POEt'S SOUND

Κάθε χρόνο ανακυκλώνεται η ίδια κουβέντα που είναι το κατά πόσο μια χρονιά είναι καλή ή κακή μουσικά. Αυτό είναι κάτι που εξαρτάται από, το πιο προφανές, τα μουσικά γούστα του κάθε ακροατή (π.χ. για κάποιον που του αρέσουν οι πιο ψυχεδελικές αναζητήσεις μπορεί η χρονιά να ήταν τέλεια και για κάποιον με πιο θορυβώδεις να ήταν φτωχή), την διάθεση που είχε για να ακούσει την συγκεκριμένη παραγωγή (ιδίως στην τόσο αγχωτική εποχή μας), αλλά και τον χρόνο που μπόρεσε ή ήθελε κάποιος να αφιερώσει για τη φετινή δισκογραφική σοδειά. Αλλά αυτό όμως είναι άλλο θέμα που δεν ανήκει και δεν θα το αναλύσω περισσότερο στη συγκεκριμένη ανάρτηση.

No.30 A Place To Bury Strangers - Transfixiation (Dead Oceans): Μπορεί οι A Place To Bury Strangers να μην κάνουν κάποιο βήμα μπροστά με το νέο τους άλμπουμ, παράλληλα όμως δεν θεωρώ ότι πρόκειται και για μια εντελώς ασφαλή δισκογραφική επιλογή, μιας και μόνο έτσι δεν μπορεί να χαρακτηριστεί η μουσική τους, αλλά για άλλη μια ευχάριστη ενόχληση. Διαβάστε αναλυτικά το album review του "Transfixiation" εδώ.

Ακούστε: "Straight", "We've Come So Far"