φετινές δουλειές στον minimal synth/ coldwave χώρο. Το 2012 παρουσίασαν, όχι έναν, αλλά δυο δίσκους από τους οποίους ξεχώρισα το "The World is Getting Colder", που είναι διαθέσιμο από την ελληνική Fabrika Records.

24. Merchandise - Children Of Desire : Με μόλις έξι κομμάτια, δυο από αυτά 10λεπτα, το κολλητικό "In Nightmare Room" και συνολική διάρκεια 37 λεπτά, ο δίσκος των Merchandise αποτέλεσε μια από τις καλύτερες φετινές εκπλήξεις ανακατεύοντας στοιχεία από new wave, shoegaze και indie.

25. Breton - Other People's Problems : Η συνταγή των Breton είναι απλή, δίνουν μια χορευτική διάσταση στην indie pop τους και με κομμάτια όπως τα "Wood and Plastic", "Ghost Note" και "Interference" (ίσως το καλύτερο party κομμάτι που άκουσα φέτος) δεν θα μπορούσαν να λείπουν από αυτή την λίστα. 

26. Lust For Youth - Growing Seeds : Ο Σουηδός Hannes Norrvide συγκέντρωσε σε αυτό το ηλεκτρονικό project, δέκα κομμάτια πολύ καλής noise New Order-ish pop σε ένα ακόμα καλό δίσκο από την Sacred Bones Records.

27. Broken Cups - Slaves Of The Grave : Απλά ένα ορμητικό synth post-punk άλμπουμ από την Ουγγαρία ή αλλιώς όπως διάβασα σε κάποια σελίδα και συμφωνώ απόλυτα, η καλύτερη συντροφιά μέχρι να κυκλοφορήσει ο νέος δίσκος του Blank Dogs.

28. Soundgarden - King Animal : Μετά τους Smashing Pumpkins, και το "Oceania", άλλο ένα 90s alternative rock συγκρότημα επιστρέφει δυνατά μέσα στο 2012. Διαβάστε ολόκληρο το album review εδώ.

29. Toy - Toy : To indie σχήμα των Joe Lean & The Jing Jang Jong, που πέρασε και δεν ακούμπησε, μεταλλάχτηκε στους krautrockers Toy, και αυτή την φορά έχουν τα κομμάτια αλλά και τον ήχο για να μείνουν.

30. Django Django - Django Django : Το ντεμπούτο των Λονδρέζων είναι ένας χορευτικός rock δίσκος, που ελπίζω να μην μείνει μόνο για την χρήση κομματιού σε τηλεοπτική διαφήμιση γνωστής εταιρίας κινητής τηλεφωνίας, μιας και έχει πολύ καλύτερες στιγμές.

POEt'S Best of 2012 Part.IV : No.01 - 10